Het gaat weer ergens op lijken

Ook vandaag was Arie nog steeds onderwerp van gesprek. Het ging niet steeds weer over dat akelige ongeluk. Maar ik merkte, dat het meer gesprekken met een glimlach werden. Leuke en lieve herinneringen werden opgehaald. En dat is goed. Als ik terug denk aan het gestresste beestje, wat hier op 24 december bij ons kwam wonen en hoe Arie in heel korte tijd helemaal opbloeide. Dat is gewoon geweldig. Hoe kort Arie ook bij ons was, ze had een heerlijk poezenleventje. Dat is een troostend idee.

Wat ook troost, zijn alle lieve FB-berichtjes, e-mailtjes, reacties via de webshop en zelfs super lieve kaarten, die we vandaag uit de brievenbus visten. Wat doet dat goed! Ook heel fijn voor Maria! Dus mede namens Maria wil ik iedereen heel hartelijk bedanken! We vinden het heel bijzonder!

Ik had verder eigenlijk best een fijne werkdag. Het aantal orders in de shop normaliseert en dat is fijn. We kunnen het zo prima behappen en er komt ook weer ruimte voor andere dingen.

Zo namen we vanmorgen fijn even de tijd voor een bakkie koffie. We zijn daarbij maar neergestreken op ons terras-in-aanleg, zeg maar. Zo konden we vast ervaren, hoe dat daar zit, als het straks betegeld is enzo. Nou, het zat prima :-).

ff kroelen met Ciara 

Maria en ik hebben de hele dagen samen in de webshop gewerkt en konden een record aantal pakjes klaarmaken voor de post. Echt super fijn!

Vanavond heeft Maria de inpakruimte lekker strak opgeruimd. En zelf heb ik wat huishoudelijke klusjes gedaan. Een kruidkoek gebakken in de wonderpan,

drie broden gebakken, een was afgehaald en één opgehangen en één aangezet en ook nog eens een werkbroek van Koos gerestaureerd.

Tussen al die klusjes door hebben Maria en ik samen nog 4 kratten zooi uitgezocht. In de schuur staan nog allemaal dozen en kratten van de verhuizing. En die willen we opgeruimd hebben, vòòrdat de jongens aan de buitenboel verder gaan. Het is echt een ratjetoe aan spullen, die we niet direct nodig hadden/hebben. We zochten een krat met handschoenen, mutsen en sjaals uit en een krat met oude jassen. Dat soort spul dus. Het ruimt lekker op! We willen elke dag twee kratten/dozen uitzoeken. Dat gaat vast goed komen!

Vanavond was er nog iets leuks: Hans z´n collega kwam langs met een broertje van Ciara: Hunter. Dat was echt leuk! Wat een verschil tussen broer en zus! Broer is véél groter en heeft een totaal andere vacht. Broer heeft ook een heel ander karakter en is anders gekleurd. Echt grappig. Ze hebben minstens een uur lang gespeeld. Ciara was bekaf :-).

Kijk die kleine Ciara eens de baas spelen. Haha!

Al met al ging het vandaag echt weer ergens op lijken. Fijn!

De dag nadat...

De dag nadat Arie dood gereden werd...

Oh, wat werd ik akelig wakker, vanmorgen. Ik had sowieso een verschrikkelijke nacht gehad. Elk uur van de nacht was ik wakker en moest ik meteen aan Arie denken, die er niet meer was. Bovendien had ik het echt vreselijk warm. Dan gooide ik de deken weer van me af, om er even later toch weer onder te kruipen. Ik hád het niet meer. Die warmte was snel verklaard. Toen m´n wekker om 5.00 uur afliep en Willem ook uit bed stapte, voelde hij het meteen: de vloer was warm! Hè bah! De vloerverwarming stond keihard aan! Er is telkens wat met dat ding :-(. Gisterenmiddag was de verwarming op Maaikes slaapkamer ´op hol geslagen´. Om te kijken waardoor dat kwam, had Willem het ´kastje´ naar beneden gehaald, wat met de CV ´praat´. Toen Maaike ´s avonds naar bed ging, had ze dat kastje weer mee naar boven genomen. Dacht ze. Ze had namelijk niet haar eigen kastje meegenomen, maar het kastje van de woonkamer. Heel lang en ingewikkeld verhaal, wat er op neerkomt, dat het in onze slaapkamer 24,7 graden was!!! Pff. Ik was zo gaar als wat. Ik heb het raam opengezet en ben nog een uur terug gegaan om te proberen wat te slapen. Dat lukte zeker wel. Alleen het wakker worden en dan meteen het weten: Arie is er niet meer :-(.

Het was maar goed, dat we een drukke dag hadden. Dat leidde af. We hebben met z´n vieren hard gewerkt aan de orderstroom in de webshop. Het gaat de goede kant op. De achterstand wordt steeds kleiner en het overzicht komt weer terug. Heerlijk!

Ook voor Maria was het maar goed, dat we het druk hadden. En elke 2 uur Ciara uitlaten, hielp ook. Wat is het een lief dier!

Vanavond kwam de politie-agent, die Arie aangereden had, nog even aan, om te vragen, hoe het met ons was. Goed om er toch nog even over na te praten. We hebben gewezen, waar we Arie begraven hebben. Hij heeft een plekje onder het voorraam. Dat is zo´n beetje de enige plaats, waar we niet meer hoeven te zijn. De rest moet allemaal nog op de schop.

Ik ga vroeg naar bed. Emoties zijn zwaar vermoeiend.

Dikke tranen :-(

Vandaag geen leuk verhaaltje.

Onze lieve Arie is vanavond vlak voor ons huis dood gereden door een politiebusje. Ze kreeg een flinke klap en belandde in het water. Maaike en Maria zagen het gebeuren. Hans heeft haar snel uit het water gehaald. Maar ze was al dood. In één klap dood :-(. Ik kan het nog niet bevatten.

Wat zijn we verdrietig. Onze lieve Arie. Ze hoorde er zo helemaal bij. Ze was Maria´s hulp-kat. We zullen haar nooit vergeten.

Vlak voor het eten was ik nog zo vertederd, omdat ze zo helemaal opgekruld op de bank lag. En vanmorgen maakt ik nog dit fotootje:

We hebben staan huilen, buiten op straat. Hebben haar geaaid. Ze was nog warm. Maar nu moeten we haar gaan begraven. Wat vind ik dít naar. Dag lieve, lieve, lieve Arie...

Voorjaar! Een pup, vogelnestjes enzo.

Misschien heb je zaterdagavond tevergeefs gewacht op m´n dagelijkse praatje. Het was echter (te) laat geworden en daarom sloeg ik een keertje over. Vandaag dan maar dubbelop :-).

Zaterdag draaide het natuurlijk om de puppy! Ciara had zich uitstekend gedragen ´s nachts. Hans was haar ´s avonds om 12 uur nog een keer gaan uitlaten en daarna ´s morgens om een uur of 6. We hadden haar de hele nacht niet gehoord!

Wat is het toch gezellig, zo´n jong diertje in huis! Nou ja, niet echt in huis. Ze zit in een bench in de (inpandige) schuur. Als ze wat groter is, krijgt ze buiten een hok. Een Mechelse herder is nu direct niet een hond voor in huis. Vinden wij dan, hè. (daar mag je gerust anders over denken).

Intussen genoten we van het heerlijke voorjaarsweer. Ineens werden er allerlei buitenactiviteiten opgestart. Koos haalde z´n scooter maar eens uit de mottenballen. Sinds hij een rijbewijs en een auto heeft, rijdt hij er niet meer mee. Tijd om het ding maar eens op te poetsen en te koop te zetten.

Bij de bouwmarkt scoorde hij een bosje tulpen. Die mocht ik hebben. Gezellig! Op de salontafel stond ook al zo´n vrolijke bos. En ´s avonds bracht Jaap, de vriend van Maaike, ook nog eens een dikke bos mee!

Ons terras is nog niet klaar. Maar niet getreurd. Op de oude witte kuipstoeltjes streken we gewoon op de oprit neer voor het eerste bakkie koffie in de zon.

De kinderen konden geen genoeg krijgen van de buitenlucht en stookten ´s avonds na het eten een vuurtje, waar ze gezellig omheen gingen zitten. Halverwege de avond hadden we opeens politie-controle. Ze dachten, dat er een feestje gaande was. En dat is nu natuurlijk verboden. Ze vroegen met hoeveel mensen we hier woonden. En toen dat bleek te kloppen met de inmiddels geraadpleegde basis-administratie, was het goed. Alleen vroegen ze, of de jongens wat minder zichtbaar wilden zijn, want het zou andere mensen op ideeën brengen. Tja, dat wordt lastig. We hebben geen bomen of schutting en zijn vanaf de weg in volle glorie zichtbaar.

De zondag verliep als de voorgaande zondagen: kaal om niet naar de kerk te kunnen. Ook hiervoor geldt: ontberen doet waarderen. Toen we ´gewoon´ elke zondag naar de kerk konden, vonden we dat ´gewoon´. Nu weten we, dat ´gewoon´ juist ´bijzonder´ is. We zijn dan wel blij, dat we de preken online kunnen horen, maar missen het samenkomen als gemeente.

Tussen de kerkdiensten door vroeg en kreeg Ciara alle aandacht. Het is net een baby, die van hand tot hand gaat. Arie, de kat, moet niets van Ciara hebben. Ze negeert haar. Maar je merkt aan haar, dat ze niet helemaal op haar gemak is. Ook al zit Ciara in de bench, dan ruikt Arie haar. Eén keer heeft ze al lelijk naar Ciara geblazen. En vanonder de tafel heeft ze rare geluiden zitten maken. Maar Ciara is één en al onschuld. Die ziet geen gevaar in Arie. Ik ben benieuwd, of ze vriendschap sluiten.

Vanmorgen om half zes deed Hans het eerste rondje met Ciara. Om half 8 was het mijn beurt. Ze snapt nog niet goed hoe ze aan de riem moet lopen. Steeds gaat ze er in bijten. Maar ze leert vlug. Deze twee weken krijgt ze zindelijkheids-, bench- en riemtraining. 

Ze mag 10 tot 15 minuten lopen. In die tijd kan ik precies naar het Pelgrimspad lopen, dat hier vlakbij het weiland in gaat. Wat is het mooi!

Het was genieten van de rust voor een drukke werkdag! Er was weer van alles te doen in het huishouden en in de webshop.

Terwijl ik halverwege de dag een was ophing aan de wasrekjes op zolder, hoorde ik een vreemd geluid. Ik ging het laddertje af om eens poolshoogte te gaan nemen. Het geluid leek uit Maaikes slaapkamer te komen. Dat was bíjna goed. Het kwam niet uit het kamertje, maar uit het raam! Daar stond Arie, de kat, op het dakje van de serre. Hij was compleet gebiologeerd door de zwaluwnesten onder de dakgoot, waar de zwaluwouders af- en aanvlogen om hun hongerig kroost van voedsel te voorzien. Wat hebben we gelachen om die suffe Arie :-).

´s Middags kwam Geertje met de kinderen aanfietsen. We hadden elkaar al drie weken niet gezien! Maar nu we op gepaste afstand buiten koffie konden drinken, was het toch wel heel erg leuk! De jongens genoten van Ciara. Hè fijn, dat het zo even kon!

De dag was weer goed gevuld met het klaarmaken van bestellingen van de webshop. Nog steeds is er in de supermarkten nauwelijks bloem en gist verkrijgbaar. De mensen bestellen het dus vaak online. We lopen een dag of 5 achter met het wegwerken van de orders. Langzaam lopen we in. Ik zal blij zijn, als we helemaal ´bij´ zijn.

Ik wil meteen nog even mijn blog gebruiken om aandacht te vragen voor een actie van Zomerkind. Zomerkind is een centrum voor dagbesteding van meervoudig gehandicapte kinderen in Nieuw-Beijerland. Onze Maaike werkt daar een aantal uren per week. Bij Zomerkind willen ze een 18+ groep gaan opstarten en ze zijn daar gelden voor aan het inzamelen. Zo was er ook bedacht om paaseitjes te verkopen voor dit doel. De paaseitjes zijn gesponsord en de opbrengst is dus helemaal voor Zomerkind. Helaas is het centrum nu vanwege het Corona-virus gesloten en konden de eitjes niet eenvoudig aan de man gebracht worden. Ik heb ze daarom opgenomen in mijn webshop en we hopen, dat ze zo hun weg vinden. We hebben nog een kleine 40 zakjes te gaan. Wie maakt ons los? Als je in de buurt woont, kun je uiteraard ook kiezen voor de optie ´ophalen´ en betaal je geen verzendkosten.
Bestellen kan hier: https://www.eenvoudiglevenshop.nl/a-59439334/bak-je-eigen-brood/meebesteller-paaseitjes-voor-het-goede-doel/

Einde reclame voor het goede doel :-).

Morgen willen we nog weer een dag extra veel inpakken en ook wil ik de wasmanden leeg wassen. Aan het eind van de middag komt namelijk de schilder om de vloer van de webshop te verven. Het is een soort garagevloer met een toplaag van egaline. Daar moet nu 2-componentenverf op komen. Het lastige is, dat er dan twee dagen niet op gelopen kan worden. Ik kan dan 2 dagen niet bij mijn wasmachine en ook niet bij mijn vriezer. Dat vergt enige planning. Ook kunnen de pakketten, die naar de post moeten, niet via de shop-trap naar beneden gesjouwd worden. Die moeten dan over de privé-trap. Dat is een eng trappetje met smalle treden en als je íets langer bent dan ik (ik ben maar een kleintje), moet je bukken om je hoofd niet te stoten. Een uitdaging dus. Het goede nieuws is, dat als die vloer af is, eindelijk de webshop op de benedenverdieping ingericht kan worden. Dan kan die noodshop uit de slaapkamer van de jongens en is er een hele partij minder sjouwwerk. Er rest dan nog één grote wens. Of eigenlijk een ´must´: een goederenlift! Daarmee kunnen de balen meel, bloem, zaden en andere producten naar boven gehesen worden, om daar in de inpakruimte verpakt te worden. En daarna kunnen de pakjes op diezelfde lift weer naar beneden om in de stellingen van de webshop geplaatst te worden. We kijken ernaar uit! Nog even doorsparen ;-). En tot die tijd hebben we hier gewoon een gratis sportschool...

Een beestenboel

Het is bijna onvermijdelijk, als je ´buiten´ woont: beesten!

Schreef ik van de week nog over de schapen met lammetjes, die tegenover ons in de wei zijn gezet, vandaag kwamen er paarden bij. Wat leuk!

En vanavond aan tafel, maakten we toch wel iets vreselijk komisch mee. Ineens veerde Maria overeind en zei: ¨Ik geloof, dat ik een varken zag lopen, daar op de weg.¨ Wij lachen natuurlijk. ¨Ja hoor,¨ spotte ik, ¨de veldwachter zat er zeker achterstevoren bovenop.¨  Maar nee, Maria had écht wat ´roze´ gezien en het leek op een varken. Ze liep naar het raam. ¨Zie je nu wel,¨ riep ze triomfantelijk. ¨Daar komt al iemand met een voerbak.¨ En jawel. Daar liep een knul met een voerbak en het varken werd ermee van de weg af weer het erf op gelokt. Het was dus heus waar, dat varken langs de weg :-)).

Het èchte beestengebeuren was pas vanavond. Al de hele dag week hadden we ons erop verheugd. Vanavond zou Ciara, de hond van Hans, komen!!

¨Ik weet iets, wat jij nog níet weet, Arie,¨ had ik de kat al onheilspellend toegesist. Ach, het arme dier. Zou de prinses nu zomaar van haar troon gestoten worden?

Het hele ontvangstcomité stond klaar, voor Ciara :-). Eindelijk was ze daar! Eén en al zachte schattigheid. Smelt.

Ze moest zèlf over de drempel wandelen. Maar dat vond ze best moeilijk.

Ze werd gelokt, aangemoedigd, gefilmd...
En kijk. Wie zat dat hele schouwspel stiekem gade te slaan????

Eindelijk was ze de drempel over. Welkom op Luijkensteijn, lief beest!!

Ik ben heel benieuwd, hoe ze de nacht gaat doorbrengen. En de komende tijd zal er heel wat tijd gaan zitten in opvoeden en zindelijkheidstraining enzo. Het is jammer, dat vanwege de Corona er geen puppy-cursussen zijn. Want dat was zeker wel de bedoeling geweest. Maar goed. Op internet is er van alles te vinden en Hans weet er ook al best veel van af. Vanavond zijn Hans en Maria meteen al bezig geweest om haar te laten luisteren naar haar naam. Dat had ze zó door. Leuk en spannend!

Behalve van dieren, geniet ik ook van alles wat er groeit en bloeit. Wat is het prachtig overal met dat tere groen!

Ook binnen genieten we. Maaike bracht gisteren van haar werk een mooie potroos mee. Die was er uitgedeeld en schonk ze vervolgens aan mij.

En op de stoep in de portiek vond ik een lief bosje tulpen. Ik denk dat de laatste klant van de dag, dat had neergelegd. Wie dan ook: heel erg bedankt!!

Een latertje

Het is al laat. Eigenlijk een mooie tijd om naar bed te gaan. Maar ik moet nog wachten, tot mijn brood uit de oven komt. Dus schrijf ik nog maar even een logje.

Ik kon het vandaag niet maken, om te spijbelen met het huishouden. Ik had immers gisteren het minste van het minste gedaan. Mijn dag begon dus maar weer met de was :-). Was is er altijd. Daar hoef je nooit naar te zoeken. Er lag nog strijk- en vouwgoed van zaterdag. Dat heb ik eerst weggewerkt.

Er verder heb ik de dag door steeds een was aangezet en een was opgehangen. Net zolang tot al mijn rekjes vol hingen. Nu ben ik weer redelijk bij.

De dag was weer stralend.

Ook Arie genoot van de zon. Ze is niet echt zo´n buitenkat als wat ze in het asiel over haar hadden gezegd. Ze wil wel regelmatig naar buiten, maar zit dan met een half uur alweer voor het raam te mauwen, dat ze erin wil. Kijk, binnen is het ook gewoon zo lekker warm, hè. Vooral in het zonnetje :-).

We hebben het hier verder de hele dag weer erg druk gehad met bestellingen klaarmaken en inpakken. Althans, dat was het werk van Maria en mij. De rest had het druk met schoolwerk en kantoorwerk. We vervelen ons geen moment.

Aan het einde van de dag hadden Maria en ik 50 bestelling klaarstaan om te verzenden. Ik ben ze samen met Willem weg gaan brengen. We gingen vanwege de veiligheid weer naar het grote postnl business point. Daar hadden ze de corona-maatregelen weer verscherpt. Er stond iemand bij de deur, die er streng op toe zag, dat er maar 1 persoon tegelijk bij de zelfscanbalie stond en dat er op dat moment niemand achterlangs liep naar de winkel. Zo bleef de 1,5-meter-grens veilig bewaakt.

Wij hebben onze maatregelen ook verscherpt. Klanten, die hun bestelling willen afhalen, geven van tevoren door, wanneer ze komen. Wij zorgen dan, dat de bestelling klaar staat in de portiek. Zo hoeven we geen fysiek contact te hebben met elkaar. Elk klein beetje kan helpen in de strijd!

Willem en ik pakten onze pakketten op een rolcontainer en een platte kar en wachtten tot we aan de beurt waren.

Daarna was het snel gepiept en konden we weer naar huis.

Het was kliekjesdag bij ons vandaag. Ik had stamppot rauwe andijvie, die ik in een koekenpan opbakte. Lekker met kaas erover. Ook was er nog spaghetti. En er lagen 2 slavinken en een stukje kipfilet in de koelkast, die op moesten. Alles bij elkaar was er voor elk wat wils. Twee hadden geen trek in de voorgeschotelde kliekjes. Die namen liever boterhammen. Nou, ook best, hoor. Ieder zijn meug.

Na het eten toog Maaike naar zolder voor haar celloles. Dat gaat nu per Skype. Goed te doen.

We ruimden snel de etensboel op en ik draafde nog even naar boven om was op te hangen. Ook zette ik de brooddegen te kneden. Precies op tijd waren we klaar, om naar de meditatie te luisteren. In deze bijzondere tijd houdt de dominee regelmatig een meditatie en daar konden we online naar luisteren. Willem zorgde voor de techniek.

Dat kwam helemaal goed. De meditatie was uit de Klaagliederen van Jeremia, het eerste hoofdstuk, het eerste vers. Een bijbelgedeelte, wat goed past in deze tijd.

Na de meditatie was het koffietijd. Daarna hebben Hans en Maaike nog tot dik half 11 meel en bloem en rozijnen en sesamzaad en zadenmix staan inpakken. Heerlijk, zulke hulp! Had ik intussen tijd voor het beantwoorden van 1001 mailtjes en het bestellen van marseillezeep. Ik was zo druk, dat ik haast vergat, dat de broden nog gebakken moesten worden. Tja, dan wordt het dus een latertje :-).

Warmte!!! En: uitdagingen op een dorpje...

Ja!! Eindelijk hebben we overal warmte in huis! Gisteren zijn er twee monteurs een kleine dag bezig geweest om radiators aan te sluiten. Toen ik om half vier met Koos thuis kwam uit het ziekenhuis, waren ze al vertrokken. Ik wist niet precies hoe ver ze gekomen waren, maar wel, dat het nog steeds niet warm was. En daar had ik me nu juist erg op lopen verheugen. Jammer zeg! Maar het goede nieuws was, dat ze vandaag terug zouden komen om het af te maken. En ja hoor, om half 9 stopten er twee auto´s voor de deur. Ik had al via een appje te horen gekregen, dat er het één en ander in de weg stond op de plaats waar er radiators moesten komen. Ik was dus al vroeg ruimte aan het vrij maken, want ik wilde maar al te graag, dat die mannen verder konden met hun werk!

De ene monteur hield zich vooral bezig met het inregelen van de ketel. De andere was meer van het sleutelen aan de radiators. Af en toe bood ik ze koffie of soep of iets anders aan. Willem had een thuiswerkdag en om beurten vroegen we de mannen, of het allemaal lukte. Ja, het ging prima!

Om een uur of drie kwam één van de monteurs vertellen, dat ze het circuit gingen vullen en dat we dus mee moesten opletten, of er niet ergens spontaan iets ging lekken of spuiten. De opwinding hing in de lucht en Willem sprintte van de ene verdieping naar de andere. Eén lekje was er en dat werd snel verholpen. Het circuit vulde zich met water en al snel was er resultaat. De ene na de andere radiator werd warm!! Wat een heerlijkheid!! Kou is zóóóó ongezellig! En vooral die vochtige atmosfeer was heel akelig.

De monteurs waren nog wel even bezig. Hier wat ontluchten, daar wat anders afstellen. Maar tegen half 5 zat hun werk er echt op. Klasse!

Helaas bleken twee radiators het toch niet te doen. Die op Maria´s slaapkamer en die in het trappenhuis. Maar dat hebben Willem en Wim vanavond gefikst. Wim is automonteur en heeft twee rechterhanden en een hoop geduld om iets op te lossen. Hij ontdekte dat er toch nog ergens lucht zat en heeft dat verholpen. Hoe fijn!

Intussen was ik de hele dag bezig om eindelijk de achterstand in het verzenden van webshopbestellingen weg te werken. Het inpakken van de bestellingen gaat niet zo snel. Steeds moet er nog iets opgesnord of ingepakt worden. Maar vanmiddag stonden er toch 16 bestellingen klaar om weggebracht te worden. Dat was in Alblasserdam gewoon appeltje, eitje. Maar dat blijkt hier op een dorpje wat 7 keer minder inwoners telt toch even een ander verhaal...

Er zijn hier twee postnl-punten in de buurt. Ik denk, dat we ongeveer in het midden wonen. We kozen er steeds voor om naar de Jumbo in Molenaarsgraaf te rijden om daar de pakjes af te geven. Daar kun je fijn voor de deur parkeren. Ik had me al wel een paar keer verbaasd. Eén keer vroeg het meisje achter de balie: ¨Moeten die gescand worden?¨ Tja...lijkt mij van wel. Een andere keer vroeg de medewerker achter de balie: ¨Zijn ze al betaald?¨ Tja...lijkt mij van wel, als je ze met barcode en al aflevert. Ook bleek er geen container of kast achter de balie te staan, maar werden de dozen naar het magazijn ofzo gebracht. Pakje voor pakje. Maar goed. Vandaag kwam ik dus met twee karren vol pakjes. Het meisje achter de balie vond al meteen bij de inname van het eerste pakket, dat er hulp moest komen, ´want het was veel te zwaar´. Een sterke jongen kwam helpen en begon dozen naar het magazijn te brengen. Na een paar dozen zei hij: ¨We hebben wel maar één container, hè?!¨ tegen het meisje. ¨Tja,¨ zei ze terug, ¨dan moet de rest mórgen maar mee.¨ ¨Pardon,¨ reageerde ik, ¨dat wil ik niet. Mijn klanten willen hun bestelling graag morgen in huis hebben. Dan ga ik de rest wel naar de Spar brengen.¨
Ok.
Er waren 8 pakketten ingeleverd en met de andere 8 reed ik van de Jumbo in Molenaarsgraaf, naar de Spar in Bleskensgraaf. Je bleek daar je pakketten gewoon bij de kassa te moeten inleveren. Er was geen balie. Er was maar 1 kassa open en toen ik aan de beurt was vroeg de jongen achter de kassa met grote, verbaasde ogen: ¨Moet dat állemaal teruggestuurd worden?¨ Nee, jongeman, er moet niets teruggestuurd worden, maar deze pakketten moeten verzónden worden. Ik heb een webshop en deze pakjes zijn voor klanten. ¨O, maar daar heb ik helemaal geen plek voor! Kom maar mee, dan kunt u het zien.¨ Inderdaad. Er was een kast met een rolcontainer en daarin was nog plaats voor één pakket. Meer niet. Pfff. Een extra container was er ook hier niet en de pakketten konden dan pas mórgen mee.

Jammer dan. Ging ik weer met 7 pakketten op de achterbank naar huis. Eigenlijk was ik moe en zat van het gesleep. Het was inmiddels tijd om eten te gaan koken. En dat heb ik dan ook eerst maar gedaan. Een lekker Hollands prakkie. Daar knap je van op.

En die 7 pakjes? Die hebben Willem en ik vanavond maar naar Ridderkerk gebracht. Daar is een Postnl-punt wat tot 22.00 uur open is. Gewoon stads. Ha, ha.

Afijn. Ik heb inmiddels contact gehad met Jumbo en gevraagd, of er een tweede container bij het postnl-punt kan komen. Jumbo verwees me naar Postnl. Ook daar is de vraag nu neergelegd. Even afwachten maar. Komt vast goed. Maar ik had dit dus nooit bedacht. Dacht steeds: we zitten lekker dicht bij een postnl-punt; handig! Geen idee, dat dat op een dorpje net even wat anders werkt :-).

Verder zijn er vandaag gewoon weer heel veel kleine dingen gedaan. De eerste broden zijn gebakken. Ik moet duidelijk nog wennen aan mijn nieuwe oven. Hij heeft veel minder power dan die in ons oude huis. Even de goede stand uitvinden dus!

Er zijn weer heel veel dozen uitgepakt. Wim heeft weer aan de badkamer geklust. De afvalscheiding is beter geregeld.

En Arie? Die vindt het reuze spannend allemaal! Die struint door het hele huis, van de zolder tot de kelder. Willem z´n kantoortje vindt hij ook geweldig:

Morgen...

Morgen is het de dag van de verhuizing! We tellen nu bijna in uren :-). Het huis is bewoonbaar. Vandaag worden de laatste klappen erop gegeven. De vloer op de benedenverdieping wordt gelegd en de trappen naar de 1e en 2e verdieping in het shopgedeelte worden geplaatst. Via die trappen kunnen we ook op de eerste verdieping van het woongedeelte komen. Dat is handig, want de trap in het woongedeelte is heel laag en heel smal en daar past niet veel door. De bedden, matrassen, kasten enzo kunnen we dan via de nieuwe trap in de shop naar de slaapkamers brengen.

Niet alles is op tijd af. Maar daar hadden we wel mee gerekend. Het valt echter allemaal nog reuze mee. Zo is de badkamer nog niet klaar, maar we hebben een tweede douche. Het wordt misschien af en toe een beetje dringen, met z´n achter. Zeker omdat in die doucheruimte ook het enige toilet is, wat aangesloten is. Wat nog wel een dingetje is: het is de vraag, of het warme water nog vòòr morgenmiddag aangesloten is. Lukt dat niet, dan kunnen we voorlopig alleen maar koud douchen. Brr. Ik hoop maar dat dat nog op tijd lukt :-)).
Verder moet er nog best veel in het shopgedeelte gebeuren. Maar dat wordt allemaal pas ná de kerstvakantie opgepakt en dat is prima.

Wat wel een lelijke streep door de planning is, is dat we niet 7 januari maar 2 januari hier uit de Karper weg moeten zijn. Dat bleek een heel vervelend misverstand te zijn. Toen wij het voorlopig koopcontract in onze mailbox kregen, stond daar als overdrachtsdatum 8 januari op. In augustus, één uur voordat we op vakantie gingen, hebben Willem en ik op een hol en een draf het koopcontract ondertekend. Je moet dan tig keer je handtekening en tig keer je paraaf zetten. Er is ons toen bij de makelaar niet gezegd, dat de overdrachtsdatum veranderd was en ik had dat ook bij het tekenen niet gezien. Ná onze vakantie ging ik mijn agenda invullen en heb toen ook even voor de zekerheid het inmiddels getekende koopcontract in mijn mailbox opgezocht, om er zeker van te zijn, dat ik de goede overdrachtsdatum in mijn hoofd had. Ik zag toen, dat de oorspronkelijke datum (met pen) gewijzigd was. Het koopcontract zat op z´n kop in mijn mailbox en ik las 7 januari:

Pas vorige week maandag bleek, dat dit niet een zeven is, maar een doorgehaalde 8, waar een 2 boven gezet is. Twee januari dus.
Man, man! Ik ben echt niet snel in de stress. Maar nu even wel! Zeven januari was eigenlijk al gekkenwerk. Ik zag het écht niet zitten, dat de overdracht nòg eerder zou zijn....

De makelaar kon wel begrijpen, dat wij daar een 7 hadden gelezen en ging ´iets regelen´. Ze kon niet beloven, dat het 7 januari zou worden, maar wellicht dat het wel ná 2 januari kon.

Dinsdag werden we teruggebeld. Het kon niet. De notaris kon het niet veranderen en de mensen, die ons huis hebben gekocht, hadden ook al allerlei afspraken met installateurs enzo. Bovendien vond ze, dat wij voldoende waren geïnformeerd en hadden zíj het nooit over 7 januari gehad. Dat laatste schoot me behoorlijk in het verkeerde keelgat....

Afijn. Lang verhaal kort. Wij konden op onze kop gaan staan, maar het werd níet veranderd en dus moeten we het er maar mee doen. Op 2 januari hoop ik jarig te zijn en wij hadden met mijn brussen voor die middag al wat afgesproken. Dat wilde ik er echt niet voor gaan verzetten. En dus gaan wij straks naar de notaris om een volmacht af te geven en wordt het passeren van de koopacte zonder ons gedaan. Ik had het liever allemaal anders gezien. Maar het is niet anders.

Ons nieuwe huis wordt al steeds meer ons thuis. Dat is ook wel, omdat het hele gezin eraan meewerkt. Het is echt een project van ons allemaal. Zonder de inzet en de kunde van onze kinderen, hadden we dit nooit kunnen doen!

Hier nog wat plaatjes van afgelopen zaterdag. Hans is de tuin op de schop aan het nemen. Zaterdag hielpen Wim en Leendert graag een handje mee. Wat een klus!

Binnen werd er vooral heel veel gepoetst. Donderdag was ik samen met mijn vriendin al bezig geweest. Toen deden we het trappenhuis en Maria´s kamertje.

Zaterdag heeft Maaike haar eigen kamertje en de douche schoongemaakt en met z´n allen hebben we de jongenskamer helemaal leeggehaald en schoongemaakt. Het is een enorme kamer en hij stond nog helemaal vol met klusspullen, een eiken vloer, een half in elkaar gezette kastenwand en isolatiemateriaal. Nu is de kamer klaar om ingericht te worden.

Vorige week is ook de keuken gezet.

En de binnendeuren werden keurig gespoten.

Vrijdag is de hele vloer van de benedenverdieping geëgaliseerd. Daarvoor moest alles uiteraard helemaal leeggeruimd zijn en moest er overal goed gestofzuigd zijn. Die taak heeft Dirk op zich genomen. Hij is dan ook onze stofzuigert :-)). Toen hij nog thuis woonden was stofzuigen zijn vaste taak na het avondeten. Kijk, altijd handig om je kinders zoiets goed aan te leren :-).

En passant adopteerden we een poes uit het asiel, waar we al twee maanden verliefd op waren! Het asiel reserveert echter maar twee dagen en wij konden de poes dus niet alvast reserveren. Elke dag keken we, of ze er nog was. Op een dag zagen we, dat ze gereserveerd was....Ah, wat jammer! Een paar dagen later, zagen we ineens, dat de reservering er weer afgehaald was. Yes! Weer keken we elke dag, of Arie (zo heet ze) er nog was. Een week of twee geleden mailde Maria, of Arie nog beschikbaar was en of we konden komen kijken. Helaas kreeg ze toen een mailtje terug, dat Arie juist was geadopteerd en dat ze die avond opgehaald zou worden. Huil, huil! Maar wat denk je? Vorige week zal ik ineens Arie weer ´in de aanbieding´. Ik mailde naar het asiel. En ja hoor, Arie was na een dag weer door z´n nieuwe baasje teruggebracht. Ze was wéér beschikbaar. Vrijdagmiddag zijn we gaan kijken. Arie is een kat met gebruiksaanwijzing. Ze is gestresst en bazig en haalt uit. Maar wij houden wel van zo´n uitdaging. Morgenmiddag mogen we haar gaan ophalen! En van Martine van Min of meer heb ik uitgebreid allemaal fijne tips en trucs gekregen. Oh, wat zijn we blij!

Het vergoedt dat wij ´onze´ zwerfkat (die geen zwerfkat bleek) moeten gaan missen. Sinds wij weten, dat hij een baasje heeft en wij alleen maar zijn tweede adres zijn, hebben we hem geen kruimel meer te eten gegeven. Dat was ook de afspraak met zijn baasje. Maar ik had óók gezegd, dat ik hem níet naar buiten zou jagen, als hij naar binnen zou glippen. De kat is hier, ook al krijgt hij dus niets meer te eten, steeds in huis blijven komen. Wij gaan hem heel erg missen! Vorige week heb ik een afscheidsfoto gemaakt.

Zaterdagavond hebben we nog een keer als vanouds met de hele bups frieten gegeten. Echt gezellig zo´n project. Maar ook wel vermoeiend. Ik denk dat we blij zullen zijn als we over zijn!