Anders dan gewoon

Mijn zaterdagen zien er gewoonlijk redelijk voorspelbaar uit. 

Samen

Deze week zijn Willem en ik samen. Henk is namelijk nog een midweekje mee op vakantie met het gezin van mijn zus. Echt een heel aparte ervaring om nu zomaar samen in een groot, leeg huis te zitten.

Volle vrijdag (en de rest)

Op vrijdag werkt Willem altijd mee in de webshop. Meestal ligt er een berg computerwerk voor hem klaar: nieuwe producten in de shop zetten, fouten in het systeem oplossen, software aanpassen en noem maar op. Maar afgelopen vrijdag liep het anders en gingen Willem en ik op stap voor de shop. Dat is weer eens wat anders.

Weer aan het werk

Vanmorgen ben ik weer aan het werk gegaan, na twee lange, emotionele en verdrietige weken. Vreemd om nu een logje te tikken en te weten, dat één van mijn trouwste lezers het niet meer leest...

Dat was echt lang geleden!

Vanmorgen waren Willem en ik van plan om samen naar Sliedrecht te gaan, om ook voor Willem een kostuum voor de bruiloften te gaan kopen. We hadden er zin in, om er even lekker samen tussenuit te zijn. Ik had alleen zo m´n twijfels over dat kostuum.

Chocola van de gemeente en Bossche Bollen

Dinsdag kreeg ik een e-mailtje van Jan z´n school. Aanstaande maandag willen ze met alle leerlingen een bezoek brengen aan de Tweede Kamer. Of de ouders erop toe wilden zien, dat de kinderen die dag hun ID-kaart bij zich zouden hebben.

PFIEUW! Jan z´n ID-kaart is bij de inbraak gestolen. En ik ben niet direct naar het gemeentehuis gedraafd voor een nieuw exemplaar. Het komt regelmatig voor, dat zo´n document een paar dagen later ergens in de bosje wordt teruggevonden. Helaas verstreken de weken zonder dat de ID-kaart boven water kwam en dus moest er een nieuwe komen. Maar met de openingstijden van het gemeentehuis is het niet zo lekker gesteld voor een scholier. En dus had ik het voornemen om in de eerstkomende vakantie nieuwe pasfoto´s te gaan laten maken en een nieuwe kaart aan te vragen. Daar fietste dat mailtje van school nu dus even dwars doorheen!

Tja...ik vond het uiteraard niet leuk, als Jan niet mee zou kunnen. Ik ging dus onderzoeken, of er een mouw aan te passen was. Ik vond uit, dat je je ID-kaart via een spoedprocedure in 1 dag in huis kon hebben. Daar hangt uiteraard een prijskaartje aan. Maar ja, dat was dan niet anders. Ik legde de openingstijden van Burgerzaken naast Jan z´n schoolagenda en ontdekte, dat we op woensdagmiddag terecht konden. Het gemeentehuis is dan om 14.00 uur open en toevallig was Jan gisteren (woensdag) vrij. We zouden de kaart dan donderdag meteen om 9.00 kunnen ophalen en als ik Jan vervolgens met de auto naar school zou brengen, dan was hij nog op tijd ook!

Het had wat voeten in aarde, want Jan was die vrije woensdag bij een vriend in Dordrecht. Die was dinsdag jarig en Jan zou meteen uit school daarheen gaan en blijven logeren. Ik stelde Jan voor om hem in Dordrecht op te halen, foto´s te laten maken, precies om 14.00 uur langs Burgerzaken te gaan en hem weer bij zijn vriend terug te brengen. Jan had hier he-le-maal geen zin in. Maar wat moet, dat moet. Een andere mogelijkheid was er simpelweg niet.

We zaten gisterenmiddag keurig om tien voor twee in de hal van het gemeentehuis op onze beurt te wachten. We hadden maar 1 persoon voor ons en het loket ging zelfs een paar minuten vòòr tweeën open. Mooi! De mevrouw achter de balie vertelde, dat wij de andere dag om 9.00 uur de kaart konden ophalen. Ik verwonderde me hardop over de snelheid. ¨Ja,¨ zei ze, ¨maar daar betaalt u dan ook voor.¨ Dat was waar. Het deed best even pijn in de portemonnee: pasfoto´s laten maken en een ID-kaart via een spoedprocedure = 86 euro alstublieft...

Vanmorgen waren we om tien voor negen weer present op het gemeentehuis. We werden om negen uur binnengeroepen en de dame achter de balie vertelde, dat zij ´even´ ging kijken, of de documenten al binnen waren. We zaten serieus 20 minuten te wachten. Ik werd ongeduldig, want Jan z´n les begon om kwart voor 10. Dat gingen we nooit halen! Maar gelukkig, daar kwam de mevrouw, met zonder kaart! Ze vertelde, dat wij weliswaar onze aanvraag op tijd hadden gedaan (vòòr 15.00 uur), maar dat die te laat was ingediend en dat daarom de kaart pas morgen opgehaald kon worden. Ik ging al sip zitten kijken, want ik registreerde in een flits: vandaag voor niets te laat op school en morgen wéér te laat op school, want dan zou ik Jan niet met de auto kunnen brengen en zou hij met de bus moeten. Enzovoorts. Op hetzelfde moment haalde de dame een doos Merci te voorschijn.

Als goedmakertje.
Tja. Leuk. Maar ik had toch betaald voor snelheid, mopperde ik, terwijl ik al op stond.
¨U moet ook nog niet weggaan,¨ zei de mevrouw, ¨want u kunt uw geld terugkrijgen.¨ OK. Daar ging ik maar al te graag weer voor zitten. Er werd 46,55 uitgestuiverd. Jan moest tekenen voor ontvangst. En de belofte is, dat Jan z´n ID-kaart er morgen tussen 9.00 en 10.00 uur zal zijn.
Jan was nog nèt op tijd, doordat ik de hele weg een klein beetje (10 kilometer) te hard heb gereden. En dat is dus echt niets voor mij. Ik houd me altijd aan de snelheid. En om het feest compleet te maken, is voor morgen met school ook alles keurig geregeld.

Hè, hè, na dit vroege avontuur kon ik eindelijk aan mijn dagtaak beginnen. De was kon weer fijn naar buiten. Een momentje om meteen van de bloemen in de tuin te genieten. Er bloeit al van alles.

Vanavond zaten we, ouderwets, met z´n tienen aan tafel. Trijnie had geappt, of ze kon meeëten. Natuurlijk :-). Gezellig hoor. Konden we elkaar meteen nog even zoenen, want ze gaat een weekje naar mijn vriendin Ellen in Zwitserland.

Vlak voordat we aan tafel gingen, stuurde Dirk een appje:

23-03-17 17:38:47: Dirk Luijk: De enige echte
23-03-17 17:38:53: Dirk Luijk: Dusssss


Ik zag het meteen: dat moest een doos Bossche Bollen zijn! (Dirk werkt in Den Bosch).
Ik wil wel komen helpen, hoor, appte ik terug. Waarop hij terug typte: nou, ik wil ze eigenlijk komen brengen. Geen bezwaar! En zo stond Dirk tegen zevenen met een grote doos lekkers op de stoep met de vraag: ¨Is er nog eten over?¨ Nee, alles was vandaag opgegaan. Maar ik had nog wel een prakkie hutspot in de koelkast, wat ik met alle liefde wilde opbakken. Graag!

En zo zat Dirk zomaar weer eens bij moeders aan tafel en hadden we een superfeestelijk koffie-moment met de allerlekkerste Bossche Bollen van Jan de Groot!! Hoe leuk is dat?

De schrik weer een beetje te boven

Langzamerhand komen wij de schrik van de inbraak weer een beetje te boven. We hebben helaas niets meer gehoord van de politie. En elke dag dat dat langer duurt, ga je er méér vanuit, dat je je spulletjes definitief kwijt bent.

Stukje bij beetje organiseer ik de boel weer. Ik kocht een nieuwe agenda en een nieuwe portemonnee. Gisteren kwamen gelukkig de nieuwe bankpassen binnen. Vanmiddag ga ik maar eens op stap voor een nieuwe tas. En tussendoor ben ik allerlei telefoontjes aan het doen, om datums voor afspraken weer boven water te krijgen.

Er zat gisteren ook een brief van Slachtofferhulp bij de post. Ze hadden al naar ons gebeld, maar we namen de telefoon niet op. Dat kan kloppen. Zowel maandagmiddag als de hele dinsdagmorgen was ik met Maria in het ziekenhuis. Wat gaat daar toch altijd veel tijd in zitten! Maar nu kregen we dus een brief met het aanbod voor hulp. Fijn dat dat kan! Ook al maken we er geen gebruik van. Wij zijn niet zo'n praat-familie en verwerken de hele toestand wel op onze eigen manier met elkaar.

Dinsdagmiddag kreeg ik hulp van een vrouw uit onze kerk. Ze mailde me dinsdagochtend, of ik 's middags hulp kon gebruiken. Graag!! Behalve door het gedoe na de inbraak en de ziekenhuisbezoekjes, was ik ook niet echt aan werken toe gekomen vanwege het gebrek aan focus. Overal was het rommelig en kon je je naam schrijven. Ik was dan ook heel blij, dan N. me kwam helpen. Samen hebben we de begane grond glad getrokken, gestoft, gezogen. Wat kan je dan blij zijn!

Ook kookte ik voor het eerst sinds zaterdag weer eens een normale maaltijd. En 's avonds had ik zin om iets voor mezelf te doen. "Haken, of spinnen?", vroeg ik hardop. "Spinnen!", werd er geroepen. En later, toen ik achter m'n snorrende wiel zat: "Hè, gezellig!" En zo is dat :-).

We worden van alle kanten geholpen en gesteund. We krijgen e-mailtjes, post, bloemen, telefoontjes. Mensen maken iets over of gooien iets in de brievenbus. Het is zó hartverwarmend, dit! Ik schreef net al aan iemand:

Wat blijft: de warmte die we om ons heen ervaren. De mensen die rondom ons staan, zelfs al kennen we velen alleen maar van naam en niet irl. Dat is iets ongelofelijk moois en mag al die lelijke dingen in mijn hoofd nu mooi gaan verdringen.

Dus gaan we toch zo zachtjes aan weer over tot de orde van de dag. Het is bijna vakantie. Fijn wat uitrusten! Willem gaat weer twee dagen Pieterpad lopen. Het is nog de vraag of Jan mee kan. Hij kampt met de nasleep van Pfeiffer en is heel moe. Maar Maria hoopt deze keer sowieso mee te gaan.

Zelf hoop ik op donderdag samen met Maaike een vriendin te gaan helpen. We gaan met een ploegje vrouwen lekker soppen en hebben er al helemaal zin in. 

Verder geloof ik niet, dat er veel op de to-do lijst staat. Is ook een beetje lastig nakijken, nu, zo zonder agenda ;-). Ach, misschien is dat gewoon ook weleens makkelijk.

Vanmiddag eten we op Dirk z'n verzoek Lasagne. Het wordt Dirk z'n galgenmaal. Vanaf morgen gaat hij in zijn eigen huisje wonen. Weliswaar heel dichtbij. Maar toch...Er gaat weer een vogeltje uitvliegen. Onze derde! Ik moet nog erg aan het idee wennen en kan het beslist nog niet leuk vinden :-(.

Blij met mooi weer en nog meer

Wat ben ik blij met het mooie herfstweer! Willem kreeg al zin om zaterdag naar het strand te gaan. Maar nee, dan komt er juist weer regen, als we de voorspelling moeten geloven. Maar gisteren was het heerlijk en ook vandaag en morgen schijnt het lekker weer te worden. En dat komt mooi uit, want ik wilde graag de dekbedden nog een keertje wassen voor de winter.

Op ons eigen bed liggen nog ouderwetse, wollen dekens. En dat willen we ook zo houden. Dat bevalt prima. Maar op de bedden van de kinderen liggen dekbedden. Geen dure, speciale dons- of wat-dan-ook-dingen. Gewoon fijne, wasbare dekbedden. Overal en nergens vandaan. Als er eens één aan vervanging toe is, omdat hij te dun is geworden, dan wacht ik een aanbieding af en sla mijn slag. Voor een bedrag tussen de 10 en 15 euro ligt het kind dan weer voor jaren lekker warm :-).

Deze week dus een rondje bedbedden wassen. Wat gaat het lekker fris ruiken op de slaapkamers. Vandaag wil ik de kamer van Hans, Koos, Jan en Henk afmaken. Daar moeten er nog twee.

Ik heb trouwens nog meer losse eindjes hangen. En ik hoop, dat het me lukt om die af te werken. Gisteren heb ik voor mijn gevoel maar weinig gedaan. Op woensdag is het dan ook vaak druk met/rondom de kinderen. En dan maakt het niet uit, of die groot, of klein zijn. Er is vaak genoeg iets bijzonders, wat mijn aandacht verdient.

Zo was daar gisteren Dirk, die van zijn baas een spiksplinternieuwe (lease)auto mocht gaan ophalen. De voorpret begon al weken geleden, toen hij zijn auto mocht uitkiezen. Er was een bepaald budget en binnen dat budget had hij keuzevrijheid. Dus reed hij proefritjes, besprak met vader, broers en vrienden wat gaaf en handig en mooi zou zijn. Toen de keuze eindelijk was bepaald en goed gekeurd, begon het wachten op het seintje van de garage, dat de auto er was. En gisteren was het dus zo ver. Hij mocht zijn auto gaan halen! Wij hebben zoiets nog nooit meegemaakt in het gezin en Hans wilde maar wat graag met Dirk mee. Dat kwam mooi uit, want het was bij een garage in Rotterdam en Hans zit in Rotterdam op school. Dirk haalde Hans dus uit school op en samen gingen ze naar de garage. Daar was de overdracht een complete ceremonie. Die auto stond zelfs soort van 'ingepakt' klaar, met een hoes er helemaal overheen :-). Er werd natuurlijk uitleg gegeven. Er werden papieren getekend. Dirk kreeg nog een fles wijn en een laatste handdruk. En daar ging hij. In een auto met maar 4 kilometer op de teller :-).

Helemaal blij kwamen de jongens thuis.

Even later werd Hans opgehaald voor zijn eerste rijles. Weer een mijlpaal...

Jan had het weer druk met zijn eierenwijk. Maar als hij uit school komt, is hij best moe. Hij moet dan ook elke dag 22 kilometer heen en weer fietsen en de schooldag zelf is natuurlijk ook best vermoeiend. Dus heb ik hem vorige week en ook gisteren een beetje geholpen. Hij heeft namelijk, behalve zijn eigen wijk, ook eigen klanten in de familie- en kennissenkring. Daarvoor doet hij altijd eierendozen in een grote rugzak en fietst die klanten zo af. Nu heb ik hem maar bij mij in de auto laten instappen en ben langs zijn klantjes gereden. In een half uur waren we klaar. Maaike had intussen al heel veel dozen eieren voor Jan ingepakt, zodat hij zó aan zijn wijk kon gaan beginnen.
Hij was erg laat klaar, maar was heel blij. Al zijn eieren waren verkocht. Hij kwam er zelfs nog 100 tekort. Die moet hij dus vandaag nog gaan nabezorgen.

Verder was is toch ook weer druk met jammetjes en boeken inpakken. Er werden appelschijfjes gemaakt om te drogen. Ik kookte een kilo of wat tomaten tot soep. Maakte chili con carne. En 's avonds was er een condoléancebezoek af te leggen.

En tussendoor nam de nominatie voor de nieuwe keuken toch ook nog een flinke plaats in. Werkelijk iedereen die ik tegenkwam, of aan de telefoon kreeg, of anderszins sprak, begon over de nominatie :-). Hans vertelde, dat er op school kinderen spontaan naar hem toe kwamen om te vertellen dat ze gestemd hadden. Wat leuk, toch. Echt geweldig!! Ik kreeg verschillende keren een mailtje van iemand die zei, dat de bevestigingslink, die je na het stemmen gemaild krijgt, in de SPAM-box stond en dat ik dat toch vooral even op m'n blog moest zetten, omdat mensen dat soms niet in de gaten hebben. Bij dezen dus: als je de bevestigingsmail hebt gemist, staat hij waarschijnlijk in je SPAM-box. Even op klikken en dan is je stem pas geldig.
Ook vertelden er mensen, dat je twee keer kon stemmen: 1 keer met je mailaccount en 1 keer met je facebookaccount (mocht je die hebben).

En dan was er nog een mailtje van iemand, die dacht dat de eitjes, die ik in de tuin tegenkwam, gewoon slakkeneitjes waren. En ja, daar lijken ze inderdaad verdacht veel op, als ik op google-afbeeldingen zoek. Toch leuk, als ik die binnenkort misschien zie uitkomen. Al had ik salamandertjes leuker gevonden ;-).

En nu is het tijd om de ontbijttafel te dekken en iedereen uit z'n mandje te roepen :-)

Dagelijks terugkerende bezigheden onder de loep

Woensdag was m'n laatste workshop 'Bak je eigen brood' van dit seizoen. Nu is het tijd om me weer een poosje meer te concentreren op de huishouding. Ik wil graag verder gaan met opruimen/minimaliseren. Fijn alles weer eens door m'n handen laten gaan en beslissen wat ik wil houden en wat niet niet. En alles grondig poetsen. In ons XL-huishouden vergt zoiets een plan van aanpak. Ik kan niet simpelweg 'maar wat gaan doen'. Er zijn nu eenmaal dagelijks terugkerende bezigheden, die voorrang hebben.

Deze week ben ik begonnen enkele van die dagelijks terugkerende bezigheden in kaart te brengen. Ik wil PRECIES weten hoeveel tijd ik kwijt ben aan de gewone dagelijkse taken. Dan kan ik de overige werkzaamheden daar omheen plannen.

Net zoals het belangrijk is om bij het grip krijgen op je financiën je inkomsten en uitgaven te noteren, is het voor het grip krijgen op je huishoudelijke werkzaamheden belangrijk om te noteren hoeveel tijd je aan welke taak kwijt bent.

Ik ben begonnen om nauwkeurig te noteren hoeveel tijd ik kwijt ben aan de was. Ik had er wel een idee over: ongeveer anderhalf uur per dag/zes dagen in de week. Dit blijkt verrassend goed te kloppen! Ik noteerde namelijk het volgende:

Maandag: strijken 40, was afhalen, 10, vouwen en in de kast leggen 15, ophangen 20, sorteren 5 = 90
Dinsdag: strijken 65, afhalen 6, vouwen en in de kast leggen 40, ophangen 16, sorteren 4 = 131
Woensdag: strijken 17, afhalen 5, vouwen en in de kast leggen 16, ophangen, 17, sorteren 6 = 61
Donderdag: strijken 50, afhalen 6, vouwen en in de kast leggen 20, ophangen 24, sorteren 5 = 105
Vrijdag: strijken 25, afhalen 7, vouwen en in de kast leggen 21, ophangen 19, sorteren 5 = 77

Het varieert dus nogal per dag, maar uiteindelijk kom ik inderdaad aan zo'n anderhalf uur per dag. Dat lijkt (is?) best veel, maar gedeeld door de 11 personen van ons gezin betekent het 8 minuten per persoon per dag. Dat valt dan best nog weer mee. Zeker gezien het feit, dat ik geen droger heb en dus alle was moet ophangen. En dat ik behoorlijk precies ben met strijken. En dat ik vrij sloom ben...

Ik timede ook hoeveel tijd ik kwijt was aan het dagelijkse rondje van de bovenverdieping. Dat rondje houdt in: de bedden opmaken, rondslingerende kleding/boeken/speelgoed opruimen, luchten, doek door de wastafels, borstel door de plee, een bed verschonen. Hier blijk ik elke dag gemiddeld 40 minuten mee bezig te zijn. Dat valt me eerlijk gezegd mee. Ik dacht, dat ik er langer over deed. Dat komt, omdat ik bijna nooit in één keer achter elkaar dit klusje afrond. Vaak doe ik tussendoor iets aan de was, of voer een telefoongesprek, of drink halverwege koffie, of laat me afleiden door het één of ander. Nu blijkt, dat wanneer ik me focus op dat ene taakje, ik er dus maar een goed half uur mee bezig ben. Leuk om te weten!! Als ik gewoon direct om kwart over 8 (wanneer iedereen naar school of werk is) me aan deze taak zet, kan ik al vòòr 9 uur de bovenverdieping aan kant hebben.

Het volgende wat ik in kaart wil brengen is: het bereiden van de warme maaltijd. Ik schat dat ik daar gemiddeld ook wel anderhalf uur aan kwijt ben. Maar wie weet, pakt dat heel anders uit. Het is in elk geval zo, dat de tijd die ik hieraan besteed per dag flink fluctueert. Deze week was er zelfs een dag bij, dat de timer op nul bleef staan! Ik hoefde zomaar een dag niet te koken :-). Dirk had steeds gezegd, dat hij graag met ons hele gezin wilde gaan wokken, als hij z'n diploma behaald zou hebben. En woensdag was het zover. We vierden het diploma, Dirk z'n verjaardag, én z'n baan. Redenen genoeg dus! We zijn met z'n vijftienen naar De wok van Ridderkerk geweest. Daar waren we nooit eerder geweest. Het was erg gezellig. We hebben heerlijk gegeten en de bediening was attent, gastvrij en heel aardig. Wat was dat genieten!

Dat de timer hier wat eten koken voor mij op nul staat, komt echter zelden voor. De volgende dag was het weer als vanouds en vond Willem me bij zijn thuiskomst weer op mijn plaats: achter het aanrecht :-). Ik bakte tongetjes, kookte rijst, maakte mosterdsaus, trok wortels en boontjes uit de weck open en maakte een fruitsmoothie voor het toetje.

Het gasstel voor het vis bakken bekleden met aluminiumfolie voorkomt dat je daarna spatten moet poetsen

Volgende week wil ik er de timer eens naast houden. Evenals bij de laatste dagelijks terugkerende bezigheid: het aan kant maken van de benedenverdieping.

Als ik deze taken in kaart heb gebracht weet ik precies hoeveel tijd ik moet reserveren voor alle meest noodzakelijke klusjes. Een soort minimum van wat elke dag echt moet gebeuren.

Mijn huisvrouwenbestaan lijkt zo misschien best saai. Elke dag dezelfde dingen. Toch valt het reuze mee. Je moet er gewoon niet over nadenken en doen wat er gedaan moet worden. Daarnaast blijft er voldoende tijd over die ik zélf kan indelen. En waarin ik leukere en afwisselender dingen kan doen. En waarin er tijd is voor alle andere dingen die zich zo aandienen. Zo werd er van de week een allerschattigst nichtje geboren, waar we graag naar gingen kijken. Toen ik hoorde dat ze was geboren heb ik snel het jasje in elkaar gezet, wat ik had gebreid.

En omdat de nieuwe baby Maria heet, mocht onze Maria gezellig mee op kraamvisite. Hoe leuk is dat: grote Maria en kleine Maria!

Voor nu mag ik weer gaan uitrusten. Van alle noodzakelijk en minder noodzakelijke bezigheden. Van de geplande en ongeplande werkjes. Zondag, rustdag. Ook al duurt de dag morgen een uurtje korter vanwege het klokverzetten ;-).

Feestelijkheden en noeste vlijt

Het was al met al een feestelijke week, vorige week. Eerst was daar Dirk, die jarig was. Hij werd 24. We vierden z'n verjaardag in kleine kring, maar daarom niet minder gezellig. 's Morgens was hij met pompoentaart naar z'n werk gegaan.

Ik vroeg hem, of hij even wilde laten weten of die taart in de smaak viel. Dan wilde ik voor 's avonds er nóg één maken. Ik had namelijk nog een flink stuk pompoen over. De taart werd goedgekeurd en dus bakte ik er nog één. Ik had geen geschaafde amandelen meer in huis. Om in stijl te blijven, strooide ik er toen maar pompoenpitten over. Ook heel lekker.

Vrijdagavond was er opnieuw feest. Trijnie en Gerwin gaven een feestje vanwege hun verloving. Ze hadden daarvoor een zaaltje in Landvast gehuurd. Lekker luxe, met bediening. Zo was het voor mij dus een feestje waarvoor ik nu eens niet de catering hoefde te doen, maar alleen maar hoefde te genieten.

Trijnie houdt ervan om alles tot in de puntjes te organiseren. Zo waren er erg leuke gebakjes bij de koffie,

ballonnen voor de kinderen,

prosecco voor wie alcohol wilde, en heel gave mixdrankjes voor de kinderen of voor wie geen alcohol wilde.

Ze zag er uit om door een (verlovings)ringetje te halen, inclusief een kapsel waarvoor ik me nooit de tijd zou gunnen, geloof ik ;-).

Het was allemaal erg gezellig en het stel is erg verwend. Intussen zijn ze zich nu heel serieus op hun trouwdag aan het voorbereiden (ergens in het najaar) en vordert de bouw van hun huis gestaag.

Vandaag heb ik maar weer eens ouderwets m'n huishouden gedaan. Weliswaar nadat Willem en ik vanmorgen een klusje in Dordrecht hadden af te werken. We gingen bij Gonnie langs om te kijken naar de bomen die daar in stukken voor ons klaar lagen om af te voeren. Willem zag de klus wel zitten. Nadat hij mij thuis had afgeleverd ging hij met een aanhangwagen terug en is een paar uurtjes bezig geweest om al het hout naar onze houtopslag te vervoeren. Genoeg hout om weer een zaterdagje te zagen en te klieven en om weer een stukje winter warmpjes erbij te zitten.

En zo vloog de maandag voorbij. Wat mij aangaat: nogal krakkemikkig, eerlijk gezegd. Ik heb het sinds gisteren erg in mijn rug. Een raar, stijf, pijnlijk, tintelig gevoel. Ik had gisteren het gevoel alsof ik heel lang had gelopen en daar spier- en bekkenpijn van had. Maar ik had juist helemaal niet veel gelopen en ik vroeg me dan ook af, waardoor die pijn er was gekomen. Willem bracht me op het spoor: ¨Heb je soms veel gesjouwd, ofzo?¨ vroeg hij. En ineens herinnerde ik het me. Ik had zaterdag aan het eind van de middag eerst behoorlijk lopen sjouwen met zware tassen boodschappen en daarna had ik thuis 125 kilo meel (in zakken van 25 kilo) van de keuken naar de garage gesjouwd. Eigen schuld, dikke bult dus. Straks maar laten smeren met srl-gelei en op tijd naar bed. 

Tjokvol

Er is weer een week omgevlogen. Een tjokvolle week! En die tjokvolle weken lijken wel sneller dan snel te gaan! Tijd om nu dan eerst maar eens de annalen bij te werken :-).

Vorige week zaterdag was het de dag dat Maaike en Ammy weer thuiskwamen van hun skivakantie bij Ellen. Tot de laatste minuut zijn de dames schandalig verwend door Ellen en Marco! Vrolijk en vol verhalen landden ze op Schiphol.

Vertrek vanuit Zürich

En daar zijn ze dan weer!

We bleven nog even op Schiphol rondhangen. Kleine Willem was namelijk ook mee. En die vond eerst alles 'eng', maar was daarna niet weg te krijgen uit het vliegtuig waar hij met opa Willem in ging kijken.

Maar na een ijsje was hij toch zo ver. Naar huis. Konden de meisjes hun koffers uit gaan pakken!

Maandag ging het hele spul weer naar school. De vakantie was weer veeeeeel te kort geweest natuurlijk :-). Maar goed. Niet te lang getreurd. Ik ging maar snel over tot de orde van de dag.

De dag werd evengoed wel speciaal, want schoonmama kwam thuis uit het ziekenhuis. Nog zwak en met pijn, maar toch ook heel blij om in haar eigen huisje te zijn.

We hebben een rooster opgesteld waarop iedereen die iets wil doen kan intekenen. En zo lukt het om elk dagdeel iemand bij haar te laten zijn, die haar helpt en verzorgt.

Dinsdagochtend was ik druk met het voorbereiden van de workshop 'Bak je eigen brood', die ik woensdag zou geven. Normaal doe ik de voorbereiding op dinsdagmiddag en -avond, maar vandaag stond er voor dat tijdstip wat anders in de agenda: Dirk zou z'n getuigschrift van het HBO krijgen!

Ik had voor een aantal kinderen verlof gevraagd en gekregen van school, zodat we 's middags tegen 15.00 uur met twee auto's richting Den Haag vertrokken.

Er was eerst een ontvangst met koffie en thee in de centrale hal. Het was er een gezellige drukte. 

Alle studenten kregen een corsage op. Wat stond dat meteen feestelijk!

De studenten poseerden per studie op een trap. Hier staan de studenten Informatica:

Daarna gingen we in groepen naar de collegezalen. Alle studenten kregen van hun begeleider een persoonlijk praatje en daarna hun getuigschrift. Het was erg leuk om te horen wat alle studenten zoal voor afstudeeropdracht hadden gedaan.

Na het officiële gedeelte was er nog een goed verzorgde borrel in de centrale hal. En zo kwam er een einde aan Dirk z'n studententijd.

Woensdag ben ik extra vroeg opgestaan om wat er aan voorbereiding voor de workshop was blijven liggen uit te voeren. Nog meer brood bakken, iets lekkers voor bij de koffie bakken, woonkamer in orde maken enzovoorts. Ik wist van tevoren dat dit een heel lange dag zou worden en had me er dus op ingesteld. Ik was trouwens niet de enige die vroeg uit de veren was, want die dag kwamen de mensen voor de workshop bijna allemaal van ver: Staphorst, Zwolle, Almere, Schagerbrug, Breda en (bijna een thuiswedstrijd) Rotterdam. Het werd weer een gezellige workshop. Weer een aantal mensen ingewijd in de geheimen van het zelf brood bakken :-).

Nadat de gasten weer vertrokken waren, had ik maar een kleine tijd om even op adem te komen. Ik moest alweer om half 3 in de auto zitten, op weg naar Kootwijkerbroek. En vòòr die tijd wilde ik de pastasaus gekookt hebben. Lekker van allemaal verse ingrediënten: tomaten, knoflook, bosuitjes, courgette, paprika en kruiden. Ik zou pas om kwart over 7 weer thuis zijn en intussen hoefden ze hier alleen maar de pastasaus op te warmen en macaroni te koken.

Hoewel mijn auto onderweg kuren kreeg en ik bang was om ergens halverwege de hulp van de ANWB te moeten inroepen, bracht hij me gelukkig toch thuis. En nog wel precies op tijd ook! Om 19.14 reed ik de straat in en om 19.16 volgde daar mijn vriendin Wilma. Die kwam me ophalen om samen naar het brei-avondje bij onze tante in Nieuw-Beijerland te gaan. Wat een timing!

Het brei-avondje was weer ouderwets genoeglijk. Zin in iets ingewikkelds had ik na de lange dag niet en daarom breide ik maar een stukje verder aan een vaatdoek die ik heb opstaan.

Heel wat anders dan de bruidssjaal die ik pas breide en die gisteren met verve werd gedragen door een stralende bruid! Kijk maar eens op de onderste foto op de blog van de fotograaf. Wat was ik blij voor hen, dat het donderdag zulk heerlijk zonnig weer was! Wel koud! Dat merkte ik, toen ik 's middags naar schoonmama ging om mijn steentje aan het zorgrooster bij te dragen. 's Morgens had ik nog gedacht om een klein ommetje met haar te gaan proberen te maken. Maar nee, daar moet het toch echt wat warmer voor zijn. 

Aan het eind van de middag werd ik door de garage gebeld, dat mijn auto weer gerepareerd was. Die had ik namelijk 's morgens meteen gebracht. Het is echt niet zo, dat ik elke dag mijn auto gebruik. Maar zonder auto voor de deur voel ik me toch wel een beetje onthand. Dik 400 euro armer en een gerepareerde auto rijker stond ik om half 6 weer voor de deur. Tijd om als een haas achter het aanrecht te gaan om eten te koken. Het werd rijst met kerriesaus. Een snel te maken maaltijd die als sneeuw voor de zon verdween :-).

Dan was ik vandaag heel was meer tijd kwijt aan koken. Maar ze konden het hier wel weer waarderen: een 'gewoon' prakkie. Aardappels, witlof, hamlapjes, champignons. En voor toe iets wat we 'kwarkprutje' noemen: kwark, slagroom, fruit (of jam).

Work in progress:

En zo is het weer vrijdagavond geworden. Dat is altijd een avond met een feestelijk tintje. Daarom had ik een heerlijke bananencake gebakken voor bij de koffie. 

Maar eerst was daar het wekelijkse biebrondje. Een boodschappentas vol boeken zochten we uit. Boeken voor Willem, voor mij, voor Maria, voor Jan en voor Henk. Ik ben meteen na de koffie begonnen met lezen :-). Maar ik mocht van mezelf maar 'even', want er moest ook een stukje gebreid worden aan een kraamkadootje. Als het goed is arriveert de baby  binnenkort. Ik wil het dus af hebben.

Ik ga nu ook nog maar even wat steekjes doen. Geen straf. Het is inmiddels al stil in huis! Er zijn er al een paar naar bed, die morgen vroeg op moeten. En wie niet vroeg naar bed hoeft is weg. Dus: huis voor mezelf. Muziekje aan. Breien maar!

Zóóóóó blij!!!!

Vanmorgen heeft Dirk z'n eindpresentatie gedaan en is geslaagd!! Hij heeft z'n bachelor HBO Informatica en is nu écht: Software Engineer. Wat zijn we blij! De vlag hangt staat uit!

We vieren het vandaag met ons gezin met een eenvoudige knapkook, die Maria aan het bakken is. Het recept lees je bij Annemiek. Het échte feest vieren we ná zijn diplomering op DV 3 maart.

En dan nu op zoek naar een leuke job!

Kerstboodschappen

Al jaren geleden ben ik gestopt met me erover verwonderen hoeveel de mensen hun hol huis inslepen voor die twee (twéé) kerstdaagjes. En ook zorg ik er al jaren voor dat ik de dagen vòòr de Kerst níet in de winkels hoef te zijn.

Daarom had ik vorige week al de noodzakelijke inkopen gedaan. Er hoefde niet heel veel extra gekocht te worden. De extraatjes zijn: het kerstbrood wat ik van m'n moeder kreeg, de kookpudding met Tova die in een kerstpakket zat, de échte hagelslag (we hebben altijd die goedkope zakjes chocokorrels) die ook in een kerstpakket zat en zo nog het één en ander.

Toch miste ik nog een paar dingetjes. Zo had ik te weinig stoofperen en moest dus nog wat bijkopen. En er was een verzoek om cranberrycompôte en witlof met ham uit de oven. En, o ja, een wit wijntje zou ook wel lekker zijn en dat heb ik niet in huis. Ok dan. Ik maakte een lijstje en ging vanavond samen met Maaike om die laatste boodschapjes. We dachten dat het niet druk zou zijn, maar kregen spontaan de slappe lach, toen we het overvolle parkeerterrein op reden. Niet druk...??? :-).

We waren ook verbaasd, want we horen al dagenlang dat mensen úren bezig zijn met boodschappen doen.

In de winkel zagen we gestresste mensen hun karren volgooien met luxe spullen. Mensen die zuchtten: ¨Ik geloof dat ik de helft vergeet!¨ (Waarom maak je dan geen lijstje, vraag ik me dan af). Mensen die mopperen over de drukte en het niet kunnen vinden van (exotische?) dingen. En af en toe een monter mens, die al die drukte wel leuk vindt.

Al snel hadden we onze spullen bij elkaar gesprokkeld. Het paste in één boodschappentas. Ziezo. Onze kerstboodschappen voor 11 personen ;-).

We liepen nog even naar de Xenos. Ik wilde kijken voor een lamp. De jongens hebben gisteren en vandaag hard gewerkt in wat wij 'het kantoortje' noemen, maar wat meer het jeugdhonk is. Het is de helft van onze garage, waar we, toen we hier kwamen wonen, een kamertje van gemaakt hebben, waar Willem rustig in kon werken. Door de jaren heen is het langzaam maar zeker door de kinderen geannexeerd. Tegenwoordig zitten de grotere kinderen er vaak met hun vrienden.

Er stond een bankje wat ooit voor een kratje bier is geruild. Daar was niet veel meer van over. Ook was de indeling heel onhandig. Al een tijdje was ik dat erg zat en ik had gezegd, dat we in de kerstvakantie het kantoortje zouden gaan opknappen.

Zo gezegd, zo gedaan. Er is eerst en vooral een hoop zooi uit gegaan. Ook het oude bankje. Daarvoor in de plaats is op Marktplaats een slaapbankje gekocht. Dat is handig voor als er iemand wil blijven logeren. Nu Dirk morgen weer hoopt huis te komen (na vier maanden Suriname), is het weer echt full house. Als er een vriendin blijft logeren is dat nog niet zo'n probleem. Dan gaat er een matras bij de meiden op de kamer. Maar als er een vriend wil logeren, kunnen we niet veel meer bieden dan een bank. Nu dus een slaapbank. Dat voelt fijn.

Hans witte de muren. Leen timmerde een soort standaard voor het computerscherm, wat aan de muur hing, maar wat nu een plaatsje op een lage schuifkast heeft gekregen.

En vanavond kwam er dus een lamp. Want ik vond een heel mooie bij Xenos. Precies goed voor in een jeugdhonk ;-).

Vanmorgen ben ik al vroeg op stap geweest met Maria. Na negen weken mocht eindelijk het gips van haar arm. Zelfs eerder dan aanvankelijk was afgesproken. Ze mag alleen nog niet gymmen. Dat moet nog even wachten tot na de controle op 13 januari. Toch super dat d'r pootje er nu uit is!!

Vanmiddag ging ik verder waar ik gisteren gestopt was: met poetsen. Het opruimen en opknappen van het kantoortje prikkelde me om elders in ons huis ook eindelijk eens wat puntjes op de 'i' te zetten. Bijkomend voordeel was, dat Maria me gisteren graag wilde helpen en Maaike zelfs al twee dagen van de partij is. Het werkt gewoon super aanstekelijk, dat ontrommelen!

Zo stond er al maanden een boekenkast te wachten om opnieuw ingeruimd te worden. We hadden hem leeggehaald, toen er op de overloop nieuwe vloerbedekking kwam. De overloop was zonder die kast zó heerlijk leeg en luchtig, dat we hem er eigenlijk niet terug wilden plaatsen. Ik had bedacht, dat hij maar een verdieping hoger geplaatst moest worden. En ook, dat hij dan geverfd moest worden. Hij was donkerbruin en Maaike en ik hebben hem wit geverfd met krijtverf van Annie Sloan. Nu stond die kast dus al een paar maanden op één van de slaapkamers in de weg wit te zijn, maar er kwam niets van om hem een trap omhoog te verhuizen. Simpelweg, omdat daar eigenlijk geen ruimte is. Dus besloot ik gisteren dat de kast tóch terug zou gaan naar de overloop en dat eindelijk de kratten met boeken van de meiden d'r kamer zouden verdwijnen. Hè, hè, dat ik dat nu toch niet gewoon eerder deed. De kast staat echt zo gek nog niet op de overloop, nu hij wit geverfd is.

De leeggekomen ruimte op de meiden d'r kamer inspireerde daar tot ontrommelen, soppen en opleuken. Het is gewoon weer een gezellige meidenkamer!

Maaike gaf de douche een goede beurt. Daar moest nodig een harde borstel over de voegen. En de randen langs het plafond werden met van dat vreselijke schimmelvreter behandeld. Soms moet je wat...Het ziet er nu gelukkig weer schoon en fris uit en het ruikt naar zwembad.

Er werden ramen gezeemd en kozijnen uitgesopt. Beddengoed gewassen en kledingkasten opgeruimd. Het leek wel de voorjaarsschoonmaak. Maar ja, wat wil je ook: buiten een graad of 10 en vanmiddag zelfs volop zon. Je zou voor minder voorjaarskriebels krijgen.

Maar goed dat er nu toch kouder weer aan lijkt te komen. Het is wel erg onnatuurlijk zo. En ja, die rukwinden al dagenlang. Ik zat best in de piepzak, omdat mijn vriendin Ellen met man en zoon vanmiddag op Schiphol zou landen. Zou alles goed gaan?

En morgen wachten we onze Dirk. Wat kijken we naar hem uit! We gaan morgen in colonne naar Schiphol ;-).

Dirk naar Suriname

Donderdag 14 augustus was de dag waar Dirk al heel lang naar uitgekeken en naar toegewerkt had. De dag waarop hij voor 4 maanden naar Suriname zou vertrekken om er zijn afstudeeropdracht te gaan doen.

Voordat het zover was, ging er nog wel een hele dag aan inpakken en afronden en regeldingen aan vooraf! Voordat toch echt die allerlaatste kleding keurig gestreken en gevouwen in de koffer zat (om maar iets te noemen)!

Ik zorgde voor de kleding en Dirk zorgde ervoor dat er niets aan alle benodigde apparatuur ontbrak. Daarna brachten we alles bijeen op de overloop om het definitief in te pakken. Toen de spullen zo handig en goed mogelijk verdeeld waren over ruimbagage en handbagage gingen de koffers op de weegschaal. Op beide koffers was er nog 200 gram ruimte over! En die ene spijkerbroek, die nog op Dirk z'n bed lag en eigenlijk ook mee moest, die moest dan toch maar thuis blijven ;-).

Tussen alle wasserij, strijkerij en inpakkerij door gingen Maaike en ik samen boodschappen halen. Dirk moest namelijk de volgende morgen om 9.15 uur op Schiphol zijn en daarom moesten we om 8.15 vertrekken. We hadden voor deze gelegenheid een afscheidsontbijt georganiseerd van 7.00 - 8.00 uur. Oma Luijk en Marinus (die juist jarig was) zouden komen, Opa en Oma Bakker, Geertje met de kinderen, echt leuk! Maaike en ik gingen er inkopen voor doen. Lekkere broodjes, croissants, luxe vleeswaren enzovoorts. Het moest een echt feestelijk ontbijt worden.

We reden meteen ook even naar de Kringloopwinkel, om daar weer de nodige spullen af te zetten. Er zou van verder minimaliseren qua spullen die week niets meer komen. Willem en ik hadden namelijk zomaar een mini-vakantie gepland! Als we Dirk op Schiphol hadden afgezet, zouden we twee hele dagen vakantie vieren. Samen. Toe maar ;-).

We liepen nog even een rondje door de Kringloop en vonden daar (volgens mij ongelezen!) Flows voor maar 0,25 per stuk. Maaike zocht er 3 uit. Voor haarzelf. Maar ik vond het ook wel leuk om er één mee te nemen 'op vakantie'. We vonden elk nog een paar boeken die ons leuk leken. Altijd goed. Als ze uit zijn brengen we ze wel weer terug. 

We zaten even te genieten in de koffiehoek en bekeken intussen onze gevonden schatten. Op hetzelfde moment bedachten we dat we voor zó weinig geld nog wel meer Flows konden meenemen. Ik liep terug naar de tijdschriftenhoek. Maar het was al te laat. Iemand anders was ons voor geweest. Ook goed.

Het was een heerlijke break op een toch wel heel drukke dag. Behalve het zorgen voor de spullen van Dirk en de voorbereidingen voor het afscheidsontbijt moesten er nog méér tassen ingepakt worden. Henk zou twee dagen bij Wim en Geertje gaan logeren en Jan zou bij mijn zus Maaike gaan logeren. En, o ja, Willem en ik moesten ook nog een tas inpakken voor onze vakantie ;-). Er zouden drie kinderen thuis blijven. En hoewel die het natuurlijk bést zouden redden zonder mij, vond ik het nodig om daar toch ook nog weer van alles voor in huis te halen en te regelen en af te spreken. Dat leer ik toch nooit af.

De laatste was werd gedraaid, de laatste vaat werd gewassen 

En zo werd het dan toch

donderdag 14 augustus 2014

Echt leuk hoor, om zo met de hele familie om 7 uur aan een luxe ontbijt te schuiven. 

Zoiets moest je eigenlijk ook 'gewoon' eens doen, zonder dat er een afscheid op stapel staat. Het ontbijtuurtje vloog om. We eindigden met het lezen uit de Bijbel, een gebed en zongen op verzoek van oma Bakker ook nog een psalm met z'n allen. Toen was het moment van afscheid nemen en uit zwaaien. Niet het leukste om te doen...

Precies volgens de planning reden Willem en ik met Dirk om kwart over 8 Alblasserdam uit. Dag mensen, dag dorp. Op naar Schiphol.

Daar was het nog even geduld hebben bij de Seal&Go. Ik vond het wel grappig om te zien hoe mensen daar voor dat standje ineens nog allerlei spullen moesten gaan overpakken om kloppende gewichten te hebben :-). Dirk z'n koffers bleken op de weegschaal van Seal&Go zelfs elk nog 500 gram ruimte te hebben. Na het sealen was dan ook voor ons echt het moment van afscheid. Daar ging Dirk langs de incheckbalie en langs de douane. Dag, dag.

Voor wie het leuk vindt om Dirk z'n belevenissen in Suriname te volgen: zie zijn blog.