Tweede Kerstdag is bijna het hele gezin komen eten. Alleen Dirk & Miriam en Hans & Thirza waren niet van de partij. Ik had van tevoren gevraagd, wat de voorkeur had: Chinese fondue of een Amerikaanse party. Er werd unaniem gekozen voor de Amerikaanse party en iedereen zou dus iets meenemen.
Posts tonen met het label opruimen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label opruimen. Alle posts tonen
donderdag 28 december 2023
donderdag 23 november 2023
Puntjes?
Het leek me heerlijk om in de weken, dat ik geen workshops geef, eens lekker veel puntjes op ´i-tjes´ te zetten. Er liggen hier zóveel werkjes, die net niet af zijn. Of die al té lang wachten om eens ter hand genomen te worden.
donderdag 30 maart 2023
Ouderwets huishouden
Deze week ben ik gewoon lekker bezig met ouderwets huishouden. Ik geniet ervan! Gewone, simpele handelingen, die ervoor zorgen dat alles goed marcheert.
dinsdag 6 juli 2021
Clichés
Over het leven van een huisvrouw bestaan veel clichés. De meeste zijn waarheden als een koe.
donderdag 13 augustus 2020
Moestuin en opruimen
Deze week moest Willem dus weer gewoon aan de slag. Alleen Jan en Henk vieren nu vakantie. De rest van het gezin is aan het werk. Zelf ben ik ook weer terug in mijn werkritme. In de webshop is het rustig. Dus kan ik mooi wat achterstallig werk in huis en tuin doen. Vanwege de uitzonderlijk lange hittegolf ligt mijn tempo wel wat lager. Maar toch krijg ik nog lekker wat klussen geklaard.
Er was aardig wat werk te doen in m´n moestuin. Er stond heel veel onkruid. Drie ochtenden heb ik ´s morgens, zodra het licht was, een uurtje onkruid gewied. Ook goot ik steeds wat gieters water uit de Graaf bij planten die dat echt nodig hadden. De meeste planten kunnen prima tegen de droogte, hoor. Hier geen pompen en watersystemen, die urenlang voor beregening zorgen. En al helemaal geen kraanwater.
Op één van die vroege morgens heeft Maria het hele vak met bijenmengsel uitgetrokken. Van dat veelbelovende plaatje op die zaaibus is niets terecht gekomen. Het was heel, heel, heel veel onkruid, met hier en daar een mooi bijenbloemetje. Eigenlijk was ik van plan om er binnenkort de bosmaaier over te halen. Maar ik wil er volgend jaar graag een kruidentuin aanleggen en dan is het niet handig, als er allemaal onkruid van dit jaar terug opkomt. Maria heeft dus alles met wortel en al uitgetrokken.
Behalve onkruid wieden, is er ook elke dag wel iets te oogsten. Hoe leuk is dat. Ons menu wordt bepaald door wat er in de tuin klaar is om te oogsten. De sperziebonen doen het supergoed. Ik pluk al vanaf mei steeds kleine maaltjes. Maandag oogstte ik een flinke schaal, waar ik sajoer boontjes van maakte. Dat viel bijzonder in de smaak.
Ik oogstte ook de eerste rode tomaat. Wat een feest!
Ik heb het niet helemaal goed gedaan met die tomaten. Ik heb de planten te dicht bij elkaar gezet en ook heb ik te licht gedacht over ondersteuning. Ik heb nu zo ongeveer een tomatenoerwoud, wat rust op een paar luttele strookjes laminaat. Ha, ha. Behoeft verbetering, zullen we maar zeggen.
Wat is het leuk, om dit allemaal te leren. Ook is het heel handig, dat ik een ervaringsdeskundige buurvrouw heb. Die bestook ik regelmatig met vragen. Ik vroeg me al een tijdje af, wat voor uitlopers er aan mijn courgetteplant kwamen. En dan ook nog met van die gele bollen eraan. Het leken wel bolcourgettes!
Buurvrouw hielp me uit de droom. Het waren geen uitlopers van de courgette, maar er was gewoon een pompoenplant ónder de enorme courgetteplant terechtgekomen en die was nu heerlijk door mijn tuin aan het woekeren. Die gele bollen zijn pompoenen-in-wording. Oh, ja! Nu zie ik het ook :-).
Wat een verrassing! Straks ook nog pompoenen van eigen tuin!!
De sjalotten waren klaar om geoogst te worden. Het loof was al bijna afgestorven.
Anders dan bij uien, groeien sjalotten niet ´alleen´, maar in soort rozetten. Eén plant-sjalotje levert een rozet van een stuk of wat sjalotten op.
Behalve de sjalotten, stak ik ook een maaltje bieten uit de grond. Daar heb ik gisteren super lekkere koude bietensalade van gemaakt. Een koningsmaal! En ja, elke week komen er nog wel weer enkele courgettes van de tuin. Tot nu toe heb ik er óf soep, óf een groentenstoofpotje van gemaakt. Ik denk, dat ik één dezer dagen ook nog maar wat courgettes verwerk tot zoetzuur. Dat is weer even wat anders. En dan heb ik meteen iets uit eigen tuin voor de winter.
Hoe grappig is dat: als je dan lekker in de tuin gewerkt heb, vind je als kers op de taart nog een lekkere aardbei :-). (HUH? Een kers die aardbei is??)
Het vak waar de sjalotten stonden, heb ik zaaiklaar gemaakt. Ik zaaide er andijvie. Zomaar een strookje. Kijken of dat wat wordt...
Ik heb trouwens ook maar eens tuinschoeisel aangeschaft. Ik tuinierde steeds op mijn crocs. Maar de grond is best zanderig (wat wil je met die droogte!) en daardoor schepte ik steeds zand door de gaatjes in mijn crocs. Ik heb ook wel laarzen. Die heb ik vaak aan, als ik in de bijen werk. Die zitten goed aangesloten aan mijn benen, zodat de bijen mij daar niet kunnen steken. Maar die laarzen zijn super warm. Ik bestelde daarom een paar simpele houten klompen. Fijn!
Behalve buiten, was er binnen ook genoeg te doen. Op de één of andere manier inspireert warm weer mij altijd tot opruimen ;-). Ik heb op onze slaapkamer het laatste staartje wat er nog van de verhuizing stond opgeruimd. Er stond nog een doos boeken, een doos linnengoed en er waren nog twee half leeggeruimde kledingdozen.
Eerste heb ik die kledingdozen maar eens beetgepakt. Zowel de dozen als onze kast heb ik secuur nagelopen. Alles wat weg kon, is weggegaan. Het wintergoed, wat nog bewaard moest worden, heb ik netjes in 2 dezelfde dozen gedaan. Een doos voor Willem en één voor mij. Die dozen zijn naar zolder. Lekker uit het zicht.
Daarna de boeken. Ze passen niet meer in de boekenkast. Maar ik wilde ze ook niet in de doos houden. Ik heb ze daarom maar in twee stapels óp de boekenkast gelegd. Het is niet het allermooiste, maar voor nu wel even goed. In elk geval is die doos van de vloer en kunnen de boeken gemakkelijk gepakt worden om te lezen.
Als laatste was daar de doos met linnengoed: beddengoed voor ons bed. Een molton, een paar hoeslaken, een paar lakensets, wat slopen. Waar zou ik dat eens laten? Wacht, ik wist al wat! We hebben op onze slaapkamer een kast staan, waar administratie in zit. Een kast met vier planken. Als ik die nu eens strak zou opruimen? Dan was daar misschien ruimte genoeg voor het linnengoed. Zo bedacht, zo gedaan. Na het opruimen van de papierzooi, kwamen er twee planken leeg voor het linnengoed. Super! Vloer leeg, kast vol, deurtjes dicht, opgeruimd! Ongelofelijk wat een grote kamer we nu ineens hebben :-).
Ik keek Willem eens lief aan en vroeg, of hij de spiegel wilde ophangen. Die stond al sinds december tegen een muur. Goed. Spiegel opgehangen. Meteen ook maar de klok, die al die tijd op de linnenkast lag stof te happen. En, yes, ook het handdoekenrek voor in de badkamer werd opgehangen. Oh, wat is dat fijn! Het zijn maar kleinigheden, maar toch zo´n verbetering. Ik ben er heel blij mee.
Als laatste heb ik gisteren alle rommel, die onder ons bed lag opgeruimd.
Wat dat opruimen betreft zou die hittegolf dus best nog een paar weken mogen duren. Wie weet is dan m´n hele huis netjes :-).
Maar nee. Die hitte put op den duur mens en dier uit. We keken er dan ook allemaal naar uit, dat er regen zou komen vandaag. We moesten wachten tot half 8 vanavond. En wat er toen viel, was niet veel. Maar wat is er fijner, dan een milde regen? We zongen ervan:
maandag 20 juli 2020
Minder pauper
Het voelde vandaag als de eerste vakantiedag. De basisscholen zijn hier nu eindelijk ook gesloten en de zes-weken-lange zomervakantie is aangebroken. Nu hebben wij dit jaar voor het eerst niet meer met de vakantie van de basisschool van doen. Maar toch.
In de webshop is het rustig. En dus kunnen we wat meer in huis en tuin doen. Vandaag was het daar een uitgelezen dag voor. Droog, een zonnetje, niet te warm. Heerlijk! Er is hier genoeg te doen. Er liggen allerlei klussen al sinds de verhuizing (december!) te wachten. We hebben als doel om het hier elke dag een stukje minder pauper te maken. Elk dingetje doet mee. Ook die heel kleine dingen, zoals het verplanten van kamerplanten. We hebben best veel vensterbanken en ze zijn ook nog eens mooi breed. Ik heb dus mooi de ruimte voor planten. Er was een aantal planten uit hun pot gegroeid. Daarom heb ik de afgelopen weken verschillende keren in de kringloopwinkel naar potten gespeurd. Ik hoefde ze nu alleen maar uit de kelder op te diepen en gaf enkele planten een grotere pot. Wat knapt dat op!
Later vandaag zijn Maria en ik buiten aan de slag gegaan. Ik wilde de zooi bij de voordeur weg hebben. Er lagen daar sinds december stapels met grote stenen, die we aan de andere kant van het huis willen hergebruiken. Die stenen moesten dus sowieso daar weg. Ik had het al een paar keer aan de mannen gevraagd, maar die hadden steeds andere prioriteiten. Weetjewat? Maria en ik gingen het gewoon proberen. De stenen zijn enorm zwaar en ik heb eerst in de kruiwagen gevoeld, hoeveel stenen voor mij verantwoord was om te kruien. Ik moet nu eenmaal erg opletten, dat ik m´n bekken niet overbelast. Vier stenen was net te veel. Drie dus dan. Ik kruide steeds drie stenen naar de andere kant van het huis en Maria stapelde daar een muurtje om de moestuin.
Het ging langzaam, want steeds als we een stapeltje gedaan hadden, gingen we een lichter karweitje tussendoor doen. Zo ruimden we ook weer twee dozen uit de schuur leeg. Daar is nu zowaar ruimte voor kapstokhaken ontstaan. Het wordt vast nog weleens wat!
Ook nèt iets lichter dan stenen sjouwen, was het versjouwen van pallets, die ook al een maand of drie naast de voordeur stonden. Ze zouden worden opgehaald door een leverancier van Leendert. Maar ik geloof niet, dat er nog iemand om komt. Ik was het in elk geval reuze zat, die pauper-zooi, en sleepte de pallets samen met Maria naar voren, waar ze in een nis tussen de stenen zijn geparkeerd.
Aan het eind van de middag lagen er nog enkele stapels stenen én een stapel lange balken. We bedachten, dat we morgen op ons gemakje verder zouden gaan met de stenen en dat de mannen die lange balken maar weg moesten halen. Willem had vorige week al verzonnen, dat die balken tot aan gebruik wel rechtop in de liftschacht konden worden gezet.
Het was inmiddels vijf uur en Willem was dus klaar met zijn werk (hij werkt nog altijd thuis vanwege corona). Toen hij zag, hoe het buitenom opknapte, had hij wel zin, om nú die balken weg te halen. Hij dacht, dat Maria en hij dat samen wel konden. Wel, het ís gelukt. Maar het was wel érg zwaar!
Toen kwam Hans thuis en zag wat er allemaal gedaan was. En hij vroeg, waarom we niet gewoon het dumpertje hadden gebruikt voor die stenen. Nou, omdat we niet weten hoe dat ding werkt natuurlijk :-). Nou, hij zou het dumpertje wel even erbij pakken en voor ons de rest van de stenen verhuizen. Hoe fijn is dat!
Willem en Hans haalden het dumpertje en nog voor het eten was de klus geklaard!
Het is geweldig opgeknapt bij de voordeur. We zijn er nog lange niet, maar we zijn toch echt een stukje gevorderd!
De maaltijd smaakte toen natuurlijk extra lekker :-).
We aten fijn in het avondzonnetje: bieten uit eigen tuin, sla uit eigen tuin, wat een feest!
De koning kan niet lekkerder gegeten hebben.
Intussen is er vandaag ook nog lekker ´gehuishoud´. De was wapperde fijn aan de lijn. Mijn zeepleverancier kwam juist langs, doen ik de was aan het ophangen was. ¨Kijk,¨ zei ik trots, ¨ik maak hier gewoon reclame voor onze Marseillezeep, met zo´n stralende was.¨ :-).
Ik poetste m´n keuken
en Henk stofte de kamer
Al met al was het dus een goed besteed ´vakantie´-dagje :-). Ik ben benieuwd, wat we morgen kunnen doen.
Elke dag een beetje minder pauper.
In de webshop is het rustig. En dus kunnen we wat meer in huis en tuin doen. Vandaag was het daar een uitgelezen dag voor. Droog, een zonnetje, niet te warm. Heerlijk! Er is hier genoeg te doen. Er liggen allerlei klussen al sinds de verhuizing (december!) te wachten. We hebben als doel om het hier elke dag een stukje minder pauper te maken. Elk dingetje doet mee. Ook die heel kleine dingen, zoals het verplanten van kamerplanten. We hebben best veel vensterbanken en ze zijn ook nog eens mooi breed. Ik heb dus mooi de ruimte voor planten. Er was een aantal planten uit hun pot gegroeid. Daarom heb ik de afgelopen weken verschillende keren in de kringloopwinkel naar potten gespeurd. Ik hoefde ze nu alleen maar uit de kelder op te diepen en gaf enkele planten een grotere pot. Wat knapt dat op!
Later vandaag zijn Maria en ik buiten aan de slag gegaan. Ik wilde de zooi bij de voordeur weg hebben. Er lagen daar sinds december stapels met grote stenen, die we aan de andere kant van het huis willen hergebruiken. Die stenen moesten dus sowieso daar weg. Ik had het al een paar keer aan de mannen gevraagd, maar die hadden steeds andere prioriteiten. Weetjewat? Maria en ik gingen het gewoon proberen. De stenen zijn enorm zwaar en ik heb eerst in de kruiwagen gevoeld, hoeveel stenen voor mij verantwoord was om te kruien. Ik moet nu eenmaal erg opletten, dat ik m´n bekken niet overbelast. Vier stenen was net te veel. Drie dus dan. Ik kruide steeds drie stenen naar de andere kant van het huis en Maria stapelde daar een muurtje om de moestuin.
Het ging langzaam, want steeds als we een stapeltje gedaan hadden, gingen we een lichter karweitje tussendoor doen. Zo ruimden we ook weer twee dozen uit de schuur leeg. Daar is nu zowaar ruimte voor kapstokhaken ontstaan. Het wordt vast nog weleens wat!
Ook nèt iets lichter dan stenen sjouwen, was het versjouwen van pallets, die ook al een maand of drie naast de voordeur stonden. Ze zouden worden opgehaald door een leverancier van Leendert. Maar ik geloof niet, dat er nog iemand om komt. Ik was het in elk geval reuze zat, die pauper-zooi, en sleepte de pallets samen met Maria naar voren, waar ze in een nis tussen de stenen zijn geparkeerd.
Aan het eind van de middag lagen er nog enkele stapels stenen én een stapel lange balken. We bedachten, dat we morgen op ons gemakje verder zouden gaan met de stenen en dat de mannen die lange balken maar weg moesten halen. Willem had vorige week al verzonnen, dat die balken tot aan gebruik wel rechtop in de liftschacht konden worden gezet.
Het was inmiddels vijf uur en Willem was dus klaar met zijn werk (hij werkt nog altijd thuis vanwege corona). Toen hij zag, hoe het buitenom opknapte, had hij wel zin, om nú die balken weg te halen. Hij dacht, dat Maria en hij dat samen wel konden. Wel, het ís gelukt. Maar het was wel érg zwaar!
Toen kwam Hans thuis en zag wat er allemaal gedaan was. En hij vroeg, waarom we niet gewoon het dumpertje hadden gebruikt voor die stenen. Nou, omdat we niet weten hoe dat ding werkt natuurlijk :-). Nou, hij zou het dumpertje wel even erbij pakken en voor ons de rest van de stenen verhuizen. Hoe fijn is dat!
Willem en Hans haalden het dumpertje en nog voor het eten was de klus geklaard!
Het is geweldig opgeknapt bij de voordeur. We zijn er nog lange niet, maar we zijn toch echt een stukje gevorderd!
De maaltijd smaakte toen natuurlijk extra lekker :-).
We aten fijn in het avondzonnetje: bieten uit eigen tuin, sla uit eigen tuin, wat een feest!
De koning kan niet lekkerder gegeten hebben.
Intussen is er vandaag ook nog lekker ´gehuishoud´. De was wapperde fijn aan de lijn. Mijn zeepleverancier kwam juist langs, doen ik de was aan het ophangen was. ¨Kijk,¨ zei ik trots, ¨ik maak hier gewoon reclame voor onze Marseillezeep, met zo´n stralende was.¨ :-).
en Henk stofte de kamer
Al met al was het dus een goed besteed ´vakantie´-dagje :-). Ik ben benieuwd, wat we morgen kunnen doen.
Elke dag een beetje minder pauper.
woensdag 24 juni 2020
Bloei en pech
Op dit soort dagen van 30 graden plus kom ik altijd tot bloei. Dan ga ik ineens kasten opruimen enzo. Niet gepland, maar zomaar vanzelf. Zo vond ik me vanmorgen op de kamer van de jongens en die onderging zo ongeveer een metamorfose. Ik trok kasten leeg, sorteerde kleding
gooide ein-de-lijk overbodig laminaat en een overbodige lattenbodem op de plaatselijke verkoopgroep
stofzuigde de bedbakken, draaide was na was enzovoorts. En dat terwijl ik vanmorgen vroeg toch ook al 5 kwartier achter de strijkplank had gestaan.
Het is dat ik goed op m´n lijf moet passen en op tijd mijn rust moet pakken.
Na de lunch
schoof ik daarom heerlijk een poosje tussen de lakens :-).
De rest van de middag was ik druk met de webshop. Maria had een middag vrij en was met Thea naar een meertje. Ik werkte dus zomaar stilletjes door. Ik moet er wel bij zeggen, dat ik het heerlijkste plekje in huis heb om met zomerhitte te werken. De shop is namelijk in de voormalige stal en lekker koel.
Aan het einde van de middag ging ik in m´n eentje naar de post en daarna snel aan de slag in de keuken. We wilden wat vroeger eten dan normaal, want we moesten na het eten nog naar de molen om onze bestelling op te halen. Willem en ik zouden samen rijden. Gezellig even, zo´n ritje samen. Dacht ik...
Het liep een beetje anders. We waren net de van Brienenoordbrug over, toen de caddy ermee stopte! Er verscheen ´error´ op het dashboard en dat was het dan. Willem stuurde de auto eerst over de vrachtwagenstrook, totdat de vluchtstrook begon. Hij stopte zo dicht mogelijk langs de vangrail, maar het was hoe dan ook niet echt een veilige plaats. De vrachtwagens denderden vlak langs ons heen. Brrrrr.
Ik belde naar de ANWB en zei, dat we waren gestrand en niet echt op een handige plaats stonden. Eerst moest de telefoniste het kenteken van de auto weten. Door de zenuwen wist ik dat niet en Willem moest uitstappen (!) om te gaan kijken. Vervolgens wilde ze ons lidmaatschapsnummer hebben. Kaartje zat niet in mijn portemonnee. Dus moesten we postcode en huisnummer doorgeven. Daar bleek alleen een M. Luijk lid te zijn. Hé ja, dat is onze dochter. Maar dan staan wij zeker nog op ons oude adres in het systeem? En ja hoor, eindelijk gevonden. Intussen zweette ik peentjes en door het geraas van het verkeer kon ik die mevrouw steeds maar half verstaan. Het volgende wat ze wilde weten, was: het nummer op het dichtstbijzijnde hectometerpaaltje. We stonden te ver weg, om dat te kunnen lezen. Dus moest Willem wèèr uitstappen (!) om naar het hectometerpaaltje te lopen voor het nummer. Hè, hè, eindelijk was er genoeg info. Rijkswaterstaat zou ingelicht worden, zodat we zo snel mogelijk van die enge plek weggesleept zouden worden en intussen moesten we achter de vangrails gaat staan.
Ik begon mezelf uit de auto te wringen (dat ging niet gemakkelijk, want hij stond heel dicht bij de vangrail), toen Willem besloot om de caddy nog een keer te proberen te starten. Dat had hij ook al gedaan, toen we net gestrand waren, maar toen deed hij niets. En nu: hij startte!! En de error-melding was ook uit het dashboard. Joepie!! Opgelucht sloeg ik het portier weer dicht en we reden zo snel mogelijk weg van die enge, gevaarlijke plaats. Intussen belde ik nogmaals naar de ANWB. Nu om te zeggen, dat we wegreden. Ze zouden Rijkswaterstaat afzeggen. Mooi!
Maar ik zat verder niet echt lekker meer in de auto. Steeds was ik bang, dat hij er weer mee zou stoppen. Dat is gelukkig niet gebeurd. Veilig en wel kwamen we thuis. Mèt onze bestelling. Blij!
Ik heb vanavond niet veel meer gedaan, dan genoten van de mooie zomeravond. Ik ontdekte vandaag zowaar m´n eerste tomaat!
Groei (de tomaat) en bloei (het bloemetje) aan de tomatenplant :-).
En nu maar eens op tijd gaan slapen.
gooide ein-de-lijk overbodig laminaat en een overbodige lattenbodem op de plaatselijke verkoopgroep
stofzuigde de bedbakken, draaide was na was enzovoorts. En dat terwijl ik vanmorgen vroeg toch ook al 5 kwartier achter de strijkplank had gestaan.
Het is dat ik goed op m´n lijf moet passen en op tijd mijn rust moet pakken.
Na de lunch
schoof ik daarom heerlijk een poosje tussen de lakens :-).
De rest van de middag was ik druk met de webshop. Maria had een middag vrij en was met Thea naar een meertje. Ik werkte dus zomaar stilletjes door. Ik moet er wel bij zeggen, dat ik het heerlijkste plekje in huis heb om met zomerhitte te werken. De shop is namelijk in de voormalige stal en lekker koel.
Aan het einde van de middag ging ik in m´n eentje naar de post en daarna snel aan de slag in de keuken. We wilden wat vroeger eten dan normaal, want we moesten na het eten nog naar de molen om onze bestelling op te halen. Willem en ik zouden samen rijden. Gezellig even, zo´n ritje samen. Dacht ik...
Het liep een beetje anders. We waren net de van Brienenoordbrug over, toen de caddy ermee stopte! Er verscheen ´error´ op het dashboard en dat was het dan. Willem stuurde de auto eerst over de vrachtwagenstrook, totdat de vluchtstrook begon. Hij stopte zo dicht mogelijk langs de vangrail, maar het was hoe dan ook niet echt een veilige plaats. De vrachtwagens denderden vlak langs ons heen. Brrrrr.
Ik belde naar de ANWB en zei, dat we waren gestrand en niet echt op een handige plaats stonden. Eerst moest de telefoniste het kenteken van de auto weten. Door de zenuwen wist ik dat niet en Willem moest uitstappen (!) om te gaan kijken. Vervolgens wilde ze ons lidmaatschapsnummer hebben. Kaartje zat niet in mijn portemonnee. Dus moesten we postcode en huisnummer doorgeven. Daar bleek alleen een M. Luijk lid te zijn. Hé ja, dat is onze dochter. Maar dan staan wij zeker nog op ons oude adres in het systeem? En ja hoor, eindelijk gevonden. Intussen zweette ik peentjes en door het geraas van het verkeer kon ik die mevrouw steeds maar half verstaan. Het volgende wat ze wilde weten, was: het nummer op het dichtstbijzijnde hectometerpaaltje. We stonden te ver weg, om dat te kunnen lezen. Dus moest Willem wèèr uitstappen (!) om naar het hectometerpaaltje te lopen voor het nummer. Hè, hè, eindelijk was er genoeg info. Rijkswaterstaat zou ingelicht worden, zodat we zo snel mogelijk van die enge plek weggesleept zouden worden en intussen moesten we achter de vangrails gaat staan.
Ik begon mezelf uit de auto te wringen (dat ging niet gemakkelijk, want hij stond heel dicht bij de vangrail), toen Willem besloot om de caddy nog een keer te proberen te starten. Dat had hij ook al gedaan, toen we net gestrand waren, maar toen deed hij niets. En nu: hij startte!! En de error-melding was ook uit het dashboard. Joepie!! Opgelucht sloeg ik het portier weer dicht en we reden zo snel mogelijk weg van die enge, gevaarlijke plaats. Intussen belde ik nogmaals naar de ANWB. Nu om te zeggen, dat we wegreden. Ze zouden Rijkswaterstaat afzeggen. Mooi!
Maar ik zat verder niet echt lekker meer in de auto. Steeds was ik bang, dat hij er weer mee zou stoppen. Dat is gelukkig niet gebeurd. Veilig en wel kwamen we thuis. Mèt onze bestelling. Blij!
Ik heb vanavond niet veel meer gedaan, dan genoten van de mooie zomeravond. Ik ontdekte vandaag zowaar m´n eerste tomaat!
Groei (de tomaat) en bloei (het bloemetje) aan de tomatenplant :-).
En nu maar eens op tijd gaan slapen.
dinsdag 2 juni 2020
Opgelucht
Hè, hè, opgelucht haal ik adem! Ik heb een paar dagen pittig veel bekkenpijn gehad. Pittig als in: me niet kunnen omdraaien in bed en niet kunnen zitten of liggen zonder pijn. Maar nu is het eindelijk weg. En hopelijk blíjft het weg! Al heb ik intussen wel een terugbelverzoek neergelegd bij de manueel therapeut, waar ik al een paar jaar regelmatig onder behandeling ben. Misschien is het zinvol om daar nog weer eens langs te gaan. Intussen doe ik super voorzichtig en laat zelfs het dragen van een dienblad vol kopjes en glazen nog aan anderen over.
Vandaag ging Jan weer voor het eerst naar school. Wennen hoor, ineens weer een knul die om 7 uur op de fiets moet zitten! Henk had juist vandaag een thuis-schooldag. Willem werkt nog altijd thuis. Koos had vandaag zijn laatste thuis-dag, sinds hij zijn sleutelbeen brak. Morgen mag hij weer gaan werken. Fijn hoor! Maaike had vandaag een vrije dag. Maar ´niets-doen´ staat niet in haar woordenboek. Nadat ze naar cello-les was geweest en Maria auto-rijles had gehad, hebben de meisjes de hele middag samen ingepakt voor de webshop. Daar was ik heel blij mee, want de week is snel om, als de maandag al afvalt.
We hebben vandaag weer alle maaltijden en koffie-momenten buiten gezeten. Voorlopig is het de laatste zonnige dag, als de weersvoorspelling uitkomt. Daar moesten we natuurlijk extra van genieten. Ik kijk mijn ogen uit op mijn kleine groententuin. Moet je eens zien wat een verschil in twee weken tijd:
Elke dag zijn er courgettebloemen.
En de eerste courgette kan bijna worden geoogst.
De aardbeitjes bloeien.
Ik geniet deze dagen echt tot de laatste zonnestraal van het buiten-zijn.
Vanmiddag vroeg één van de kinderen: ¨Maham, wat gaan we vanavond eten?¨ Ik wist het nog niet. Ter plekke bedacht ik om te kijken, of er misschien een TooGoodToGo-pakket bij de supermarkt was. Dan zou ik me eens fijn laten verrassen. Jawel, er was er precies nog één. Ik betaalde 5 euro en de meisjes zouden de doos na 16.00 gaan halen.
Het was aan het einde van de middag nog even flink haasten met de pakketten van de webshop. Ik was nèt te laat klaar, om ze naar Sliedrecht te brengen. Willem en ik besloten ze dan maar samen weg te brengen en eens te kijken, of er in Papendrecht een goede vervanger was. Iemand had me al eens getipt over dit Postnl punt bij de Opel Centrale. We reden dus naar Papendrecht en ja! Dit is een fijne locatie! We hoeven er niet voor over de snelweg. Tot nu toe was er steeds geen file, maar het wordt steeds drukker en drukker. We reden er maar 13 minuten op. We werden vriendelijk geholpen en er was genoeg ruimte. Er stonden zowaar al 17 containers klaar! Willem ontdekte nóg een voordeel: je kunt je auto onder de overkapping van het tankstation leeg halen. Dat is vooral erg prettig als het regent. Natte dozen zijn zó niet fijn. De mevrouw achter de balie vertelde, dat als we er om kwart voor 6 zijn, alles nog dezelfde dag weggaat. Mooi geregeld. Dit gaat ons tijd, kilometers en stress schelen :-).
In de tijd dat Willem en ik heen-en-weer reden, waren Maaike en Maria de Magic Box bij de supermarkt gaan halen en Maaike was direct gaan koken. De box was zeer de moeite waard. Er waren verschillende pakjes vlees en groenten. Maaike kookte bloemkool en bakte 2 condonbleu´s en 2 schnitzels. Samen met wat gebakken aardappels (restje uit de koelkast), wat vega-balletjes en een bloemkoolsausje, was het echt smullen.
Na het eten ging ik maar weer een poosje op bed liggen. Rusten, rusten, rusten om m´n bekken weer pijnvrij te krijgen.
Ik sliep licht en hoorde op de achtergrond geluiden van deksels van potjes en een hoop gerammel. Het stoorde me niet, ik nam het alleen in de verte waar. Toen ik van bed kwam, zag ik waar het geluid vandaan gekomen was. Maaike en Maria hadden de kruidenpottenlade eens onderhanden genomen. Het ziet er nu weer uit, alsof de keuken nèt in gebruik genomen is!
En zo zijn we de hele dag zomaar lekker bezig. Er is tenslotte altijd wel iets te doen. We hoeven ons werkelijk nooit te vervelen. En dat doen we dus ook nooit :-).
#Bezuinigingstip 8 Het kan zinvol zijn om de TooGoodToGo-app op je telefoon te installeren. In ons geval kunnen we regelmatig een pakket scoren bij de supermarkt in ons dorp. Soms hebben ze er magic-boxen, andere keren brood-boxen. Het moet natuurlijk wel bij je passen. Als je bijvoorbeeld vegetarisch eet, heb je niets aan vlees of vleeswaren uit zo´n box. En als je er een eind voor moet rijden, is het voordeel van een geredde maaltijd natuurlijk geheel teniet gedaan. Bij zo´n supermarkt-box snijdt het mes voor ons aan twee kanten: we eten heel voordelig èn redden voedsel van de vuilisbak. In de box van vandaag zaten 4 slavinken, 2 cordonbleus, 2 schnitzels, een pakje katenspek, een zakje hutspot, een flinke bloemkool en 4 stronkjes witlof en dat kostte 5 euro.
Hier vind je de app.
Vandaag ging Jan weer voor het eerst naar school. Wennen hoor, ineens weer een knul die om 7 uur op de fiets moet zitten! Henk had juist vandaag een thuis-schooldag. Willem werkt nog altijd thuis. Koos had vandaag zijn laatste thuis-dag, sinds hij zijn sleutelbeen brak. Morgen mag hij weer gaan werken. Fijn hoor! Maaike had vandaag een vrije dag. Maar ´niets-doen´ staat niet in haar woordenboek. Nadat ze naar cello-les was geweest en Maria auto-rijles had gehad, hebben de meisjes de hele middag samen ingepakt voor de webshop. Daar was ik heel blij mee, want de week is snel om, als de maandag al afvalt.
We hebben vandaag weer alle maaltijden en koffie-momenten buiten gezeten. Voorlopig is het de laatste zonnige dag, als de weersvoorspelling uitkomt. Daar moesten we natuurlijk extra van genieten. Ik kijk mijn ogen uit op mijn kleine groententuin. Moet je eens zien wat een verschil in twee weken tijd:
 |
| 19 mei |
 |
| 1 juni, ´s avonds na het gieten |
En de eerste courgette kan bijna worden geoogst.
De aardbeitjes bloeien.
Zaterdag had ik nog wat kleine plantjes bij gekocht. Ook een rode kool-plantje. Van de vier, die ik twee weken geleden pootte, was er één plantje niet aangeslagen. Er was dus een gat in het rijtje en ik wilde er een nieuw plantje poten. Toen ik een plantje wilde pakken, zag ik dat het een kluitje was, waar er twéé in groeiden. Het leek me het proberen waard om die twee plantjes voorzichtig te scheiden en uit te planten. Als het lukt heb ik er dan toch mooi twee voor de prijs van één. Niet dat die plantjes duur zijn, overigens. Het is gewoon voor de fun.
Ik geniet deze dagen echt tot de laatste zonnestraal van het buiten-zijn.
Vanmiddag vroeg één van de kinderen: ¨Maham, wat gaan we vanavond eten?¨ Ik wist het nog niet. Ter plekke bedacht ik om te kijken, of er misschien een TooGoodToGo-pakket bij de supermarkt was. Dan zou ik me eens fijn laten verrassen. Jawel, er was er precies nog één. Ik betaalde 5 euro en de meisjes zouden de doos na 16.00 gaan halen.
Het was aan het einde van de middag nog even flink haasten met de pakketten van de webshop. Ik was nèt te laat klaar, om ze naar Sliedrecht te brengen. Willem en ik besloten ze dan maar samen weg te brengen en eens te kijken, of er in Papendrecht een goede vervanger was. Iemand had me al eens getipt over dit Postnl punt bij de Opel Centrale. We reden dus naar Papendrecht en ja! Dit is een fijne locatie! We hoeven er niet voor over de snelweg. Tot nu toe was er steeds geen file, maar het wordt steeds drukker en drukker. We reden er maar 13 minuten op. We werden vriendelijk geholpen en er was genoeg ruimte. Er stonden zowaar al 17 containers klaar! Willem ontdekte nóg een voordeel: je kunt je auto onder de overkapping van het tankstation leeg halen. Dat is vooral erg prettig als het regent. Natte dozen zijn zó niet fijn. De mevrouw achter de balie vertelde, dat als we er om kwart voor 6 zijn, alles nog dezelfde dag weggaat. Mooi geregeld. Dit gaat ons tijd, kilometers en stress schelen :-).
In de tijd dat Willem en ik heen-en-weer reden, waren Maaike en Maria de Magic Box bij de supermarkt gaan halen en Maaike was direct gaan koken. De box was zeer de moeite waard. Er waren verschillende pakjes vlees en groenten. Maaike kookte bloemkool en bakte 2 condonbleu´s en 2 schnitzels. Samen met wat gebakken aardappels (restje uit de koelkast), wat vega-balletjes en een bloemkoolsausje, was het echt smullen.
Na het eten ging ik maar weer een poosje op bed liggen. Rusten, rusten, rusten om m´n bekken weer pijnvrij te krijgen.
Ik sliep licht en hoorde op de achtergrond geluiden van deksels van potjes en een hoop gerammel. Het stoorde me niet, ik nam het alleen in de verte waar. Toen ik van bed kwam, zag ik waar het geluid vandaan gekomen was. Maaike en Maria hadden de kruidenpottenlade eens onderhanden genomen. Het ziet er nu weer uit, alsof de keuken nèt in gebruik genomen is!
En zo zijn we de hele dag zomaar lekker bezig. Er is tenslotte altijd wel iets te doen. We hoeven ons werkelijk nooit te vervelen. En dat doen we dus ook nooit :-).
#Bezuinigingstip 8 Het kan zinvol zijn om de TooGoodToGo-app op je telefoon te installeren. In ons geval kunnen we regelmatig een pakket scoren bij de supermarkt in ons dorp. Soms hebben ze er magic-boxen, andere keren brood-boxen. Het moet natuurlijk wel bij je passen. Als je bijvoorbeeld vegetarisch eet, heb je niets aan vlees of vleeswaren uit zo´n box. En als je er een eind voor moet rijden, is het voordeel van een geredde maaltijd natuurlijk geheel teniet gedaan. Bij zo´n supermarkt-box snijdt het mes voor ons aan twee kanten: we eten heel voordelig èn redden voedsel van de vuilisbak. In de box van vandaag zaten 4 slavinken, 2 cordonbleus, 2 schnitzels, een pakje katenspek, een zakje hutspot, een flinke bloemkool en 4 stronkjes witlof en dat kostte 5 euro.
Hier vind je de app.
donderdag 26 maart 2020
Gladjes
Gelukkig verliep het vandaag lekker gladjes allemaal. Ik ging gisterenavond wat eerder slapen. En vanmorgen ben ik weliswaar gewoon om 5 uur opgestaan, maar heb ik zomaar rustigaan wat rondgekeuteld. De keuken was een puinhoop, omdat ik gisterenavond nog koekjes had staan bakken voor de kookrubriek. Alle foto-apparatuur stond er nog opgesteld. Ook stond er nog vaat. En niets is deprimerender in het huishouden, dan een vuile keuken. Daar moest ik echt eerst wat aan gaan doen! Dus ruimde ik de vaatwasser uit, zette de vuile vaat erin, ruimde meter voor meter m´n aanrechtblad leeg en voilà! Nadat Hans en Koos naar hun werk vertrokken waren, ben ik lekker nog een half uurtje terug in bed gekropen. Dat was precies wat ik nog even nodig had, om deze nieuwe dag weer met frisse moed in de ogen te kijken.
We zaten even later met z´n vijven aan het ontbijt. En na het ontbijt gingen Henk en Jan aan hun schoolwerk. Henk verdween als eerste naar boven. ¨Nou, ik ga naar school, hoor. Tot vanmiddag,¨ grapte hij. Ook Henk zat vandaag beter in z´n vel dan gisteren. Gisteren mopperde hij steeds, dat hij geen concentratie had. Dan duurt zo´n schooldag zooooo lang. Maar vandaag ging het fluitend. Gelukkig maar.
Maria had telefonisch therapie en sloot zich op in haar slaapkamer. Intussen gaf ik een flinke slinger aan de huishouding. Ik maakte de woonkamer en onze slaapkamer netjes en sorteerde een paar wassen. De wasrekken op zolder maakte ik leeg. Zo, die kon ik vandaag mooi weer vol wassen :-).
Voor ik het wist was het alweer 10 uur. Koffietijd. Mèt de koekjes van gisterenavond natuurlijk. Die verdwenen als sneeuw voor de zon. Goed teken.
Na de koffie togen Maria en ik naar de inpakruimte. We werken tegenwoordig met wegwerphandschoenen aan. Ook al in verband met de strijd tegen de Corona. Elegant hè?
Waar het met dat Corona heen moet? Bij Maaike op haar werk zijn enkele bewoners postitief getest. Dat brengt een hoge werkdruk en veel emoties met zich mee. En uiteraard de spanning, wie er allemaal óók besmet zijn en ziek worden.
Rond de middag hoorden we, dat er vannacht een tante van me is overleden. Ze is slechts één dag ziek geweest. Of de oorzaak (mede) Corona was, weten we niet. Maar in deze tijd is een sterfgeval extra verdrietig, met alle beperkende maatregelen rond afscheidnemen en begraven.
Maria en ik hebben samen heel wat bestellingen klaargemaakt. Steeds als we een product niet op de plank hadden staan, lasten we een inpakmomentje in. Dan maakten we snel een voorraadje en gingen weer verder met de bestellingen.
We boffen met onze prachtige werkplek!
Aan het eind van de dag stonden er 40 pakketten klaar. Willem en ik brachten ze weer samen weg, terwijl Maria voor het eten zorgde. Ze maakte een makkelijke maaltijd klaar met ovenfrites, een grote kom salade, hamburgers en vegaburgers. Iets wat iedereen lekker vond :-).
Terwijl de zon weer schitterend onderging
nam ik pauze in de badkamer. Rond koffietijd was ik weer zo fris als een hoentje. Zó fris, dat ik samen met Maaike nog een dik uur heb staan inpakken: roggebloem, tarwebloem, italiaanse kruiden en broodzout. Zo. Dat staat dan alvast klaar voor morgen. Dan zijn we met een aardig ploegje en hoop ik eens een flinke klap op de stapel orders te kunnen geven.
Koos was vanavond zowaar buiten aan het opruimen. Het lekkere weer inspireert. De rommel die hij tegen kwam, verstookte hij meteen maar. Mooi kampvuurtje :-).
En zo kwam de donderdag ook weer aan een eind. Nu eerst maar eens een poosje naar de binnenkant van mijn ogen gaan kijken.
We zaten even later met z´n vijven aan het ontbijt. En na het ontbijt gingen Henk en Jan aan hun schoolwerk. Henk verdween als eerste naar boven. ¨Nou, ik ga naar school, hoor. Tot vanmiddag,¨ grapte hij. Ook Henk zat vandaag beter in z´n vel dan gisteren. Gisteren mopperde hij steeds, dat hij geen concentratie had. Dan duurt zo´n schooldag zooooo lang. Maar vandaag ging het fluitend. Gelukkig maar.
Maria had telefonisch therapie en sloot zich op in haar slaapkamer. Intussen gaf ik een flinke slinger aan de huishouding. Ik maakte de woonkamer en onze slaapkamer netjes en sorteerde een paar wassen. De wasrekken op zolder maakte ik leeg. Zo, die kon ik vandaag mooi weer vol wassen :-).
Voor ik het wist was het alweer 10 uur. Koffietijd. Mèt de koekjes van gisterenavond natuurlijk. Die verdwenen als sneeuw voor de zon. Goed teken.
Na de koffie togen Maria en ik naar de inpakruimte. We werken tegenwoordig met wegwerphandschoenen aan. Ook al in verband met de strijd tegen de Corona. Elegant hè?
Waar het met dat Corona heen moet? Bij Maaike op haar werk zijn enkele bewoners postitief getest. Dat brengt een hoge werkdruk en veel emoties met zich mee. En uiteraard de spanning, wie er allemaal óók besmet zijn en ziek worden.
Rond de middag hoorden we, dat er vannacht een tante van me is overleden. Ze is slechts één dag ziek geweest. Of de oorzaak (mede) Corona was, weten we niet. Maar in deze tijd is een sterfgeval extra verdrietig, met alle beperkende maatregelen rond afscheidnemen en begraven.
Maria en ik hebben samen heel wat bestellingen klaargemaakt. Steeds als we een product niet op de plank hadden staan, lasten we een inpakmomentje in. Dan maakten we snel een voorraadje en gingen weer verder met de bestellingen.
We boffen met onze prachtige werkplek!
Aan het eind van de dag stonden er 40 pakketten klaar. Willem en ik brachten ze weer samen weg, terwijl Maria voor het eten zorgde. Ze maakte een makkelijke maaltijd klaar met ovenfrites, een grote kom salade, hamburgers en vegaburgers. Iets wat iedereen lekker vond :-).
Terwijl de zon weer schitterend onderging
nam ik pauze in de badkamer. Rond koffietijd was ik weer zo fris als een hoentje. Zó fris, dat ik samen met Maaike nog een dik uur heb staan inpakken: roggebloem, tarwebloem, italiaanse kruiden en broodzout. Zo. Dat staat dan alvast klaar voor morgen. Dan zijn we met een aardig ploegje en hoop ik eens een flinke klap op de stapel orders te kunnen geven.
Koos was vanavond zowaar buiten aan het opruimen. Het lekkere weer inspireert. De rommel die hij tegen kwam, verstookte hij meteen maar. Mooi kampvuurtje :-).
En zo kwam de donderdag ook weer aan een eind. Nu eerst maar eens een poosje naar de binnenkant van mijn ogen gaan kijken.
maandag 7 oktober 2019
Keuzes maken en klussen (en stof happen ;-))
Zo langzamerhand komt hier alles toch wel in de verhuismodus. En dat moet ook wel, want als het gaat, zoals we het bedacht hebben, dan is de verhuizing al over 11 weken. Waarbij ik meteen aanteken, dat we er rekening mee houden, dat we dat niet gaan halen. We hebben nog 2 weken speelruimte, maar meer ook niet. Dan moeten we namelijk hier weg zijn :-).
Ik ben dan ook op alle fronten bezig, waar ik ook maar een steentje kan bijdragen aan het hele proces.
Hier thuis ben ik begonnen met opruimen van kasten. Het is echt heerlijk, dat we vorig jaar al zo intensief hebben opgeruimd. Dat scheelt bergen! Maar toch is het goed om nu alvast weer kast na kast leeg te ruimen en weg te doen, wat niet mee hoeft naar Bles. (Bleskensgraaf = Bles) Als we dan straks echt zover zijn, dat we gaan verhuizen, is alles zó ingepakt.
Koos z´n kleding is alvast helemaal nagelopen. De (gezamenlijke) kast met kostuums van de jongens is ook gedaan. En vrijdag deed ik Willem z´n kledingkast. Er hangt geen enkel aftands kledingstuk meer. Wat er hangt mag mee :-).
Zaterdag zijn we met een heel ploegje gaan schuren in de boerderij. Woensdag komt de boktorrenmeneer en daarvoor moesten alle balken kaal/stofvrij/ragvrij zijn. We waren met z´n zessen en hadden ook al menskracht voor de middag ingepland. Maar we kregen de klus prachtig in één ochtend geklaard! De middagploeg hoefde niet te komen.
Klussen inclusief gezellig koffie drinken en pizza eten! Voor die pizza´s hebben Willem en ik de combimagnetron aan de gang geslingerd, die Geertje op de weggeefhoek had gescoord. Het was even vogelen, voordat we hem aan de praat hadden. Maar nu is het fijn om hem standby te hebben staan om even een soepje te warmen, een pizzaatje te bakken of anderszins.
Voordat de pizza´s de oven in gingen, waren Willem en ik al verdwenen. Wij hadden namelijk om 13.00 uur een afspraak in Nunspeet bij Knulst Vloeren. Daar hebben we onze PVC-vloer in ons huidige huis vandaan en dat is zó goed bevallen, dat we er nu ook voor de vloer van de boerderij heen gingen.
Eerst kregen we koffie met heeeeeeeeeeeeerlijke arretjescake :-). De verkoper bekeek samen met ons de plattegrond van ons huis en wij vertelden, dat we dezelfde kwaliteit wilden als die we nu hebben. Maar dat we geen visgraat hoeven. Dat is veel te sjiek voor daar. We wilden graag iets ´landelijks´.
De verkoper liet ons een voorbeeld zien en ja! Gaaf! Hij legde er nog een ander voorbeeld bij. Een tikkie klassieker. Ook héél mooi. En vervolgens kwam hij met iets heel anders, maar op een andere manier ook heel mooi. We hoefden niet heel lang te verzinnen: het werd nummer 1, of nummer 2. Met vijf minuten waren we eruit: nummer 1 moest het worden!
¨Maar ik heb nog wel méér, om uit te kiezen,¨ zei de verkoper. ¨Nee!!!¨ riepen we meteen. ¨Asjeblieft níet! Dít is goed, dus we gaan het niet moeilijker maken met méér keuzes. Goed is goed.¨ Nou, dat maakte die knul ook niet iedere dag mee :-). Maar zo kiezen wij altijd. We hebben het zó gezien en als we er allebei een goed gevoel over hebben, dan ís het ook goed. Dan hoeven we er niet nog twee weken over na te denken/nóg meer te zien/bij andere bedrijven te gaan kijken en te vergelijken of wat dan ook.
We zouden ook voor een gietvloer gaan kijken, die in het zakelijke gedeelte van ons huis gepland was. Toen we uitlegden wat we zochten, bleek, dat zo´n gietvloer niet geschikt is om er met een palletwagen met een paar honderd kilo meel over te rijden. Jammer, maar wel fijn, dat we daar eerlijke info over kregen. Er werd zelfs met ons meegedacht wat wél een goede vloer zou kunnen zijn. Iets van een betonnen vloer, die dan dóórgevlinderd zou moeten worden, of zoiets. Willem begreep het allemaal wel. Dus daar moeten we dan nog achterheen.
Vandaag is er ook weer hard gewerkt in Bles. De houten vloer in de woonkamer is eruit gehaald.
Vanmiddag kwam iemand met een vrachtwagen isolatiemateriaal voor het dak brengen. Het hele dak moet eraf (de pannen dan) en het moet dan helemaal geïsoleerd worden. Er is nu niets dan een rieten laagje en daarop de pannen. Een soort cabrio dus :-).
Vanavond is Willem met een metselaar gaan praten over de entree. Daar moeten dubbele deuren komen met een speciaal kozijn en ik geloof dat er een boogje gemetseld moet worden. Maar helemaal scherp heb ik het niet. Dat stukje heb ik heerlijk aan Willem uitbesteed. Wat hij kiest is goed. Overigens komt de metselaar zaterdag terug met een plan. Er staat wéér iets in de week!
Zelf was ik vanavond ook op Bles. Samen met Maria en met mijn vriendin Wilma. De balken die zaterdag geschuurd zijn én al het overige houtwerk wat door de boktorrenmeneer onderhanden genomen wordt, hebben we gestoft en geragd. Het was echt stof happen. Op die hoge balken lag volgens mij van een kleine honderd jaar stof. Ha, ha.
De hoogste stukken deed Willem. Daar waren we te klein voor ;-).
En zo vordert het allemaal langzaam maar zeker! Tot nu toe is het nog leuk...
Ik ben dan ook op alle fronten bezig, waar ik ook maar een steentje kan bijdragen aan het hele proces.
Hier thuis ben ik begonnen met opruimen van kasten. Het is echt heerlijk, dat we vorig jaar al zo intensief hebben opgeruimd. Dat scheelt bergen! Maar toch is het goed om nu alvast weer kast na kast leeg te ruimen en weg te doen, wat niet mee hoeft naar Bles. (Bleskensgraaf = Bles) Als we dan straks echt zover zijn, dat we gaan verhuizen, is alles zó ingepakt.
Koos z´n kleding is alvast helemaal nagelopen. De (gezamenlijke) kast met kostuums van de jongens is ook gedaan. En vrijdag deed ik Willem z´n kledingkast. Er hangt geen enkel aftands kledingstuk meer. Wat er hangt mag mee :-).
Zaterdag zijn we met een heel ploegje gaan schuren in de boerderij. Woensdag komt de boktorrenmeneer en daarvoor moesten alle balken kaal/stofvrij/ragvrij zijn. We waren met z´n zessen en hadden ook al menskracht voor de middag ingepland. Maar we kregen de klus prachtig in één ochtend geklaard! De middagploeg hoefde niet te komen.
Klussen inclusief gezellig koffie drinken en pizza eten! Voor die pizza´s hebben Willem en ik de combimagnetron aan de gang geslingerd, die Geertje op de weggeefhoek had gescoord. Het was even vogelen, voordat we hem aan de praat hadden. Maar nu is het fijn om hem standby te hebben staan om even een soepje te warmen, een pizzaatje te bakken of anderszins.
Voordat de pizza´s de oven in gingen, waren Willem en ik al verdwenen. Wij hadden namelijk om 13.00 uur een afspraak in Nunspeet bij Knulst Vloeren. Daar hebben we onze PVC-vloer in ons huidige huis vandaan en dat is zó goed bevallen, dat we er nu ook voor de vloer van de boerderij heen gingen.
Eerst kregen we koffie met heeeeeeeeeeeeerlijke arretjescake :-). De verkoper bekeek samen met ons de plattegrond van ons huis en wij vertelden, dat we dezelfde kwaliteit wilden als die we nu hebben. Maar dat we geen visgraat hoeven. Dat is veel te sjiek voor daar. We wilden graag iets ´landelijks´.
De verkoper liet ons een voorbeeld zien en ja! Gaaf! Hij legde er nog een ander voorbeeld bij. Een tikkie klassieker. Ook héél mooi. En vervolgens kwam hij met iets heel anders, maar op een andere manier ook heel mooi. We hoefden niet heel lang te verzinnen: het werd nummer 1, of nummer 2. Met vijf minuten waren we eruit: nummer 1 moest het worden!
¨Maar ik heb nog wel méér, om uit te kiezen,¨ zei de verkoper. ¨Nee!!!¨ riepen we meteen. ¨Asjeblieft níet! Dít is goed, dus we gaan het niet moeilijker maken met méér keuzes. Goed is goed.¨ Nou, dat maakte die knul ook niet iedere dag mee :-). Maar zo kiezen wij altijd. We hebben het zó gezien en als we er allebei een goed gevoel over hebben, dan ís het ook goed. Dan hoeven we er niet nog twee weken over na te denken/nóg meer te zien/bij andere bedrijven te gaan kijken en te vergelijken of wat dan ook.
We zouden ook voor een gietvloer gaan kijken, die in het zakelijke gedeelte van ons huis gepland was. Toen we uitlegden wat we zochten, bleek, dat zo´n gietvloer niet geschikt is om er met een palletwagen met een paar honderd kilo meel over te rijden. Jammer, maar wel fijn, dat we daar eerlijke info over kregen. Er werd zelfs met ons meegedacht wat wél een goede vloer zou kunnen zijn. Iets van een betonnen vloer, die dan dóórgevlinderd zou moeten worden, of zoiets. Willem begreep het allemaal wel. Dus daar moeten we dan nog achterheen.
Vandaag is er ook weer hard gewerkt in Bles. De houten vloer in de woonkamer is eruit gehaald.
Vanmiddag kwam iemand met een vrachtwagen isolatiemateriaal voor het dak brengen. Het hele dak moet eraf (de pannen dan) en het moet dan helemaal geïsoleerd worden. Er is nu niets dan een rieten laagje en daarop de pannen. Een soort cabrio dus :-).
Vanavond is Willem met een metselaar gaan praten over de entree. Daar moeten dubbele deuren komen met een speciaal kozijn en ik geloof dat er een boogje gemetseld moet worden. Maar helemaal scherp heb ik het niet. Dat stukje heb ik heerlijk aan Willem uitbesteed. Wat hij kiest is goed. Overigens komt de metselaar zaterdag terug met een plan. Er staat wéér iets in de week!
Zelf was ik vanavond ook op Bles. Samen met Maria en met mijn vriendin Wilma. De balken die zaterdag geschuurd zijn én al het overige houtwerk wat door de boktorrenmeneer onderhanden genomen wordt, hebben we gestoft en geragd. Het was echt stof happen. Op die hoge balken lag volgens mij van een kleine honderd jaar stof. Ha, ha.
De hoogste stukken deed Willem. Daar waren we te klein voor ;-).
En zo vordert het allemaal langzaam maar zeker! Tot nu toe is het nog leuk...
Abonneren op:
Posts (Atom)