Op een mooie pinksterdag...

Ik heb vandaag heel wat uurtjes in de tuin doorgebracht. Wat mij betreft: ultieme ontspanning!

Wandelen

Zaterdag namen Willem en ik nog een dag vakantie en hebben een heerlijke wandeling door de Alblasserwaard gemaakt. Via de app Wandelnet kun je heel gemakkelijk een route maken. Je wijst op de kaart aan waar je wil beginnen, waar je langs wil komen en waar je wil eindigen en de app maakt de route. Je ziet dan hoeveel kilometer die is en dan kun je naar believen de wandeling wat langer of korter maken. 

Huis, tuin en keuken

Huis, tuin en keuken. Dat is het wel zo´n beetje, waar mijn leven zich momenteel voor minstens 90% afspeelt. En dan nog vooral ´huis´. In de tuin is er niet zoveel meer te beleven. Behalve dan, dat de was vandaag nog fijn buiten kon drogen en dat m´n bijen vlogen!

In de keuken breng ik momenteel ook niet veel tijd door. Als ik iets bak, is het snel, snel even iets in de Wonderpan. En aan koken besteed ik ook niet veel tijd. Vandaag was het kliekjes-dag en hoefde ik alleen maar het één en ander op te warmen. Gisteren was het Dankdag voor gewas en arbeid. Ik maakte wortels met vis klaar. Voor een keertje wortels uit een pot. Dat doe ik niet zo vaak. De jongens vinden het wel lekker.

Dinsdag serveerde ik de lekkerste hutspot ooit (met een gehaktbal voor de vleeseters). En maandag had ik heerlijke nasi, die ik vorige week van m´n vriendin kreeg, omdat het steeds zo raar druk is. Ik hoefde het alleen maar op te warmen en maakte er pindasaus bij klaar. Allemaal maaltijden, die met een half uur/drie kwartier op tafel kunnen staan.

Blijft dus de meeste tijd voor ´huis´. 

Elke dag maak ik 10 buitenpannen van de Wonderpannen schoon en zet er de oren aan.

Daar ben ik ongeveer anderhalf uur mee bezig. Lijkt niet veel, maar meer lukt me niet. Het andere werk moet ook doorgaan. Bovendien wil ik mijn arm niet méér belasten, want anders heb ik straks weer een slijmbeursontsteking te pakken. Daar zit ik niet op te wachten!

Maria zorgt elke dag voor schone binnenpannen en voor knoppen op de deksels. Zo kunnen we toch steeds 10 pannen de deur uit doen.

De rest van de dag ben ik druk in de webshop. Net als in maart, tijdens de eerste corona-golf, is het weer heel druk. Mensen gaan minder naar de winkels, maar bestellen online. Ook wordt er veel gebakken, doordat mensen meer thuis zijn. En tenslotte zijn er ook nog de hamsteraars. Al met al kunnen we het nèt bijbenen. Of eigenlijk: net niet. Normaal gesproken gaan hier nagenoeg alle bestellingen, die voor 15.00 uur geplaatst zijn, dezelfde dag weg. Dat lukt nu niet. Het duurt nu meestal een dag of twee.

Tussendoor moet uiteraard het huishouden ook doorgaan. Het staat wel op het laagst mogelijke pitje. Beetje stoffen, beetje stofzuigen, de was bijhouden, de keuken en het sanitair poetsen en de planten water geven. Ha, ha. Echt minimaal dus. Het geeft niet. Poetsen komt nog wel weer een keer. Het werk loopt niet weg.

Elke ochtend loop ik een uurtje met Ciara. Dat is heerlijk. Dan snuif ik even buitenlucht en reset m´n gedachten. Intussen geniet ik van al het moois wat er te zien is.

Ook in zwart-wit is het hier mooi!

Wat is de Alblasserwaard mooi. Ik krijg er geen genoeg van en verwonder me er nog dagelijks over, dat we hier nu zomaar mogen wonen.

Huis, tuin, keuken, én het rondje met het hondje de hond. De wereld is zo groot genoeg, voor mij.

Zomervakantie 2018, dag 5; de beste combi!

Willem verzuchtte vanavond: ¨Ik zou best 3 weken vakantie willen en dan gewoon 3 weken in m´n bed gaan liggen!¨ Waarop hij hartelijk door ons uitgelachen werd :-). ¨Ha, ha, je zou je na een uur al vervelen en zeggen: nu moet ik nog drieeeeeeeee weken!¨ Nee hoor, luieren is niet echt aan ons besteed. De ideale combi is voor ons: wat werken én wat vakantie vieren. En dat was precies hoe onze dag er vandaag uitzag.

Al voor het ontbijt had ik ruim 40 zakjes nasikruiden ingepakt. Het kon maar vast gedaan zijn. Het was lekker stil in huis. Af en toe werd de stilte doorbroken door een knul die naar beneden kwam, ´goeiemorgen´ bromde, z´n pakje brood van het aanrecht pakte en ´doeg´ mompelde. Verder dus stilte. En terwijl je handen vanzelf het werk doen, kun je dan zo fijn je gedachten laten gaan.

Een groot deel van de morgen ging heen met inpakken. Dik na twaalven telden Maria en ik de laatste 10 zakken bloem af. Hè, hè, wat een fijn gevoel, dat dat nu allemaal klaarstaat voor de fair.

We hadden een gezellig lunch, met lekkere pittenbroodjes. Daar maken we in de vakantie nèt even wat extra werk van. Zomaar een klein genietmomentje.

We zetten onze laatste twee babykonijntjes op marktplaats. Iemand uit Ridderkerk zou er om komen, maar kwam niet. Maar nu wilden we ze toch eigenlijk graag een nieuw thuis geven, want Maria zou het zo leuk vinden als er nog weer een nestje kwam. Maar uiteraard willen we niet dat de ram de kleintjes dekt. Dus moeten de zusjes eerst weg.

We hoopten heel erg, dat iemand ze allebei tegelijk nam. Konijnen zijn gezelschapsdieren en moet je echt niet alleen in een hokje zetten. En verder is het ook belangrijk dat ze voldoende ruimte hebben en zich niet hoeven te vervelen. Gelukkig gaan deze konijntjes een fijn nieuw thuis krijgen!! Samen én in een groot hok. Alleen nog niet direct. Ze blijven nog een paar weekjes bij ons. Ook goed.

Vanmiddag heeft Maria de benedenverdieping aan kant gemaakt, gestoft, gestofzuigd en het toilet gekuist. In die tijd verwerkte ik de druiven die er nog van maandag stonden. Alles is uitgezocht, gewassen en zacht gekookt. Morgen kan het door de roerzeef en maak ik er jam van.

De watermeloenen, die we maandag kregen, verdwenen één voor één in de juicer in de afgelopen dagen. Vers meloensap. Lekker joh, met die warmte!

Aan het einde van de middag was het zoals altijd pakketjes-tijd en daarna mocht ik weer achter het fornuis. Ik kookte lekkere Hollandse pot en daar hebben we buiten van zitten smullen. Wat een plezier hebben we deze week al van onze tuintafel gehad!!

Na al het werken namen we vanavond vakantie. Je weet wel: de ideale combi ;-). We reden een rondje door onze prachtige Alblasserwaard. Ik vlaste er een beetje op, dat mijn vriendin thuis zou zijn. Maar die was er niet. Geeft niet. Komt vast nog wel een keer. We tuften door naar Brandwijk, terwijl onze ogen pijn deden van al het moois.

Bij Middelbroek zijn we gestopt voor een ijsje. Daar hebben ze echt het aller-, aller-, allerlekkerste boerderij-ijs, wat je maar bedenken kunt. Ik koos een bol mango-ijs en een bol kwark-amarenen-ijs. Mjammie.

Thuis hebben we een laat bakkie koffie gedronken. En daarna toch nog heel even aan de arbeid: limonadeflesjes vullen. Ja, ook al voor de fair :-). Ik ga daar elke dag een workshop ¨Limonade maken¨ geven. Vandaar.

De ultieme afsluiter van de dag was: ons bed opmaken. Met verse, zongedroogde lakens. En ja, die heb ik nog staan strijken ook. Maria verklaarde me voor gek. Maar ja, elke gek heeft z´n gebrek. Ik vind het nu eenmaal zooooo lekker om eens in de zoveel tijd onder keurig gestreken lakens te kruipen. Tja, binnen een half uur zie je er niet zoveel meer van. Maar dan heb ik toch maar dat geluksmomentje gehad. Toch?

Nazomerse zaterdag!

Wat een prachtige dag was het. De weersvoorspelling klopte  -in onze regio in elk geval-  van geen kant. En wat mij betreft mogen ze er vaker zo naast zitten :-). De zon heeft nagenoeg de hele dag stralend aan de hemel gestaan.

Wij hadden een ouderwets zaterdagprogramma. Eerst natuurlijk het wekelijkse bakkie bij moe. Maaike ging ook mee. We hebben heerlijk met z´n viertjes aan de koffie met gebak gezeten. Gebak vanwege dat de zes weken na de operatie om zijn, de kous niet meer aan hoeft en ook de anti-tromboseprikjes tot het verleden behoren. Wat is moe al goed opgeknapt!

We reden terug naar huis om snel wat bestellingen klaar te maken en daarna was het tijd om Henk en neefje Henk van de natuurclub in de Biesbosch te halen. Het was de eerste bijeenkomst weer na de zomervakantie. Er zitten al 10 jaar lang kinderen van ons op de natuurclub. Ook Maaike heeft er jarenlang rondgestruind. Ze vond het echt leuk om alles weer eens te zien en te ruiken (mmmm, zó lekker naar herfst!). En natuurlijk was het ook leuk om allemaal oude bekenden van de leiding tegen te komen!

Het weggetje naar het Bezoekerscentrum

In het bezoekerscentrum

Had ik al gezegd, dat het een stralende dag was?

We deden inkopen in het winkeltje. Ons volgende agendapunt op deze zaterdag was namelijk: naar de vierde verjaardag van onze kleinzoon Marinus! Marinus wilde een verrekijker voor z´n verjaardag. Die hadden ze daar wel, hoor. Ik kocht er ook nog een vergrootglas met een bijhorende pincet bij.
Maaike kocht een grote vloerpuzzel met een afbeelding van allerlei bosdieren. We waren er helemaal klaar voor.

Maar eerst reden we nog weer even terug naar huis, om neef Henk af te zetten en nóg weer wat bestellingen klaar te maken.

En, zoals dat er op een ´ouderwetse zaterdag´ aan toegaat: er waren allerlei klusjes te doen. Dus reden we niet linea recta naar Streefkerk, naar de jarige, maar gingen eerst onze schuld betalen bij iemand op Nieuw-Lekkerland. Daarna reden we naar de plaats waar gisteren ons kachelhout gestort is. O, wat was dat genieten! Een pracht gezicht. Daar zullen we D.V. de komende twee zaterdagen met z´n allen ons hart aan op kunnen halen. Het moet allemaal gezaagd, gekloofd, naar Alblasserdam vervoerd en gestapeld worden!

Even achterom kijken, de prachtige Alblasserwaard in!

We reden naar het jarige feestvarken. Marinus had een prachtige fiets gekregen. ¨Opa, kijk es. Ik kan het al!¨  Nou, dat wilde opa weleens zien, hoor :-)

Ook op de terugrit naar huis vergaten we niet te genieten van al het moois wat we tegenkwamen.

Het was inmiddels half vier en tijd om eens flink gas te gaan geven om al het werk gedaan te krijgen voor de zondag. Terwijl ik de laatste hand legde aan de was, ruimde Willem de keuken glad en joeg de stofzuiger door de benedenverdieping. Ik sjeesde nog even naar de winkels en Willem ruimde de tuin op.

We zaten maar met z´n zevenen aan de zaterdagse patatten. En nadat we nóg een keer de keuken hadden opgeruimd, waren we klaar voor de koffie.

Nu daalt langzaam maar zeker de rust na de zaterdagse drukte en bereiden we ons voor op de zondag. Wat een bijzondere week. Ik was de hele week zonder bekkenpijn. En dat na heel lang, heel veel pijn. Het is gewoon een wonder!

Zomervakantie 2017, dag 27,28,29; schapen en een jarige

Het had zaterdag nog heel wat voeten in aarde, voordat ik mijn schapen op het droge thuis had! Eerst waren daar Willem en Jan, die thuis zouden komen van het Pieterpadten. Ze waren 's morgens al vroeg in de benen gegaan, want hadden nog 26 kilometer voor de boeg, voordat ze huiswaarts zouden keren. Ze liepen die dag van Varssel naar Braamt. Alles verliep voorspoedig en redelijk op tijd kreeg ik een appje: we moeten nog twee kilometer...

Daarna kwam er een streep(je) door de rekening. Willem had op de eerste loopdag z'n auto in Braamt geparkeerd. Vlakbij de parkeerplaats hadden Willem en Jan een paaltje met het witrode Pieterpad-tekentje gezien. Ze waren dus in de veronderstelling, dat ze op hun route 'vanzelf' langs de auto zouden komen en hadden verder niet heel erg op de omgeving gelet. Laat staan dat ze de plaats bepaald en opgeslagen hadden in hun mobiel.

Ze liepen op Braamt aan, maar zagen de auto niet. Ze dachten, dat ze dan wellicht aan de andere kant van Braamt moesten zijn en liepen daar naartoe. Geen auto. Na wat nadenken en gepuzzel besloten ze, dat ze tóch terug moesten naar de ene kant van het dorp. Ok. Het dorp is niet groot. Maar als je denkt aan je laatste kilometers bezig te zijn en je moet dan nog een kilometer of vijf, zes heen en weer lopen op zoek naar je auto, dan zijn het zware laatste loodjes, hoor! Maar gelukkig. De auto werd gevonden en de mannen hebben weer wat bijgeleerd: nooit je auto 'zomaar' ergens parkeren. (Het witrode Pieterpadpaaltje in de buurt van auto was waarschijnlijk nog een oud paaltje van een verlegde route, denken de mannen.)

Uiteindelijk kwam ze even na vijf uur thuis. In elk geval op tijd voor de zaterdagse frieten :-). Daar hadden ze best trek in, nadat ze twee dagen geen warme maaltijd gegeten hadden!

Willem en Jan op de helft van het Pieterpad

Maar goed. Toen waren er nóg twee schapen, die thuis moesten komen: Maria uit Hardenberg en Hans uit Malaga. Maria zou voor het eerst van haar leven alleen met de trein reizen. Sowieso heeft ze haast nooit in een trein gezeten en het was dus best een onderneming! Er was minutieus uitgestippeld hoe ze moest reizen en alles was doorgesproken. Toch kregen we halverwege de avond een 'noodoproep'. Ze stond op het station van Zwolle en alle borden waren op rood. (dat bleek in verband met een springer). Ze kon nog reizen tot Amersfoort, maar daarna zou ze niet verder kunnen en daarom was ze maar niet ingestapt in die trein naar Amersfoort.

Wij zijn hier thuis aan het puzzelen gegaan, hoe Maria thuis kon komen. Gelukkig was haar mobiel opgeladen en konden we met haar bellen, appen en sms-en. We vogelden uit, dat ze eerst naar Schiphol moest reizen en daar moest overstappen op een trein die naar Rotterdam CS ging. Ze zou daar dan om 22.04 aankomen en Willem zou haar daar ophalen. Zo gezegd, zo gedaan.

Een poosje later kwam er opnieuw een noodkreet: Maria was ingecheckt bij Arriva, maar reed inmiddels bij de NS. Ze wist niet, dat ze had moeten uitchecken en opnieuw inchecken en reed dus onbedoeld zwart! Ze had dit zo ook tegen de conducteur gezegd en die zou ´gaan overleggen´. Wij zeiden, dat het vast goed zou komen en dat was ook zo :-). Na overleg sprak de conducteur af, dat Maria in elk geval op Schiphol zou inchecken en dan was het verder goed.

Op Schiphol kwam de derde noodkreet: Waar moet ik inchecken? Maria had wel een paal met een apparaat gevonden, maar als ze daar haar pasje langs haalde kreeg de alleen ´toeslag´ te zien. De tijd drong, want ze had maar een paar minuten. Ik zei haar dat ze niet langer met ons moest bellen of appen, maar dat ze zo snel mogelijk aan iemand moest vragen waar ze kon inchecken. Ik werd er zenuwachtig van! En dat bleek achteraf niet onterecht, want Maria´s trein stond al klaar. Ze durfde echter niet zonder in te checken in te stappen en ze is op het laatste moment nog hard naar een incheckpunt gedraafd, heeft ingecheckt en is net op tijd in de trein gestapt.

Hè, hè, op weg naar Rotterdam!

Intussen hadden we nieuws van ons andere dwalende schaap: Hans. Hij had z´n vliegreis achter de rug en moest nu met de trein van Eindhoven naar Zwijndrecht (waar zijn fiets stond). Hij had 25 minuten lang in de trein op het station van Eindhoven staan wachten. Eindelijk ging de trein rijden. Maar...hij reed 1 meter en stopte... Iedereen moest uitstappen. Trein kapot. Gaat lekkerrrrr!

Na een poosje kreeg ik Hans weer op de app. Hij zat inmiddels in de trein en reed ter hoogte van Breda. Ik sommeerde hem om níet naar Zwijndrecht te reizen, maar naar Rotterdam. Als het even wilde, kwam hij daar ongeveer tegelijkertijd met Maria aan! En Willem was intussen op weg om Maria daar af te halen. Het klopte! Slechts enkele minuten na elkaar kwam schaap 1 vanuit Harderberg en schaap 2 vanuit Malaga op Rotterdam CS aan. En zo kwam Willem rond kwart voor 11 met twee schapen thuis en was de kudde weer compleet (behalve dan Leendert, die nog in Peru rondzwerft).

Wat was het fijn om op zondag weer met z´n elven aan de tafel te zitten met mijn normale, grote pannen erop :-).

En zo werd het maandag. De elfde verjaardag van onze jongste: Henk! De verjaardag werd nogal alternatief gevierd. Geen koffie met gebak of visite in de middag of de avond. Nee. Er was een heus verjaardagsontbijt! Henk mocht namelijk vandaag met het gezin van mijn zus mee op vakantie naar Ouddorp. En daarom vierden we zijn verjaardag vòòr zijn vertrek. Het werd een reuze gezellig ontbijt met 15 personen en heel veel lekkers :-).

Maar eerst was daar natuurlijk het ´grote kado´ van papa en mama. Wij hadden een prachtige lego-doos voor zijn verjaardag. Wat was hij er blij mee!

Daarna kwam de verjaardagsvisite en gingen we gezellig aan  twee tafels. Er waren croissantjes, pistoletjes, gewone boterhammen, krentenbollen, suikerbrood, lekker beleg, koffie, thee, gekookte eieren. Het was echt genieten.

Na het eten ging Henk was. Heel vroeg op de morgen was Hans ook al vertrokken (met drie vrienden naar Barcelona). En Willem was Jan al weg gaan brengen. Hij mocht met de familie van een vriend mee naar Drenthe. En zodoende zijn we maar weer met een klein clubje over!

Vanavond zijn we na het eten met z´n zessen (in twee auto´s) door de Alblasserwaard getoerd. We smikkelden van het allerlekkerste boerderij-ijs van Nederland in Brandwijk :-).

Op de terugweg zagen we een luchtballon landen en hebben daar een poosje naar staan kijken. We hadden een fijne avond en schoonmama had eens even iets anders om naar te kijken dan de Karper, waar ze nu alweer bijna twee weken is.

Ik heb tussen de bedrijven door geprofiteerd van het prachtige weer en heb, naast de gewone was, weer twee bedden gedaan. Alles gewassen tot en met de dekbedden toe. Er staat een enorme strijkberg op me te wachten. Maar dat is mooi een klusje voor morgen...

Ontspannen

Het was een volle en afwisselende week. Er kwam werkelijk van alles langs. Het gewone huishouden, het maken van de kookrubriek van Terdege, een workshop ´Bak je eigen brood´ met elf vrouwen (afkomstig van Veenendaal tot Vlissingen en alles daartussen), naar de steenhouwer voor de grafzerk voor het graf van mijn ouders, enzovoorts enzovoorts.

En toen was het opeens zaterdagmiddag. En prachtig weer. We besloten de boel de boel te laten en even te genieten van de herfst in onze prachtige Alblasserwaard. Wat is dat heerlijk ontspannend! Al dat moois op maar enkele kilometers van ons huis vandaan. Wat is ons landje mooi.