En toen deed ik mee!

Gelukkig ben ik niet vaak ziek. Maar vorige week deed ik dan toch maar mooi mee met de griep-epidemie. Nou ja, mooi? Er is niet veel moois aan, om ziek te zijn natuurlijk :-(.

´n Tikje moeizaam

Deze week verliep een tikje moeizaam. Er circuleerde hier een buikgriepvirusje en dat kreeg mij ook voor een paar dagen te pakken. Het is niet zo, dat ik echt ziek was, maar alles verliep een tikje moeizaam. En ik lag een paar avonden wel héél vroeg onder de wol. O ja, ik was ook heel koud en misselijk. Bleh.

Zwartgeblakerde kippenpoten, jarig en ziek

Tja, het jaar is nog maar vier dagen oud, maar er is hier al weer het nodige gebeurd. In elk geval genoeg om er een logje aan te wijden.

Eerst maar eens het verhaal van de zwartgeblakerde kippenpoten...

Het wonder van nieuw leven

Vannacht om 3.05 uur was het korte signaaltje van een binnenkomend appje voor mij voldoende om meteen recht overeind te schieten en mijn mobiel te grijpen. Zou het kindje van Leendert en Thea geboren zijn?

We verplaatsen ons naar binnen

Het lijkt nu toch echt uit met de zomerpret. Zomaar ineens is het nat en grijs en ook best koud (vind ik dan toch). We zitten nu meestentijds binnen en hebben zelfs al een paar keer de houtkachel gestookt! Wat een omschakeling!

Berichtje uit de ziekenboeg

Even een klein berichtje, omdat ik via allerlei kanalen verontruste vragen krijg naar m´n gezondheid.

Pijnlijke Pinksterdag

Oef. Het was vandaag afzien. Ik heb weer erg veel pijn gehad en het was dus een pijnlijke pinksterdag. Behalve dat dat lekker allitereert met die twee p´s, is dat verder natuurlijk helemaal niet fijn.

Wat wel fijn was, was dat Koos en Willemijn belijdenis van het geloof aflegden en dat we daar bij konden zijn.

Dit was de liturgie van de dienst:

Liturgie maandag 6 juni – Tweede Pinksterdag

9:30 uur Ds. G.J. van Aalst

Morgendienst, 9:30 uur - Belijdenisdienst
Ps. 105: 5
NGB artikel 28
Ps. 78: 4
Schriftlezing: Psalm 106: 1 – 8 en 43 – 48
Ps. 106: 4 en 25
Ps. 106: 3
Ps. 25: 3 (staande)
Ps. 106: 26

Belijdenistekst: Psalm 106: 4
Samenvatting: EEN GEBED
1. om Gods gedachten - vers 4a
2. om Gods welbehagen – 4m
3. om Gods heil – 4b

Van harte Gods zegen op deze dag!

Ik had veel pijn, maar met heel stil zitten was het wel uit te houden en kon ik de aandacht goed bij de preek houden.

Bijna ons hele gezin was bij de dienst aanwezig en na afloop dronken we koffie bij Koos en Willemijn.

Daarna was de koek bij mij wel op. Ik heb thuis meteen naar de dokter gebeld, of ik een nieuwe voorraad tramadol kon krijgen. Gelukkig hoeven wij in het weekend niet naar de HAP, want onze dokter draait samen met de dokters van twee buurdorpen bij toerbeurt weekenddiensten. De lijntjes zijn dus kort en met een half uurtje kon ik de medicijnen op komen halen.

De dokter zei wel, dat ik het beste morgen een afspraak kan maken, om toch nog weer een keer door de huisarts gezien te worden. 

Dat was ik ook zeker wel van plan. Behalve dat ik, ondanks de pillen veel pijn had en heb, is ook mijn saturatie steeds laag. Ik weet niet wat ik lastiger vind: die pijn, of die onzekerheid over wat er aan de hand is.

In de lappenmand

En toen zat ik ineens in de lappenmand...

Spek en bonen

Ik heb anderhalve week maar voor spek en bonen meegedaan, hier. Het kwam, doordat ik ziek was van de buikpijn.

Raar!

Het is vandaag een rare dag. Ik heb hard gewerkt, om alle weborders verzendklaar te maken. Maria hielp mee en we waren lekker vroeg. Terwijl Maria het laatste pakket ging inpakken, wilde ik de verzendlabels maken. Daarna zouden we naar de post rijden.

Helaas kwam er een rare foutmelding, toen ik de labels maakte. Er stond iets van ´ongeldig adres´. Ik gekeken of dat adres bestond. Jawel, hoor. Ook de postcode was goed. Bovendien was het label voor een klant, die vaker besteld heeft en dat was vanaf precies hetzelfde adres.

Afijn. Het duurde even, maar we zijn erachter, wat er aan de hand is. Postnl heeft besloten, dat ze een bepaald aantal labels per dag toestaan. Zijn die verbruikt, dan krijg je dus een foutmelding. Zo voorkomt Postnl overvolle pakketpunten. De pakketten blijven nu dus gewoon bij de winkeliers. Best slim. Alleen: waarom zijn we hier niet over ingelicht?? Want al is dit slim, leuk is het niet!! Al helemaal niet voor de klanten, die op hun spullen wachten!

Nou ja. Er is niets aan te doen. Mijn gang staat vol pakketten. Ik ga vannacht kijken, of ik dan labels kan maken. Elke dag is er weer een bepaald aantal verzendingen mogelijk. Hopelijk kan ik dan labels maken voor de pakketten die nu klaarstaan.

Dit was trouwens niet het eerste ´rare´ van deze dag. Vanmorgen heb ik Willem naar de huisarts gereden. Naar het speciale coronaspreekuur. We moesten ons melden bij een achteringang. Daar stonden we 10 minuten in de kou, voordat de ´ingepakte´ dokter Willem kwam halen. Ik mocht mee naar binnen. Dat was wel fijn.

Punt is, dat Willem nog steeds ziek is. Hij ligt nu ruim een week op bed. Hij heeft koorts en een wat lage saturatie. Daarom heb ik vanmorgen even overlegd met de assistente. Zij vond het ook beter, als de dokter eens naar Willem z´n longen zou luisteren.

De dokter stelde eerst de nodige vragen en daarna beluisterde hij Willem z´n longen. Ai! De dokter constateerde een beginnende longontsteking. Hij schreef een antibioticakuur voor en ook een antihistamine. Dat zou helpen tegen de corona. Donderdag moet ik bellen en het temperatuurverloop en de saturatie doorgeven. 

Ik mocht nog even 10 minuten buiten in de regen en de kou bij een raamluikje op de medicijnen wachten. Oef, wat kreeg ik het koud!!

Thuisgekomen stapte Willem uitgeput weer in bed. Pfff. Echt naar!

De rest van de zieken in ons gezin is gelukkig weer beter. En we mochten vandaag ook weer uit de quarantaine. JOEHOE!! 

Zaterdag hebben Maaike, Maria en ik de grote jongens-zit/slaapkamer al helemaal schoongemaakt. We hadden de jongens naar zolder gestuurd en de ramen tegen elkaar open gezet. Daarna hebben we al het beddengoed afgehaald en de hele kamer gesopt. Dat was hard nodig!!

Ook de rest van het huis werd met bezemen gekeerd.

Daar hadden we nu mooi de tijd eens voor, nu we toch in quarantaine zaten :-). We hadden het prima naar ons zin. En we verwenden onszelf met een lekkere oliebol. Mmm!

Buiten werd er ook gesopt. Niet door ons, hoor. Daar waren Hans en Koos hun auto´s aan het poetsen. Het leek wel een wasstraat.

We hebben dus van de nood maar een deugd gemaakt, zoals iemand opmerkte.

Maar we zijn nu wel echt blij, dat we weer gewoon naar buiten mogen. Maaike is voor de zekerheid nog een keer gaan testen, vanmorgen. Zij is al bijna een week neusverkouden. En ze wilde toch heel zeker weten, dat ze geen corona heeft. Ze werkt namelijk in de gehandicaptenzorg. Gelukkig was de test negatief. Net zoals vorige week woensdag. Dat zit dus wel snor. Ze kan weer aan de slag.

Ook Willem is niet meer besmettelijk, ook al is hij nog ziek. Dat hebben we voor de zekerheid nog eens nagekeken op de site van het RIVM en ook nog even nagevraagd bij de Arbo-dokter, die belde. Nu kunnen dus ook de vrienden en vriendinnen weer veilig komen. Tot grote opluchting van de verliefde kinderen ;-).

Nou, ik ben echt uit m´n ritme, nu ik niet naar de post kon. Maar ik ga nu maar eten koken. En dan vanavond administratie doen. Dat is ook weer eens nodig.

Beroerd

Poeh, wat ben ik even flink beroerd geweest! Donderdag gaf ik de workshop ¨Bak je eigen brood¨ en was er eigenlijk niets aan het handje. We hadden een erg gezellige ochtend en rond 12 uur gingen er 8 blije vrouwen de deur uit. Inmiddels heb ik ook al foto´s van zelfgebakken broden toegestuurd gekregen. Zo mooi! De broden liggen dan gewoon te shinen van de trots van de bakker :-).

Ook op vrijdag zou ik een workshop geven. De DIY Persoonlijk Verzorging. Ik had er zin in! Toen wij hier kwamen wonen er we die mooie workshopzolder maakten, had ik al bedacht, dat ik daar ook graag andere workshops wilde gaan geven, dan alleen brood bakken. De workshop Bak je eigen brood doe ik tenslotte al jaren. Ik wil ook graag ándere dingen aan mensen leren. Zo kwam er onder andere de workshop DIY Persoonlijke Verzorging. De deelnemers maken dan hun eigen deodorant, tandpasta en basiszalf en intussen vertel ik van alles over een eenvoudige levensstyle, die goed is voor mens, milieu en portemonnee. Omdat het de eerste keer was, dat ik hem ging doen, liep het in mijn hoofd een beetje óver van de plannetjes en de dingen, die ik beslist aan de deelnemers kwijt wilde. 

Maar toen Maria en ik ´s avonds na het eten de workshopzolder in orde gingen maken, voelde ik me met de minuut beroerder worden. Ik werd overvallen door iets van een buikgriepje. Misselijk, koud, rommelende darmen, dat. Het was echt heel naar. Ik probeerde het keihard te ontkennen, want ja, die workshop moest doorgaan. En eerlijk gezegd: meestal lukt het me wel, om het te negeren, als ik me niet helemaal fit voel. Maar hier moest ik op den duur toch aan toegeven. Ik wilde nog maar één ding: diep onder de dekens kruipen en warm worden!

Met pijn in mijn hart heb ik de deelnemers van de workshop gemaild en geappt om te vertellen, dat ik de workshop ging annuleren. Ik moet zeggen: er was gelukkig alle begrip en ik kreeg lieve beterschapswensen. Met de belofte, dat ik zo snel mogelijk nieuwe datums zal opgeven en dat ze dan als eerste opnieuw mogen boeken, kroop ik in bed.

Niets lucht meer op dan een genomen besluit. Ik voelde me zoooo blij, dat ik me niet meer sterk hoefde te houden, maar toe kon geven. Ik lag met m´n kleren aan en met 2 vesten over elkaar aan onder de dekens. Gek genoeg had ik geen koorts. Ik wachtte tot Willem thuiskwam van de ledenvergadering van de kerk. Dat werd een latertje. Volgens mij was het dik na elf uur. Het is dan de gewoonte, dat de mannen met elkaar wat drinken en napraten. Dat kwamen ze nu dan maar op de slaapkamer doen: Willem, Wim en Hans. Ondanks dat ik beroerd was, was dat toch wel even gezellig :-). Ciara mocht ook in de slaapkamer. Daar was ze nog nooit geweest. Wat keek ze raar! Ze ging natuurlijk overal aan snuffelen. Op een gegeven moment had ze een bol spinwol te pakken. Dat vond ze wel wat. Maar nee, die moest ze natuurlijk loslaten! En dat is zo´n beetje het moeilijkste voor haar, wat er is: dat ze iets te pakken heeft en dat ze dat op commando weer los moet laten. Hans oefent dat elke dag met haar.

Gisteren heb ik eerst tot 9 uur op bed gelegen. Daarna heb ik heel sloom een bordje Brinta gegeten en heb me gewassen en aangekleed. Ik voelde me al wel een stuk beter. Alleen was ik echt verschrikkelijk sloom! Ik besloot te accepteren, dat dit gewoon een lummeldagje zou worden en dat ik blij moest zijn met alles wat er lukte. Wat lukte? Eerst maakte ik twee bussen advokaat. Er waren namelijk nogal veel Lamme Teun bestellingen in de webshop en ik had niets meer. Ik had gedacht daar wel om 12 uur mee klaar te zijn. Dat werd kwart over 12. Daarna heb ik er de hele middag over gedaan om 20 orders klaar te maken. Het was dik half 5 toen Maria en ik de pakketten samen naar de post gingen brengen. Thuis gekomen heb ik zowaar eten gekookt! Maria hielp met het maken van een enorme schaal sla met allerlei lekkere toevoegingen, zoals stukjes tomaat, fetablokjes, rozijnen enzovoorts. Intussen braadde ik een pannetje gehaktballen en kookte aardappels. We gingen pas na half 7 aan tafel. Maar het was gelukt! En ik heb zelfs meegegeten. Voor het eerst had ik weer wat trek! Ik ben ´s avonds niet met Willem meegegaan naar zijn moeder. Dat leek me niet verstandig. Niemand zit op een gemeen virusje te wachten. Ik heb me aan tafel gezet en heb (weer heel slow motion) een berg wasgoed weg zitten vouwen.

Al met al, was er toch weer genoeg om blij over te zijn! Ik heb vannacht heerlijk geslapen en voel me nu weer een stuk fitter. Ik moet me inhouden, om nu weer niet meteen al m´n energie te verbruiken. Maar ja, ik heb gewoon weer zin in mijn werk! Een goed teken dus.

Wel apart. Ik ben bijna nooit ziek. En  nu doe je zó je best, om geen corona op te lopen en dan pik je ergens zo´n ander gemeen virusje op! Hopelijk slaat het de rest van het gezin over...

 Kijk, hier nog een fotootje van Ciara. Dit was van de week. Ik had een uur met haar gelopen. Maar toen ik naar binnen wilde, ging mevrouw zitten: ¨De groeten! Je denkt toch zeker niet, dat ik naar binnen wil! Ik wil buiten blijven!¨ Koppig peutertje :-). Wat hebben we een lol van dat dier! Net als van Muck, de poes, trouwens! Die is inmiddels getransformeerd tot een heuse kroelkat! Hoe gezellig is dat.

Zomervakantie 2017, dag 1

Heel langzaam krabbel ik weer een beetje op. Maar al met al is deze eerste zomervakantiedag wel anders verlopen, dan wanneer ik niet ziek geweest was. Ik had namelijk het plan om op de eerste dag met een paar kinderen naar de markt in Gorinchem te gaan en daar om 12 uur het pauzeconcert bij te wonen, wat daar in de maand juli elke maandag wordt gegeven. Ik zie zoiets nog totaal niet zitten, omdat ik nog heel slap en futloos ben.

Toch krabbel ik weer wat op. Ik ben gisteren zelfs twee keer naar de kerk geweest en heb ook weer gekookt.

In deze vakantie blijven we heerlijk thuis. Dat was sowieso het plan, maar nu komt het extra mooi uit, omdat schoonmama over twee weken een nieuwe heup krijgt. Als ze dan thuis mag komen, kunnen wij haar helpen. #hetheeftzomoetenzijn.

Deze vakantietijd wil ik graag gebruiken om een extra opruimronde in ons huis te doen. Er zijn dingen die nog niet op hun plaats staan sinds de nieuwe vloer gelegd is. Verder is de garage weer aan de jaarlijkse uitmesterij toe. En er is op de slaapkamers ook achterstallig werk. Gelukkig heeft Maria enorm veel zin om mij te helpen en ook Maaike wil graag haar aandeel leveren. Met z´n drieën kunnen we hopelijk veel werk verzetten.

Ik had dus bedacht om vanmorgen alvast een klein begin te maken en samen met Maria van 10 uur tot 12 uur in de garage aan de slag te gaan. Maar oef. Wat viel het me tegen. Ik heb het zegge en schrijve anderhalf uur volgehouden en dan ook nog eens op een oma-manier: steeds even zitten. Het zweet liep me in straaltjes over de rug. En vanmiddag heb ik prompt anderhalf uur liggen slapen.

Maar trots dat we zijn, Maria en ik :-). Het beginnetje is er dan toch maar! Ik heb één grote doos vol rommel verzameld om weg te gooien. Verder kwam er wat op MP. Andere dingen kregen een betere plek, of gingen naar hun juiste plek. Al bezig zijnde hebben we meteen een kluslijst voor de mannen opgesteld. Want ook de klusserij loopt achter. Ik heb hem onder m´n koffiemolen aan de muur geplakt. Met een stift erbij, zodat ik er nog meer bij kan zetten en hopelijk ook dingen kan afstrepen.

En Willem en Hans, de goedzakken, zijn vanavond na het eten meteen naar de Bouwmarkt gegaan voor spullen. Ze maken LED-strips in de garage. Zo fijn! Eén strip hangt er al. Wordt vervolgd, want ik krijg er twee of drie. Super!

Na mijn middagdut wilde ik even naar de markt. Ik moest nog wat betalen bij mijn broer en ook bij de groentenboer. Ook wilde ik meteen groenten meenemen voor de komende dagen. Nu eens geen partijtje van van alles en nog wat, want ik heb geen puf om lang in de keuken te staan. Ik vroeg Henk, of hij mee wilde om mijn tas te dragen. Ja hoor, dat wilde hij best. Fijn! Meteen even een boek terug gebracht naar de bieb. En even rondgesnuffeld bij de Xenos. Ik kocht er een pakje met zakjes poeder om witte-chocolademelk mee te maken. Zoiets doe ik normaal nooit, maar is typisch iets om de vakantie te vieren. Net zoals ik tussen de middag boterhammen met gebakken ei en rucola-salade maakte en we dat buiten opsmikkelden. ¨Echt vakantie!¨ en: ¨Wat wil je nu eigenlijk nog méér?!¨ verzuchten we dan :-).

Thuis gekomen besloot ik te proberen om een lekkere Hollandse pot te koken: rundvlees, gekookte aardappeltjes, bloemkool met witte saus en, op verzoek, zelfgemaakte appelmoes. Het was heerlijk om te zien hoe Willem zat te smullen ;-). De liefde van de man... Samen met Hans een biertje erbij van een pakket wat Hans al een hele poos geleden kreeg en wat wonderlijk genoeg maar opgeopend bleef. Nu samen genieten dus! (¨Geniet, maar drink met je maten¨, zeggen ze hier dan).

Na het eten kon je me weer opvegen. Dus maar weer een uur naar bed. Het is niet anders. Bejaardentempo, ofzo. 

Sinds vrijdagavond heb ik het Handletteren opgepakt. Ik had er voor mijn verjaardag al een boek van gekregen en later in Zwolle twee pennen voor aangeschaft. Maar ik vond er eerder de tijd en de rust niet voor.  Nu vind ik het een fijne bezigheid. En vanavond, na de witte-chocolademelk, heb ik nog een poosje rustig zitten pennen.

Daarna nog een poosje gelezen. En nu maar hopen, dat ik morgen weer een beetje sterker ben! Het is op deze manier dan wel een vakantiedag geweest die anders was dan ´normaal´, toch is het soms best goed om rust te moeten nemen...

Een streep door de rekening

Maandag was ik al vroeg en vol ijver bezig aan mijn dagtaak. Ik wist dat het een erg vol programma was, die dag. Maar ja, dat is nu eenmaal zo, soms.

Helemaal vlekkeloos verliep het programma niet. Ik had namelijk alle bestellingen vòòr 1 uur klaar willen hebben staan om naar de post te brengen. Om 1 uur moest ik namelijk met schoonmama naar het ziekenhuis en ik hoopte rond half 4 thuis te zijn. Dan kon ik mooi die pakketten naar de post brengen en zou om 10 voor 4 door mijn zus opgehaald worden voor een gesprek op school.

Leuk bedacht. Maar ik kreeg de pakketten nèt niet helemaal klaar. Maar misschien zou ik wel iets eerder dan half 4 thuis zijn?? Niet dus! Het zat tegen in het ziekenhuis. Om half 4 stonden we daar nog achter een afsprakenbalie! Ik belde mijn zus, dat ik het niet ging halen en dat ik wel op eigen gelegenheid naar school zou komen en iets later bij het gesprek zou aanschuiven.

Zo geschiedde. Uiteindelijk schoof ik om kwart over 4 aan. Het gesprek duurde tot 5 uur. Daarna liep ik naar de auto. Ineens voelde ik m´n hele buik en onderrug pijn gaan doen. Poeh, wat voelde ik me beroerd. Ik dacht dat het de ontlading was na een hele dag continu ingespannen bezig zijn. Soort stresskramp ofzo. Samen met Maria flanste ik een pan pasta in elkaar voor het avondeten. Ik had niet veel trek en schoof direct na het eten tussen de lakens.

Halverwege de avond zette ik koffie en deed nog een halfslachtige poging achter de strijkplank om de strijk weg te krijgen. Maar het ging echt niet. Dan maar naar bed en hopen, dat het met slapen zou verdwijnen.

De wekker stond gewoon op 5 uur en ik had genoeg te doen. Maar het lukte niet. Ik had nog steeds pijn en voelde me ziek. Nadat eerst Hans en later Leendert (die jarig was!) naar hun werk waren vertrokken, besloot ik om nog even terug in bed te kruipen. Ik zette de wekker op kwart over 7. Wat denk je? Ik schrok 8.07 wakker!! Meteen wist ik: Henk moet snel naar school. Hij heeft schoolreisje! Zo raar ook, dat hier nooit iemand ´vanzelf´ wakker wordt, he. Alles was in diepe rust! Afijn. Ik porde Willem op, dat hij Henk z.s.m. in z´n kleren moest zien te krijgen. Intussen smeerde ik kadetjes voor het schoolreisje en vulde bekers. Henk kreeg snel een kadetje als ontbijt en meneer ging zowaar nog op tijd de deur uit. Daarna Willem z´n lunchsalade rap klaargemaakt en ook Willem kon vertrekken.

En ik? Ik wilde me gaan wassen, maar had geen puf. Dook mijn bed weer in en sliep direct! Nu schrok ik om 9.40 wakker. Au, au, wat deed mijn zij toch zeer. En wat zweette ik toch. Ineens viel het kwartje: zou ik soms weer nierbekkenontsteking hebben? Ik belde de huisarts en de assistent vroeg, of ik vòòr half 11 urine kon inleveren. Ja best. Maaike wilde het wel even wegbrengen.

Rond twee uur belde de assistente, dat er via de dip niets te zien was en dat het nu op kweek gezet was. Ze hoorde nog even de klachten aan en besloot, dat ik maar langs moest komen. Ik weet nog steeds niet, hoe ik me heb aangekleed gekregen en daar (met de auto) heen ben gereden, want ik was hondsberoerd. Maar toch. Het lukte.

De dokter onderzocht mijn buik. Ik vloog 3 meter omhoog van de onderzoekstafel toen ze in de nierstreek duwde. Dat was dus duidelijk. Maar dat ik geen koorts had, klopte niet, zei ze. (Maar dat had ik de vorige keer ook niet. Wel zweette ik peentjes). En ook was het raar dat de dip schoon was. Dus stuurde ze me naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken. Intussen was Willem gelukkig naar huis gekomen van zijn werk (om de pakjes naar de post te brengen) en hij kon me naar het ziekenhuis in Zwijndrecht rijden.

Tegen zes uur waren we thuis. En ik ben bekaf weer in bed gekropen. Echt he. Mensen ´bewonderen´ vaak mijn energie en mijn kracht. Maar je ziet het: één bacterie en je bent nergens meer, hoor!

Vanmorgen belde de dokter met de uitslagen van de kweek en de bloedafname. Bacteriegroei in de kweek en verhoogde ontstekingswaarden in het bloed. Toch weer nierbekkenontsteking was zijn conclusie. Ik kon meteen naar de apotheek voor een AB-kuur.

Ik ben super blij en gezegend met twee lieve dochters, die de tent runnen. Zelfs Leendert z´n verjaardagsfeest gisterenavond was tot in de puntjes verzorgd. Ik kon met een gerust hart boven in mijn bed drijven ;-). Dit is zó fijn nu. Want behalve dat ik lichamelijk niets kan, laten mijn hersenen het ook afweten. Zo wist ik vanmorgen niet eens meer hoe ik een sms-je moest versturen en wist ik ook niet hoe een a4 ordner open gaat (die heb ik domweg gemold).

Hopelijk slaat de kuur snel aan en kan ik morgen toch weer iets doen. We hebben deze week nóg een jarige. Het is al met al gewoon een dikke streep door de rekening! Een oefening in geduld en in afhankelijkheid.

Terug bij af...

Vanmorgen moest ik even laten controleren of de foute bacteriën om zeep geholpen waren door de antibiotica-kuur. Helaas! Ik werd halverwege de ochtend gebeld. De antibiotica die ik had gebruikt waren niet geschikt voor de bacterie die bij mij de ontsteking veroorzaakten. De assistente van huisarts vroeg, of ik me toch wel beter voelde. Ja echt. Ik voel me prima. ¨Toch heeft u nog een ontsteking,¨ zei ze. En ik moest naar de apotheek om een nieuwe (andere) antibioticakuur te gaan halen.

En dat was maar goed ook. Hoe waardeloos ik die antibiotica verder ook vind! Maar nog voordat ik bij de apotheek was, voelde ik de ontsteking weer opspelen. Toch vreemd, dat de klachten weg waren, zolang ik de vorige (achteraf foute) kuur gebruikte. Maar ja. Er is weer meer wat vreemd is.

Ik ben maar braaf aan de volgende kuur begonnen. Het is er nu één van maar vijf dagen. Maandag opnieuw controle en dan hoop ik dat de foute bacteriën echt weg zijn. Om mijn darmen te ondersteunen heb ik maar een nieuwe kefir opgezet. En ik heb een liter cranberrysap gedronken.

Trek in mijn eten had ik niet. En ik had nog wel zó lekker gekookt. De gehakt-pompoensaus van Echt eten, puur koken als vulling in wraps.

Het energie-level van een dweil

En toen?
Toen was ik ziek :-(.

Zondag had ik al nare rugpijn. Maar door de pijnstillers, die ik vanwege de brandwonden innam, was ik die rugpijn kwijtgeraakt en vergeten.

Maandag was ik rillerig en duizelig. Dat weet ik aan de brandwonden.

Gisteren was ik nog steeds rillerig en duizelig. Omdat de brandwonden goed aan het genezen waren, stopte ik met pijnstilling en voelde ik meteen die nare rugpijn weer.

En zo bedacht ik, dat er waarschijnlijk méér aan de hand was, dan enkel brandwonden. Ik had zelf al een vermoeden wát dat was ook. En helaas. Mijn vermoeden werd door de dokter bevestigd: ik heb nierbekkenontsteking.

Hopelijk slaat de penicilline snel aan. Wat is dit akelig. Ik heb het energie-level van een dweil :-(.

Met z'n zessen ziek...

Woensdag vierden we het 55-jarig huwelijk van mijn ouders. Het was heel gezellig, warm, geslaagd! We zijn zo blij dat we het zo met z'n allen fijn hadden. Het is iets heel moois om op terug te kijken. Wat ook heel fijn was, was dat iedereen er was. We hebben de laatste week wel twijfels daarover gehad, want dan was de één ziek en dan de ander. Woensdag had alleen onze Maria pech. Die had vreselijke oorpijn. Ze zag het echt niet zitten om mee te gaan. Een nichtje die in een apotheek werkt zei, dat we haar Otalgandruppels moesten geven, omdat die zouden verdoven. Leendert en Maaike zijn toen naar de apotheek geweest om die druppels en hebben ze Maria gegeven. Inderdaad zakte de pijn wel een beetje. In elk geval genoeg om nog een uurtje op het feest te zijn. Maar verder is het aan haar wel voorbij gegaan.

We waren nauwelijks thuis, of Willem kondigde aan, dat hij naar bed ging, omdat hij zich ineens hondsberoerd voelde. Toen waren hier dus al twee zieken. Zelf was ik snip- en snipverkouden, maar gelukkig nog niet ziek. Gisterenmorgen belde Maaike vanaf school, dat ze overgegeven had en naar huis kwam. Zieke nummer drie. Toen Koos laat in de middag thuis kwam uit school kroop hij met z'n jas aan onder een deken op de bank, rillend van de koorts. Zieke vier. En 's avonds overviel mij ook de koorts. Ik heb een half uur in de stoel gehangen, voordat ik de moed had om de twee trappen op te gaan naar m'n bed. Daarna ben ik met m'n wollen trui aan tot mijn neus toe onder drie dekens gekropen en had na een uur nóg ijskoude handen en ijskoude voeten (en een warm hoofd). Dat was zieke vijf. Tenslotte piepte Jan met een wit gezicht vanmorgen aan het ontbijt, dat hij zó'n buikpijn had. Daar hadden we nummer zes.

Het was dus een behoorlijk gestumper hier vandaag. Gelukkig knapt Willem al op. Hij heeft tussen de middag flink soep zitten eten (uit de weck, want een rijkdom nu!) en voelde zich een stuk beter. Samen met Maria die aan een penicilinekuur zit en bij wie de oorpijn nagenoeg weg is, heeft hij na de lunch de kamer en de keuken aan kant gemaakt.

Zelf lig ik de hele dag op bed. Ben nog steeds koortsig en heb helaas ook een beginnende aderontsteking in mijn bovenbeen. Nog maar even afzien dus...