Een andere zomer

Deze zomer is anders dan voorgaande zomers. 

Jarenlang stonden wij namelijk op de Terdege Zomerfair en dit jaar niet. Ik heb er lang en goed over nagedacht, voordat ik besloten heb, om ermee te stoppen. De fair is zoveel jaren het middelpunt van onze zomer geweest. Iets waar we eerst een maand of drie naartoe werkten. Dan was er de fairweek zelf, waarin alle voorbereidingen en plannen werkelijkheid werden. En daarna, als de zomer intussen al over haar hoogtepunt heen was, was er tijd voor ontspanning/ontlading en vakantie.

De fair werd elk jaar drukker. En elk jaar moest ik opnieuw al mijn creativiteit en energie in de strijd gooien, om alles voor elkaar te boksen. Maaike en Maria waren jarenlang m´n vaste medestrijders. Maar die hebben nu allebei een gezinnetje met jonge kinderen, waar je ook niet zomaar vijf dagen bij vandaan kunt. En het gezin gaat vóór. Intussen is onze webshop ook elk jaar gegroeid en hebben we daar eigenlijk ook steeds meer onze handen aan vol gekregen. En zo heb ik op enig moment heel concreet de plussen en de minnen van deelname aan de fair naast elkaar gezet. Want ja, er waren ook héél veel plussen: de gezelligheid, het contact met de mensen, de verkopen, de blije mensen die workshops volgden, de saamhorigheid van alle medewerkers en nog veel meer. Maar in januari heb ik de mensen van Terdege toch laten weten, dat we van de fair afzagen.

En wat ben ik daar de afgelopen maanden vaak blij om geweest! Nu met die zere rug had ik nooit die fair kunnen draaien!

Dus ja...de zomer is dit jaar echt heel anders. Met veel (verplicht, maar daarom niet minder fijn) wandelen. Met twee weken vakantie, in plaats van één. Met meer genieten van de moestuin en meer tijd voor het verwerken van de oogst. Met meer moeder en oma kunnen zijn voor alle vertrekkende en thuiskomende kinderen en kleinkinderen. Het is goed zo.

Wandelen doe ik nu echt zes dagen per week. En het rondje wordt geleidelijk aan langer. Volgens de manueel therapeut (waar ik nog elke week op consult ga) zorgt wandelen voor de nodige ontspanning van mijn rug. Nu vond ik wandelen voorheen altijd super ontspannend. Maar op dit moment heb ik tijdens het wandelen toch vaak veel pijn: een brandende nek/schouders of een moe gevoel in de onderrug. Ik ervaar die ontspanning nog niet echt. Maar mentaal doet het wél iets. En dat is minstens zo belangrijk. Soms wandel ik midden op de dag, ook al is het 30 graden. Soms wandel ik ´s morgens vroeg. Soms is het stil, soms druk. Soms miezert het. Dat maakt niet uit. Er is altijd iets moois te zien.

De kerk in Molenaarsgraaf

Intussen zit ik op een gemiddelde van ruim 10.000 stappen per dag en daar ben ik echt heel blij mee, dat dat weer kan!

Vorige week woensdag ging ik huizen kijken. Nee hoor, wij hebben geen verhuisplannen. Ik moet er niet aan denken! Maar ik ging ´s morgens naar een schoonzus, die verhuisd is. En ´s avonds naar een nicht, die onlangs haar eerste eigen huisje betrok. Het huis en de tuin van ´s morgens waren bovengemiddeld groot. Het huis en de tuin van ´s avonds bovengemiddeld klein. Mijn nichtje is namelijk in een tiny house gaan wonen. Wij hadden pallets voor haar gespaard, waarmee ze een vlondertje voor haar deur wil gaan maken. Het huisje staat op een terrein in Dordrecht. En omdat de Papendrechtse brug vrijdag voor 9 maanden dichtging en we dan een flink eind om zouden moeten rijden, gingen Willem en ik dus vorige week nog snel die pallets brengen. Wat was het leuk! Dat hele terrein met huisjes, de sfeer van gemoedelijkheid en eensgezindheid, het samen leven en samen delen. Echt geweldig! 

De zijkant van het huisje

Koffie drinken onder een gezamenlijk
gebouwde pergola

De pallets waar het vlondertje van gemaakt wordt

We hadden nog wel wat langer sfeer willen proeven, maar werden gebeld door Henk. Hij was aan het zwemmen met vrienden. Iemand had iets uit de auto gepakt en daarna de sleutel op de achterbank laten liggen. Maar na een paar minuten wordt de auto automatisch vergrendeld. En ja, die sleutel lag dus ín de auto. Oh no! De reservesleutel zijn we al een poosje kwijt (zal vast op enig moment ineens voor de dag komen). Dus moesten we de ANWB bellen. We reden eerst maar naar Henk en belden daar de ANWB. Het zou wel even duren, voordat we aan de beurt waren, werd er gezegd. We hadden niet anders verwacht. Intussen brachten we eerst een vriend thuis, die alleen z´n zwembroek aan had en verder alles in die dichte auto had liggen. Daarna reden we weer terug naar Henk. Zolang het licht was, borduurde ik nog maar wat. Maar op een gegeven moment werd het te donker. En ik kan niet lang zitten met die rug, dus ging maar wat op en neer drentelen. Het was prachtig om te zien, hoe de avond viel.

Eindelijk, na bijna 2 1/2 uur wachten, zagen we de koplampen van een auto onze kant op komen. Het was al 10 voor half 12. Maar we werden gered! Binnen 10 minuten was de auto open en konden we naar huis. Het was echt een latertje geworden.

Het is het nooit saai :-).

Zo zijn we dinsdagavond een avondje op vakantie geweest! Eerst brachten we een bezoekje aan zwager Dirk in het verpleeghuis. Daarna reden we door naar Ouddorp, waar Trijnie, Gerwin en Vesper kamperen. Ze stond ons al met z´n drieën op te wachten. Vesper had ´s middags een dutje gedaan, zodat ze op mocht blijven.

Het was een beetje een frisse avond, dus we gingen binnen zitten. Trijnie had koffie met gevulde bolussen. Mmmm! Na de koffie moest opa voorlezen en ging Vesper daarna heerlijk slapen. We hebben tot 11.00 uur gezellig zitten praten en meegenoten van de vakantie-vibes. 

Gisteren was Jan jarig. Hij wilde het dit jaar niet vieren. Maar ik had bedacht om met z´n drieën bij Villa Augustus te gaan eten. Dan had deze dag toch iets speciaals en feestelijks. Jan was enthousiast over het plan. Hij was daar nog nooit geweest en ik wist zeker dat hij het heel leuk zou vinden. En dat was ook zo. We hebben eerst op ons gemakje de moestuin bekeken. Daarna gingen we aan tafel en kozen ons menu. Tussen de gangen door snuffelden we rond in het winkeltje daar. Echt zó leuk, wat ze daar allemaal verkopen! Alleen wel erg prijzig. Maar goed, wij deden ´kijken kijken en niet kopen´ en werden daar ook al helemaal door geïnspireerd :-). Het was echt een heel fijne avond.

En verder is het hier een gaan en komen, zoals ik al zei. Dan komt de één op de koffie, dan komt de ander meeëten. Maria was vorige week op vakantie en deze week is ze ook nog vrij. Maar maandagochtend is ze even een paar uurtjes komen helpen en vanmorgen was ze er ook nog weer even. Morgen moeten Willem en ik nog volle bak aan de slag met de BTW-administratie. En dan raakt zo langzamerhand hier de druk ook wel even van de ketel. Willem en Henk moeten allebei nog één week werken. En dan gaat hier eindelijk de vakantie-vlag ook uit. Ik kijk er echt naar uit!

Moeizaam

Er ligt een moeizame week achter me. 

Verwennerij en moestuin-werk

Dinsdag was een dag vol verwennerij.

Blij en vrij

Mijn werkweek was kort en krachtig. Om precies te zijn duurde hij van maandagochtend vroeg tot donderdag 18.00 uur. Vanaf dat moment reden Willem en ik voor twee dagen de vrijheid tegemoet :-).

Het lijkt wel vrijdag!

Willem en ik waren vanavond door Dirk en Miriam uitgenodigd voor een etentje. We zijn net thuis gekomen. Het was zo´n ontspannen avondje, dat we nu steeds het idee hebben, dat het vrijdag is :-). Maar nee. Het is donderdag. En morgen mogen we gewoon nog een dag buffelen, bij leven en welzijn.

Als de kat van huis is....

Woensdagavond was ik met mijn vriendin een avondje breien bij onze gezamenlijke tante. Ja, dat ´gezamenlijke tante´ klinkt wellicht wat raadselachtig. Maar het is heus waar. Wij ´delen´ een tante, zonder dat we familie van elkaar zijn. De tante is een zus van mijn moeder en zij is getrouwd met een broer van mijn vriendin haar moeder. Snap je?

Buikje rond

Vandaag maar een heel kort logje. We zijn vanavond met de brussen en aanhang heerlijk uit eten geweest. We hadden een ouderwets gezellige avond, waarop we veel herinneringen hebben opgehaald en fijn bijgepraat hebben. Intussen aten we ons buikje rond. Het is welletjes geweest. Ik zoek m´n wieg op.

Rijkdom uit de kelder

Vanmorgen heb ik mezelf in de hoogste versnelling gegooid, om m´n werk af te hebben, voordat ik weg zou gaan. Het zat nog even tegen met de wasmachine. Die heeft steeds kuren en dan pompt hij het water niet af. Soms gaat het 10 keer goed en dan ineens is het drie keer achter elkaar feest. Ik kan niet ontdekken, waardoor het komt. Het pomphuis is helemaal schoon, dus daar ligt het niet aan. Nou ja, ik moet er een keer een monteur naar laten kijken. Voor nu zit er steeds niets anders op, dan het water via het noodslangetje weg te laten lopen. Maar dat is een hoop gezemel. En natuurlijk gebeurt het altijd op een moment, dat je het kunt missen als kiespijn.

De overdracht en mijn verjaardag

Vandaag ben ik jarig. Maar er was geen gelegenheid voor ontbijt op bed of iets van dien aard :-). Ons oude huis moest vandaag opgeleverd worden. En daar moest nog eventjes hard voor gewerkt worden! Gisterenmiddag hebben we de bijen verhuisd. Het was eigenlijk de bedoeling om dat op Oudejaarsdag te doen. Maar juist toen we dat ´s middags wilden gaan doen, scheen even de zon en waren de bijen gaan vliegen. Dan kun je natuurlijk niet de kasten weghalen. Daarvoor moeten alle bijen ´thuis´ zijn. Dat is als het kouder dan 9 graden is (dan vliegen ze niet), óf ´s avonds laat/´s morgens vroeg. In de avond was geen optie, want we hadden de ouderjaarsavondkerkdienst. Dus besloten we de verhuizing te verzetten naar Nieuwjaarsdag in de middag. Ook stonden er nog twee oude kasten in de schuur, die weg moesten. Gelukkig kon Jaap, de vriend van Maaike, nog weer een keer assisteren met de bedrijfsbus en werd ook die allerlaatste rit met alle bereidwilligheid georganiseerd.

Vanmorgen ben ik samen met Maaike en Maria al bijtijds naar de Karper gereden om het allerlaatste schoonmaakwerk te doen. We moesten nog een halve keuken soppen, de trappen schoonmaken (die door het verhuizen van de bijen weer vuil gelopen waren), het balkon vegen, de schuur en het houthok aanvegen, de garage bezemschoon maken, één toilet reinigen en de vloer op de benedenverdieping moppen.

Terwijl we hard aan het poetsen waren, kregen we nog even bezoek....

Het was nog best even stevig aanpoten. Maar om kwart over 10 was alles klaar en reden Maaike en Maria vast terug naar huis. Ik bleef achter in afwachting van de makelaar en de kopers, om samen het inspectierondje, voorafgaand aan de overdracht, te lopen.

Stipt om half 11 stonden ze op de stoep. We liepen het rondje en gelukkig was het allemaal naar volle tevredenheid. De kopers waren blij dat alles zo lekker schoon was. Dat is altijd fijn om te horen. Ik was vooral heel blij, toen ik voor het laatst deur achter me dichttrok en de straat uit reed. Nu kan ik me verder fijn gaan concentreren op het gezellig en bewoonbaar maken van ons nieuwe thuis! Voor de daadwerkelijke overdracht hadden we de notaris gemachtigd. Onze taak zat er wat dit betreft op.

De rest van de dag mocht ik gaan genieten van éven géén werk en géén moeten. Er wachtte een leuk programma.

Eerst kwamen mijn broer, zussen, schoonzussen en zwagers bij ons op de koffie. Gezellig! Terwijl Willem een rondleiding gaf, zorgde ik voor koffie en wat lekkers. We gaan op mijn verjaardag altijd met z´n achten uit eten om elkaar meteen een Gelukkig Nieuwjaar te wensen en bij te praten. Dit jaar hadden we een wat uitgebreider programma. Na de koffie bij ons op Bles, reden we in twee auto´s naar Genemuiden. Daar gingen we op bezoek bij goede vrienden van mijn ouders. Zij waren in december 50 jaar getrouwd en ze zijn ook pas verhuisd. Een mooi moment om bij deze hartelijke mensen op bezoek te gaan!

Wat was het leuk en gezellig! Wat hebben we enorm veel herinneringen op zitten halen! Echt heel bijzonder. Voor we het wisten was het tijd om weer op te stappen.

We hadden een tafel besproken bij van der Valk in Vianen. En daar streken we dus neer voor ons traditionele brussen-etentje aan het begin van het nieuwe jaar.

Nu zijn we weer veilig thuis en ben ik moe. Gaaaaaaap. Ik ga bijtijds naar bed. Ik word al best een ouwe taart ;-).

Vreugde en verdriet

Vreugde en verdriet liggen vaak zo heel dicht bij elkaar. Soms lopen ze zelfs door elkaar heen. Dat is een wonderlijke emotie.

Dinsdagavond overleed een lieve nicht (vrouw van een neef). Lange tijd was ze ziek en lange tijd bakte ik elke dinsdag Moermanbrood voor haar. Tot voor een week of drie geleden. Toen kon ze het stevige volkorenbrood niet meer verdragen. En nu is ze er niet meer. Dat geeft een groot verdriet.
Tegelijkertijd is er de vreugde van het weten, dat ze nu bij haar Liefste is. De Liefste, Wiens stem ze in dit leven mocht horen.

Er was ontroering in ons gezin, toen we hoorden van haar overlijden. En hoe banaal en onbenullig lijken dan ineens al je bezigheden. Toch moesten er hier weer een paar naar school en naar het werk. En voor mij wachtte het nodige huishoudelijk werk en het werk aan de webshop. Werk wat door moet gaan, ook al staat je hoofd er niet naar. Evenals de afspraak bij de tandarts, de afspraak bij de keukenmeneer en het geplande bezoek aan Willem z´n vader...

Ik bakte pindarepen

maakte advocaat

verwonderde me over een bij op de voorruit van de auto. Hij had zijn poten nog vol stuifmeel.

Gisteren hebben we een paar heel productieve uren gehad. Willem had twee uurtjes vrij genomen van zijn werk, zodat we een keuken konden gaan uitzoeken. We hadden daarvoor een afspraak bij één van onze adverteerders, Cuisine d´oc, in St.-Philipsland. We reden er op ons gemakje heen en waren er precies om 16.30 uur, zoals we hadden afgesproken. En om 18.00 uur was de keuze helemaal rond!

Tevreden reden we naar onze volgende bestemming: Kruiningen. Daar hadden we een meel-bestelling af te geven. Ook dat ging gesmeerd.

Daarna hadden we tijd om even gezellig een hapje te gaan eten, voordat we naar Willem z´n vader in Nieuwerkerk zouden rijden. Willem bedacht om naar Zierikzee te gaan. Dan waren we vast in de buurt van Nieuwerkerk. Goed plan! We belandden bij een gezellig restaurantje, waar we allebei een hoofdgerecht uitkozen. Willem ging voor vis. Ik eet altijd vegetarisch en hoefde niet lang na te denken over wat ik zou kiezen. Er wás namelijk niets te kiezen. Er stond maar één vegetarisch hoofdgerecht op de kaart. Raar! Maar ik heb evengoed wel gesmuld van m´n courgettes met couscous.

En het was super om eens even samen er tussenuit te zijn. Daar komt niet zo vaak wat van.

Tenslotte reden we naar Willem z´n vader. Dat was nu echt een paar uurtjes het nuttige met het aangename verenigen!

Ook vandaag had ik de vaart er lekker in. Ik heb Jan z´n kledingkast uitgezocht. Het wintergoed ligt nu op grijphoogte, het zomergoed ligt op de onderste plank. Er verdwenen wat kledingstukken in de zak voor de textielcontainer. Andere kledingstukken schoven door naar Henk. Ik snorde Jan z´n winterjas op, die gelukkig nog past. Zelfs z´n handschoenen liggen al klaar. Ook maakte ik een inventarisatie voor wat er nog aangeschaft moet worden. Het is maar een klein lijstje. Er moest in elk geval een nette jas komen, die hij op zondag over z´n kostuum kan dragen. Die bestelde ik alvast online. De rest kan Jan zelf in de herfstvakantie bij elkaar gaan shoppen.

Ik bestelde ook eindelijk eens de persoonlijke ov-kaarten voor Jan en Henk. Vandaag of morgen is het ineens geen weer om te fietsen en moeten ze met de bus naar school. Dan is het toch wel handig als ze een ov-kaart hebben.

Ik verzette Henk z´n tandartsafspraak en vroeg op school verlof voor de begrafenis maandag. En passant zorgde ik steeds voor een gevulde wasmachine. Maria had een taxi nodig naar Ridderkerk en dat frommelde ik dus ook nog maar even tussen alle bezigheden door. En, o ja, er moest ook nog brood gebakken worden. Ik bakte twee bruine broden met zaden en pitten en een wit tijgerbrood.

Samen met Maria maakte ik in een hoog tempo de webshopbestellingen klaar. We kwamen keurig op tijd bij de post aan. Intussen belde Koos met de vraag, wat de pot schaftte. ¨Wortels met vis.¨ O, dat kwam nu net niet goed uit. Hij wilde z´n vriendin uitnodigen om mee te eten, maar die houdt niet van vis. O, dan maak ik toch iets anders klaar?! Ik snelde even de AH binnen en zag dat er kipdijfiletjes in de aanbieding waren. Ook goed.

Vanavond kwamen Leendert en Thea koffie drinken. En weer werd het nuttige met het aangename verenigd. Ze bekeken de ontwerpen voor Leendert z´n bedrijfslogo, die bij Willem op de computer waren binnen gekomen. Dat gaat via een soort ontwerpwedstrijd. En daarna hebben we nog even werkbespreking over de verbouwing in Bles gehouden.

Willem is nu wandelen en ik ga nog even lezen. En dan is het weer mooi geweest.

Maantje gluurt maantje tuurt,
Door de vensterruiten.
Weet je wat het ons vragen wil,
Het is in de kamer zo stil zo stil,
Zijn de kindertjes al naar bed,
Of spelen ze nu nog buiten?
Zijn de kindertjes al naar bed
Of spelen ze nu nog buiten?

Lieve maan kijk eens aan,
Ze liggen allang in hun bedje.
Mooi zegt het maantje en lacht en lacht,
Dan wens ik hen allen een goede nacht.
Morgen is er weer een nieuwe dag,
Dan kunnen ze weer spelen en leren.
Morgen is er weer een nieuwe dag,
Dan kunnen ze weer spelen en leren.

Zonnige zomeravond

Wie hier langer meeleest, weet dat we elk jaar met elk thuiswonend kind apart een uitstapje doen. We beginnen daarmee, zodra het kind 12 jaar is en doen dat zo lang het kind thuis woont. Ook met de volwassen kinderen dus, want die vinden het evengoed leuk (en wij ook!).

Vorige week donderdag was het de beurt aan Hans. Ik vroeg al een tijdje naar zijn wensen. Maar Hans  is een tevreden mens en heeft niet zoveel wensen ;-). Daarom bedacht ik zelf maar een leuk programmaatje en stelde het hem voor. En ja, hoor, Hans vond het een prima voorstel. We zouden eerst naar de Japanse Tuin in park Clingendael in Den Haag gaan en daarna iets gaan eten in een strandtent op Scheveningen.

Willem had die donderdag zijn thuiswerkdag en was om 17.00 dus meteen klaar voor vertrek. Hans zou proberen om ook uiterlijk 17.00 thuis te zijn en dat lukte. Zo konden we fijn op tijd vertrekken. Omdat we pas later op de avond zouden eten, had ik vast wat lekkers gekocht om in de auto op te eten. Voor allemaal een hartig broodje en een smoothie. Mmm.

Redelijk vlot wurmde Willem z´n auto door de avondspits en om een uur of half 7 parkeerden we bij het park en bestudeerden we de plattegrond om te zien hoe we bij de Japanse tuin konden komen.

Meteen bij de ingang van het park staat een schattig Hans-en-Grietje-huisje. Het is een oude portierswoning. Wat een snoepje!

Overal stonden Rododendrons. Ze waren al over de top van de bloei, maar evengoed nog heel mooi!

We zagen grote dieren,

en kleine dieren

en genoten van het prachtige vogelconcert:

We volgden de bordjes naar de Japanse tuin.

De Japanse tuin is maar een paar weken per jaar geopend. Zes weken in het voorjaar en twee weken in het najaar. Dat is vanwege de kwetsbaarheid van de tuin. We waren juist in de laatste week van de voorjaarsopenstelling. En, oh, wat is die tuin prachtig!! We hebben met volle teugen genoten van de planten, de bloemen, de bomen. Het was zeer de moeite waard!

prachtige mossen

vijvertjes

schitterende bloemen

Hans wist veel te vertellen over verschillende bomen

enorm hoge rododendrons.
De bladeren en bloemen waren hoog boven ons.

Voor wie denkt dat Willem met een raar ´tasje´ loopt:
dat is een bloeddrukmeter :-).
Hij had juist een 24-uurs meting.

Mooi plaatje van vader en zoon!

We hebben op ons gemak de tuin bekeken en besloten daarna ook nog een stuk van het park te ´doen´. Ook daar was veel moois te zien. Hans had vooral oog voor alle oude bomen en wees ons op interessante vergroeiïngen enzo. Hij is al ver met zijn opleiding voor European Tree Worker en kan eigenlijk geen enkele boom meer ´zomaar´ zien. Hij scant ze meteen op bijzonderheden: ziekten, gevaar, snoeivorm enzovoorts.
Maar behalve bomen was er wel meer te zien. Bloemen natuurlijk. En vlinders, ganzen, kraaien, bijzondere tuin-architectuur. En toen Willem en Hans (weer) bij een boom bleven stil staan, maar niet omhóóg keken, maar omláág, bleek daar een heus hondenkerkhof te zijn. Compleet met grafzerken. Best bijzonder.

boomschors is ook zo mooi!

een hondenkerkhof!

er stonden ook dode bomen.
Hans dacht, dat ze die misschien expres laten staan.
Voor allerlei insecten.
Ik vind het niet zo mooi.

Het was een prachtige zomeravond, na een wat sombere en wat druilerige dag. Wat boften we! In het park liepen mensen met honden, of achter kinderwagens. Hier en daar kwamen we een jogger tegen. Langzamerhand liep het tegen achten, de sluitingstijd van het park. En we kregen ook trek! Tijd om de auto weer op te zoeken en naar Scheveningen te rijden.

We parkeerden op de boulevard en op de bonnefooi liepen we een strandtent binnen. We konden buiten zitten, maar het was toch al wat later op de avond en niet heel warm. We kozen voor binnen. Wel een plaatsje bij het raam :-). De tafel naast die van ons was bezet met een grote groep mensen, die een voor ons onbekende taal spraken. We dachten eerst Italiaans. Maar nee, daar was het niet zangerig genoeg voor. Daarna dachten we aan een Oost-Europese taal. Maar nee, dat was het toch ook niet echt. Uiteindelijk dachten we aan een Noord-Europese taal, Deens misschien? Af en toe klonk het zelfs Russisch. We sloegen de plank niet ver mis: aan het einde van de avond konden we onze nieuwsgierigheid niet langer te bedwingen en vroegen we het aan één van de mensen, die net ons tafeltje passeerde. Het bleken Finnen te zijn. Grappig.

We vroegen een broodplankje en bestudeerden de kaart. Ik was snel klaar, want er waren maar 2 vegetarische gerechten. Het werd een salade met gebakken geitenkaas. Willem ging voor vis en Hans voor pasta. We hebben lekker zitten smikkelen. En natuurlijk namen we ook een dessert. Daar zijn we dol op. Hans en Willem kozen voor ijs. Ik nam een wafel met warme kersen. Verrukkelijk om zo lekker verwend te worden!

Intussen ging de zon zakken en zakken. Als kers op de taart kregen we een prachtige zonsondergang te zien!

Dat was meteen het sein van vertrek. We hadden nog een uurtje reistijd voor de boeg en het was al 22.00 uur. Het was ook mooi geweest. Een prachtige avond, een prachtige herinnering! Wat is dit een fijne traditie.