Tweede Kerstdag is bijna het hele gezin komen eten. Alleen Dirk & Miriam en Hans & Thirza waren niet van de partij. Ik had van tevoren gevraagd, wat de voorkeur had: Chinese fondue of een Amerikaanse party. Er werd unaniem gekozen voor de Amerikaanse party en iedereen zou dus iets meenemen.
Posts tonen met het label kerst. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kerst. Alle posts tonen
donderdag 28 december 2023
dinsdag 27 december 2022
Kerst 2022
De Kerstdagen zijn weer voorbij. En ja, het was al met al (weer) een roerige en gedenkwaardig kerst.
zaterdag 22 december 2018
De schilder was hier!
Er werd hier en daar al bezorgd gevraagd, of er iets aan de hand was. Want er kwamen geen nieuwe logjes. Nou, gelukkig niet, hoor. Het was hier alleen even erg rommelig en er waren zoveel andere activiteiten, dat er van schrijven net niets kwam.
Twee weken geleden kreeg ik een telefoontje van de schilder. Ik was aan de beurt! ´s Maandags kon hij bij me beginnen. Ik heb niet eens nagedacht, maar alleen snel en hard ¨FIJN!!¨ geroepen :-). In augustus waren er bij ons een aantal nieuwe binnendeuren met kozijnen geplaatst. Die stonden weliswaar netjes in de grondverf, maar ze moesten nog afgelakt worden. Dat zou de schilder komen doen. Maar die was toen nog druk met buitenwerk natuurlijk. En die zomer, die duurde maar voort. De schilder heeft tot eind oktober buiten kunnen werken! Maar daarna waren dan toch de binnenklanten aan de beurt.
De schilder had wel even werk bij ons. Want hoe gaat dat: van het één komt het ander. Behalve de nieuwe binnendeuren, kreeg ook al het overige houtwerk in de gang en in de woonkamer een beurtje. Dat zag er namelijk niet uit, toen onze deuren prachtig wit gelakt waren. De oude verf leek daarbij geel. Geen gezicht. En vooruit, de schilder witte ook nog even de gang, het toilet en de bijkeuken. Wat is het allemaal fijn opgeknapt!
Maar na een week was ik het wel heel erg zat, moet ik zeggen. Wat een troep overal! En alles moest natuurlijk gewoon doorgaan. Vorige week woensdag had ik nog de laatste workshop van dit jaar. Die ochtend is de schilder wijselijk weg gebleven. ´s Avonds ging de laatste nieuwsbrief van de webshop van dit jaar eruit en kwam er een hausse aan bestellingen. Ha, ha, we hebben ons in 7 bochten moeten wringen, om het allemaal voor elkaar te boksen.
Afgelopen woensdag aan het eind van de middag was de schilder klaar.
En de bestellingenstroom droogde op. Dus hebben we donderdag de mouwen maar eens opgestroopt en zijn alles gaan opruimen en poetsen. De ramen werden gezeemd en de gordijnen gewassen. Alles dankzij de schilder :-). Het was een hele klus, maar wat is het heerlijk, dat het nu allemaal weer een beurtje heeft gehad.
Het scheelt dat we het verder niet druk hebben met ´kerst´. We hebben geen kerstboom, geen kerststalletjes, geen raamversieringen. Ik ben niet naar de kapper geweest voor een nieuwe permanent, niet naar de winkel voor een nieuwe jurk, niet naar de nagelstudio voor kerstnagels. We zijn niet al weken bezig met voorbereidingen voor het kerstdiner, de kerstborrel, de kerstbrunch, of weet-ik-veel. De enige extra activiteiten waren het schrijven van een stapel kaartjes, het bijwonen van de vertelling in de kerk en de kerstviering op de school van kleinkind Marinus.
Vanmorgen hebben Maria en ik samen de kerstboodschappen gedaan. Normaal doe ik dat al veel eerder, omdat ik er een hekel aan heb om in die verschrikkelijkegekte drukte te winkelen. Maar Maria kreeg vandaag 20 procent personeelskorting en dat vonden we toch wel leuk om van te profiteren. Daarom zijn we samen, gewapend met een boodschappenbriefje, om 8.00 naar de winkel gegaan. Op 8.40 waren we weer thuis. We hadden 2 winkels gehad en bij elkaar 80 euro uitgegeven. We kochten alles wat er op ons lijstje stond en namen verder nog wat afgeprijsd vlees mee. Vlees wat nu niet aangekeken wordt, is bijvoorbeeld gehakt. Dat lag er daarom met de 35% korting sticker erop. En als je dan óók nog 20 procent personeelskorting krijgt, is dat toch te leuk om te laten gaan. Ik ga alleen maandag bij leven en welzijn nog even restanten bij de groentenboer halen. En voor de rest vind ik het geschoten.
We zijn er dus helemaal klaar voor :-). Willem heeft maandag fijn een (verplicht) vrije dag. Dan gaan we naar zijn vader. De rest van de vakantie moet Willem werken. Beetje jammer wel. Maar ja.
Ik verheug me erop, dat tweede kerstdag mijn vriendin Ellen en haar man komen. En ik ben fijn bezig met breien en spinnen. En Maria en ik hebben het koekjes bakken helemaal herontdekt. Gewoon simpele koekjes dus en geen taarten, cakes en grote koeken. Ik verheug me erop om twee weken lekker aan te rommelen met alle kinderen om me heen. Heerlijk!
Twee weken geleden kreeg ik een telefoontje van de schilder. Ik was aan de beurt! ´s Maandags kon hij bij me beginnen. Ik heb niet eens nagedacht, maar alleen snel en hard ¨FIJN!!¨ geroepen :-). In augustus waren er bij ons een aantal nieuwe binnendeuren met kozijnen geplaatst. Die stonden weliswaar netjes in de grondverf, maar ze moesten nog afgelakt worden. Dat zou de schilder komen doen. Maar die was toen nog druk met buitenwerk natuurlijk. En die zomer, die duurde maar voort. De schilder heeft tot eind oktober buiten kunnen werken! Maar daarna waren dan toch de binnenklanten aan de beurt.
De schilder had wel even werk bij ons. Want hoe gaat dat: van het één komt het ander. Behalve de nieuwe binnendeuren, kreeg ook al het overige houtwerk in de gang en in de woonkamer een beurtje. Dat zag er namelijk niet uit, toen onze deuren prachtig wit gelakt waren. De oude verf leek daarbij geel. Geen gezicht. En vooruit, de schilder witte ook nog even de gang, het toilet en de bijkeuken. Wat is het allemaal fijn opgeknapt!
Maar na een week was ik het wel heel erg zat, moet ik zeggen. Wat een troep overal! En alles moest natuurlijk gewoon doorgaan. Vorige week woensdag had ik nog de laatste workshop van dit jaar. Die ochtend is de schilder wijselijk weg gebleven. ´s Avonds ging de laatste nieuwsbrief van de webshop van dit jaar eruit en kwam er een hausse aan bestellingen. Ha, ha, we hebben ons in 7 bochten moeten wringen, om het allemaal voor elkaar te boksen.
Afgelopen woensdag aan het eind van de middag was de schilder klaar.
En de bestellingenstroom droogde op. Dus hebben we donderdag de mouwen maar eens opgestroopt en zijn alles gaan opruimen en poetsen. De ramen werden gezeemd en de gordijnen gewassen. Alles dankzij de schilder :-). Het was een hele klus, maar wat is het heerlijk, dat het nu allemaal weer een beurtje heeft gehad.
Het scheelt dat we het verder niet druk hebben met ´kerst´. We hebben geen kerstboom, geen kerststalletjes, geen raamversieringen. Ik ben niet naar de kapper geweest voor een nieuwe permanent, niet naar de winkel voor een nieuwe jurk, niet naar de nagelstudio voor kerstnagels. We zijn niet al weken bezig met voorbereidingen voor het kerstdiner, de kerstborrel, de kerstbrunch, of weet-ik-veel. De enige extra activiteiten waren het schrijven van een stapel kaartjes, het bijwonen van de vertelling in de kerk en de kerstviering op de school van kleinkind Marinus.
Vanmorgen hebben Maria en ik samen de kerstboodschappen gedaan. Normaal doe ik dat al veel eerder, omdat ik er een hekel aan heb om in die verschrikkelijke
We zijn er dus helemaal klaar voor :-). Willem heeft maandag fijn een (verplicht) vrije dag. Dan gaan we naar zijn vader. De rest van de vakantie moet Willem werken. Beetje jammer wel. Maar ja.
Ik verheug me erop, dat tweede kerstdag mijn vriendin Ellen en haar man komen. En ik ben fijn bezig met breien en spinnen. En Maria en ik hebben het koekjes bakken helemaal herontdekt. Gewoon simpele koekjes dus en geen taarten, cakes en grote koeken. Ik verheug me erop om twee weken lekker aan te rommelen met alle kinderen om me heen. Heerlijk!
dinsdag 26 december 2017
De zegen van saamhorigheid
Als er iets is, waar ik blij van word, dan is het toch wel, als ik merk dat er in ons gezin liefde en saamhorigheid is. Ik besef ook, dat het onbetaalbaar en zeer kostbaar is. Iets, wat je moet koesteren en voeden. Er is maar weinig voor nodig, of er is onherstelbare ruzie en verdeeldheid.
Ik kan me nog goed herinneren, dat mijn ouders dat ook altijd heel belangrijk vonden. Ze deden er ook alles aan om een goede sfeer te behouden. Ze organiseerden familiesamenkomsten rond hun verjaardagen en met Nieuwjaarsdag. En je kon ze geen groter kado geven dan ze te laten merken, dat je van hen en van elkaar hield.
Wat ben ik er blij om, dat we die lieve mensen in de laatste maanden van hun leven samen konden verzorgen. Dat voor niemand van ons daarin ook maar íets teveel was. En dan nog is het voor mijn gevoel en wat mijzelf betreft: tekort geschoten. Heus, je doet voor je ouders nooit iets teveel! Maar van wat we gedaan hebben, hoeven we nooit spijt te hebben. Het heeft hun ziekzijn en lijden nog wat verzacht. Mijn vader heeft dat ook verschillende keren uitgesproken, dat hij zoveel liefde van zijn kinderen ervoer.
Zaterdag hebben Willem en ik ons op onze beurt ook mogen verheugen in de saamhorigheid onder onze kinderen. Ze hebben met elkaar een hele dag in huis en tuin gewerkt en zo werk gedaan, waar we niet aan toe kwamen. Bijna iedereen deed mee. Alleen degenen, die zaterdag moesten werken in de (kerst)drukte op hun werk, waren uiteraard niet van de partij. Die maakten zich elders nuttig. Verder was iedereen er: kinderen, (a.s.) schoonkinderen en zelfs de kleinkinderen :-).
Er is veel werk verzet.
De mannen waren vooral buiten bezig. Naast ons huis hebben drie Prunussen gestaan. Die werden echter veel te groot en beschadigden op den duur ons huis. Na de bloei, afgelopen voorjaar, zijn ze alvast omgezaagd. Maar de stronken waren blijven staan. En juist die stronken zorgden ervoor, dat het muurtje naast ons huis scheef ging staan en ook afgebrokkeld was. Ze moesten er dus uit. Omdat het op een onmogelijk plekje was om met een graafmachientje te werken, was het puur handwerk. Het was een loodzware klus, om de stronken uit te graven en daarna het muurtje recht te krijgen. Maar het is gelukt!! Er moet nog wel iets aan dat muurtje gedaan worden, om de beschadigingen te herstellen. Maar dat is van later zorg.
De vrouwen waren binnen bezig: POETSEN met hoofdletters :-). In de douche werd elke voeg met een tandenborstel uitgeschrobt. Een monnikenwerk, maar met een prachtig resultaat.
De ramen werden gezeemd, de shop werd helemaal opgeruimd en gerestyled, de keuken gepoetst, slaapkamers opgeruimd enzovoorts, enzovoorts. Intussen heb ik me nuttig gemaakt door de opgelopen was en strijk helemaal weg te werken. Iets waar ik ook super blij mee ben, dat ik daar op deze dag zo tijd en gelegenheid voor kreeg. En verder zorgden Willem en ik uiteraard voor de catering. Je moet tenslotte goed zijn voor je harde werkers :-). ´s Middags zaten we met z´n vijftienen aan de lunch. Er was soep, er waren pannenkoeken en natuurlijk lekker zelfgebakken brood.
En ´s avonds zaten we met z´n zeventienen aan de zelfgemaakte, zaterdagse patatten. De laatste dit jaar, want komende zaterdag wordt de frituur gebruikt voor de oliebollen.
Na het eten bakte Maria nog een appeltaart en ikzelf nog een kerstbrood.
Dat waren de enige voorbereidingen, die nog nodig waren voor de kerstdagen. Boodschappen had ik allang in huis. Aan versieren doen we niet. Lekker makkelijk dus. Al die andere kerstdingen, die ´men´ belangrijk vindt en die ons worden opgedrongen door alles en iedereen om ons heen, zijn tenslotte totaal niet belangrijk. Ik heb de afgelopen dagen tenminste niets van dat al gemist. We hebben drie bijzondere kerkdiensten bijgewoond en zaten met een tafel vol kinderen en schoonmoeder in vrede te genieten van heerlijk (maar normaal) eten. Wat kun je nog meer hebben? Het is een extra grote rijkdom, in het besef, dat anderen in groot verdriet kwamen. Een oud-klasgenoot van Dirk kwam gisterenochtend om het leven. Nog maar 27 jaar jong en dan zo in één klap weggenomen.. Mijn gedachten gingen terug, naar de tijd dat ze kind was en weleens bij ons speelde. Dat ze zelfs een keer op Dirk z´n verjaardagsfeestje was. Herinneringen waarvan je niet wist, dat ze ergens nog waren, kwamen stukje bij beetje terug. Het stemt weemoedig en maakt, dat je beseft, dat dát wat je nog hebt, zo heel kostbaar is...
Ik kan me nog goed herinneren, dat mijn ouders dat ook altijd heel belangrijk vonden. Ze deden er ook alles aan om een goede sfeer te behouden. Ze organiseerden familiesamenkomsten rond hun verjaardagen en met Nieuwjaarsdag. En je kon ze geen groter kado geven dan ze te laten merken, dat je van hen en van elkaar hield.
Wat ben ik er blij om, dat we die lieve mensen in de laatste maanden van hun leven samen konden verzorgen. Dat voor niemand van ons daarin ook maar íets teveel was. En dan nog is het voor mijn gevoel en wat mijzelf betreft: tekort geschoten. Heus, je doet voor je ouders nooit iets teveel! Maar van wat we gedaan hebben, hoeven we nooit spijt te hebben. Het heeft hun ziekzijn en lijden nog wat verzacht. Mijn vader heeft dat ook verschillende keren uitgesproken, dat hij zoveel liefde van zijn kinderen ervoer.
Zaterdag hebben Willem en ik ons op onze beurt ook mogen verheugen in de saamhorigheid onder onze kinderen. Ze hebben met elkaar een hele dag in huis en tuin gewerkt en zo werk gedaan, waar we niet aan toe kwamen. Bijna iedereen deed mee. Alleen degenen, die zaterdag moesten werken in de (kerst)drukte op hun werk, waren uiteraard niet van de partij. Die maakten zich elders nuttig. Verder was iedereen er: kinderen, (a.s.) schoonkinderen en zelfs de kleinkinderen :-).
Er is veel werk verzet.
De mannen waren vooral buiten bezig. Naast ons huis hebben drie Prunussen gestaan. Die werden echter veel te groot en beschadigden op den duur ons huis. Na de bloei, afgelopen voorjaar, zijn ze alvast omgezaagd. Maar de stronken waren blijven staan. En juist die stronken zorgden ervoor, dat het muurtje naast ons huis scheef ging staan en ook afgebrokkeld was. Ze moesten er dus uit. Omdat het op een onmogelijk plekje was om met een graafmachientje te werken, was het puur handwerk. Het was een loodzware klus, om de stronken uit te graven en daarna het muurtje recht te krijgen. Maar het is gelukt!! Er moet nog wel iets aan dat muurtje gedaan worden, om de beschadigingen te herstellen. Maar dat is van later zorg.
De vrouwen waren binnen bezig: POETSEN met hoofdletters :-). In de douche werd elke voeg met een tandenborstel uitgeschrobt. Een monnikenwerk, maar met een prachtig resultaat.
De ramen werden gezeemd, de shop werd helemaal opgeruimd en gerestyled, de keuken gepoetst, slaapkamers opgeruimd enzovoorts, enzovoorts. Intussen heb ik me nuttig gemaakt door de opgelopen was en strijk helemaal weg te werken. Iets waar ik ook super blij mee ben, dat ik daar op deze dag zo tijd en gelegenheid voor kreeg. En verder zorgden Willem en ik uiteraard voor de catering. Je moet tenslotte goed zijn voor je harde werkers :-). ´s Middags zaten we met z´n vijftienen aan de lunch. Er was soep, er waren pannenkoeken en natuurlijk lekker zelfgebakken brood.
En ´s avonds zaten we met z´n zeventienen aan de zelfgemaakte, zaterdagse patatten. De laatste dit jaar, want komende zaterdag wordt de frituur gebruikt voor de oliebollen.
Na het eten bakte Maria nog een appeltaart en ikzelf nog een kerstbrood.
Dat waren de enige voorbereidingen, die nog nodig waren voor de kerstdagen. Boodschappen had ik allang in huis. Aan versieren doen we niet. Lekker makkelijk dus. Al die andere kerstdingen, die ´men´ belangrijk vindt en die ons worden opgedrongen door alles en iedereen om ons heen, zijn tenslotte totaal niet belangrijk. Ik heb de afgelopen dagen tenminste niets van dat al gemist. We hebben drie bijzondere kerkdiensten bijgewoond en zaten met een tafel vol kinderen en schoonmoeder in vrede te genieten van heerlijk (maar normaal) eten. Wat kun je nog meer hebben? Het is een extra grote rijkdom, in het besef, dat anderen in groot verdriet kwamen. Een oud-klasgenoot van Dirk kwam gisterenochtend om het leven. Nog maar 27 jaar jong en dan zo in één klap weggenomen.. Mijn gedachten gingen terug, naar de tijd dat ze kind was en weleens bij ons speelde. Dat ze zelfs een keer op Dirk z´n verjaardagsfeestje was. Herinneringen waarvan je niet wist, dat ze ergens nog waren, kwamen stukje bij beetje terug. Het stemt weemoedig en maakt, dat je beseft, dat dát wat je nog hebt, zo heel kostbaar is...
donderdag 21 december 2017
Vanuit het ziekenhuis
Even een logje tikken, terwijl ik zit te wachten in het ziekenhuis. Er is hier vrij wifi en ik heb mijn laptopje (chromebook) meegenomen. Wat een luxe ;-). Ik zit in een restaurant. M´n lege koffiebekertje op tafel. Om me heen er is geroezemoes en door de speakers klinken flarden achtergrondmuziek. Aan het tafeltje naast me zit een vrouw ook op haar laptop te werken. Af en toe voert ze zachtjes een telefoongesprek. Aan het tafeltje aan de andere kant zitten twee meiden gezellig aan de koffie. Het is hier wel even uit te houden. Hoewel ik het wel koud vind en met m´n jas aan zit. Maar dat kun je niet helemaal serieus nemen. Ik heb het namelijk altijd koud en pas bij 30 graden gaat mijn vest uit :-).
Na mijn vorige logje hebben we enorm veel reacties gekregen. Alle reacties zijn met aandacht gelezen en worden zeer gewaardeerd. Maar het is teveel om iedereen persoonlijk te antwoorden. Dat voelt wel een beetje ongemakkelijk, omdat veel mensen hun persoonlijke verhaal aan ons toevertrouwden. Dat voelt als kostbaar. Dat ís ook kostbaar. En het is dus níet dat het niet gewaardeerd is, als je (nu) geen persoonlijke reactie terug krijgt. Veel mensen gaven ook tips over behandelingen en ziekenhuizen/klinieken waar men goede ervaringen mee heeft. Ook deze tips worden zorgvuldig bewaard. Wie weet gaan we ze nog eens nodig hebben.
Het is een heel rare week, nu. Nadat we maandag heel veel tijd in het Sophia hadden doorgebracht, was ik gisterenmiddag zo´n beetje de hele middag met Maria in het Albert Schweitzerziekenhuis. Daar wordt haar lichamelijke conditie in de gaten gehouden door een kinderarts. En vandaag doen we nog een keer een dagje Sophia. Op dit moment is Maria bezig aan het laatste interview. Als dat afgerond is, zijn alle onderzoeken en gesprekken achter de rug en hebben we wat dat betreft even ´rust´ tot na Oud&Nieuw. Ik schrijf bewust ´rust´ tussen aanhalingstekens. Want met zo´n ziek(t)e in huis, heb je domweg geen rust meer. Dat gaat dag aan dag door. Er moet immers elke dag gegeten en gedronken worden. Maar goed. Langzaam vinden we daarin wel onze weg.
Ik merk, dat het best een grote druk op de gezinsleden legt. Alleen al vanwege het feit dat ik nu veel weg ben en als ik er wèl ben, toch wat minder aandacht voor iedereen heb. Het is even niet anders. Om mijn afwezigheid te compenseren doe wat consessies: kerstkaarten schrijven sla ik een keertje over. En de warme maaltijd is steeds zo gemakkelijk mogelijk. Eergisteren bijvoorbeeld zuurkoolstamppot. En gisteren wraps met een heerlijke vulling van tomatenprut met gehakt en bonen. Je hoeft echt niet altijd uren in de keuken te staan om een lekkere maaltijd op tafel te kunnen zetten.
Sommige dingen moeten uiteraard gewoon doorgaan. Ik was dan ook best gefrustreerd, toen mijn wasmachine het vanmorgen niet deed. Dat kan ik er echt niet bij hebben, nu! Het probleem leek simpel: hij pompte niet meer af. Ik hoorde een wat ratelend geluid tijdens het afpompen. Het klonk als een haarspeld of zoiets in de pomp. Normaal is dat geen probleem. Gewoon het water aftappen en het deksel van het pomphuis er af schroeven en de boel schoonmaken. Maar ik kreeg met geen mogelijkheid het deksel van het pomphuis eraf! Ik kon het maar een kwart slag draaien en daarna zat het muurvast. Eerst riep ik Koos erbij. Die heeft meer kracht in zijn knuisten dan ik. Maar ook hem lukte het niet. Toen heb ik een tang gepakt en geprobeerd met behulp van die tang het deksel rond te draaien. Ik zette behoorlijk veel kracht. Zoveel als ik durfde. Maar nee, geen beweging. Tenslotte heb ik mijn witgoedleverancier maar gebeld. Ik belde om 9 uur. Om 10 uur stond de monteur op de stoep. Zelf ging ik 10 over 10 de deur uit, maar Maaike en Koos waren thuis. Even over half 11 zag ik de faktuur in mijn mailbox verschijnen. Zo blij, dat het opgelost is!!! De paar tientjes, die het kostte, neem ik dan graag voor lief. Ik kan gelukkig weer verder met de was!
Het is fijn, dat het bijna vakantie is. Het is nu voor iedereen tenenloperij. Maar in de komende tijd is er in elk geval de ontspanning van even geen vroege wekkers, geen lunchpakketten, geen werkkleding wat altijd maar op tijd weer schoon in de kast moet liggen, geen huiswerk wat overhoord moet worden. Dat scheelt een hoop werk/energie/geregel.
Willem is tussen Kerst en Oud&Nieuw vrij van zijn werk en hoopt twee dagen met Jan weer een stuk Pieterpad te gaan lopen. De grote jongens zijn ook vrij van hun werk. Hans hoopt een paar dagen met een vriend naar Oostenrijk te gaan. Allemaal fijne dingen om te ontspannen.
Voor mezelf heb ik niet veel plannen. Gewoon wat in huis rondrommelen, denk ik. Er is genoeg achterstallig werk. Een deel daarvan hopen we zaterdag met z´n allen op te pakken. Dan willen we met een groepje door huis en tuin rauzen om rommel op te ruimen en ramen te zemen en de keuken te soppen en en en. Heel veel plannen en we zien wel wat er uiteindelijk van terecht komt. Wellicht lukt het ergens volgende week om samen met Maria het materiaal te kopen voor de poncho met kol, die ik voor haar wil gaan maken.
Voor de kerstdagen hoef ik me niet speciaal druk te maken. We eten een beetje uitgebreider en Willem z´n moeder hoopt 1e kerstdag bij ons te zijn. Verder geen poespas. Ik denk, dat ik vanavond nog om een paar noodzakelijke boodschappen ga. Verder heb ik mijn lijst met maandboodschappen gisteren naar de supermarkt gestuurd en die worden, als het goed is, vrijdagmiddag bezorgd. Dan heb ik in principe weer voor een hele maand alles in huis, behalve wat versproducten. Met de groentenboer heb ik afgesproken, dat ik zaterdag om 14.00 uur langskom voor restanten. Het is dus een verrassing wat er met kerst aan groenten en fruit in huis is. Helemaal goed, we (willem en ik dan toch) lusten alles. Behalve tuinbonen. Nou, die zal de groentenboer vast niet hebben :-).
Na mijn vorige logje hebben we enorm veel reacties gekregen. Alle reacties zijn met aandacht gelezen en worden zeer gewaardeerd. Maar het is teveel om iedereen persoonlijk te antwoorden. Dat voelt wel een beetje ongemakkelijk, omdat veel mensen hun persoonlijke verhaal aan ons toevertrouwden. Dat voelt als kostbaar. Dat ís ook kostbaar. En het is dus níet dat het niet gewaardeerd is, als je (nu) geen persoonlijke reactie terug krijgt. Veel mensen gaven ook tips over behandelingen en ziekenhuizen/klinieken waar men goede ervaringen mee heeft. Ook deze tips worden zorgvuldig bewaard. Wie weet gaan we ze nog eens nodig hebben.
Het is een heel rare week, nu. Nadat we maandag heel veel tijd in het Sophia hadden doorgebracht, was ik gisterenmiddag zo´n beetje de hele middag met Maria in het Albert Schweitzerziekenhuis. Daar wordt haar lichamelijke conditie in de gaten gehouden door een kinderarts. En vandaag doen we nog een keer een dagje Sophia. Op dit moment is Maria bezig aan het laatste interview. Als dat afgerond is, zijn alle onderzoeken en gesprekken achter de rug en hebben we wat dat betreft even ´rust´ tot na Oud&Nieuw. Ik schrijf bewust ´rust´ tussen aanhalingstekens. Want met zo´n ziek(t)e in huis, heb je domweg geen rust meer. Dat gaat dag aan dag door. Er moet immers elke dag gegeten en gedronken worden. Maar goed. Langzaam vinden we daarin wel onze weg.
Ik merk, dat het best een grote druk op de gezinsleden legt. Alleen al vanwege het feit dat ik nu veel weg ben en als ik er wèl ben, toch wat minder aandacht voor iedereen heb. Het is even niet anders. Om mijn afwezigheid te compenseren doe wat consessies: kerstkaarten schrijven sla ik een keertje over. En de warme maaltijd is steeds zo gemakkelijk mogelijk. Eergisteren bijvoorbeeld zuurkoolstamppot. En gisteren wraps met een heerlijke vulling van tomatenprut met gehakt en bonen. Je hoeft echt niet altijd uren in de keuken te staan om een lekkere maaltijd op tafel te kunnen zetten.
Sommige dingen moeten uiteraard gewoon doorgaan. Ik was dan ook best gefrustreerd, toen mijn wasmachine het vanmorgen niet deed. Dat kan ik er echt niet bij hebben, nu! Het probleem leek simpel: hij pompte niet meer af. Ik hoorde een wat ratelend geluid tijdens het afpompen. Het klonk als een haarspeld of zoiets in de pomp. Normaal is dat geen probleem. Gewoon het water aftappen en het deksel van het pomphuis er af schroeven en de boel schoonmaken. Maar ik kreeg met geen mogelijkheid het deksel van het pomphuis eraf! Ik kon het maar een kwart slag draaien en daarna zat het muurvast. Eerst riep ik Koos erbij. Die heeft meer kracht in zijn knuisten dan ik. Maar ook hem lukte het niet. Toen heb ik een tang gepakt en geprobeerd met behulp van die tang het deksel rond te draaien. Ik zette behoorlijk veel kracht. Zoveel als ik durfde. Maar nee, geen beweging. Tenslotte heb ik mijn witgoedleverancier maar gebeld. Ik belde om 9 uur. Om 10 uur stond de monteur op de stoep. Zelf ging ik 10 over 10 de deur uit, maar Maaike en Koos waren thuis. Even over half 11 zag ik de faktuur in mijn mailbox verschijnen. Zo blij, dat het opgelost is!!! De paar tientjes, die het kostte, neem ik dan graag voor lief. Ik kan gelukkig weer verder met de was!
Het is fijn, dat het bijna vakantie is. Het is nu voor iedereen tenenloperij. Maar in de komende tijd is er in elk geval de ontspanning van even geen vroege wekkers, geen lunchpakketten, geen werkkleding wat altijd maar op tijd weer schoon in de kast moet liggen, geen huiswerk wat overhoord moet worden. Dat scheelt een hoop werk/energie/geregel.
Willem is tussen Kerst en Oud&Nieuw vrij van zijn werk en hoopt twee dagen met Jan weer een stuk Pieterpad te gaan lopen. De grote jongens zijn ook vrij van hun werk. Hans hoopt een paar dagen met een vriend naar Oostenrijk te gaan. Allemaal fijne dingen om te ontspannen.
Voor mezelf heb ik niet veel plannen. Gewoon wat in huis rondrommelen, denk ik. Er is genoeg achterstallig werk. Een deel daarvan hopen we zaterdag met z´n allen op te pakken. Dan willen we met een groepje door huis en tuin rauzen om rommel op te ruimen en ramen te zemen en de keuken te soppen en en en. Heel veel plannen en we zien wel wat er uiteindelijk van terecht komt. Wellicht lukt het ergens volgende week om samen met Maria het materiaal te kopen voor de poncho met kol, die ik voor haar wil gaan maken.
Voor de kerstdagen hoef ik me niet speciaal druk te maken. We eten een beetje uitgebreider en Willem z´n moeder hoopt 1e kerstdag bij ons te zijn. Verder geen poespas. Ik denk, dat ik vanavond nog om een paar noodzakelijke boodschappen ga. Verder heb ik mijn lijst met maandboodschappen gisteren naar de supermarkt gestuurd en die worden, als het goed is, vrijdagmiddag bezorgd. Dan heb ik in principe weer voor een hele maand alles in huis, behalve wat versproducten. Met de groentenboer heb ik afgesproken, dat ik zaterdag om 14.00 uur langskom voor restanten. Het is dus een verrassing wat er met kerst aan groenten en fruit in huis is. Helemaal goed, we (willem en ik dan toch) lusten alles. Behalve tuinbonen. Nou, die zal de groentenboer vast niet hebben :-).
maandag 28 december 2015
Terugkijken op Kerst
Het is weer voorbij. Kerst 2015. Het waren hier drie gezellige dagen. Net drie zondagen achter elkaar. We gingen in die drie dagen vijf keer naar de kerk. En we zaten vaak aan tafel. Dat begon 1e kerstdag al, met een wat uitgebreider ontbijt. Ik had krentenbrood gebakken en een kilo of wat sinaasappels geperst. Lekker hoor.
Uit de kerk kwam schoonmama mee. Al met al waren we niet met een heel grote club, want Leendert en Hans waren naar hun vriendinnen. Maar met schoonmama en de vriend van Maaike erbij, kwamen we toch nog aan tien personen voor aan het kerstdiner :-).
Maar eerst lekker een bakkie koffie drinken natuurlijk. En terwijl Willem daarna achter de piano kroop om kerstliederen te spelen, die de vrouwen meegalmden, verdween ik in de keuken. Wat genoot ik van m´n zespits gasfornuis! Heerlijk, die twee pitten extra!
Het eten was al voor een groot deel voorbereid en ik had er dus niet zo heel veel werk meer aan. Eerst maakte ik een mengsel voor roomijs klaar voor in de ijsmachine. Het heeft altijd nog wel even werk, voordat het ijs goed is. Daarna kwam de rest: Aardappels (stonden al geschild klaar), stoofpeertjes (hoefde ik alleen nog maar op te warmen en het sap wat te binden), tutti frutti (stond geweekt klaar), een bloemkool (kookte ik in z´n geheel), bloemkoolsaus en cranberrymoes. Appeltje, eitje allemaal. O ja, en de soep natuurlijk. Die stond al warm in de slowcooker. Toen alles opstond (sommige pannen werden gestapeld ;-)), kon op het gemakje de tafel mooi worden gedekt. Het ´goeie servies´ kwam uit de kast. En bij elk bord kwam een wijnglas (voor wijn of druivensap). Voor de rest weinig poespas. Ik had besloten om gewoon de pannen op tafel te zetten. Want dekschalen zijn dan wel mooi, maar het eten is er veel eerder koud in en daarna heb je ook nog eens een vaat waar je niet meer overheen kunt kijken. Laten we maar gewoon doen ;-).
We schoven dus met z´n tienen aan tafel en lepelden lekker van de soep. Henk vond het zó lekker, dat hij steeds opnieuw soep wilde en de rest van het eten grotendeels aan zich voorbij liet gaan. Ook goed, hoor :-). Tussen het voor- en het hoofdgerecht piepte ik snel achter m´n fornuis, om de hertenbiefstuk te bakken. Daar had mijn vader ons op getrakteerd. En toen de soepborden afgehaald waren, kon alles op tafel. Lekker hoor, voor elk wat wils. De biefstuk was zó lekker, dat schoonmama steeds maar weer zei: ¨Ik heb nog nooit zulke lekkere biefstuk op.¨ Dat is leuk om te horen :-).
Als dessert was er roomijs met advokaat (van die lekkere zelfgemaakte, die ik vorige week van iemand kreeg), slagroom en vers fruit.
Wat een rijkdom! En wat gezellig om zo met elkaar te eten en te kletsen en het goed te hebben. Daar kan je zomaar stilletjes blij om zijn.
Na het eten gingen er een paar uitbuiken. Oma dook in een boek. Zelf ging ik aan m´n legpuzzle. Ik heb pas een tas puzzles van een bloglezeres gekregen en daar zat ook een echte chrismaspuzzle bij. Die moest uiteraard met kerst op tafel. Af en toe kwam er iemand langs die ook wat stukjes wilde leggen. Gezellig hoor. De middag vloog voorbij. Om 5 uur was het theetijd. En na de thee weer kerktijd.
Na de avonddienst gingen we koffie drinken bij mijn ouders. Dat was ook erg gezellig. Zomaar met z´n allen in de kring. Opa op z´n praatstoel. Herinneringen ophalen. Volgens traditie kregen we allemaal een boek. Kinderen, kleinkinderen, de vrienden en vriendinnen van de kleinkinderen en ook de achterkleinkinderen. We kwamen met een doos vol boeken thuis. Dit jaar was er nog iets bijzonders wat ik heel fijn vond: er is een boek samengesteld over het leven van mijn oma Bakker (de moeder van mijn vader). Nagelaten brieven, herinneringen, foto´s. Voor iedereen van de familie was er een exemplaar. Ik ben daar heel blij mee. Mijn oma was erg aanwezig in mijn jeugd, omdat ze vlakbij ons woonde en elke zondag bij ons was. Vlak voordat we trouwden is ze overleden. Ik moet nog zóveel aan haar denken. Juist deze week had ik ook weer aan haar gedacht, toen we in de kerk het psamvers zongen, wat ze in mijn poëziealbum heeft geschreven:
Uit de kerk kwam schoonmama mee. Al met al waren we niet met een heel grote club, want Leendert en Hans waren naar hun vriendinnen. Maar met schoonmama en de vriend van Maaike erbij, kwamen we toch nog aan tien personen voor aan het kerstdiner :-).
Maar eerst lekker een bakkie koffie drinken natuurlijk. En terwijl Willem daarna achter de piano kroop om kerstliederen te spelen, die de vrouwen meegalmden, verdween ik in de keuken. Wat genoot ik van m´n zespits gasfornuis! Heerlijk, die twee pitten extra!
Het eten was al voor een groot deel voorbereid en ik had er dus niet zo heel veel werk meer aan. Eerst maakte ik een mengsel voor roomijs klaar voor in de ijsmachine. Het heeft altijd nog wel even werk, voordat het ijs goed is. Daarna kwam de rest: Aardappels (stonden al geschild klaar), stoofpeertjes (hoefde ik alleen nog maar op te warmen en het sap wat te binden), tutti frutti (stond geweekt klaar), een bloemkool (kookte ik in z´n geheel), bloemkoolsaus en cranberrymoes. Appeltje, eitje allemaal. O ja, en de soep natuurlijk. Die stond al warm in de slowcooker. Toen alles opstond (sommige pannen werden gestapeld ;-)), kon op het gemakje de tafel mooi worden gedekt. Het ´goeie servies´ kwam uit de kast. En bij elk bord kwam een wijnglas (voor wijn of druivensap). Voor de rest weinig poespas. Ik had besloten om gewoon de pannen op tafel te zetten. Want dekschalen zijn dan wel mooi, maar het eten is er veel eerder koud in en daarna heb je ook nog eens een vaat waar je niet meer overheen kunt kijken. Laten we maar gewoon doen ;-).
We schoven dus met z´n tienen aan tafel en lepelden lekker van de soep. Henk vond het zó lekker, dat hij steeds opnieuw soep wilde en de rest van het eten grotendeels aan zich voorbij liet gaan. Ook goed, hoor :-). Tussen het voor- en het hoofdgerecht piepte ik snel achter m´n fornuis, om de hertenbiefstuk te bakken. Daar had mijn vader ons op getrakteerd. En toen de soepborden afgehaald waren, kon alles op tafel. Lekker hoor, voor elk wat wils. De biefstuk was zó lekker, dat schoonmama steeds maar weer zei: ¨Ik heb nog nooit zulke lekkere biefstuk op.¨ Dat is leuk om te horen :-).
Als dessert was er roomijs met advokaat (van die lekkere zelfgemaakte, die ik vorige week van iemand kreeg), slagroom en vers fruit.
Wat een rijkdom! En wat gezellig om zo met elkaar te eten en te kletsen en het goed te hebben. Daar kan je zomaar stilletjes blij om zijn.
Na het eten gingen er een paar uitbuiken. Oma dook in een boek. Zelf ging ik aan m´n legpuzzle. Ik heb pas een tas puzzles van een bloglezeres gekregen en daar zat ook een echte chrismaspuzzle bij. Die moest uiteraard met kerst op tafel. Af en toe kwam er iemand langs die ook wat stukjes wilde leggen. Gezellig hoor. De middag vloog voorbij. Om 5 uur was het theetijd. En na de thee weer kerktijd.
Na de avonddienst gingen we koffie drinken bij mijn ouders. Dat was ook erg gezellig. Zomaar met z´n allen in de kring. Opa op z´n praatstoel. Herinneringen ophalen. Volgens traditie kregen we allemaal een boek. Kinderen, kleinkinderen, de vrienden en vriendinnen van de kleinkinderen en ook de achterkleinkinderen. We kwamen met een doos vol boeken thuis. Dit jaar was er nog iets bijzonders wat ik heel fijn vond: er is een boek samengesteld over het leven van mijn oma Bakker (de moeder van mijn vader). Nagelaten brieven, herinneringen, foto´s. Voor iedereen van de familie was er een exemplaar. Ik ben daar heel blij mee. Mijn oma was erg aanwezig in mijn jeugd, omdat ze vlakbij ons woonde en elke zondag bij ons was. Vlak voordat we trouwden is ze overleden. Ik moet nog zóveel aan haar denken. Juist deze week had ik ook weer aan haar gedacht, toen we in de kerk het psamvers zongen, wat ze in mijn poëziealbum heeft geschreven:
Wie heeft lust den HEER te vrezen,
't Allerhoogst en eeuwig goed?
God zal Zelf zijn leidsman wezen;
Leren, hoe hij wand'len moet.
't Goed, dat nimmermeer vergaat,
Zal hij ongestoord verwerven,
En zijn Godgeheiligd zaad
Zal 't gezegend aard'rijk erven.
't Allerhoogst en eeuwig goed?
God zal Zelf zijn leidsman wezen;
Leren, hoe hij wand'len moet.
't Goed, dat nimmermeer vergaat,
Zal hij ongestoord verwerven,
En zijn Godgeheiligd zaad
Zal 't gezegend aard'rijk erven.
Als we dat vers zingen, zie ik haar bibberige handschrift voor me. En zo is ze zo vaak in mijn gedachten.
Tweede kerstdag begon voor ons ook weer met een kerkdienst. Onze club was inmiddels afgeslankt, want Maaike en Jaap waren naar Jaap z´n thuis vertrokken. In de kerk zaten Gerwin en Trijnie al op ons te wachten. Zij wilden deze dienst bij ons bijwonen en na de dienst met ons meegaan voor koffie én voor: de trouwfoto´s! Eindelijk hebben ze hun album en ook hun trouwvideo! Leuk hoor!
We deden het officieel, om allemaal goed te kunnen kijken: de beamer werd opgesteld. Wij hebben echter een nogal verouderd geval en op de één of andere manier verloopt dat nooit vlekkeloos. Het is nog erger dan vroeger als je dia´s ging kijken. Weet je wel? Scherm ophangen, toestel installeren, dia´s erin doen, die vielen dan prompt om en dan moest alles er weer op de goede manier in gezet worden.
Nu gaat het zo: rolgordijn naar beneden (is ons scherm), apparaat opduikelen, laptop op tafel, gerommel met kabels, geluid doet het niet, dan maar een los speakertje erbij, hé, video doet het niet, andere laptop erbij, nu doet hij het, hoor. Gaan we allemaal zitten, blijkt er toch nog iets het niet te doen....
Afijn, na een half uur en een hoop gepraat en geloop en gedoe kunnen we dan eindelijk de video bekijken. Om er dan achter te komen, dat het beeld vreselijk geel is en het op de laptop veel mooier is :-). Ha, ha, ha.
Maar we hebben hem gezien, hoor, de trouwvideo. En binnenkort zet ik hem in m´n youtubekanaal. Kan iedereen kijken :-). En ik post dan ook nog wat foto´s hier.
Daarna bekeken we het album. En als kers op de taart ook nog alle andere foto´s, die niet in het album stonden, maar digitaal waren meegeleverd. Toch leuk om zo de trouwdag nog weer eens helemaal te herbeleven!
Na deze happening vertrokken Trijnie en Gerwin weer naar hun eigen stulp in Dordrecht, want ze zouden ´s avonds vrienden te eten krijgen. Wij vervolgden de middag met lezen en puzzelen en achter de diverse computers/tablets/smartphones. Willem stelde nog voor om naar Scheveningen te rijden. Maar nee, niemand had zin. We vonden het prima zo. Maria maakte broodjes met knakworst klaar. Er was fruit en ander lekkers. Cocooning in het kwadraat.
´s Avonds stond er gourmetten op de planning. We wilden niet te laat aan tafel, zodat we nog een lekker lange avond zouden hebben. Maria en ik begonnen om half 5 met alles klaar te maken. Vlees snijden en kruiden, champignons wassen en snijden, paprika´s in repen, stokbroden afbakken, enzovoorts. We hadden voor ons doen wel een heel klein clubje: we waren nog maar met z´n zevenen! Toch is dat ook wel knus. En overzichtelijk :-). Omdat we bijna nooit gourmetten, was het vooral voor de kinderen en hele happening. Henk vroeg de volgende dag prompt: wanneer gaan we weer gourmetten? Die vond het zó leuk :-).
Zondag was net een derde kerstdag. Ook deze dag brachten we op dezelfde manier door. Net als eerste Kerstdag aten we ´s middags warm. Dat komt het beste uit met de kerkdiensten. We deden het kerstdiner dunnetjes over, want we aten alle restjes. De overbleven aardappelen werden gebakken. De rest warmde ik op. En ik bakte diverse soorten restjes vlees. Zo kwam alles mooi op. Er is alleen nog wat cranberrysaus over. Die komt van de week wel op over de custardvla ofzo.
En dan nu maar op naar Oud&Nieuw! Het is toch altijd maar een rare vakantie, die kerstvakantie :-).
donderdag 24 december 2015
Fantasie-gerechten
Gisterenochtend heb ik m´n kookrubriek gemaakt en heb daarvoor een recept gebruikt, wat ontstaan is op een dag, dat er ´bijna niets´ in huis was. Dat ´bijna niets´ zet ik bewust tussen aanhalingstekens, want in principe is er op zo´n moment nog genoeg om weken van te eten. Het is alleen maar, dat er geen standaard warme maaltijd (aardappels, groenten, vlees) mee gekookt kan worden. Het wordt dan meer een fantasiegerecht van van alles en nog wat, wat ik combineer. Soms komen daar zulke lekkere gerechten uit rollen, dat ze regelmatig op het menu blijven komen. Dat is dus het geval met het Bruine-Bonen-Eenpansgerecht, waarvan het recept binnenkort in Terdege staat.
Ook gisterenavond maakte ik weer een fantasie-gerecht. Ik nam hiervoor een zak van 2 1/2 kilo vastkokende aardappels. Er stond dan wel op de zak ´iets kruimig´, maar wij vonden ze helemaal niet bloemig, eerder vastkokend. Zulke aardappels vinden wij alleen gebakken lekker. Ik schilde daarom de aardappels, sneed ze in schijven en liet er even de kook over gaan. Intussen waste ik twee courgettes en sneed ook deze in plakken. Courgettes vinden we hier lekker als soep, als zoetzuur, of in blokjes in pastagerechten. Maar als onderdeel van een schotel worden ze niet zo gewaardeerd. Maar vooruit, de courgettes moesten toch op. Dus gingen deze twee exemplaren vandaag in het fantasie-gerecht.
Wat kwam er verder nog bij? Twee rode paprika´s in wat grovere stukken. Ik maakte een lekkere kruidenolie met olijfolie, waar twee fijngehakte tenen knoflook, wat koriander, wat kurkuma en wat zout door gingen. De aardappels, courgettes en paprikastukjes gingen op de bakplaat van de oven. Ik verdeelde er een bakje van 125 gram vetspekblokjes over. De kruidenolie ging erover. En alles ging voor een half uur op 200 graden in de oven. Voilà. Samen met de pan opgewarmde bruine bonen was het weer een lekker maaltje.
Gisterenmiddag ben ik met Maria even nog wat boodschapjes gaan doen. Ik grapte, dat we onze kerstboodschappen gingen doen en zwaaide vrolijk met m´n mandje, waar alles in paste. Ik hoefde alleen maar melk, wat afbakstokbroden, tuttifrutti en spliterwten voor de erwtensoep van vanavond. Toch kwam er nog een echt ´kerstig´ iets in mijn mand: twee zakjes cranberry´s. Die vindt Willem zo lekker.
Daarna gingen we fijn nog even naar de bieb. Ik haalde een mooi stapeltje voor de komende dagen. Nu nog een legpuzzle op tafel. Hè, gezellig!
Ook gisterenavond maakte ik weer een fantasie-gerecht. Ik nam hiervoor een zak van 2 1/2 kilo vastkokende aardappels. Er stond dan wel op de zak ´iets kruimig´, maar wij vonden ze helemaal niet bloemig, eerder vastkokend. Zulke aardappels vinden wij alleen gebakken lekker. Ik schilde daarom de aardappels, sneed ze in schijven en liet er even de kook over gaan. Intussen waste ik twee courgettes en sneed ook deze in plakken. Courgettes vinden we hier lekker als soep, als zoetzuur, of in blokjes in pastagerechten. Maar als onderdeel van een schotel worden ze niet zo gewaardeerd. Maar vooruit, de courgettes moesten toch op. Dus gingen deze twee exemplaren vandaag in het fantasie-gerecht.
Wat kwam er verder nog bij? Twee rode paprika´s in wat grovere stukken. Ik maakte een lekkere kruidenolie met olijfolie, waar twee fijngehakte tenen knoflook, wat koriander, wat kurkuma en wat zout door gingen. De aardappels, courgettes en paprikastukjes gingen op de bakplaat van de oven. Ik verdeelde er een bakje van 125 gram vetspekblokjes over. De kruidenolie ging erover. En alles ging voor een half uur op 200 graden in de oven. Voilà. Samen met de pan opgewarmde bruine bonen was het weer een lekker maaltje.
Gisterenmiddag ben ik met Maria even nog wat boodschapjes gaan doen. Ik grapte, dat we onze kerstboodschappen gingen doen en zwaaide vrolijk met m´n mandje, waar alles in paste. Ik hoefde alleen maar melk, wat afbakstokbroden, tuttifrutti en spliterwten voor de erwtensoep van vanavond. Toch kwam er nog een echt ´kerstig´ iets in mijn mand: twee zakjes cranberry´s. Die vindt Willem zo lekker.
Daarna gingen we fijn nog even naar de bieb. Ik haalde een mooi stapeltje voor de komende dagen. Nu nog een legpuzzle op tafel. Hè, gezellig!
woensdag 23 december 2015
Kerstvakantie
Wat is het toch altijd heerlijk, als de kinderen vakantie hebben. Lekker even de druk van immer tikkende klok weg. Bedtijden, computertijden, etenstijden, alles is ineens flexibel :-). En geen (nou ja, bijna geen) aansporingen mijnerzijds nodig, om nu toch eens aan het huiswerk te gaan. Er moeten alleen wat boeken gelezen worden en wat tentamens voorbereid.
Mijn dagen zijn in deze vakantie redelijk vol gepland. Wat dat betreft heb ik niet ´vakantie´ zoals dat doorgaans bedoeld wordt. Maar vakantie hoeft voor mij niet synoniem te staan met ´niets doen´.
Vandaag moet ik de laatste aflevering van dit jaar van de kookrubriek in Terdege maken. Gisteren werden er officiële foto´s gemaakt van de nieuwe keuken, inclusief het officieel overhandigen met bloemen en al. Maandag was het rommel-, inpak-, was-, strijk-, markt-, broodbak- en schoenenkoopdag (zoiets dan toch). Met ´s avonds de kerstvertelling in de kerk voor de catechisanten. Kijk zo loopt de week aardig vol.
Ik wil langzamerhand aan de voorbereidingen voor het kerstdiner beginnen. Niet dat dat zoiets buitensporigs gaat worden, maar toch even net wat uitgebreider dan normaal. Lekker soepie vooraf, extra groenten, stoofpeertjes en tuttifrutti en een wat luxer dessert.
Gelukkig hoef ik er geen speciale toeren voor uit te halen, om straks drie dagen zonder winkelen te overleven. Dat lijkt voor veel mensen de uitdaging van 2015 te zijn, als ik dat zo om me heen hoor :-).
Willem moet helaas de hele vakantie werken. Er was iets niet goed gegaan met de vakantieplanning. Ook Maaike werkt bijna de hele vakantie. Zij heeft sinds een paar weken een zaterdag-/vakantiebaantje bij Maaltijd&Grill in Rotterdam. Daar is het topdrukte in deze tijd van het jaar. Ook Hans werkt nagenoeg de hele vakantie. Maar dat doet hij altijd in vakanties. Werken is z´n lust en z´n leven. Hij moet echter nog een paar maandjes schoolgaan, voordat hij z´n diploma heeft. En tenslotte werkt Dirk ook gewoon door. Hij is door z´n vakantiedagen heen, omdat hij pas in april met zijn baan is begonnen. Het lummelen en werken loopt hier dus weer eens vrolijk door elkaar heen.
De raar hoge temperaturen en de rommelige drukte van de afgelopen weken maken dat het kerstgevoel bij mij nog helemaal ontbreekt. Ik weet niet, of ik vòòr de Kerst nog een keer zal schrijven. Daarom wil ik bij dezen alvast alle lezers Goede Kerstdagen toewensen!
Mijn dagen zijn in deze vakantie redelijk vol gepland. Wat dat betreft heb ik niet ´vakantie´ zoals dat doorgaans bedoeld wordt. Maar vakantie hoeft voor mij niet synoniem te staan met ´niets doen´.
Vandaag moet ik de laatste aflevering van dit jaar van de kookrubriek in Terdege maken. Gisteren werden er officiële foto´s gemaakt van de nieuwe keuken, inclusief het officieel overhandigen met bloemen en al. Maandag was het rommel-, inpak-, was-, strijk-, markt-, broodbak- en schoenenkoopdag (zoiets dan toch). Met ´s avonds de kerstvertelling in de kerk voor de catechisanten. Kijk zo loopt de week aardig vol.
Ik wil langzamerhand aan de voorbereidingen voor het kerstdiner beginnen. Niet dat dat zoiets buitensporigs gaat worden, maar toch even net wat uitgebreider dan normaal. Lekker soepie vooraf, extra groenten, stoofpeertjes en tuttifrutti en een wat luxer dessert.
Gelukkig hoef ik er geen speciale toeren voor uit te halen, om straks drie dagen zonder winkelen te overleven. Dat lijkt voor veel mensen de uitdaging van 2015 te zijn, als ik dat zo om me heen hoor :-).
Willem moet helaas de hele vakantie werken. Er was iets niet goed gegaan met de vakantieplanning. Ook Maaike werkt bijna de hele vakantie. Zij heeft sinds een paar weken een zaterdag-/vakantiebaantje bij Maaltijd&Grill in Rotterdam. Daar is het topdrukte in deze tijd van het jaar. Ook Hans werkt nagenoeg de hele vakantie. Maar dat doet hij altijd in vakanties. Werken is z´n lust en z´n leven. Hij moet echter nog een paar maandjes schoolgaan, voordat hij z´n diploma heeft. En tenslotte werkt Dirk ook gewoon door. Hij is door z´n vakantiedagen heen, omdat hij pas in april met zijn baan is begonnen. Het lummelen en werken loopt hier dus weer eens vrolijk door elkaar heen.
De raar hoge temperaturen en de rommelige drukte van de afgelopen weken maken dat het kerstgevoel bij mij nog helemaal ontbreekt. Ik weet niet, of ik vòòr de Kerst nog een keer zal schrijven. Daarom wil ik bij dezen alvast alle lezers Goede Kerstdagen toewensen!
Vreest niet, want, ziet, ik verkondig u grote blijdschap,
die al den volke wezen zal;
Namelijk dat u heden geboren is de Zaligmaker,
welke is Christus, de Heere, in de stad Davids.
die al den volke wezen zal;
Namelijk dat u heden geboren is de Zaligmaker,
welke is Christus, de Heere, in de stad Davids.
Lukas 2:10,11
Abonneren op:
Posts (Atom)