Verwaarloosd

Poeh, wat heb ik m´n blog verwaarloosd. Dat is in de afgelopen 13 jaar nog bijna nooit voorgekomen, dat ik 10 dagen niet schreef. Maar ja. Soms lopen dingen zo. 

Het was een spannende week

Wat een spannende week hebben we achter de rug! Het begon vorige week zondagavond, toen ik flink buikpijn kreeg. Dat was raar. Want ik heb eigenlijk bijna nooit buikpijn. Ik dacht, dat ik misschien iets verkeerds gegeten had en hoopte dat het vanzelf weer over zou gaan. 

Maandag: de hele dag buikpijn.

Dinsdag: de hele dag buikpijn.

En ja, het ging ook ´s nachts niet lekker. Regelmatig werd ik wakker van de pijn.

Woensdagochtend besloot ik de dokter te bellen. Ik kon daar aan het eind van de ochtend terecht. De dokter onderzocht me heel nauwkeurig en kwam tot de conclusie, dat ik een ontsteking had (waarvoor ik een antibioticakuur kreeg). Maar hij voelde ook een tumor (zwelling), waar hij niet gerust op was. Dat moest onderzocht worden. Nog diezelfde middag belde de dokter me op. Hij had een afspraak voor me bij de gynaecoloog gemaakt voor dinsdag de 23ste. Fijn snel dus! Maar wat duren zes dagen in zo´n geval ver-schrik-ke-lijk lang!!

Intussen deed de antibiotica gelukkig z´n werk en mijn buikpijn was in een paar dagen tijd verdwenen. Ik werd ´s nachts dus niet meer wakker van de pijn, maar nu werd ik wakker van de onrust. Want wát zou er nu in mijn buik zitten, wat daar niet hoorde?!

Ik was erg blij, toen ik vanmorgen eindelijk, samen met Willem, onderweg was naar het ziekenhuis in Dordrecht. De dokter was erg aardig. Eerst vroeg hij natuurlijk van alles en daarna onderzocht hij me. Het was niet meteen heel duidelijk, maar uiteindelijk was de conclusie, dat er wel iets zat, maar dat dat niet erg was. Voor de zekerheid is er nog een uitstrijkje gemaakt en over twee weken word ik daarover gebeld. Maar eigenlijk verwacht de dokter daar niets van en is er dus gelukkig een einde gekomen aan een week lang spanning!

Wat zijn we allemaal blij!

Nu moet ik even bijkomen van alles. Van de pijn, van de ontsteking, van de antibiotica-troep, van de spanning, van de onrustige nachten...

Vanavond heb ik daarom iets leuks gedaan: voorzaaien!

Ik gebruikte hiervoor mijn nieuwe, duurzame, kiembakje van gecertificeerd natuurrubber en milieuvriendelijke grond van kokosvezels (zonder turf!). Die kiembakjes en die grond komen binnenkort in de webshop, maar moest mocht ik natuurlijk eerst zelf testen :-).

Van een bloglezeres heb ik vorig jaar allerlei zaden gekregen en ik had zelf ook nog wat zaden in voorraad. Groentenzaden en bloemenzaden. Je wilt niet weten, wat een voorpret dat geeft, dat voorzaaien :-). Ik denk zomaar, dat er de komende tijd nog weleens aardig wat van dit soort berichtjes langs zullen komen.

Vorig jaar heb ik erg genoten van mijn moestuintje. Het was toen eigenlijk een tuintje ´voor spek en bonen´. Zomaar zonder plan; kijken wat er van terecht zou komen. Wat vond ik het leuk! Het smaakte echt naar meer. Dit jaar is er wèl een moestuin-plan(netje). Hans wil me binnenkort helpen om de bedden en paden uit te zetten. We houden het heel simpel, met paden van boomsnippers. Dat kan Hans gewoon meenemen van zijn werk en past in het low budget plan.

Zodra er bedden en paden zijn, kan ik beginnen met gestructureerd wieden. Want het onkruid schiet natuurlijk aan alle kanten de grond uit. Maar niet alleen onkruid, hoor! De rabarber komt ook al op!

En ik heb een prachtig bosje jonge brandnetels staan. Binnenkort staat er hier brandnetelsoep op het menu.

Vanavond, vòòr het eten, hebben Hans en Maaike samen een stuk van de parkeerplaats voor ons huis ingezaaid met gras. Dat had ik vlak voor de winter willen doen, maar daar was niets meer van gekomen. We zijn extra gemotiveerd om het nu rondom ons huis wat meer ´af´ te krijgen, want in september hopen Maaike en Jaap te trouwen. Dan moet het er natuurlijk wel netjes uitzien ;-). Maar goed. Dat is een hele klus. En het is een utopie om te denken, dat dat allemaal in één seizoen klaar is. Ik denk, dat vijf seizoenen dichter bij de waarheid ligt. Het geeft niet. We genieten evengoed van ons ´buiten´, ook al is het niet af. Sinds zondag zitten we elke koffiepauze buiten. We boffen maar met zulk heerlijk weer! De zonsopkomsten en -ondergangen zijn ook steeds weer zó spectaculair. 

Zonsondergang 23-02-21

Ik zei het toch?!

Ik zei het gisteren al, dat het ook vandaag wel weer meer van hetzelfde zou zijn. En ja hoor. Voor de derde dag op rij waren daar op de vroege morgen de stapeltjes gezinswas. De stapeltjes zijn niet zo hoog. Ik ben weer helemaal bij met de was en het dagelijkse portie is alleszins te overzien voor een gezin van 8 personen. Alleen moest ik vanmiddag nog even een paar overhemden strijken. Die kon ik vanmorgen niet van de zolder plukken, want daar lag Maria´s vriend de slapen.

De morgen was prachtig zonnig.

Nadat Willem en ik gezellig samen op de bank een schaaltje havermout hadden gegeten, besloot hij even een ommetje te gaan maken. Het was wel heel koud. Maar met muts op, een warme jas aan en goed schoeisel, was het goed te doen. Hij kwam heerlijk opgefrist thuis.

Intussen was ik met Maaike naar de inpakruimte gegaan. We hadden gisteren al afgesproken, dat we om 8 uur zouden beginnen. Eerst de noodzakelijkste spullen inpakken: speltmeel, speltbloem, havervlokken en zadenmix. Daarna hadden we voldoende voorraad om heel veel pakketten klaar te maken.

Rond de lunch hadden we 36 pakketten kant-en-klaar staan voor verzending.

Beneden was er ook van alles gebeurd. Er was nog een beetje pannenkoekenbeslag over van gisteren en Willem gaf Henk bak-les. Na de les mocht hij uiteraard het resultaat lekker opsmikkelen.

Ziezo. Altijd makkelijk als je kinderen pannenkoeken kunnen bakken :-).

Vanmiddag moest Maaike gaan werken. En Maria was ook niet beschikbaar om me te helpen met inpakken, want ze was samen met haar vriend aan het boodschappen doen. Niet erg. Ik ging het gewoon op mijn gemakje in mijn eentje doen. Het lukte me om nog 20 pakketten klaar te maken. En zo gebeurde het dat Willem en ik om 16.00 uur met 56 dozen in de caddy op stap gingen naar een postnl business point in Dordrecht. We konden daar alles met gemak kwijt. Er was een zelfscanner en we konden alle pakjes scannen en in de containers laden. Makkelijk hoor. Er lagen ontsmettingsdoekjes bij de scanner. Alles was keurig geregeld. Vandaag heb ik voor de eerste keer van de week meer pakjes weggebracht dan dat er bestellingen binnen kwamen. Eindelijk heb ik dus een heel klein stukje achterstand ingelopen! Maar het is nog steeds onwerkelijk druk. Nou ja, morgen is de winkel fijn een dagje dicht.

Toen we thuis kwamen, was ik het even een beetje zat. Ik heb me een poosje teruggetrokken in de badkamer. Even een spa-momentje. Haha.

Daarna was er de drukte van de zaterdagse patatten. Willem had ´s morgens verse friet gemaakt van 5 kilo aardappels. Nu zaten we er met z´n elven lekker van te smikkelen.

Vanavond moest ik nog even brood bakken. Dat was erbij ingeschoten. Ze staan nu in de oven. Hebben we morgen in elk geval heerlijk vers brood. Verder zal het morgen weer vreemd zijn, nu de kerkdiensten niet op de gebruikelijke manier plaats kunnen hebben. Trijnie logeert hier onverwachts. Die zat alleen, omdat Gerwin dienst heeft. En in deze spannende tijd is dat niet zo fijn. Dus ging Hans haar halen en is ze nog weer even onder moeders vleugels.

Mijn vriendin Wilma was vanavond ook bij ons. Ze had nog wat plaatjes voor in het stickerboek van de Jumbo. Ik vond het al zo jammer, dat ik daar deze week helemaal geen tijd voor had. Maar er zijn verschillende mensen ijverig voor me aan het speuren geweest. De plaatjes werden zelfs in de brievenbus gedeponeerd. Ik hoef nu nog maar 7 plaatjes. Echt fijn hoe mensen je blij kunnen maken met zoiets!

De zon ging prachtig onder. Hopelijk komt ze morgen ook weer prachtig op. Dat geeft licht en lucht in deze zorgelijke en spannende tijd.

Meel-oorlog

Vanmorgen was het de eerste keer, dat Jan en Henk thuis aan hun schoolwerk moesten. Ik had bedacht, om ze samen op de workshopzolder te installeren. Maar Henk wilde liever alleen zitten. Toen was het even puzzelen, wat het handigste plekje voor hem zou zijn. We kozen voor Koos z´n kamer. Koos is overdag toch aan het werk en Henk hoeft alleen maar overdag aan school te werken. Koos z´n kamertje is wel een beetje kaal en ongezellig. Dit kamertje was eigenlijk bedoeld als logeerkamer en stond ergens onderaan de lijst om opgeknapt te worden. Maar Koos wilde het kamertje dolgraag voor zichzelf en is er, kaal en wel, zo ingetrokken. Ach ja, de jongens kijken niet zo krap :-). Stipt om half 9 had Henk zich geïnstalleerd en juist ook op dat moment kwam de dagopening binnen via een youtubelink. Super goed geregeld dus! Henk kon na de dagopening zelfstandig aan de slag. Af en toe ben ik gaan kijken en heb wat zinsontleding uitgelegd, wat hij niet kon goed begreep. Leuk hoor. Ben ik toch nog juf. Dat wilde ik vroeger graag worden :-).

Jan installeerde zich op de workshopzolder. Hij vindt het heerlijk om thuis te werken. Voor hem is dit echt goud.

Al snel kon ik mijn eigen programma gaan volgen. Maaike was deze dag nog thuis, hoewel ze zich al helemaal beter voelt. Ook morgen moet ze verplicht nog een dag thuis blijven. Ze spelen echt op ´safe´ op haar werk. En terecht. Maar nu kwam het toch wel heel mooi uit, dat ze mij kon helpen. Samen met Maaike en Maria trok ik eerst de boel aan kant en daarna togen de meisjes naar boven om daar in de inpakruimte aan de slag te gaan. Er was genoeg inpakwerk! Ze zijn echt de hele ochtend bezig geweest.

Intussen maakte ik eerst advocaat voor de webshop.

Daarna was het koffietijd. We houden vaste pauzetijden aan en ´s morgens is dat om 10.00 uur. Gezellig! Willem thuis, Jan en Henk thuis, meisjes thuis :-). Het leek wel een koffietentje hier.

Na de koffie sprong ik in de auto om naar de papiergroothandel te gaan voor dozen en plakband. Op de terugweg reed ik langs de loods van de groenteboer. Er zijn veel markten vervallen en daarom verkopen ze veel op bestelling en vanuit de loods. Er stond een mooie hoeveelheid groenten en fruit voor me klaar. Fijn! Daar kunnen we weer mee vooruit.

Juist toen ik thuiskwam appte de molenaar dat mijn bestelling klaarstond. Dat leverde een hoeraatje op. Er stonden zóveel bestellingen klaar, waar nog meel en bloem bij moest! Na de lunch ben ik dus snel op pad gegaan naar Terbregge. De molenaar heeft samen met een vriend m´n caddy helemaal volgepakt. Maar liefst 1100 kilo ging erin.

De rest van de middag hebben Maaike en Maria meel en bloem ingepakt en heb ik zoveel mogelijk bestellingen klaargemaakt. Henk hielp ook nog mee. Die was allang klaar met z´n schoolwerk. En aan het eind van de middag heeft Jan alle dozen de trap af gesjouwd en in de caddy gezet. Hup! Weer ruim een rolcontainer vol pakjes de deur uit. Gaat lekker. Hoewel...het lijkt wel een MEEL-OORLOG! Er zijn ook vandaag weer meer bestellingen binnen gekomen, dan er pakjes de deur uitgegaan zijn. De achterstand is dus, ondanks ons gezwoeg, alleen maar groter geworden. Het is niet anders. Meel en bloem en gist schijnt overal uitverkocht te zijn.

Ik kookte een heerlijke stamppot prei. Mmm! Lekker met grove mosterd, blokjes feta en peper uit de molen. Smullen!

Leendert at ook mee, want hij tegelde vanavond de badkamer af. Zo fijn! Weer een stukje verder!

Na het eten moest er nog een bestelling weggebracht worden naar Krimpen aan de IJssel. Willem wilde dat wel doen. Maar Maaike zei: ¨Ga nou lekker even mee. Hup! Dan hebben jullie nog even tijd voor samen.¨ Dus reden we samen de vallende avond in. Oh, wat was het prachtig!!

Nadat we de bestelling hadden afgeleverd, reden we via Hendrik Ido Ambacht terug. Daar haalden we nog even twee dozen amandelspijs op. Ziezo. Een nuttig rondje, wat tegelijk aangenaam was. Oftewel: het nuttige met het aangename combineren. Dat is het mooiste wat er is.

We waren met de koffie thuis en daarna hebben Maaike en ik nog zo´n anderhalf uur aan de bestellingen gewerkt. Maar nu is het weer welletjes geweest! Het was een volle dag. Wat zal de dag van morgen brengen?

Kan het nòg rommeliger?

Al een week lang is het hier rommeliger dan rommelig! Dat brengt sowieso de tijd van het jaar met zich mee. Aan het einde van een schooljaar is het kleine beetje (school)ritme, dat er was, ver te zoeken. Hier iets af te ronden, daar een overdrachtsgesprek, dan een schoolreisje, een meester/juf die zijn/haar verjaardag viert, een uitstapje, toetsen en wat niet al. En dan hebben we niet eens meer een heel legertje schoolgaande kinderen zoals tot voor enkele jaren geleden. Maar toch.

Ik sla me er zo goed en zo kwaad als het gaat maar doorheen. Samen met al het andere wat op mijn pad komt. Zo zit ik op dit moment in de ouderkamer van het ziekenhuis te wachten totdat Maria terug is van de OK.

wachten op het seintje van de OK

Vandaag wordt de geïmplanteerde monitor verwijderd. Dat is fijn, want daarmee kan het hoofdstuk cardiologie in elk geval worden afgesloten. Er blijft nog genoeg op haar (en ons) bordje liggen.

Het werken aan het 100 zakken en dozen-project ligt zo ongeveer stil. Vorige week zijn er dan nog 3 zakken ons huis uit gegaan. We zien wel, wanneer er weer wat van komt. De teller staat in elk geval op 33. Nog 67 te gaan.

Zaterdag was het de laatste keer natuurclub van het seizoen. Henk maakte een mooie wandeling. Ze kwamen een prachtig kadaver van een ree tegen, nog helemaal intact. Na afloop van de wandeling, waren er pannenkoeken en meloen. De leiding kreeg van die en gene kadootjes. Een hand, ¨Prettige vakantie¨ en alwéér een clubjaar afgesloten.

Op weg naar de auto vonden we nóg een kadaver. Nou ja...kadaverTJE dan :-). Een spitsmuisje.

Intussen werkten Willem, Wim, Dirk en Leendert zich zaterdag in het zweet met het kachelhout. Al het hout is in één dag gekloofd! En ja, dat was een hele klus!

Ik was vorige week bij de Makro en zag daar procureur in de aanbieding. Ik herinnerde me, dat ik een heerlijk recept voor pulled pork uit de slowcooker had gezien en dat je daarvoor procureur nodig had. Het leek me de ultieme verwennerij voor de houthakkers, als die moe en bezweet thuis zouden komen. Zaterdag ging de procureur dus de pan in. En ja, het was een geweldig succes, dat broodje pulled pork met huisgemaakte patat! Ga ik vast nog eens doen, bij een speciale gelegenheid.

De bijen vroegen ook mijn aandacht. Maria schoot wat foto´s, toen ik bezig was. Telkens als ik in de bijen ga werken, bedenk ik, dat ik eigenlijk eens een nieuw imkerpak moet kopen. De kiel die ik nu heb, heb ik een paar jaar geleden gekregen van een mevrouw, die stopte met imkeren. Maar de kiel is eigenlijk te groot voor me en vooral: te wijd. De bijen vliegen eronder en steken me dan in m´n buik. Dus bind ik dan een schort voor, óver m´n kiel, om dat te voorkomen. Ik wil graag een passend imkerpak, een overallmodel. Maar ik vergeet het domweg te bestellen :-).

Ik geniet van het licht en de warmte van de zomer. Van de mooie zonsondergangen.

23 juni 2018, op de dijk

25 juni 2018, vanaf ons dakterras

Ook geniet ik van twee prachtige zomerboeketten in huis. De ene kreeg Maaike kado, de andere ik. Wat gezellig, zulke mooie, vrolijke bloemen in huis!

We zijn intussen ook hard bezig met de voorbereiding voor de Terdegefair. Die is van 1 t/m 4 augustus en daar moet nog heel wat voor ingepakt en geregeld worden. Het promotiefilmpje wat de videograaf pas kwam opnemen, staat inmiddels online. Je kunt het hier bekijken.

Maria is inmiddels op zaal. Nog even bijkomen en als alles goed gaat, mogen we straks fijn naar huis!