Een schitterend begin en loeiheet einde

Ik stond vanmorgen extra vroeg op, om op m´n gemakje de laatste dingen voor de workshop voor te bereiden. Niet eens zo heel veel later kwam Willem ook naar beneden. Hij had gisterenavond zijn woensdagrondje niet gelopen en wilde dat op deze vroege, zomerse, lentemorgen alsnog gaan doen. En, oh, wat was het een schitterend begin van de dag!

Zoals gewoonlijk op zo´n schitterende morgen was er al een heel legertje fotografen op de been om dé perfecte foto te maken. Indrukwekkende lenzen en allerlei statieven worden er dan meegesjouwd. Maar gewoon met je mobiel maak je toch ook prachtige plaatjes. Niet dan?

Om kwart over 9 was ik er klaar voor om de deelnemers aan de workshop te ontvangen. Tien vrouwen deze keer. En wat was het een gezellige groep! Het was een genot om weer zoveel mensen de geheimen van het brood bakken te leren.

Vanmiddag stond ik nog een uurtje in de keuken om een voorraadje jammetjes te maken. Daarna volgde het dagelijkse ritueel van pakketjes inpakken en wegbrengen en het koken van de avondmaaltijd. Willem zou vandaag niet thuis eten, want hij had een bijeenkomst van z´n werk. En met Hans in Malawi en Maria met haar eigen dieetlijst (vanwege de anorexia) kwam dat neer op koken voor maar zes mensen. Steeds opnieuw verbaas ik me erover, hoe snel je dan klaar bent. We aten vandaag voor de derde keer deze week sperzieboontjes. Maar daarover moppert niemand, want we lusten ze allemaal graag. Bovendien maak ik er steeds een andere maaltijd mee. Vandaag aten we ze met een varkensfiletlapje en gekookte aardappelen. Heel simpel, maar heel lekker. Er bleef geen kruimel aardappel en geen boontje over!
Als toetje was er voor iedereen een beker heerlijke smoothie, want ik had fruit wat nodig op moest. Ook geen probleem ;-).
Bananen, mango, appel en wat aardbeien. Wat een rijkdom.

Tijdens de maaltijd keken we op de weerapp om te zien hoeveel graden het nu eigenlijk was. Ongelofelijk! 29 graden! En dat half april!

Ik keek voor de grap ook even hoe het weer in Lilongwe (Malawi) was. Daar was het 23 graden en ging de zon al onder. Tja, het wordt daar winter. Raar idee, dat het daar zo vroeg donker is.

Vanavond besloot ik om een gat te slaan in mijn voorraad paprika´s, die ik maandag op de markt kocht. Ik had een heerlijk recept voor paprikasoep gezien bij Passie voor zelf maken. Ik had net de paprika´s gesneden, toen Willem appte, dat hij over 20 minuten thuis hoopte te zijn. Dus liet ik de soep maar even de soep en zette eerst koffie. Gezellig dat Willem in elk geval weer bij de koffie was. Het was al kaal genoeg, dat hij niet bij het avondeten was.

Na de koffie dook ik de keuken weer in. Snijden, hakken, koken, lekker bezig hoor. In gedachten zag ik al een fijne rij weckpotten met vrolijke, gele paprikasoep in mijn kast staan.

Het liep echter een beetje anders...
Toen ik op het laatst de soep proefde om te bepalen of er nog kurkuma, zout en/of curry bij moest, moest ik bijna de brandweer bellen. WAAAAH, wat was die soep LOEIHEET!!
In het recept stond, dat er een paar gele pepers in moesten. Nu had ik nog gele pepers in de vriezer en dacht die eens mooi te kunnen gebruiken. Het waren pepers zonder zaadjes en ik heb er hooguit 2 door gesnipperd. Maar waarschijnlijk waren het Madame Jeannettes, super hete pepers. De rest van die pepers heb ik maar weggegooid. Wij houden best van pittig, maar dit is té.
Nu heb ik een liter of 8 loeihete (en wat mij betreft oneetbare) paprikasoep staan. Ik ga nog bedenken, wat ik hier mee kan. Waarschijnlijk ga ik er kleine porties van wecken en gebruiken als een soort vloeibare boemboe voor in nasi/bami en dergelijke.

Afijn. Het was een dag met een schitterend begin en een loeiheet einde.

Over pap, soep en hete thee enzo

Met nog een venijnig koud staartje winter deze week, komen er vooral verwarmende gerechten en warme dranken uit mijn keuken. Pap, soep en hete thee, zeg maar. Heerlijk hoor!

De schoolgaande kinderen hebben deze week vakantie. De werkenden moesten vanmorgen al vroeg de kou in. Vooral voor Hans, die buiten werkt, is het wel een beetje afzien. Hoewel het zonnetje een hoop goed maakt! Wat zijn deze dagen, naast koud, toch vooral heerlijk licht!

Willem moest ook gewoon naar zijn werk. Hij heeft alleen vrijdag een vrije dag genomen, om samen met Jan weer een stuk Pieterpad te gaan lopen. Dat plan staat echter op losse schroeven, want als er geschaatst kan worden, gaat Jan liever schaatsen. Wel, dat Pieterpad zal niet weglopen. We passen het programma dan gewoon een beetje aan. Lopen doet Willem toch wel. Want hoewel het vanmorgen om zes uur best koud was met min zes graden en wat wind, ging hij gewoontegetrouw toch zijn maandagochtendwandeling maken. Een kilometer of 5 wandelen in de stilte van het molengebied. Er waren alleen wat fotografen op de been, die hun indrukwekkende camera´s in stelling brachten om de zonsopkomst te fotograferen.

Willem kwam opgefrist thuis en pelde laagje voor laagje af: dik, winddicht jack, muts, sjaal, handschoenen. Kruip maar lekker bij de kachel, manlief, ons ontbijtje staat klaar. Lekker verwarmende havermoutpap met rozijnen, banaan, kaneel, honing en een krul roomboter. Mmmm.

Langzaamaan ontwaakte Huize Luijkensteijn. In vakantietempo, zeg maar. Maar huisvrouwenprogramma´s draaien gewoon door. Vakantie of niet. Alleen heb ik in de vakantie wel een alternatief ritme. En dat voelt best lekker. Toen ik de boel aan kant had en de wasmachine draaide, besloot ik lekker in de keuken aan de slag te gaan. Soep koken. Willem had vandaag een pot soep mee naar zijn werk, in plaats van de normale salade. Ook soep is typisch zoiets heerlijk verwarmends. Ik heb er hier bij, die soep zo lekker vinden, dat ze het gerust als ontbijt eten :-).

Ik had nog een flinke portie kastanjechampignons in de auto liggen. Bevroren uiteraard :-), vanwege de vorst. Maar dat geeft niet. Bevroren champignons kun je prima verwerken. Ik maakte maar liefst 7 liter soep. Een pan voor de komende en gaande man met trek. En een paar potten voor de voorraad.

Eigenlijk zou ik nog wel een pan erwtensoep willen maken. Maar ik vind dat altijd een beste klus. En laatst had ik er vette pech mee. Ik had een grote pan (minstens 8 liter!) soep gekookt. En oh, wat was hij lekker. Ik zette de pan buiten neer, om af te laten koelen. ´s Avonds hees ik die zware pan naar binnen, om op te warmen. Wat denk je? Het schuim stond erop. Compleet bedorven. Ik had de grote hoeveelheid in kleinere pannen moeten doen, zodat de soep sneller afgekoeld was. Zo is een mens nooit te oud om te leren. Zoiets gebeurt me niet meer. Maar goed. Nu dan maar champignonsoep. Is ook lekker. En ik zag ook nog een stuk of wat bevroren paprika´s in mijn auto liggen. Dus paprikasoep is wellicht ook nog een plannetje.

We drinken hier verder lekkere warme dranken. Heel veel thee. Gewone thee, gemberthee, sterrenmunt, mmmm. Af en toe maak ik anijsmelk (van steranijs, niet van die mierzoete, dure staafjes poeder). Anijsmelk geldt hier als een traktatie. Echt iets ook voor deze week dus, want een vakantie leuk ik graag een beetje op met zulke eenvoudige, maar gewaardeerde traktaties.

Ik heb niet veel plannen voor deze week. Ondanks de vakantie staat mijn agenda best vol. Sowieso drie ziekenhuisbezoekjes met Maria. Daar gaat al veel tijd in zitten. Verder staat er  een verjaardagsvisite op en een visite bij mijn oom en tante, die hun 50-jarig huwelijk herdenken. Ook komt er bezoek van school voor Maria en is er de maandelijkse bijeenkomst van de spingroep. Genoeg te doen dus!

Inkopen

Als moeder van een groot gezin, heb ik me in de loop der jaren wel het één en ander aangeleerd over goed inkopen doen.

Ik heb geleerd te letten op de juiste prijs-kwaliteitverhouding (goedkoop=duurkoop enzo).

Ik leerde over de juiste timing van inkopen doen (aan het einde van de markt leert men de koopman kennen. En: buiten het seizoen kun je vaak goed je slag slaan).

Ik leerde m´n cashflow in de gaten houden en de inkopen daar op af te stemmen (niet groot inslaan van een goede aanbieding, als je budget vervolgens de aankoop van noodzakelijke producten niet meer toelaat enzo).

Ik leerde voorraadbeheer, zodat ik geen overbodig grote voorraad van iets aanlegde, terwijl ik op een andere plaats misgreep.

Wie zei er nu, dat een huisvrouw (zonder bezigheden buitenshuis) zich niet kan ontwikkelen? Dat vind ik pure nonsens! Ik heb me in de afgelopen 31 jaar op allerlei gebied goed kunnen ontwikkelen. En vaak komen de aangeleerde vaardigheden heel goed van pas.

Zo komen mijn vaardigheden op inkoopgebied mij heel goed van pas, nu ik een eigen webshop heb :-).

Vandaag had ik een echte inkoopdag. Ik begon met het online plaatsen van een bestelling van bakblikken en andere keukenbenodigdheden. Handig dat je daarbij niet aan openingstijden gebonden bent. Ik deed mijn bestelling in de randen van de nacht en kreeg later vandaag de bevestiging, dat mijn spullen morgen geleverd worden. Mooi!

Direct na het ontbijt ben ik samen met Maaike naar mijn leverancier van verpakkingsmaterialen gereden. Elk jaar is daar in september een actie, waarbij je 25% korting krijgt. Vorig jaar heb ik er ook royaal gebruik van gemaakt. En dit jaar heb ik ervoor gezorgd, dat mijn voorraad inpakmaterialen flink geslonken was, zodat ik mijn slag kon slaan. Inpakmaterialen zijn heel duur. Voor een middelmaat stevige doos, waarin zo´n 15 kilo meel/bloem vervoerd kan worden, betaal je al snel een euro. Als dat voor 75 cent kan: graag! Ik had een lange boodschappenlijst bij me. De auto werd helemaal volgeladen. Ik was bijna 500 euro kwijt en had daarbij dik 125 euro korting gescoord.

Vlakbij deze leverancier is de Makro. En die stond ook op het lijstje. Ik had brandewijn nodig (om advokaat te maken). Als altijd wanneer we naar de Makro gaan, gingen Maaike en ik nog even neuzen in de outlet-afdeling. Daar kom je soms leuke koopjes tegen. Vandaag lag er niet zoveel van mijn gading. Wel zag ik dat er overhemden in de aanbieding waren en Willem had juist vanmorgen gezegd, dat hij wel wat nieuwe kon gebruiken. Ik zocht twee exemplaren uit, een witte en een gekleurde. Maaike stond zich intussen te verlekkeren bij een Kitchen Aid blender, waar 25% korting op zat. Het bleek te gaan om een uitlopend model. Er stonden er nog vier en dus zei ik, dat ze thuis maar eens op haar gemakje op internet moest uitzoeken, of het werkelijk om een koopje ging. Dat heeft Maaike inderdaad gedaan. Wat bleek? Dit apparaat wordt nu overal voor ongeveer hetzelfde bedrag (150 euro) aangeboden. Het was dus zéker geen exclusief Makro-koopje. Bij de Makro waren ze alleen in rood verkrijgbaar. In andere winkels ook in andere kleuren. Maar Maaike bedacht, heel verstandig, dat het ding al uit de garantie zou zijn, als ze hem t.z.t. in gebruik hoopt te nemen. Zo is dat. Bovendien is er tegen die tijd wel wéér een model wat er met korting uitgaat. Kijk, zo leert Maaike ook meteen inkopen doen :-).

Eigenlijk was het Makrogebeuren meer een leuk uitstapje. Maar we hadden het nuttige mooi met het aangename verenigd. Ik had m´n brandewijn en we reden snel naar huis. Ik zou om half 11 bezoek kríjgen en Maaike móest juist op bezoek: bij de tandarts :-).

Tussen onze thuiskomst en het volgende inkoop-agendapunt zat 3 uur. Precies genoeg om brood te bakken. Dus zette ik snel mijn broodbakmachines te kneden. Ik dronk koffie met mijn bezoek. Lekker met een plak cake (van de Makro).

verwend!

En nadat m´n bezoek weggegaan was sjeesde ik door mijn huishouden. De tweede was van vandaag naar buiten aan de lijn, de derde was aangezet. En verder al die kleine bezigheden, die altijd maar weer door moeten gaan. Ik ruimde ook meteen de auto leeg. Het was nog een uitdaging om al de verpakkingsmaterialen een plekje te geven!

Een deel kon de kast op ;-)

Voor ik er erg in had, kwam Henk alweer thuis voor de lunch. En toen we nèt aan een broodje zaten, reed Willem voor. Hij kwam ook thuis lunchen en nog even wat werken, voordat hij tegen drieën naar Amsterdam moest. Gezellig hoor.

Om half 2 stapten Maaike en ik in de auto voor een ritje naar de molen in Rotterdam. Daar stond een paar honderd kilo meel, bloem en bakmixen klaar. Van eerdere keren heb ik geleerd, dat ik het gewicht goed over de auto moest verdelen. Er kwam dus een deel op de achterbank en de rest achterin. Zo kwamen we zonder technische storingen aan de auto weer thuis :-). Onderweg hadden we een flinke plensbui gehad. Ik vreesde al, dat mijn was kletsnat was geworden. Maar dat viel mee. In Alblasserdam vielen slechts enkele spatten. Daarna wapperde m´n was vanzelf weer droog.

Juist toen Willem de deur uit stapte, stapte schoonmama binnen. Wisseling van de wacht! En dus nog maar een koffieronde. Intussen had ik geweldige hulp: Maaike en neef Henk haalden de auto leeg, prijsden de spullen en zetten alles keurig in de schappen. Zo dan!

Na de koffie en een haak- en kletsmomentje met schoonmama had ik nog juist tijd genoeg om de bestellingen van vandaag in te pakken en naar het postkantoor te brengen. Het is bijna elke dag een race tegen de klok. Maar ook vandaag lukte het weer. En ook vandaag dook ik meteen daarna de keuken in.

Witlof en draadjesvlees was Willem z´n verzoeknummer. Prima, heer :-). En hoewel Willem pas thuiskwam, toen wij bijna klaar waren met eten, genoot hij er evengoed wel van.

Bij het eten koken had ik de ruimte in de keuken moeten delen met Maria. Die vroeg, toen ze thuiskwam van haar stage: ¨Mag ik iets bakken?¨ Eigenlijk hoef je zoiets nooit te vragen. Ik vind het altijd prima. Ze had een leuk recept voor stroopwafelcupcakes gevonden. Dat kwam mooi uit, want ik had nog een pakje met 5 stroopwafels liggen. Precies genoeg. Maria had ook zelfrijzend bakmeel nodig. Dat had ik niet meer. Maar ik had wel bloem en bakpoeder en leerde Maria hoe je daar heel simpel zelf zelfrijzend bakmeel mee maken kunt.

Na het eten moesten de cupcakejes nog afgemaakt worden. Daarbij kwam een vriendin gezellig assisteren. Zo leuk, een paar van die meiden in de keuken. En als het dan ook nog iets lekkers voor bij de koffie oplevert?! Helemaal goed!

Maaike en Jaap gingen de calorietjes eraf lopen. Extra leuk, nu de molens deze week weer verlicht zijn!

En zo had ik een inkoopdag met tussendoor wat huishouden en huiselijkheid. Wat wil je nog meer?

Energie

Nu de pijn weg is, voel ik dat mijn energie terugkomt. Hoewel ik vaak hoor, dat ik wel ´heel veel energie´ moet hebben, merkte ik zelf dat het energielevel echt niet meer was, wat het geweest was. Ik dacht, dat het zo langzamerhand wel bij de leeftijd zou horen. Dat klinkt zo ongeveer bejaard, maar eerlijk is eerlijk: als je (bijna) 50 bent, kun je domweg minder aan dan op je twintigste. Dat dus. Maar intussen lijkt vooral de pijn een enorme energievreter te zijn geweest.

De dag begon rond vijf uur. Eén van de eerste klusjes was het snijden van het gisteren gebakken maïsbrood. Ha, ha, het zag er inderdaad níet uit! Maar de jongens wisten er best raad mee :-).

Ik had m´n gewone ochtendritueel. Behalve het standaard strijkrondje, want ik zat iets te lang met m´n neus in een (bijbelstudie)boek. Niet erg. Die strijk zou niet weglopen. Het was tijd om te ontbijten met Willem en de kinderen (behalve die al naar hun werk waren) en daarna naar moe voor de kous. Vlak voordat ik naar moe zou gaan, bedacht ik, dat Henk vandaag echt z´n jas aan moest naar school (vanwege de regen) en dat daar een grote scheur in zat. Dus pakte ik snel naald en draad en prikte de jas weer keurig dicht.

Op de terugweg bij moe vandaan ben ik nog even wat boodschapjes gaan doen. Er lag namelijk een overschot aan tomaten, die op moesten en ik had bedacht een deel te gebruiken om tomatensoep te maken. Ik had echter geen soepvlees in huis om een goede bouillon te trekken. Bij AH vond ik een mooi stuk afgeprijsd rundvlees, wat prima dienst kon doen.

Ik haalde ook wat spullen in huis voor de Mexicaanse ovenschotel van Doortje, waarin ik ook flink wat tomaten in wilde verwerken.

Thuis gekomen ging ik daarom eerst maar eens een poosje aan de slag in de keuken. Ik sneed het vlees in blokjes voor de bouillon en zocht wat groenten bij elkaar, die ook mee mochten trekken. Ik had niet veel bijzonders in huis. Geen prei, geen wortel, geen bleekselderij. Maar uien en knoflook heb ik altijd en dat is alvast een mooie basis. Ik deed er bloemkool en paprika bij. Daarnaast deed ik een graai in de pot met gedroogde champignons, gedroogde pepertjes en de laurierblaadjes. Zo hoor, als dat geen lekkere bouillon wordt!

Ik had bij AH een receptje uit het kaartjesrek meegegrist van gezonde koeken. En ik had zin om ze ´even´ te maken. Uiteraard werd het receptje aangepast aan de dingen die ik in huis had. De koeken vielen (vanavond) prima in de smaak. Alleen moeten ze voor het mooi óf iets smeuïger, óf iets brosser. Daar ga ik dus nog maar een keer aan sleutelen. Voor vandaag was het een lekker experimentje :-).

Ik kwam nog wat druiven tegen, die op moesten. En, gravend in de koelkast, zag ik ook een eenzaam bakje blauwe bessen staan. Nu ik toch in de keuken bezig was, werd dat -hup- een lekkere juice. Een paar appels erbij voor wat volume en wat frisheid. Het smaakte vanavond heerlijk bij wijze van toetje.

Zo. Genoeg gedaan in de keuken. Nu eerst de boel maar eens aan kant maken. Midden in de kamer stond een krat met naai- en handwerkspullen, waar ik het naaigerei voor Henk z´n jas uit opgediept had. Het was nog zo´n onuitgepakte krat, waarvan er nog wel een stuk of acht op Maaikes kamer staan. Mooi moment om de spullen uit deze krat een definitieve plaats in moeders kastje te gaan geven. Toch fijn weer een krat leeg! Toen alles keurig in de kast lag, moest ik me beheersen om niet meteen de volgende krat te pakken en leeg te ruimen. Dat moet echter op een ander moment. Er lag voor vandaag werk genoeg, wat gedaan moest worden.

Bij het leegruimen van de krat zat ik ineens weer met dat half afgemaakte borduurwerk in m´n handen. Ik heb het maar vooraan in de kast gelegd. Wie weet komt er binnenkort van, dat ik die lap eens oppak en afmaak.

Ik moest na de lunch even naar Ridderkerk en besloot om meteen door te rijden naar Rotterdam, naar de de molen, voor m´n wekelijkse bestelling voor de shop.

Ik word altijd blij, als ik de molen weer zien. Ja, ik heb wat met molens ;-).

Thuis kon ik direct aan de slag om de bestellingen klaar te maken en naar de post te brengen.  En dan is het wéér tijd om de keuken in te duiken. De bouillon was inmiddels klaar en werd gezeefd. Ik stoofde enkele uien en twee kilo tomaten tot alles zacht was. Ik zette er de staafmixer in om de boel te pureren. Als je écht gladde soep wil, gebruik je beter de passe-vite. Maar wij malen niet om tomatenpitjes of kleine stukjes vel. Ik deed de tomatenprut bij de bouillon, voegde het soepvlees, soepballetjes, vermicelli en bouillonpoeder toe. Later kwam er nog wat peper bij. Mmm. Zo lekker!

Ook de Mexicaanse schotel moest worden gemaakt. Hiervoor gebruikt ik een kilo tomaten. Ook ging er bijna een hele zak buitenbeentjes-paprika´s en een aantal uien door. Ik hou erg van verse groenten en op deze manier hoefde ik niet al teveel blikjes toe te voegen (maïs en kidneybonen). Ik heb geen fatsoenlijke ovenschaal voor als we met de hele club zijn. Maar de diepe ovenplaat werkt ook prima.

We hebben gesmuld.

Intussen had ik ook een deeg voor een nieuw maïsbroodje in de narijs staan.

Zo hoefde de oven maar één keer op te warmen. Na het eten  kon het broodje de oven in. 

En toen stonden die wasteilen nog onaangeroerd...Daar heb ik vòòr de koffie nog even een flink gat in geslagen. Ik ben op de helft gekomen. Echt fijn! Ik heb in geen tijden ´s avonds puf gehad om achter de strijkplank te gaan. En nu ging het fluitend.

We dronken koffie en keurden de koeken. Daarna gingen Willem en ik de dag vol maken bij een jarige zwager. Het was een fijn, productief dagje.

Kostuums, molens en stemmen

Kostuum-marathon
Vorige week donderdagavond hadden wij een kostuum-marathon. Nu de bruiloft van Trijnie en Gerwin steeds dichterbij komt, werd het hoogtijd, om de kleding van iedereen in orde te gaan maken. Voor Jan en Henk was ik al eerder geslaagd. Zij moeten alleen nog overhemden en schoenen. Voor Maaike en Maria ben ik ook grotendeels klaar. Er hangen twee prachtige, op maat gemaakte, jurken voor hen klaar. Nu gingen we voor de kostuums. Ik wilde het liefst met alle mannen tegelijk op stap, maar Koos was nog op stage in Den Helder. Bleven over: Willem, Dirk, Leendert en Hans. En Jaap, de vriend van Maaike, wilde ook meteen wel mee.

Ik had van tevoren een afspraak gemaakt bij Only for men in Geldermalsen. Het is tenslotte wel fijn, als je goed geholpen wordt, als je met vijf man tegelijk komt shoppen.

En daar gingen we dan. Trijnie en ik gingen mee. We waren dus met z'n zevenen. Het werd een gezellige avond :-).

Bij Only for men kregen we eerst een lekker bakkie koffie.

Daarna gingen er twee verkopers aan de slag om man voor man eens deftig in het pak te steken. Overhemd erbij, schoenen erbij, accessoires erbij. Toe maar. Helemaal compleet :-). Het eindresultaat laat ik DV na 22 oktober hier wel zien :-).

Donderdagavond gaan we nog een keer terug. Met Koos. En ook om de kostuums waar nog iets aan vermaakt moest worden meteen op te halen. We kijken terug op een heel geslaagde avond!

Molenweek 2015, Molenmarkt

En toen was het vrijdag. De dag, waar hier al een week lang naar werd uitgekeken. De dag van de jaarlijkse Molenmarkt!

's Middags ben ik eerst op pad gegaan om weer een kuiken onder m'n vleugels te vergaren. Koos belde 's middags op, of hij van het station in Dordrecht afgehaald kon worden. Natuurlijk :-). Hij was daar samen met een vriend gearriveerd. Ze hadden het geweldig gehad in Den Helder bij de Marine! 

Koos zat vol verhalen. Ze hadden ook nog eens geweldig geboft met het mooie nazomerweer en hadden bijna de hele tijd op Texel gezeten. 

's Nachts had hij wacht gelopen. Maar nee, hij was helemaal niet moe, hoor. En dat hij haast geen stem meer had, had ook niets te betekenen :-). 

Hij was er apetrots op, dat ze daar gezegd hadden, dat hij leiderskwaliteiten heeft. Hij was er echt een stuk van gegroeid, van dat weekje.

Zodra hij weer de voet over de drempel had, verdween ik de keuken in. Er moesten pannenkoeken gebakken worden. Véél pannenkoeken. Want er zouden een paar gasten meeëten, die ook 's avonds naar de Molenmarkt zouden gaan.

Pannenkoeken is dan meteen zoiets feestelijks. En lekkers. En gemakkelijks. Perfect :-).

Ik maakte dus een afwasteil vol beslag en ging aan de bak.

En nee, daar heb je echt geen pannenkoekenmix of zoiets voor nodig hoor. Je neemt gewoon op 500 gram zelfrijzend bakmeel een stuk of 2, 3 eieren, een beetje zout, 1 liter melk. Lekker beslagje maken, beetje zonnebloemolie erdoor, zodat je niet steeds boter in de pan hoeft te doen. Voor het lekker deed ik er wat vanille-essence door. En voor de vulling verving ik een deel van het zelfrijzend bakmeel door volkorenmeel. Ik bakte ze naturel, met spek en met kaas. Mmm.

Met 40 pannenkoeken was m'n beslag op. Maar ik twijfelde eraan, of dat genoeg zou zijn. Geen nood. Ik had nog een grote pan lekkere, verse tomatensoep in de koelkast staan. Die werd ook nog even opgewarmd. Zo kwamen de buikjes allemaal vol.

En na het eten was alles zó opgeruimd en togen we naar de markt. Mijn vriendin Wilma was traditiegetrouw ook van de partij. Op de markt deelden we ons in groepjes op. Dat is gemakkelijker. Wilma en ik namen Henk onder onze hoede. En daar gingen we. Schuifel de schuifel langs alle kramen met leuks en moois en lekkers. En tenslotte nog even neuzen op de kinderrommelmarkt, die helaas elk jaar kleiner lijkt te worden.

Het begon donker te worden. Tijd om de beentjes even te strekken en koffie te gaan drinken in het zaaltje van de kerk. Wim, Geertje en de kinderen voegden zich daar ook bij ons.

Tijdens het koffiedrinken waren de kinderen de dijk al opgelopen naar de schiettent. Maar hé! Die was er niet! Dat kan niet, hoor, na al die jaren ;-).

Maar goed. Het was echt zo. Geen schieten na de koffie dus, maar naar de verlichte molens! De jongens kregen nog een lekker ijsje. Wat een verwennerij!

De molens waren weer even mooi als altijd. Maar door de bijna windstille avond, stonden de molenbeelden ook nog eens prachtig gespiegeld in het water. Uniek!

We hebben de hele avond vol gemaakt en kwamen pas om 11 uur thuis. 

Stemmen

En ja, grote stapels lekkere pannenkoeken bakken gaat me nog prima af in mijn oude, bouwvallige keuken. Toch liep ik me al een paar dagen stiekem enorm te verheugen op mogelijk een nieuwe keuken. Aan de stemmen zou het beslist niet liggen. Er zijn al zo'n 3500 stemmen op dit moment!

Op de markt werd ik hierover verschillende keren aangesproken. Zo leuk om te merken dat mensen je dat echt gunnen en helemaal meeleven.

Maar...zaterdagochtend zag ik dat de voorwaarden ineens veranderd waren. Was het eerst zo, dat degene met de meeste stemmen de keuken zou winnen, nu is er van gemaakt, dat de winnaar voor 50% wordt gekozen op basis van het aantal stemmen en voor 50% wordt gekozen door de jury. Dat verandert de zaak. Het is dus nog erg onzeker. Ik moest er beslist even mijn best voor doen, maar ik heb het hele zaakje van me afgezet. Als ik de keuken win: heel, heel fijn. Als ik hem niet win: dan ook goed. Dan gaat hij vast naar iemand die hem ook heel erg goed gebruiken kan. 

Aan de pannenkoeken zal het niet te merken zijn :-).