Beurs, vuile was en een jarige moeder

Vrijdag was mijn laatste beursdag. Ik had er toen drie dagen op zitten. Ondanks de zorgen rond mijn moeder en ondanks de zenuwen die ik steeds had, voordat ik moest ´optreden´, kijk ik met veel genoegen op deze dagen terug. Het was echt geweldig!

Ik heb af en toe flink moeten improviseren. Zo had ik op alle drie de dagen steeds een ander kooktoestel. De eerste dag waren dat de kookplaten van de kok die kalfsvlees promootte. De tweede dag was er een andere kok. Hij had zijn kookplaten nog in Zweden staan, waar hij juist vandaan kwam. Daarom hadden we kookplaten van de Ahoy. Dit waren echter meer veredelde warmhoudplaten dan kookplaten en het duurde dus best lang voordat ik m´n grote pan nasi warm had.
De derde dag had de kok z´n eigen spullen terug en die meegenomen naar de beurs. Toen lagen er inductieplaten. En pas toen ik de pan al op de plaat had om hem voor te verwarmen, bleek, dat mijn pan niet geschikt was voor inductie. De kalfsvleeskok was al lekker van z´n pauze aan het genieten en in geen velden of wegen te bekennen. Toen heb ik maar snel zijn pannen uit het hokje achter de stand gepakt. Dat waren twee grote koekenpannen. Steeds bakte ik daar een deel van m´n indrediënten in en deed die dan in mijn eigen grote pan, die ik onder de warmhoudlamp had gezet. Het kwam wel goed, maar stiekem zweette ik peentjes natuurlijk ;-).

´s Middags was het nog een haartje gekker. Toen viel halverwege mijn mini-workshop Brood bakken m´n headset uit. Dead battery stond er op het display. Stond ik daar met een man of 80 rondom mijn keuken...Dat kon ik niet aanschreeuwen. Eerst vloog ik het hokje achter de stand in. Ik herinnerde me van de vorige keer, dat daar reserve batterijen lagen. Maar nu niet :-(. Ik moest heel snel iets verzinnen. Dus draafde ik naar de ´huiskamer´ van de Terdege-stand, waar de hele dag door lezingen en presentaties werden gegeven. Op dat moment was er niets gaande en snel griste ik de headset daar van de katheder. Ik draafde terug, zette het ding op m´n hoofd, maar die deed natuurlijk niets. Die stond natuurlijk op een andere ontvanger. Of zender. Weet ik veel. Toen heb ik snel de batterijen uit die headset gehaald en die in die van mij gedaan. Gelukkig! Ik had weer geluid! Al die tijd stonden al die mensen maar een beetje te wachten...Echt niet leuk, dit soort grappen!!

Ik had tussen de bedrijven door niet heel veel tijd om zomaar wat op de beurs rond te kijken. Ik moest namelijk van alles voorbereiden. Maar als ik even tijd had en mijn neus buiten het hokje stak, had ik steeds leuke ontmoetingen, leuke gesprekjes en leuke voorvalletjes. Eén zo´n voorval was: de gehaakte tas! In de eenvoudiglevenshop verkoop ik handige katoenen tassen. Ik had al bedacht, dat deze tassen zich uitstekend lenen om er iets leuks van te maken. Op dag drie kwam er een mevrouw naar me toe. Ze vertelde, dat ze pas een tas bij me had gekocht en kwam nu laten zien, wat voor leuks ze er, samen met haar dochter, van gemaakt had. Echt geweldig!

Daar word je toch helemaal blij van?!

De beursdagen waren erg intensief. Alle dagen ging ik om 4 uur op. Alleen de derde dag ´sliep ik uit´ tot 5 uur. Behalve voorbereiden voor de beurs, moest ook het huishouden nog wat doorgaan en gingen elke dag de orders uit de shop op de post. Als klap op de vuurpijl, begaf donderdagavond mijn wasmachine het.

Vrijdag heeft Hans geprobeerd de wasmachine te maken. Hij heeft zelfs nog een onderdeel vervangen. Maar helaas, Hans kreeg hem niet meer aan de praat.

Zaterdag heb ik met mijn vuile was het dorp rond gereden...Er gingen een paar wassen naar mijn zus, een paar naar mijn schoonzus en terwijl we bij schoonmama koffie dronken, draaide daar m´n witte was. Aan het einde van de dag volgde weer een rondje rijden. Nu met schone was, gelukkig :-). Maar echt handig is dat niet natuurlijk!

Vandaag kwam de monteur. Maar die kon helaas alleen maar vaststellen, dat mijn apparaat is overleden. Snik...

Het was vandaag verder gelukkig een dag met een gouden randje. Mijn moeder was jarig. Ze is 80 jaar geworden. Vorige week nog hadden we niet durven denken, dat we deze dag met haar zouden mogen beleven. Maar nu heeft ze het niet alleen mogen beleven, maar was ze ook naar omstandigheden heel goed! Ik zet er specifiek ´naar omstandigheden´ bij. Want de buitenkant laat niet zien hoe de binnenkant is. De ziekte gaat door en steeds zijn er complicaties. Zo kreeg ze donderdag een trombosebeen en had ze vrijdag een huidinfectie. Maar zondagochtend zat ze toch weer in de stoel naast haar bed, toen ik bij haar kwam. En vandaag is ze zelfs onder de douche geweest. De dag was, ondanks dat ze in het ziekenhuis ligt, toch heel speciaal. Het personeel op de afdeling heeft echt geprobeerd er iets leuks van te maken. Ze wordt dan ook op handen gedragen. Ze is echt een lieve patiënte.

Vannacht, toen ze sliep, heeft een verpleegkundige slingers om haar bed opgehangen. Vanmorgen is mijn vader met mijn zus bij haar op bezoek gegaan. Ze hadden de grote familiefoto van thuis meegenomen, zodat iedereen van de familie er toch een beetje bij was. We hebben ma een mooi nachtponnetje gegeven. En van haar zussen, die ´s middags op bezoek gingen, kreeg ze een mooi bedjasje.

Ma is verwend met een lekkere fruitsalade bij de lunch, een ijsje tussendoor, vanavond een pannenkoek. Echt heel leuk. Alle verpleegkundigen en artsen kwamen haar feliciteren. Ik trof een blij mens aan, vanavond, toen ik op bezoek ging.

Nu hopen we heel erg, dat haar toestand stabiel komt, zodat ze nog weer een poosje naar huis zal kunnen. Voor nu is het nog zoeken om haar bloed goed (genoeg) te krijgen.

Al met al hebben we weer behoorlijk intensieve dagen, vol afwisseling, achter de rug!

Zwaar

Het was een zware week, vorige week. Leek het aanvankelijk met mijn moeder nog wat mee te vallen en het beperkt te blijven tot ´alleen maar´ een urnineweginfectie, woensdag werd ze ineens heel ziek. Hoge koorts, die volgens de dokters ergens anders vandaan moest komen. Ze hebben gedaan wat ze konden en alles wat er gekweekt kon worden op kweek gezet, om de oorzaak te achterhalen. Tot nu toe zonder succes trouwens. Het zag ernaar uit, dat ma het niet lang meer zou maken. Wat een verschrikkelijke spanning!

De volgende dag, donderdag, was de koorts gezakt. We haalden opgelucht adem. Zou de antibiotica dan toch aanslaan? De opluchting was echter van korte duur. Nog voor de middag was de koorts terug. Tot wel 41 graden. Alle dokters stonden rond haar bed om te overleggen, wat er nog kon worden gedaan. Ze dachten dat de bloedtransfusie (die net liep) misschien de oorzaak was. Ze stopten de transfusie, gaven een spoeling en een enorm hoge dosis hydrocortison. En het wonder gebeurde. Ma kwam er wéér bovenop!

Vrijdag en zaterdag had ze twee best goede dagen. ¨Goed¨ onder de gegeven omstandigheden dan.

Maar toen ik gisterenochtend bij haar kwam. lag ze weer tot aan haar neus onder twee dekens. Ze had het koud en was benauwd. Ze zag het helemaal niet meer zitten en wilde graag naar huis. Maar ja...dat kan niet. Ze had bijna de hele nacht niet geslapen en was dus ook heel moe. Was misselijk, wilde niet eten en drinken. Moeilijk hoor! De hele dag was ze niets waard. Maar gisterenavond draaide dat weer bij.

En zo is het steeds leven tussen hoop en vrees. Waarbij er soms heel veel vrees en heel weinig hoop is.

Het is zwaar. Loodzwaar.

Weer naar het ziekenhuis

Vanmorgen is mijn moeder helaas weer naar het ziekenhuis gebracht. Gisterenmiddag was ik bij haar en toen had ze al wat koorts. Mijn pa heeft naar het ziekenhuis gebeld om te overleggen. Hij kreeg aanwijzingen om wat in de medicatie te veranderen. Maar vanmorgen was de temperatuur 38,8 en dat is voor haar echt veel te hoog. De dokter vond het niet meer verantwoord om haar thuis te laten. Heel jammer :-(. Het is nu weer afwachten hoe het verder gaat.

Zelf ben ik vandaag ook verre van fit. Gisterenavond ben ik al rillend in bed gekropen. En vandaag was het niet veel beter. Snotterig en hoofdpijn en heel moe. Ik heb daarom alleen maar het hoognodige gedaan en tussen de karweitjes door steeds geslapen, geslapen, geslapen. Hopelijk krabbel ik er snel bovenop.

Net zijn de maandelijkse boodschappen gebracht. En ook de boodschappen voor morgen. Dan viert mijn schoonmama haar 80ste verjaardag en komen we met de familie in een zaaltje bijeen. Al met al was het deze keer dus echt enorm veel wat de supermarktmeneer uitlaadde. Hij grapte al, dat hij er speciaal een nieuwe bus voor had aangeschaft ;-).

Nu moeten al die spullen nog in de kasten. Dat is nooit mijn favoriete klusje. Maar nu ik zo gammel ben al helemaal niet. Daar moet ik echt ff moed voor verzamelen.

Er kwamen twee rapporten met de post mee. Dat van Koos en van Maria. Maria had echt een geweldig mooi rapport. Haar jaargemiddelden zijn 1 negen, 6 achten en 4 zevens. Daar heeft ze echt keihard voor gewerkt. Koos staat in elk geval er goed genoeg voor om straks examen te doen. En dat is ook fijn. Dit jaar moeten Hans en Koos examen doen. Het zou wel erg sneu zijn, als één van beiden het niet zou halen.

Maaike is vandaag zingen in Leiden: De Messiah from scratch in Leiden. Vorig jaar heeft ze daar ook aan meegedaan. En Hans trouwens ook al twee keer. Echt genieten. Maaike kreeg er zowaar vrij voor van school van haar teamleider. Dat was, omdat ze ruim boven de 85% verplicht bijgewoonde lesuren zat. Ze zat zelfs op 95%. Leuk, dat zoiets dan zomaar geregeld kan worden.

Roerige tijden

Het zijn roerige tijden hier. Nog steeds.

Nadat er maandag een absoluut dieptepunt was in het ziek-zijn van mijn moeder, is er daarna een heel voorzichtig stijgende lijn gekomen. Het is niet zo, dat we meteen hoopvol gestemd zijn. Het is eerder weinig hoop vermengd met veel vrees. Vanmiddag is er een familiegesprek met de zaalarts. Dat is wel fijn, want er zijn vele vragen. Maar aan de andere kant, zie ik er ook tegenop. Want het zal echt geen goed-nieuws-gesprek worden. Dat weten we allemaal veel te goed.

Intussen heb ik drie dagen Jan thuis gehad als stagiair. Dat was een heel leuke ervaring. Ik had van tevoren bedacht wat Jan allemaal zou kunnen doen. Als eerste heb ik hem geleerd hoe je gedroogde appelringen maakt. Appels schillen en in schijven draaien met het appelschilmachientje.

De laatste schilletjes boven- en onderaan wegsnijden. De appelringen op de roosters van mijn droogoven leggen en daarna gaan ze voor een uur of 8 de oven in. Dan porties afwegen van 75 gram. De afgewogen porties deed ik vervolgens zelf in de zakjes, want daar heb je ´vrouwenhandjes´ voor nodig. Dat is een beetje een gepriegel. De eerste dag deed ik elk stapje voor. De tweede dag hoefde ik enkel maar wat aanwijzingen te geven. De derde dag ging het helemaal zelfstandig. Super! Die appelringen vliegen steeds m´n shop uit en nu kan ik dat fijn aan Jan overlaten :-). Vanmiddag neem ik ook een zakje appelringen mee naar het ziekenhuis. Mijn moeder heeft een Kalium tekort en gedroogd fruit is rijk aan Kalium.

Wat deed Jan nog meer? Hij woog van alles af: nasikruiden, pompoenpitten, speltbloem. Er is een mooi voorraadje aangelegd.

Dinsdag ging Jan mee naar de verpakkingsgroothandel.

Dat was leuk om daar samen heen te gaan. Op de terugweg liet ik hem aan de hand van de faktuur uitrekenen hoeveel een doos of zak per stuk ongeveer kost. Meer dan hij dacht in elk geval. Ja, verpakkingen zijn best duur.

Woensdag was er een workshop broodbakken. Jan heeft geholpen met alles klaarzetten en was de portier. Tijdens de workshop had hij zijn eigen ding (appelringen maken ;-)) en na afloop hielp hij met opruimen. Echt fijn, zo´n hulp :-).

Donderdag hebben we samen de voorraad helemaal nagekeken. Alles netjes op datum gezet (het oudste vooraan), geteld, in de computer gezet en een nieuwe bestelling van bakproducten opgesteld.

Ook bracht hij pakjes naar de post enzovoorts.

Kortom: Jan had een stage met veel afwisselend werk. Hij heeft er van genoten en ik niet minder. Goed om die kinderen al zo jong wat verder te laten kijken dan het klaslokaal!

Uiteraard moest er ook een verslag gemaakt worden. Dat deed Jan steeds ´s avonds. Ik verwonderde me al over die ijver. Maar het had een reden: als hij z´n verslag af had, hoefde hij vandaag niet naar school :-). Hij is dus nu nog fijn een dag thuis. Zelf was ik niet zo ijverig wat betreft vastlegging. Ik moet nog een pracht van een stagerapport invullen. Ga ik zo eerst maar eens doen.

Voor vandaag staat er niet veel meer op het programma dan de boel netjes maken en de was zover mogelijk bij krijgen. Van echt poetsen komt er momenteel niet zoveel. Maar daar maal ik eerlijk gezegd ook niet om. Ik heb belangrijkere dingen aan mijn hoofd nu. Ik moet erg mijn best doen, om dingen niet te vergeten. Zoals het huiswerk van Henk controleren, fakturen betalen, afspraken van tandartsen etcetera voor iedereen te onthouden. Al is het maar zoiets simpels als op de juiste dag de rolcontainers aan de weg zetten. Ik moet af en toe gewoon nadenken over welke dag het nu eigenlijk is.

Er waren trouwens veel lezers die een berichtje stuurden om ons sterkte te wensen. Iets wat we zeer waarderen. Ook waren er veel meedenkers over de parkeerkosten. Die wezen ons op de mogelijkheid om een 14-dagen kaart aan te schaffen. Zodra we merkten, dat de opname langer ging duren dan een paar dagen, hebben we inderdaad zo´n kaart aangeschaft en die wisselen we ook zoveel mogelijk met elkaar uit. Dat lukt alleen niet altijd, natuurlijk, want soms is de één nog onderweg naar huis, als de ander al op weg is naar het ziekenhuis. Verder gaat het ook nergens over, hoor. Die kosten zijn helemaal niet belangrijk, afgezet tegen de gezondheidstoestand van mijn moeder. Het is maar, dat het mijn vader en mij opviel en dat we daar zo een praatje met elkaar over hadden. Als gezondheid voor mijn moeder te koop was, zou ik meteen mijn hele hebben en houwen willen overmaken en de rest van mijn leven op een houtje willen bijten...

Kommer en kwel

Nog altijd ligt mijn moeder in het ziekenhuis. Alweer twee weken. En het is nog steeds kommer en kwel. Ze is zó ziek. Hopen en bidden, dat ze nog iets op mag knappen en nog thuis mag komen. Maar bij tijd en wijle voel ik me daar heel somber over.

M´n hoofd staat ook nergens anders naar dan naar de toestand van mijn moeder, ziekenhuisbezoeken, familie en vrienden op de hoogte brengen enzovoorts.

Maar intussen moet er toch ook van alles gebeuren. Er moet toch gewassen worden. Er moet toch gekookt worden. Er moeten toch pakjes op de post. En dat is misschien maar goed ook. Mijn oude oma zei vroeger altijd: ¨Eten, slapen en werken. Dat is het beste voor een mens¨. Dus probeer ik m´n werk te doen en er m´n hoofd zo goed en zo kwaad als dat gaat bij te houden.

Of het hoofd boven water te houden. Dat past misschien beter bij de situatie.

Al met al is het hier dus niet zo´n vrolijke boel en zijn mijn logjes ook anders dan anders. Laten we hopen op betere tijden.

Vanmiddag was ik met mijn vader naar het ziekenhuis. Bij de ingang is een restaurantje. Mijn vader merkte op, dat het daar nu werkelijk altijd druk is. Of je nu ´s morgens langs loopt, of ´s avonds: altijd zitten er mensen koffie te drinken of te eten. Dat is dikke business! Wat een prijzen rekenen ze er! Vorige week heb ik er een keer een kaasbroodje gehaald, omdat ik door de files zo heel laat was en echt even iets eten moest om niet om te vallen. 2,75 alstublieft. Pfff. Het riekt naar verdienen aan het leed van een ander. Of zie ik dat verkeerd?

Ook het parkeren bij het ziekenhuis is vreselijk duur. Als je wat langer op bezoek gaat ben je zo een euro of 7 kwijt. Toch staat die garage altijd vol. Logisch, want voordelig(er) parkeren in de buurt kan niet. En met het ov of de fiets zal voor de meeste mensen ook niet mogelijk zijn. Het is een academisch ziekenhuis en er liggen dus mensen overal vandaan. Volgens mij verdienen ze aan die garage minstens zoveel als aan het draaiend houden van een complete afdeling. Afijn.

De groenteboer van de markt was zo aardig om vanmiddag een voorraadje groenten en fruit bij me thuis af te leveren. Ik had nagenoeg niets meer in huis, dus ik was er heel blij mee. Ik had gezegd, dat alles wat hij kwijt wilde, goed was. Hij weet intussen wel zo´n beetje waar hij me blij mee maakt. Het was dus een verrassing wat er gebracht was. O.a. bloemkolen. Daar hebben we er vanavond vast twee van verorberd. Er waren ook spruitjes en witlof. En wat minder ´standaard´ groenten: groene asperges en kousenband. Komt goed.

Ook met het geleverde fruit was ik heel blij. Willem en ik hebben van Wim en Geertje een slowjuicer van Philips kado gekregen. De nieuwe hobby: fruit/groenten persen voor de hele bende. Vanavond maakte ik een juice van blauwe druiven, appels, mandarijnen en aardbeien. Was erg lekker! En heel snel gemaakt. Zo heeft iedereen z´n vitamientjes weer binnen. Er zat ook een kistje granaatappels bij. Ook die kunnen eenvoudig in de slowjuicer. Dat ga ik in een volgende rond eens uitproberen. Fijn om, nu het eten koken er maar een beetje ´bijhangt´, toch te weten, dat iedereen genoeg gezonde kost binnenkrijgt!

Ziekenhuismodus

En zo staan we alweer een week in de ziekenhuismodus. De hele dag draaien mijn gedachten om mijn moeder. ´s Morgens als ik opsta denk ik: ¨Hoe zal het nu zijn?¨ Dan kijk je uit naar nieuws. Maar steeds was het teleurstellend. En dan hoop je gaande de dag beter nieuws te horen.

Na de lunch ga ik er naartoe werken, dat ik om half 5 in de auto kan stappen om m´n moeder te bezoeken. We zijn met vier kinderen en mijn vader. Mijn vader gaat elke dag. Van de kinderen gaan er elke dag twee, of soms drie. Meer kan mijn moeder ook niet hebben. Maar we willen haar graag zien en een beetje voor haar zorgen.

Vandaag was het voor het eerst, dat m´n moeder vooruit lijkt te gaan. De longontsteking is eindelijk aan het verbeteren. En ook waren er wat goede testen. Wat minder is: haar bloed is niet in orde. Daarom moet ze woensdag een beenmergpunctie (AU!). Uiteraard is dat iets waar we ons allemaal zorgen om maken. Maar toch ben ik heel blij, dat ze vandaag zichtbaar vooruit was gegaan. Ze is heeeeeel, heeeeeel zwak. Maar had toch wel belangstelling voor wat er om haar heen gebeurde en stelde ook vragen. Dat was vorige week echt wel anders. Hapte toen na drie woorden naar adem.

Het zijn echt rare dagen. Van alles moet ´gewoon´ doorgaan. In intussen loop je onder spanning. Het is echt heel vermoeiend! Ik heb ook echt wat steken laten vallen. Bij twee klanten van m´n webshop vergat ik de gratis fles sap in de doos te doen. En vrijdag maakte ik het nog bonter. Toen heb ik twee pakketten verwisseld. Een mevrouw uit Maastricht kreeg het pakket van een mevrouw uit Vlissingen en omgekeerd. Gelukkig kon alles hersteld worden en was iedereen aardig en begripvol.

Vrijdag was mijn vader jarig. 80 jaar is hij geworden. We hadden het allemaal zo anders gedacht. Hadden met de hele familie bijeen willen komen in een zaaltje, zodat alle klein- en achterkleinkinderen opa en oma meteen Gelukkig Nieuwjaar konden wensen. Maar nu was alles anders. Het is ook allemaal niet zo belangrijk (meer). Onze eerste wens en grootste zorg is: Wordt (o)ma nog beter?

Spanning

Intussen is er hier, in het nog maar pas begonnen jaar, veel spanning. Dinsdagochtend vroeg is mijn moeder (weer eens) naar het ziekenhuis gebracht. Ze is erg ziek, onder meer door longontsteking. Dit brengt uiteraard veel spanning met zich mee. En heus, je kunt beter maar gewoon hard moeten werken, dan dat je onder hoogspanning leeft. Gisterenavond voelden Willem en ik ons totaal gesloopt en lagen we al om half 10 op bed. Sterker: toen sliepen we al! Nu zijn we goed uitgerust en kunnen we er weer tegenaan.

Het gewone leventje gaat natuurlijk ook door. Dinsdagochtend kwam mijn tante Teunie op verjaardagsvisite. Gezellig was dat. Terwijl we fijn bijpraatten, schilden we 5 kilo aardappels en minstens 5 kilo stoofpeertjes. Ze zeggen weleens dat praten en breien niet tegelijk gaat, maar praten en schillen gaat prima, hoor :-).

Gisterenochtend kwam een vriendin op visite. Ook zij was al veel te lang niet geweest! Nu kwam ze voor mijn verjaardag en meteen naar de nieuwe keuken kijken. Wat hadden we veel bij te praten!

´s Middags waren de rollen omgekeerd. Toen ging ik (samen met Henk) juist bij iemand anders op verjaarsvisite. Bij mijn nichtje Eva, die elf jaar werd. We konden er niet lang zijn, want om half vier hadden we een afspraak bij de tandarts. En aangezien wij een tandarts hebben, die heel goed op tijd werkt (je hoeft er zelden te wachten!), wilde ik niet riskeren daar te laat aan te komen. Het kwam helemaal goed. Keurig op tijd zaten wij, met gepoetste tanden, in de wachtkamer :-).

Na het tandartsbezoekje reed ik nog even snel langs huis om Henk daar af te zetten en de pakketjes die naar het postkantoor moesten op te pikken. Ik gaf kookinstructies en daarna zette ik koers naar Rotterdam, om bij mijn moeder op ziekenbezoek te gaan. In de spits is het nog altijd wel even een ritje, naar het Erasmus Medisch Centrum. En daarna moet je minstens 10 minuten rekenen voor de wandeling vanuit de parkeergarage naar de afdeling. Het is daar zo overweldigend groot allemaal. Maar ook dit kwam goed. Ik wilde om 5 uur bij mijn moeder zijn en dat was ik ook. Ik heb een uurtje bij haar gezeten. Ze ligt in de isolatie en dat is niet erg. Dan is het toch nog een beetje rustig voor haar, ook al staat er elk kwartier wel iemand bij haar bed voor het één of ander. Jammer, dat ze nog helemaal niet vooruit gaat :-(.

Toen ik weer thuis kwam, waren ze juist klaar met eten. Met het bord op schoot op de bank at ik na en bracht verslag uit. En al snel daarna sloeg de vermoeidheid toe. Ik heb nagenoeg niets meer gedaan! Goed als je dan gewoon eens lekker kunt en wilt toegeven en vroeg onder de wol kruipt. Een mens kan dat weleens heel erg nodig hebben.

Vandaag een dag zonder visites. Er komt, bij mijn weten, niemand en ik hoef nergens naar toe. Kan ik fijn aan de was en de strijk verder werken. Ook is er het nodige keukenwerk. Ik heb er zin in!