Geen soep, maar restjes

Maandag is, om des tijds wille, tegenwoordig bij ons ´soepdag´. Maar vandaag week ik daarvan af. Het werd géén soep, maar we hadden restjesdag.

Energie

De dag sudderde zomaar voorbij. Met allemaal gewone bezigheden, als wassen, strijken, de hond uitlaten, bestellingen inpakken, administratie bijwerken, kaartjes schrijven en eten koken. Zo´n dag, dat er niets bijzonders is en er geen druk op de ketel staat. Dat zijn de mooiste dagen.

Zo´n dag dat je blij bent, dat het droog is en dat je was naar buiten kan. Dat Maaike gezellig meeloopt, als je Ciara uitlaat. Dat je verse melk gaat halen bij de tap. Dat je een praatje maakt met je buurvrouw.

Dat het restjes-dag is en je eet als een vorst.

Allerlei groenten, die op moesten, gingen op de bakplaat in de oven. Een courgette, een zoete aardappel, een paprika, een paar bieten, een paar winterwortels, een paar uien. Beetje olijfolie erover en grof keltisch zeezout en dan roosteren. Oh, heerlijk. Ik haalde een zak couscous uit de vriezer en hing de couscous in een vergiet boven een pan kokend water, totdat het helemaal doorgewarmd was. Net zo lekker als vers gemaakt! Ik warmde ook een restant kerriesaus op, wat nog in de koelkast stond. En ik kookte een pannetje simpele macaroni met stukjes cervelaatworst en blokjes kaas van een stukje, waar geen plakjes meer van gesneden konden worden. Ook deed ik er wat bruschettakruiden en 1/3 kuipje goedkope kruidencrème door. M´n bord zag er misschien wonderlijk uit, maar dan toch vrolijk en in een sterrenrestaurant had het me niet beter gesmaakt.

En toen was het avond. Ik veerde na het eten op en zei: ¨Ik doe snel de keuken aan kant en dan ga ik lekker nog een poosje buiten rommelen.¨ Zo gezegd, zo gedaan. En wat krijg je dáár een energie van, van dat rommelen in de buitenlucht! Ik ben doorgegaan tot het donker was.

De plantjes die ik zaterdag kocht van de bon, die ik voor Moederdag kreeg, staan nu gezellig in de bakken en in de rand op de erfafscheiding. De plantjes zijn nog klein en ik zal ze goed vertroetelen. Wat zal het er straks fleurig uit gaan zien!

We dronken buiten koffie en daarna heb ik de boel strak aangeveegd. Dat was nog een beste klus. Intussen waren Hans en Willem de afvoer eens aan het bestuderen. Een half jaar (of langer?) geleden, hadden we een flinke verstopping. Bij het ontstoppen waren enkele buisstukken opengezaagd. Al die tijd heeft de boel zo open gelegen. Maar nu hebben de mannen er eens een studie van gemaakt wat voor soort buisstukken er nodig zijn, om de boel weer te repareren. Ze hadden net alles opgenomen en Hans loopt nog even naar die afvoer, ziet hij dat hij op dit moment suprème weer verstopt zit!!! Grrrrr. Dat gaf nog weer even een heel gedoe, voordat alles doorliep.

Plus dat we nu in twijfel zijn, om de boel dicht te maken. Als het dicht zit, zie je zo´n verstopping niet en merk je het pas, als er binnen een overstroming is op het laagste punt. Ik moet er echt niet aan denken, dat mijn slaapkamer weer blank staat! We hebben net een ´nieuw´ bed. Nou ja. Daar moeten we dus maar een nachtje over gaan slapen. Misschien krijgen de mannen een goed idee...

Want ja, zo´n open ´put´ naast de deur, is natuurlijk ook echt géén gezicht!

Keukenwerk

Vandaag zou het dan de eerste gewone dag, ná de kerstvakantie moeten zijn. Zoals je vast al begrijpt: dat was hier niet echt het geval :-). Er ging zegge en schrijve één kind naar school: Henk. Nou, vooruit, dik na tienen vertrok er nog één: Koos. Verder had ik Hans ziek thuis, had Maaike vrij, zit Maria nog thuis en had Jan nog een dagje vrij. In plaats van stevig huishouden, was het nog even halfslachtig als vorige week!

Behalve het gewone was- en opruimwerk, deed ik veel keukenwerk. Dat heeft er alles mee te maken, dat ik voorraden wilde opmaken/verwerken. De achterdeur is al twee weken behoorlijk versperd door kisten appels, sinaasappels, bananen, enzovoorts. En ik verlangde vrije doorgang. Ik heb de boel eerst maar eens geïnventariseerd. Ik had een kist mandarijnen staan, die werkelijk niet te pruimen waren. Heel droog en echt vies. Met pijn in het hart heb ik de hele kist in de groene container gegooid. Er kwam een doos sinaasappels voor de dag, die ik vergeten was. Er zaten een paar schimmelexemplaren tussen, die ik eruit gevist heb. Ik heb op mijn to-do-lijstje gezet, dat ik elke dag 2 liter sinaasappelsap pers. Aan het einde van de week is dan die doos vast wel leeg en heb ik nog een krat verse perssinaasappels staan voor DV volgende week. Wat een rijkdom, nietwaar?

Er staan verder nog 5 kratten appels, die gemoest moeten worden. Op mijn to-do-lijst: elke dag een krat appels wegwerken. Dat zal lekker opruimen! Krat één heb ik vandaag onderhanden genomen en leverde 6 grote potten en een schaal moes op. Fijn!

Als ik dan eenmaal bezig ben in de keuken, ben ik moeilijk te stoppen. Ik had krachtige bouillon getrokken (van 2 schenkels). Speciaal voor zieke Hans, maar ook voor Maria, die veel soep eet. En verder is iedereen hier eigenlijk wel soep-fan. Ik haalde de laatste zak tomaten uit de vriezer en brouwde een grote pan heerlijke tomatensoep. Daar hebben we bij de lunch meteen al van gegeten. Soep bij de lunch vind ik echt een vinding. Niet alleen omdat je er zo lekker warm van wordt en opkikkert van de zouten, maar ook, omdat soep zo´n ideale manier is om van je oude brood af te komen. Lekker ´soppen´ in de soep :-).

Als laatste kookte ik ook nog even een griesmeelpudding met vruchtjes. Vruchtengriesmeel is een nieuw product in de shop en Willem wilde vanavond foto´s maken. Dus moest er pudding gekookt worden. Geen probleem!

Toen moest ik toch echt de keuken uit! Twee meiden stonden achter me te dringen :-). Maria en haar vriendin Noah wilden samen een taart gaan maken. Ze hadden op de facebookpagina van Laura´s Bakery (daar zijn ze fan van) een indrukwekkende oreotaart uitgekozen om te bakken. Het was echt een middagvullend programma. En al ging het niet helemaal van een leien dakje (ze zijn nog niet zo heel ervaren), ze hadden er veel plezier in en het resultaat mocht er wezen!

Vier lagen! Nog niet superstrak,
maar een kniesoor, die daarop let!

Een andere uitloop/nasleep van de Kerstvakantie vormt de puzzel, die op tafel ligt. Nog een paar stukjes, dan is hij af. Wat mij betreft wordt dan meteen een volgend exemplaar op tafel gelegd. Zo gezellig! Steeds is er wel iemand, die een paar stukjes past :-).

Aan het einde van de middag ben ik de pakjes bij het postkantoor gaan brengen en meteen even bij de groentenboer langs gegaan. Die belde, dat er nog één en ander voor me was. Helemaal goed, als het maar niet véél is! Want ik ben immers net zo fanatiek aan het ruimte maken! Nee, het was niet veel, verzekerde Ria me. En dat was ook zo. Een mooie portie met o.a. bloemkolen, witlof, bosuitjes, mango´s en nog zo het één en ander. Dat komt vast wel op. 

Ik reed ook nog even langs de Dirk. Willem heeft vaak last van koude voeten, als hij boven achter zijn buro zit te werken. En aangezien hij elke week één thuiswerkdag heeft, waarop hij de hele dag aan zijn buro werkt, is dat niet fijn. Ik had gezien, dat er bij de Dirk Spaanse sloffen waren voor maar 1,99. Het proberen waard. Het was flink in de bak grabbelen voor de juiste maat. Er waren nog twee dames aan het grabbelen en we maakten een gezellig praatje.

Ik zag dat de Oetker taart-pakken voor monchoutaart en kwarktaart in de aanbieding waren. Lekker foute taarten, maar oh, zo handig. Zeker voor als je een stuk of drie, vier taarten te maken hebt voor een verjaardag. Dan is het makkelijk, om in elk geval één zo´n smijt-maar-in-elkaar-taart erbij te hebben. Ik nam twee pakken voor monchoutaart en 1 voor aardbeienkwarktaart. 

Ziezo. Tijd om het avondeten klaar te maken. Wij hadden vandaag restjesdag. Een restant zuurkoolstamppot, een restant preischotel, een rest ingevroren erwten. Samen met een klein pannetje gekookte aardappels en 7 worstjes uit de hamsteraanbieding van vorige week, leverde het een smakelijke maaltijd op. O ja, ook nog die schaal appelmoes maar op tafel gezet. Die ging schoon op :-). Er stond nog vanillevla en een klein restje perzikenyoghurt. Alles verdween als sneeuw voor de zon. Fijn als zo langzamerhand het overzicht weer terug komt!

Op de rails

Vanmorgen ging ik op de weegschaal staan voor mijn (nu) wekelijkse weegmoment. Zo direct na het weekend is dat natuurlijk niet het meest gunstige moment. Maar als je elke week hetzelfde moment neemt, maakt het verder niet zo uit. Als de grammetjes er maar langzaamaan vanaf gaan. Of die nu van de 65 kilo of van de 64 kilo afgaan, is om het even.

Ik werd in elk geval best vrolijk, want er is een halve kilo Teunie verdwenen. Gewoon door de knop om te zetten en weer terug te gaan naar normaal: normaal eten en af en toe, buiten de deur, als er iets te vieren valt, wat snoepen. Ik heb dus mijn eetpatroon weer op de rails en op den duur zal die 5 kilo teveel gewicht daarmee wel verdwijnen. Zoiets hoeft niet in een paar weken tijd. Het is er ook niet in een paar weken bij gekomen.

Om een klein voorbeeldje te geven van de verandering in mijn eetpatroon: vanmorgen had ik rond een uur of tien een leeg gevoel. Niet zo raar, als je bedenkt, dat ik al vòòr zeven uur had gegeten en daarna bijna continue aan het werk was geweest. Tot voor kort betekende dat gevoel: een kop koffie met een flinke koek (zoet en vet!) erbij. Nu nam ik een kom heerlijke, zelfgemaakte pompoensoep. Misschien maakt het in calorieën niet eens zo veel uit. Maar wel qua voeding. Zo´n kom soep is goede brandstof voor je motortje!

Er was nóg iets ontregeld: mijn financiële huishouding. Ook dat heeft direct te maken met de moeilijke eerste maanden van dit jaar, toen mijn ouders ziek waren. En ook dat heeft te maken met verkeerde gewoonten die er langzamerhand zijn ingeslopen. Met een bepaalde gemakzucht, omdat het, als je verdriet hebt, er allemaal bitter weinig toe doet. Maar nu moest het weer terug naar normaal. De knop om!

Maandenlang is er structureel teveel uitgegeven. Denk aan bijna elke dag parkeergeld (bij de ziekenhuizen). Elke dag werd er gereden. Maandenlang ritjes naar Rotterdam, naar Dordrecht en naar Ridderkerk. Dat kostte benzinegeld. Af en toe, als ik met eten niet thuis was, kocht ik iets in het ziekenhuiswinkeltje. Misschien twee of drie keer per week. Toch al snel een euro of drie per keer. Ook had ik geen tijd om voordelige ingrediënten voor de maaltijden bij elkaar te shoppen. En geen tijd om koekjes te bakken enzovoorts.

Naast die extra uitgaven, was er het gemis van de extraatjes, die mijn vader me altijd zo gul toeschoof. Hij was altijd aan het delen! Elke week kwam hij een tasje met een lekker stuk kaas van de markt brengen. En verder bracht hij geregeld vis, fruit, vlees. Hij wist het wel: hij kon alles bij me kwijt en we waren altijd overal blij mee ;-).

Toen mijn moeder overleed, moest er rouwkleding komen. Het meeste hadden we wel voorhanden, maar toch. Willem moest een zwart kostuum, de jongens (die de kist zouden dragen) zwarte schoenen. Hier en daar miste nog een zwarte broek of ander stemmig kledingstuk. Op dat moment was het totaal onbelangrijk, dat er overal een prijskaartje aan hing...

Maandenlang werden er ook geen Maandboodschappen meer gedaan. Daarvoor ontbrak me de rust om de lijst op de stellen en ook wist ik niet, waar ik de tijd en gelegenheid vandaan moest halen, om alles netjes in de kasten te zetten, als de boodschappen bezorgd werden. Dus vloog ik op zaterdag aan het eind van de middag, of aan het begin van de avond, nog even met twee grote boodschappentassen door de Lidl en griste alles mee, waarvan ik dacht (of wist) dat het op, of bijna op was.

Ook liet ik weleens post te lang liggen. Ik had er gewoon geen erg in, hoe snel de weken omvlogen. En als je dan betalingsherinneringen krijgt, die niet opent, en later ´ineens´ met een aanmaning met aanmaningskosten in je handen zit, dat MOET je toch snel die fakturen betalen, om niet nog verder in de problemen te komen. Zonde van de extra kosten! Soms kost zoiets een euro of 15, maar een enkel keer ook méér!

Nu, een half jaar later, zit ik wat huishoudbudget betreft gelukkig ook weer op de rails. Alles gaat weer zijn geordende gangetje. Alleen de extraatjes van mijn lieve paatje zijn er niet meer. En ook zoiets banaals moet domweg een plekje krijgen. De extra gedane uitgaven compenseer ik langzaam maar zeker weer, door in de bespaarstand te gaan. De boel weer netjes aanpunten. En dat gaat om talloze kleinigheden, die bij elkaar het verschil maken tussen financieel de boel drijvend houden, of zinken.

Zo heb ik aan den lijve kunnen ervaren, hoe mensen door ziekte, gebrek aan energie of door andere oorzaken ongemerkt heel snel in de schulden kunnen zakken. Daar is niet veel voor nodig. Alleen maar een (wat langere) periode, dat de hele financiële rompslomp je niets kan schelen, omdat er ingrijpende zaken zijn, die je aandacht vragen.

We consuminderen nu weer als vanouds. Zo hadden we vandaag restjesdag: een maaltijd waar voor iedereen wel iets lekkers uit te kiezen was en waarvoor ik niets hoefde te kopen. Er was een restje macaroni, een restje zuurkoolstamppot, een restje chili con carne, een restje stoofpeertjes. Ik kookte een paar verse aardappels. Had nog vier hamburgers liggen uit een verpakking, waar er acht in hadden gezeten. Die bakte ik, samen met een restje gehakt, waar ik nóg eens drie hamburgers van vormde. Zelfs de kaas over de macaroni was een restje. Zo´n uitgedroogd stukje kaas, waar je geen plakje meer van kunt schaven. Die doe ik altijd in mijn Tupperware raspaardje. Even draaien en je hebt een bakje geraspte kaas. Het enige nadeel van een restjesmaaltijd is, dat je een enorme berg vaat hebt van vieze pannetjes en schaaltjes. Daar tegenover staat mijn overzichtelijk lege koelkast, die ik morgen eens fijn ga soppen.