Goed rusten

Het spreekwoord zegt: ¨Na gedane arbeid, is het goed rusten.¨ Een waarheid als een koe! 

Het was vandaag weer een drukke dag. Mijn wekker ging al vroeg af. De nacht was kort, want ik was gisterenavond veel te laat naar bed gegaan. Oeps. Het eerste wat door me heen schoot was: ¨Gelukkig! Ik ben niet ziek!¨ En daarna ben ik snel aan de slag gegaan. Nu Willem ziek is, voelt het alsof ik de kar alleen moet trekken. Dat is niet zo, want ik krijg heel veel hulp van Maaike en Maria. Maar de eindverantwoording ligt op mijn schouders en dat voelt zwaar. 

Het werk vlotte lekker. Vooral in de stille ochtenduren, kwam er veel uit mijn handen. En langzamerhand voelde ik de gejaagdheid uit me wegtrekken.

Het naar boven brengen van dienbladen vol voedsel gaat al een beetje ´gewoon´ voelen. En op mijn appje naar de jongens, dat ze hun vuile was buiten de deur moeten zetten, komt er inderdaad een wasmand op de overloop te staan. Ik kom niet op de quarantaine-kamer, maar geef wel steeds instructies als: ¨Zet de ramen open voor de ventilatie¨ enzo. Ik ben benieuwd hoe ik de boel over een paar dagen aantref, daar :-).

Ik kreeg nog wel een ingeving: ik vroeg de jongens, of ze voor de lunch wafels wilden bakken. Maria zou dan wel een bak beslag maken en het wafelijzer klaarzetten. Ja hoor. Dat wilden ze wel. Kijk! Zijn ze toch nog nuttig bezig, daar. Ha, ha.

Op woensdag haal ik altijd de bestelling bij de molen. Maar vandaag was het heel veel en het leek me niet zo handig, om met elkaar in contact te komen, nu. Gelukkig wilde Maaikes vriend de bestelling voor me gaan halen. Dat kwam echt heel mooi uit! Hij heeft een grote sprinter van z´n werk en kon dus alles in één keer laden. En het was zo in elk geval ook veilig voor de mensen van de molen. Jaap heeft de bus bij ons op het pad gereden en wij hebben hem zelf gelost. Zo hoefde Jaap op zijn beurt ook niet met ons in contact te komen. Het is wel steeds goed nadenken bij alles wat je doet. We kiezen gewoon steeds voor de veiligste manier.

De bestelling kwam op het juiste moment. Er stonden hier heel veel pakketten klaar, waar nog net één of twee dingen aan ontbraken. Nu konden we alle pakketten helemaal afmaken. Er zijn er vandaag maar liefst 50 op de post gegaan.

Toen de pakketten weg waren, kwam bij mij de ontspanning. We zijn nu goed ´bij´. Daarmee is een last van mijn schouders. Het was ook nog eens mooi bijtijds, zodat ik op mijn gemak kon koken, in plaats van snel, snel wat in elkaar flansen. Ik kookte heerlijke macaroni, waar we allemaal van gesmuld hebben. De mannen boven, de vrouwen (en Koos, die ook nog steeds gezond is) beneden. 

Na het eten was ook precies de Red Velvet Cake klaar, die ik tijdens het eten koken in de Wonderpan had gedaan. Mmmm. 

Ik besloot om vòòr de koffie even mijn ogen dicht te gaan doen. Het was nog vroeg. En na al dat harde werken en de spanning om de achterstand, voelde ik me ineens heel moe. Echt een ontlading! Ik kroop lekker even in m´n bed op zolder en zette m´n wekker. Maar wat denk je? Ik heb geen wekker gehoord! Om kwart over 8 kwam Maria me roepen: ¨ Mam, het is al kwart over 8, hoor!¨ Met andere woorden: al lang en breed koffietijd! Met een vaartje schoot ik uit bed. Pff. Ik was echt even helemaal van de wereld geweest! Het klopt dus echt: na gedane arbeid is het goed rusten.

We gingen wat verlaat aan de koffie. En nu doe ik heerlijke de hele avond niets meer. Net kwam de post nog weer nieuwe handel brengen. Het staat middenin de kamer. Maar het staat me daar best. Het loopt vast niet weg. Daar kunnen we morgen, bij gezondheid, wel weer verder mee.

En met de was. Ik heb vandaag alle wasrekken op zolder vòl gewassen. Dat mag dan morgen allemaal gestreken en gevouwen worden. Ook fijn om met de was helemaal ´bij´ te zijn. 

Een verdeeld huis

Vandaag had Jan z´n mondeling Nederlands. Hij zit in VWO-6 is dan ben je dus al goed twee jaar bezig met je boekenlijst. Dat tentamen is waar je al die tijd naar toe werkt.

Lezen is niet heel erg Jan z´n ding. Hij heeft dyslexie en het lezen gaat daardoor moeizaam. Toch kreeg hij er langzaam maar zeker aardigheid in. En hij heeft zich werkelijk erg uitgesloofd voor dat tentamen. Complete boekverslagen hingen in chronologische volgorde aan de muur.

Maar ....

Het liep anders.

Vrijdag was Willem niet helemaal fit. Beetje verkouden en gewoon niet lekker. We besloten daarom om maar niet naar zijn moeder te gaan, wat we normaal vaak op vrijdagavond doen. We dachten niet direct aan corona. Sowieso was Willem niet echt ziek, maar vooral: hij komt totaal niet buiten de deur. Dus waar zou hij dat ooit opgedaan moeten hebben.

Zondagochtend stond Hans op met keelpijn. Dat is een bekende kwaal van hem, waar hij al zijn hele leven last van heeft. Niet alarmerend dus, maar wel zo, dat hij niet meeging naar de kerk.

Vanmorgen had ik hier dan twee kerels, die niet fit waren. En Jan wilde duidelijkheid. Zó kon hij zijn tentamen níet gaan doen. Er zou nota bene een wat oudere leraar bij zitten. Hij wilde zeker weten, of Willem en Hans geen corona hadden.

Om Jan gerust te stellen, werd besloten, dat één van beiden een sneltest zou laten doen. Was die negatief, dat zou er hier een gewone verkoudheid rondwaren en kon Jan zijn tentamen gaan doen.

Noch Hans, noch Willem had veel trek in die test. Maar uiteindelijk offerde Willem zich op en reed naar Rotterdam.

Intussen was Jan met de allerlaatste voorbereidingen bezig. Hij had een mooi, schoon overhemd aangetrokken en declameerde zo af en toe nog een gedicht om vast te stellen in welk metrum het geschreven was.

Nog 10 minuten en dan zou hij samen met Maaike vertrekken. Maaike was zo lief, om hem naar school te rijden en dan even 20 minuten op hem te wachten en weer naar huis te rijden. Op dat moment kwam de uitslag van de test binnen: positief! Oeps!!

Eerst belde ik maar naar school, om te vertellen, dat Jan z´n tentamen niet door kon gaan. Evenmin als zijn mondeling Engels, wat voor morgen op het programma stond.

Daarna moest er van alles en nog wat geregeld worden. We zaten met een snotterige Willem en dito Hans én met een neusverkouden Henk, die ik voor de zekerheid (gelukkig!) ook maar thuis gehouden had. Ik besloot ons huis te verdelen. Het is gelukkig groot genoeg. Eén deel is de Covid-19 afdeling voor de mensen met klachten. Eén is er voor de mensen zonder klachten. Willem ging dus in zelf-isolatie en de rest van het gezin in quarantaine. Wie klachten heeft moet de rest van de quarantaine-tijd in de Covid-19 afdeling. Over 5 dagen moet de rest zich laten testen. Is de test negatief, dan mag je uit de quarantaine. Is hij positief, dan komen er 5 dagen bij.

Poeh. Wat een geregel! Scholen bellen, werkgevers werden gebeld, familie die in de achterliggende dagen bij ons was, werd op de hoogte gebracht. Enzovoorts.

Langzaam maar zeker keerde de rust weer en schikte een ieder zich. 

Al snel kreeg ook Jan klachten. De mannen zitten nu dus met z´n vieren in de Covid-19 afdeling. Ik bracht vanavond dienbladen met eten naar boven en zette die voor de deur van de grote jongenskamer. Daar is een tafel met stoelen en ook een bank. Daar kunnen ze het best voor een paar dagen uithouden.

Na een half uurtje vond ik de dienbladen met lege borden weer achter de keukendeur ;-).

Het is wel super saai, hoor. Niet met z´n allen eten. Niet met z´n allen koffie drinken. En voor slapen ben ik naar het stapelbed op zolder uitgeweken. Dat is nog wel het allersaaist. Maar ja.

Zoals altijd heeft ook dit nadeel zijn voordeel. Nu Maaike en Maria in quarantaine zijn, helpen ze mij met de webshop. Hopelijk worden we niet ziek. Het is enorm druk, nu bij de gewone kerstdrukte ook meteen de hamsterdrukte is gekomen, zodra het eerste bericht van de strenge lockdown verscheen. We gaan het zien, hoe het loopt. Je kunt niet op de zaken vooruit lopen en we bekijken per dag, wat haalbaar is.

Voor nu ga ik mijn ogen maar eens dichtdoen. Ik stond er vanmorgen nota bene al om kwart over vier naast. Het was met het dagje wel.

Gaap.