Zomervakantie, dag 20 en 21; laatste fair-dag en zondag.

En zaterdag was het dan alweer de laatste dag van de fair. We stonden wat vroeger op om onze spullen in te pakken en de hut bezemschoon achter te laten. Ook moest de tent weer afgetuigd worden. Dat was een fluitje van een cent, hoor. Zo gepiept. We genoten van ons laatste ontbijtje daar en tegen negenen vertrokken we. Dag, hut!

Op de fair zat de sfeer er goed in. Iedereen had zin in de laatste dag. Op deze dag was er ook een ontbijt voor 50 personen en in de barn waren de Terdege-dames al druk bezig daarvoor het buffet klaar te maken. Wat zag dat er feestelijk uit!

Ik haastte me om alles weer klaar te gaan maken voor de broodbakworkshops. De eerste workshop was alle dagen om 11 uur en daarvoor moest ik toch steeds best vaart maken om alles in orde te hebben.

Het liep op rolletjes. Vanaf 10 uur kwamen de klanten. Ook vandaag waren er weer enorm veel lezers. Dat is toch wel heel speciaal, hoor. Steeds mensen, die je kennen, maar die ik dan omgekeerd níet ken. Heel leuk om nu gezichten te zien!

´s Morgens hadden we het erg druk. ´s Middags, op het heetst van de dag, was het wat rustiger en hadden Willem en ik tijd om even samen uit te blazen.

Er arriveerde versterking voor het opruimen: Dirk en Hans. Fijn en ook gezellig! Hans deed meteen een schort voor en sprong achter de kraam, alsof hij nooit anders gedaan had. Ha, ha, grappig!

Om half vijf had ik de laatste presentatie over Limonade maken. Meteen ook de allerlaatste presentatie van de fair. Tja, iemand moet hekkensluiter zijn :-). Voor de laatste keer vertelde ik alles over limonade maken en mochten de mensen komen proeven. Er ging zowaar nog weer 15 liter limonade doorheen. Niet zo gek ook, met die warmte!

Toen was het dan toch 5 uur en mochten we gaan opruimen. Wat was het fijn om daar extra handjes bij te hebben! Dirk en Hans hebben zich echt in het zweet gewerkt. Om half zes mochten we de auto´s bij de barn rijden. We propten 3 auto´s en een aanhangwagen vol met spullen die over waren, de oven, de broodbakmachines, stoelen, een kruk en weet-ik-veel wat nog meer. Het paste precies :-). Even dag roepen naar de Terdege-mensen en dat was het dan weer.

Dirk haalde z´n auto van de bezoekersparkeerplaats en in een colonne van vier auto´s reden we naar de dichtstbijzijnde McDonalds. Dat had ik bedacht als afsluiter. En als je dat nagenoeg nooit doet, is dat uiteraard een feestje!

We smikkelden in het avondzonnetje van burgers en frietjes en salades, zaten te kakelen over alles was we gehoord, gezien en meegemaakt hadden. Daarna reden we apart van elkaar naar huis.

Het was al bijna 9 uur, toen de laatste auto arriveerde. Wat een week hadden we achter de rug! En hoe lekker smaakte het bakkie koffie thuis. Hoe lekker was het eigen bad. Hoe lekker was het om onder ons schaap te kruipen. Oost, west, thuis ´t best!

En toen werd het zondag. Wat mij betreft de mooiste dag van de week. Zondag is ook de rustdag. En het is fijn om dan te rusten van de dagelijkse bezigheden. Maar de zondag heeft wel een ander soort inspanning. Onze dominee is nogal een spraakwaterval. En als je dan geen woord wil missen, kost dat best de nodig inspanning, waardoor ik op de terugweg tegen Willem verzuchtte: ¨Hè, hè, ik voel me nog vermoeider dan na een dag hard werken.¨ Maar, zoals ik al schreef: dat is andere inspanning. De zondagen zijn me kostbaar en zijn me lief en na zo´n dag is het vaak lastig om op maandagochtend weer te ´landen´ en aan de slag te gaan.

Toch moest ik vanmorgen sneller en vroeger dan anders aan de slag. Vanmiddag vertrekken we alwéér. We gaan kamperen in Susteren, in Limburg. Spannend hoor! De eerste keer écht kamperen! Ik ben nu hard aan het wassen, want anders hebben we niet genoeg kleren om mee te nemen. De badkamer ligt vol, de eerste was hangt al aan de molen en m´n strijkplank is uitgeklapt. Ook moeten de webbestellingen van tijdens de fair-dagen klaargemaakt en naar de post gebracht worden. We maken ons maar niet druk. Wat maakt het uit of we nu om 14.00 uur of om 15.00 uur vertrekken.

Hans en Maaike blijven thuis. Hans om te werken. Maaike hoopt later deze week ook nog een paar dagen naar Susteren te komen. En als alles volgens plan verloopt, arriveert Koos donderdag weer vanuit Moldavië. Het is net een bijenkast: er wordt in- en uit gevlogen :-).

Een vreemde, onvergetelijke, emotionele zondag

Wat hebben wij een onbeschrijfelijke zondag gehad. Ik kan er geen woorden voor vinden. Wat is er gebeurd?

Zaterdag had Leendert een uitje met zijn collega's. Ze hadden het met elkaar geregeld: eerst karten en daarna uit eten. Leendert werkt op een bouwbedrijf en de jongens onderling hebben het fijn met elkaar. Echte maten, dus.

Zondag zou Leendert bij zijn vriendin, Thea, zijn. Ze zijn altijd de ene week bij ons en de andere week bij haar thuis op zondag.

Midden in de nacht van zaterdag op zondag werd ik wakker van de ''ping'' van mijn mobieltje. Dat heb ik altijd op mijn nachtkastje liggen, omdat het ook mijn wekker is. Ik keek op mijn schermpje en zag, dat Leendert geappt had: Ik ben bij Thea, hoor. "Vreemd,'' dacht ik nog, ''dat hij dat schrijft. Dat was toch immers de bedoeling?" Willem was ook wakker geworden en vroeg wat er was. "O, Leendert. Dat hij bij Thea is." Ik had het vage gevoel, dat er iets was. Maar redeneerde: hij wilde zeker even appen, omdat wij verder niets hadden afgesproken over vervoer enzo. Normaal gesproken zou ik even gevraagd hebben, hoe hij het geregeld had. Maar dat was deze keer niet gebeurd. Afijn, Willem en ik dommelden snel weer in.

De volgende morgen stonden we bijtijds op. Willem ging naar beneden en ik ging liggen lezen. Even later kwam Willem met een ontdaan gezicht naar boven: "Teun, een collega van Leendert is vannacht verongelukt."

Neeeeeeeeeeeee.

Wat vreselijk is dit. Echt zo heel erg.

De jongens waren aan het eind van de avond uit elkaar gegaan. Drie jongens reden in één auto naar Ambacht. Maar op de brug tussen Dordrecht en Zwijndrecht ging het mis. Een uur nadat ze uit elkaar gegaan zijn, kregen de mannen bericht van hun baas )*: één collega (20 jaar nog maar) is overleden, een ander zwaargewond geraakt en een derde lichtgewond.

Je begrijpt dat achter deze zinnen werelden van verdriet liggen.

En oh, wat een wonder, als het dan je eigen kind (nog) niet betreft! Iets wat toch de grootste vrees van ouderharten wel is.

Het was door dit gebeuren een erg emotionele zondag. Zo'n groot, nameloos verdriet. Daar kom je niet zomaar over uitgedacht en uitgepraat.

En dan wordt het toch weer maandag. En moest Leendert aan het werk. Uiteraard was er eerst een bijeenkomst bij hem op het bedrijf. Het hele gebeuren heeft ook grote praktische gevolgen, want er zijn ineens drie timmermannen minder in het niet zo grote bedrijf. Eén van de betreffende knullen was Leendert z'n directe werkmaatje. Dus ook in die zin, zal hij er de hele dag mee geconfronteerd worden.

Iedereen is nu weer naar school en werk. Willem zelfs met appeltaart, want hij is jarig vandaag. Zo raar om dan met een feestelijke taart onder je arm de deur uit te stappen. Het voelt allemaal erg dubbel.

Mijn plicht roept. Ik ga dus maar aan de slag. Weliswaar niet met de (ouderwetse) vreugde, die ik zaterdag in mijn werk ondervond. Maar toch. Het moet maar. En het is de oude wijsheid van mijn (allang geleden overleden) oma: werken, eten en slapen. Dat is het beste voor een mens.

)* wij zeggen hier gewoon altijd nog ''baas''. Ik weet het: een hond heeft een baas enzovoorts. Maar hier is ''baas'' zeggen en ''werkgever'' bedoelen helemaal hetzelfde.