Een week met van alles wat

Het was weer een week vol afwisseling, vorige week. Ik schrijf een klein verslagje. Dat gaat het handigst aan de hand van de foto´s op m´n telefoon. Die fungeren als mijn externe geheugen, zeg maar ;-). 

Meel-oorlog

Vanmorgen was het de eerste keer, dat Jan en Henk thuis aan hun schoolwerk moesten. Ik had bedacht, om ze samen op de workshopzolder te installeren. Maar Henk wilde liever alleen zitten. Toen was het even puzzelen, wat het handigste plekje voor hem zou zijn. We kozen voor Koos z´n kamer. Koos is overdag toch aan het werk en Henk hoeft alleen maar overdag aan school te werken. Koos z´n kamertje is wel een beetje kaal en ongezellig. Dit kamertje was eigenlijk bedoeld als logeerkamer en stond ergens onderaan de lijst om opgeknapt te worden. Maar Koos wilde het kamertje dolgraag voor zichzelf en is er, kaal en wel, zo ingetrokken. Ach ja, de jongens kijken niet zo krap :-). Stipt om half 9 had Henk zich geïnstalleerd en juist ook op dat moment kwam de dagopening binnen via een youtubelink. Super goed geregeld dus! Henk kon na de dagopening zelfstandig aan de slag. Af en toe ben ik gaan kijken en heb wat zinsontleding uitgelegd, wat hij niet kon goed begreep. Leuk hoor. Ben ik toch nog juf. Dat wilde ik vroeger graag worden :-).

Jan installeerde zich op de workshopzolder. Hij vindt het heerlijk om thuis te werken. Voor hem is dit echt goud.

Al snel kon ik mijn eigen programma gaan volgen. Maaike was deze dag nog thuis, hoewel ze zich al helemaal beter voelt. Ook morgen moet ze verplicht nog een dag thuis blijven. Ze spelen echt op ´safe´ op haar werk. En terecht. Maar nu kwam het toch wel heel mooi uit, dat ze mij kon helpen. Samen met Maaike en Maria trok ik eerst de boel aan kant en daarna togen de meisjes naar boven om daar in de inpakruimte aan de slag te gaan. Er was genoeg inpakwerk! Ze zijn echt de hele ochtend bezig geweest.

Intussen maakte ik eerst advocaat voor de webshop.

Daarna was het koffietijd. We houden vaste pauzetijden aan en ´s morgens is dat om 10.00 uur. Gezellig! Willem thuis, Jan en Henk thuis, meisjes thuis :-). Het leek wel een koffietentje hier.

Na de koffie sprong ik in de auto om naar de papiergroothandel te gaan voor dozen en plakband. Op de terugweg reed ik langs de loods van de groenteboer. Er zijn veel markten vervallen en daarom verkopen ze veel op bestelling en vanuit de loods. Er stond een mooie hoeveelheid groenten en fruit voor me klaar. Fijn! Daar kunnen we weer mee vooruit.

Juist toen ik thuiskwam appte de molenaar dat mijn bestelling klaarstond. Dat leverde een hoeraatje op. Er stonden zóveel bestellingen klaar, waar nog meel en bloem bij moest! Na de lunch ben ik dus snel op pad gegaan naar Terbregge. De molenaar heeft samen met een vriend m´n caddy helemaal volgepakt. Maar liefst 1100 kilo ging erin.

De rest van de middag hebben Maaike en Maria meel en bloem ingepakt en heb ik zoveel mogelijk bestellingen klaargemaakt. Henk hielp ook nog mee. Die was allang klaar met z´n schoolwerk. En aan het eind van de middag heeft Jan alle dozen de trap af gesjouwd en in de caddy gezet. Hup! Weer ruim een rolcontainer vol pakjes de deur uit. Gaat lekker. Hoewel...het lijkt wel een MEEL-OORLOG! Er zijn ook vandaag weer meer bestellingen binnen gekomen, dan er pakjes de deur uitgegaan zijn. De achterstand is dus, ondanks ons gezwoeg, alleen maar groter geworden. Het is niet anders. Meel en bloem en gist schijnt overal uitverkocht te zijn.

Ik kookte een heerlijke stamppot prei. Mmm! Lekker met grove mosterd, blokjes feta en peper uit de molen. Smullen!

Leendert at ook mee, want hij tegelde vanavond de badkamer af. Zo fijn! Weer een stukje verder!

Na het eten moest er nog een bestelling weggebracht worden naar Krimpen aan de IJssel. Willem wilde dat wel doen. Maar Maaike zei: ¨Ga nou lekker even mee. Hup! Dan hebben jullie nog even tijd voor samen.¨ Dus reden we samen de vallende avond in. Oh, wat was het prachtig!!

Nadat we de bestelling hadden afgeleverd, reden we via Hendrik Ido Ambacht terug. Daar haalden we nog even twee dozen amandelspijs op. Ziezo. Een nuttig rondje, wat tegelijk aangenaam was. Oftewel: het nuttige met het aangename combineren. Dat is het mooiste wat er is.

We waren met de koffie thuis en daarna hebben Maaike en ik nog zo´n anderhalf uur aan de bestellingen gewerkt. Maar nu is het weer welletjes geweest! Het was een volle dag. Wat zal de dag van morgen brengen?

Tellen, tellen, tellen

Enigszins halfslachtig ben ik de afgelopen dagen weer aan het werk gegaan. Halfslachtig vanwege vakantievierende kinderen, waardoor ik niet in mijn gewone huisvrouwenflow kom. Maar goed. Ik heb dan toch mijn best gedaan om een toren van wasgoed weg te werken. Er stond woensdag een flinke berg op me te wachten.

En die berg bleek bij nader inzien slechts een selectie... Toen ik alle slaapkamers afgestruind was, kwam er minstens nog zo´n berg wasgoed voor de dag. Welkom 2018 :-)).

Ik bakte weer gewoon bruin brood. De oliebollen, appelflappen, kerstbroden en andere luxe snoeperij is op. Maar er is niets mis met een lekkere, vers gebakken bruine boterham, toch?

Ik trok een stevige kippensoep voor Hans, die al een week grieperig en snotterig is.

Ik maakte ook weer advokaat voor de shop. In de wintertijd een wekelijks terugkerend karweitje, waar ik beslist geen hekel aan heb.

En vandaag was het de dag van het balansen. Tellen, tellen, tellen dus! Trijnie kwam me een dagje helpen. Dat was super fijn. Ze noemde steeds een product van de lijst. Ik telde de voorraad daarvan. En Trijnie gaf het aantal in in de computer. Alle zakken meel, zakken zaden, zepen, flessen sap, potjes jam, bakblikken, zakken snoepjes, zakjes kruiden enzovoorts enzovoorts zijn geteld!! Het was een hele klus en het is heerlijk om achter de rug te hebben. Nu kunnen we met een schone lei aan het nieuwe jaar in de shop beginnen.

Intussen had Maria ook zin om iets te doen. Iets waar we op de familie-opruimdag niet aan toe waren gekomen. De voorraadlade onder mijn gasfornuis was één grote rommel en kon nauwelijks meer dicht. Maria heeft de la leeggehaald, alles nagelopen, halve pakjes bij elkaar gedaan enzovoorts. Nu heb ik keurig opgeruimde lade en zelfs ruimte over! Oh, wat een heerlijkheid!

Ik had (natuurlijk ;-)) nog allerlei plannetjes voor in de kerstvakantie. Maar lang niet alles is uitgevoerd. Soms helpt het om iets net even wat slimmer aan te pakken. Zo moest ik nog op stap voor schoenen voor Henk. Hij loopt op gympen. Niets mis mee, maar niet fijn als het gaat vriezen of als er sneeuw komt. Wegens gebrek aan tijd heb ik nu maar online geshopt. En er meteen schoenen voor Jan bij besteld, die eigenlijk ook best echte winterschoenen kon gebruiken. De schoenen waren al afgeprijsd, maar nu was ook het tweede paar nog eens voor de halve prijs. Zodoende heb ik nu twee paar fijne, warme, hoge schoenen voor 80 euro en het heeft me hooguit 10 minuten gekost. Kon ik dat toch mooi van mijn lijstje strepen!

Wat ook op mijn verlanglijstje stond: wol kopen om een poncho voor Maria te breien. Ik bedacht vanavond om 10 over half 9, dat dat best nog even kon. Gelukkig checkte ik de website van de wolwinkel: gesloten! Helaas. Misschien lukt het morgen nog.

Ik heb inmiddels geleerd om te kijken naar alles wat wèl gebeurd is, en niet naar alles wat nog móet. Met een groot gezin komt er zo snel iets tussen, dat een planning nooit méér is dan een verlanglijstje of een grove raming. Wat vandaag niet lukt, komt heus morgen wel. Of overmorgen. Of volgende week. Het geeft niet :-).

Gewoon bijzonder.

Enerzijds gebeurt hier elke dag genoeg om een boek over vol te kunnen schrijven, anderzijds denk ik weleens: wat zal ik eens schrijven? Er gebeurt eigenlijk niets bijzonders. Maar goed. Dan schrijf ik toch maar over alles wat niet bijzonder (en daarom eigenlijk juist wèl bijzonder) is.

In ons nieuwe interieur zijn bewust geen stylinghoekjes gecreëerd. Dat is omdat ik daar simpelweg helemaal niet goed in ben (in stylen), maar ook omdat ik de boel graag lekker ´leeg´ houd, zodat ik snel klaar ben met het huishoudelijke werk. Toch heeft soms iets volkomen functioneels best een decoratieve functie. Althans, dat vind ik in het geval van de grote schaal gemengde noten, die op tafel staat. Die noten staan daar niet voor de sier, maar om opgegeten te worden. Maar tegelijk vind ik het heel gezellig winters staan. Ook een beetje nostalgisch, want dan moet ik denken aan de onvermijdelijke zakken noten, die vroeger standaard in de kerstpakketten zaten. Mijn moeder haalde dan de notenkraker voor de dag. Zo´n houten geval: een bakje waar je de noot in deed en een ´steel´ die je in het bakje draaide en waarmee je de noot kraakte. Waar zou die zijn gebleven? Nu kreeg ik een paar zakken noten van de groentenboer. Ze waren nat geworden en hier en daar was er een schimmelig waasje over de noten getrokken. Daar is niets meer van te zien, nu ze goed droog zijn. Tast maar lekker toe, kinders!

oef, wat een lelijke foto ;-)

Ik maakte een nieuwe voorraad Lamme Teun (advokaat) voor de webshop. Meestal laat ik de gebruikte advokaatbus staan, want er zijn altijd wel liefhebbers, die hem willen uitschrappen. Nu schrapte ik hem zelf eens leeg. Het leverde precies een mooi glaasje op. En aangezien ik ´s morgens bij het opruimen van de koelkast nog een halfvolle spuitbus slagroom was tegengekomen, trakteerde ik mezelf op een heerlijk glaasje Lamme Teun. Proost! En dat zomaar op een lummelige donderdagmiddag in november!

En eigenlijk was die donderdag nog zo lummelig niet, maar best speciaal! Willem had me mee uit eten genomen. Iets wat we zelden doen en wat daarom zo extra leuk is. We gingen naar de Japanner in Ridderkerk. Dat had Willem speciaal uitgekozen, omdat je bij de Japanner zoveel keus hebt in vegetarisch (ik eet liefst vegetarisch). Maaike en Maria kookten voor de thuisblijvers en Willem en ik hebben genoten. Alleen dat eten met stokjes behoeft nog wel enige oefening. Ha, ha!

Zaterdag vierde schoonzoon z´n verjaardag. Heel gezellig met een brunch. Wat had Trijnie er een knus feestje van gemaakt! Het was erg geslaagd.

Zaterdagmiddag kwam er een koerier aan de deur met een grote verrassing. Zomaar voor mij! Met een heel lief briefje erbij. Ik werd er heel warm van.

Vandaag bakte ik kokosmacaronen. Ik zette het receptje al op Facebook, maar zal het hier ook posten:

Maak heerlijke kokosmacaronen in vijf minuten!

Doe 4 grote eiwitten in een pan en voeg er 200 gram kokosrasp en 200 gram suiker aan toe. 

Roer door elkaar en verwarm het mengsel 3 minuten op matig vuur. 

Blijf roeren en laat het mengsel niet kleuren. 

Schep met een kleine maat ijslepel bolletjes op een met bakpapier beklede bakplaat. 

(Of maak met twee lepels hoopjes, als je zo´n ijslepel niet hebt.) 

Bakken: 20 minuten op 175 graden in een voorverwarmde oven.

 Enjoy!

Henk is vanmiddag samen met Maaike naar de speelgoedwinkel geweest. Hij had op z´n verjaardagsfeestje enkele kadobonnen gekregen en die wilde hij verzilveren. Helemaal gelukkig kwam hij thuis! Hij had lichtjesslangen voor langs z´n fietswielen gekozen.

Willem ´moest´ meteen aan de slag, toen hij uit z´n werk kwam, om die lichtjes te monteren. Er moesten twee keer drie AAA batterijtjes in, maar ik had er nog maar vijf liggen. Maar Henk vond het geen enkel probleem om een pakje batterijtjes bij de winkel te gaan halen, want de lichtjes om z´n voorwiel deden het al! Hoe blij kun je zijn? Inmiddels zijn ook de lichtjes om z´n achterwiel gemonteerd. Ik denk zomaar, dat hij morgen vroeg naar school gaat :-)

En zo kabbelen de dagen voort. Elke dag met z´n eigen vreugde en z´n eigen zorgen. Met regen en met zonneschijn. En elke gewone dag is heel bijzonder! Gewoon bijzonder.