Vrienden, kadootjes en experimenten

Vorige week maandag zijn onze vrienden, Marco en Ellen, uit Zwitserland gearriveerd. Ze genieten van een heerlijke vakantie in Dordrecht.

Alles of niets en soms een beetje...

Waar gaat dit over? Alles of niets en soms een beetje? Nou, dat gaat over hoe het hier gaat. Soms voel ik me prima en kan ik ´alles´. Op andere dagen is het prut en kan ik ´niets´. En dan zijn er ook nog dagen, dat ik ´een beetje´ kan en mezelf de dag maar zo´n beetje doorsleep.

Overleven

M´n dag begon stil en overzichtelijk: achter de strijkplank met m´n aandacht bij een preek. Het zijn mijn gouden dag-momenten. De rest van de dag is het namelijk verre van stil en ook niet zo heel overzichtelijk. Zeg maar gerust: lichtelijk chaotisch, af en toe!

Het blijft maar druk en druk en druk in de webshop. Het wordt een saai verhaal hier op mijn blog. Maar ooit zal het toch wel een keer weer rustig worden? Zodat ik een moestuintje kan aanleggen en wandelingen kan maken? Of dozen vol foto´s uitzoeken en eens achter de naaimachine kruipen? Of een leuk brei- of haakwerk ter hand nemen? Of een dagje jam koken of wecken?

Er komt momenteel helemaal niets van al m´n plannetjes terecht. Maar het geeft niet. Iederéén staat op standje ´overleven´. Of het nu gaat om oude of zieke mensen, die aan huis gekluisterd zijn. Of moeders met jonge kinderen, die niet weten hoe ze alle verplichtingen gecombineerd moeten krijgen. Of de mensen, die door het virus getroffen zijn. Voor hen heeft het woordje ´overleven´ wel een heel letterlijke klank!

Op Maaikes werk is de eerste corona-dode al te betreuren. Iets wat er echt stevig inhakt. En ik lees net, dat in de familie van mijn zus en zwager ook al iemand flink ziek in het ziekenhuis ligt vanwege corona. Het is een moeilijke tijd. Maar er zijn ook mooie dingen. Kleine gebaren, die je zó goed doen!

Vandaag liet een klant een geschenk achter op de stoep: 2 flinke gemberwortels, 3 prachtig genaaide en goede mondkapjes (voor het geval dat ...), een kaartje en ook nog een een speciaal opstekertje voor Maria.

Weer iemand anders stuurde een lief kaartje over de post.

Ik kreeg lieve mailtjes en mooie gezangen toegestuurd. Dat doet me echt goed!

We hebben vandaag de hele dag met z´n vieren aan de webshop gewerkt. Gerwin is vanmorgen eerst weer twee keer heen-en-weer naar de molen gereden voor nieuwe voorraad. Maaike, Maria en ik hebben de hele dag spullen ingepakt en pakketten klaargemaakt.

We wilden er graag 60 af krijgen, vandaag. Dat bleek niet haalbaar. Het werden er ´maar´ 42. Maar we hebben wel heel veel ingepakt klaarstaan, zodat we wellicht morgen bij gezondheid (wat heeft dat nu extra lading) nog wel weer een flink aantal pakketten op de post krijgen.

Er gaat veel tijd zitten in het beantwoorden van telefoontjes en mailtjes. Soms omdat er iets misging, wat weer recht gezet moet worden. Er is bijvoorbeeld bloem geleverd in plaats van meel. Of er mist iets in de bestelling. Gelukkig komt het niet heel vaak voor. Want dat is nu eenmaal nooit leuk. Maar ik krijg ook 100 keer de vraag, wanneer de bestelling geleverd gaat worden. Of mensen doen kennelijk nooit online hun boodschappen en hebben hulp nodig bij het bestellen (adem in, adem uit; normaal ben ik echt wel geduldig, maar nu is dit lastig). En naast alle drukte heb je toch ook je (grote) gezin om voor te zorgen.

Aan het einde van de middag brachten Willem en ik de pakketten weg en reden we meteen nog maar weer langs de papierhandel. Alwéér dozen halen! Ik had ze al klaar laten zetten. En vooruit, ik nam ook meteen maar een verpakking toiletpapier mee. Ik had nog geen rolletje gekocht, sinds ze gehamsterd worden, want ik heb altijd een royale voorraad. Maar nu had ik gisteren het laatste pak geopend en werd het tijd om voor nieuwe voorraad rond te kijken. Ik lees regelmatig van mensen, die daar verschillende winkels voor af moeten lopen. Daar heb ik nu echt geen tijd voor. Vandaar dat ik de eerste rollen die ik spotte maar meteen heb meegenomen. Een grootverpakking. Ha, ha. Tien jaar poepen (aldus Rutte) zullen wij dáár niet mee halen. Maar we komen vast wel een eindje.

Toen we terug bij huis kwamen, zag ik iets waar ik blij van werd: Maria was heerlijk buiten! We hebben de afgelopen twee weken nauwelijks buitenlucht gehapt. Er was geen tijd voor. En daarom was ik extra blij, dat Maria lekker in het zonnetje bezig was aan haar konijnenhok. De konijnen zitten sinds de verhuizing in een binnenhok. Het buitenhok moest eerst van nieuw gaas en een verfje worden voorzien. Maria trof alvast voorbereidingen.

Er was nog méér bedrijvigheid om het huis. Hans en Koos waren aan Koos z´n auto aan het klooien.

Heerlijk in de avondzon!

Morgen is Koos van plan om om het huis te werken. Er liggen aardig wat stukken boomstam, die gekloofd/gezaagd en opgeruimd moeten worden. Er is nog geen houthok. Er moet dus nog maar even een tussenoplossing bedacht worden. De boel ligt buiten al een poosje stil, vanwege gebrek aan tijd. En de portemonnee is ook wel leeg, na al het klussen. Dus hier en daar wacht er wat (zei ze eufemistisch). Er zijn een paar dingen, die bovenaan mijn wensenlijstje staan. Die buitenboel is er één van. Een andere wens is: raambekleding!! Zeker nu de zon kracht krijgt. Ik wil zo snel mogelijk iets om de zon buiten te kunnen houden. En bovendien zal het er ook wat beter uit gaan zien allemaal. Het is van buitenaf net een vissenkom bij ons, zo zonder iets voor de ramen. En van binnen voelt het, alsof ik in de etalage zit, als ik op de bank zit. Ha, ha. Misschien maar goed dus, dat ik niet zoveel zit :-). Maar opruimen kost niets. Dus ben ik blij met alles wat Koos morgen voor elkaar krijgt.

Nu eerst maar weer een poosje slapen. Het wachten is nog op één kind. Als die thuis is, duik ik in mijn mandje.

Het salarisstrookje, mutsen en kado's.

Na de nadrukkelijke uitspraken van deskundigen en van meneer Rutte himself, dat de gemiddelde Nederlander er in 2019 op vooruit zou gaan, was ik best nieuwsgierig naar Willem z'n salarisstrookje. Ik had bij voorbaat al enige scepsis. Want ja, wie is die gemiddelde Nederlander? Bestaat die eigenlijk wel? En bovendien: zou dat beetje extra salaris, netto, onderaan de streep, de gestegen energiekosten en de BTW-verhoging op levensmiddelen wel compenseren? Eerst maar eens zien....

Het was zoals verwacht. Een kleine verhoging van 26 euro per maand. Maar die worden meteen weggestreept tegen de 10 euro die ons termijnbedrag voor energie omhoog gegaan is en de pak-hem-beet 15 euro die je op 500 euro boodschappen méér kwijt bent. En dan hebben we het nog niet over alle andere dingen die duurder geworden zijn. Meer koopkracht? Nee dus. Dan maar klagen? Nee dus.

Gelukkig zitten we niet aan de geeuwhonger. Het is zelfs niet zo, dat we elk dubbeltje drie keer om moeten draaien, voordat we het uitgeven. Al zouden we de broekriem wat strakker moeten aanhalen, dan hebben we het nog altijd onvoorstelbaar goed in vergelijking met heel veel andere mensen.

Juist toen ik het salarisstrookje had gecontroleerd en had geconstateerd, dat we niet bepaald slapper in de was komen te zitten, viel mijn oog op een facebookberichtje van Stichting Vluchteling. Dan breekt toch je hart als je die kindjes op plastic slippertjes in de sneeuw in zo'n overvol vluchtelingenkamp ziet? Voor 6 euro doneer je een deken en voor 15 euro krijgen ze een winterpakket. En komen wij iets tekort, met een tegenvallend salaris? Of blijft er best nog iets over voor een ander? Ik weet, dat er mensen zijn, die echt wakker liggen van een paar euro minder te besteden per maand. Maar ik weet ook, dat er heel veel mensen zijn, die zich zouden moeten schamen hierover te klagen...

Intussen worden hier mutsen gebreid. Het is begonnen, toen ik Maria een breiring zo ongeveer in haar handen drukte. Die breiring had ik al een paar jaar geleden eens in de kringloopwinkel gescoord en ik had het nooit over mijn hart gekregen hem weg te doen. Ik hoopte steeds, dat de kinderen er eens de lol van gingen inzien. Nu. Het is eindelijk gelukt. Ha, ha. Maria breide als eerste een muts. En dat gaf zo'n leuk resultaat, dat Leendert het ook weleens wilde proberen. Hans volgde spoedig. En zelfs Henk heeft nu een mutsje op een breiring staan. Met een beetje dikkere wol heb je in een paar uurtjes een muts gebreid!

Gelukkig heb ik nog een flinke zak wolletjes liggen. Voorlopig kunnen ze hiermee vooruit :-).

Er werden hier ook verjaardagskado's ingewisseld. De kinderen hebben Willem en mij een gezinsfoto kado gedaan. Die is vrijdagavond gemaakt bij Foto Schievink. Het was echt leuk, om met de hele club daar in de studio te zijn. Wat een rijkdom. Ik ben heel benieuwd naar het uiteindelijke resultaat. Na het maken van de gezinsfoto hebben Willem en ik meteen nog even een fotootje van ons samen laten maken, nu we er toch waren.

Na afloop van de happening hebben we een gezellige vrijdagavond gehad met de hele bubs. Kinderen aan tafel aan het ganzenborden en de groten koffie leuten en bijpraten. Avonden met gouden randjes zijn dat!

Ook Maria had nog een verjaardagskado in te wisselen. Ze had van ons een workshop Tartelettes Bakken gekregen. Gisteren was het zover en fietste ze naar Ridderkerk naar Wendelien. Daar had ze een geweldig fijne en inspirerende middag. Heel voorzichtig kwam ze teruggefietst, met een doos heerlijke tartelettes!

En zo zijn de dagen vol afwisseling voor ons allemaal. Leendert is hard aan het klussen in z'n huisje, Hans zit alweer halverwege zijn opleiding voor European Tree Worker, Maaike hoopt binnenkort ander werk te gaan doen, Koos zit middenin z'n examens, met Maria gaat het momenteel wat beter wat betreft de anorexia, Jan verbetert steeds z'n persoonlijke record met speedcuben, Henk geniet van z'n laatste basisschooljaar en het bedrijf waar Willem werkt is pas verhuisd van Ridderkerk naar Barendrecht. Er is zodoende continu reuring en verandering en altijd wat te doen ;-).

Zomervakantie 2017, dag 33; fysio, terugkerende schapen en ... schoolboeken!

Wat was dat raar, vanmorgen, dat moe er niet meer was. Ik ging al vroeg naar haar toe om haar kous aan te trekken en het Fragmin-prikje te geven. En natuurlijk was ik héél benieuwd, hoe ze het maakte, nu ze weer alleen is.

Tja...moe liep nog niet bepaald te zingen, zullen we maar zeggen. En dat is ook wel begrijpelijk. Ze kan nog niet goed uit de voeten en vindt het weliswaar best fijn om weer thuis te zijn, maar mist ook de gezelligheid enzo.

Elke ochtend zat ze hier om een uur of tien lekker verzorgd in haar stoel in afwachting van wat de dag brengen zou.

En nu is het toch maar stilletjes en wat tobberig :-(. Maar het is ook goed om de draad weer zelf op te pakken. Zo gaat dat.

Ik was al snel weer thuis en maakte me klaar om naar de bekkenbodemfysiotherapeut te gaan. Willem ging mee en dat vond ik fijn. Dan kon hij me aanvullen en ook de oefeningen onthouden, die ik ongetwijfeld voorgeschreven zou krijgen.
De fysiotherapeut begon met het administratieve gedeelte en daarna stelde ze heel veel vragen. Toen ze het beeld zo´n beetje compleet had, ging ze me onderzoeken. Ik moest allerlei bewegingen maken en, je gelooft het niet, die gingen eigenlijk allemaal pijnloos en soepel. Tja, dat is altijd zo, hè. Als je naar de tandarts gaat, is je kiespijn over. Als je naar de dokter gaat, zijn je klachten weg. En als je naar de fysiotherapeut gaat....

Maar goed. Dat wisselende beeld van pijn en geen pijn is wel bekend bij bekkenbodemklachten. Ik kreeg inderdaad een paar oefeningen voorgeschreven. Verder moet ik beter de balans in de gaten houden tussen belasten en ontspannen (kan ik niet zo goed), veel vaker naar het toilet (en ook meer drinken), tillen vermijden (lastig met een webshop met zware pakketten) en proberen elke dag een stukje te wandelen en te kijken hoever ik daarmee kom (elke dag 250 meter extra). Wordt vervolgd. Volgende week moet ik terug komen.

Toen we thuiskwamen appte Jan, dat hij bij zijn vriend in Dordrecht opgehaald kon worden. Hij was een midweek mee geweest naar Drenthe. Fijn! We konden weer een schaap gaan halen :-). Terwijl we naar Dordrecht reden, appte de molenaar, dat de meelbestelling klaar stond. Ok. Dan reden we meteen door van Dordrecht naar Rotterdam.

Met een volle auto kwamen we weer thuis. Ik ben meteen mijn bed in geschoven. Ik was gisterenavond al met hoofdpijn gaan slapen en het was nog steeds niet over. Dan maar paracetamol en slapen. Gelukkig was ik toen met een uur van mijn hoofdpijn af!

Willem was inmiddels ijverig aan het verven. Het houthok kreeg een beurt en ook de schuur werd wat opgekalefaterd. Het was dan ook perfect verfweer :-).

En perfect wasweer :-).

Daar boften we mee. Mijn zus, die vandaag van de camping in Harderberg kwam, had daar de hele dag geen streepje zon gezien en helaas hadden ze de tent niet helemaal droog kunnen inpakken. Dat betekent, dat hij binnenkort, op een droge dag, nog een keer opgezet moet worden om te kunnen drogen. Jammer. Dat is toch best even wat extra werk.

Mijn andere zus was met haar gezin op vakantie in Ouddorp. Zij hadden deze laatste dag nog een fijn stranddagje. Aan het einde van de middag kreeg ik een appje, dat ze weer thuis waren. Onze Henk, die met hen mee was, zou daar nog blijven eten en daarna naar huis komen.

Heerlijk. Wéér een schaap thuis! Henk had het super fijn gehad. Hij bracht voor Willem en mij een kadootje mee. Echt lief!

En ik wás al zo verwend, vandaag. Want Maaike en Maria waren naar het winkelcentrum geweest en kwamen ook al met een kadootje thuis!

Ik had onlangs laten vallen, dat ik zin had om weer eens achter de naaimachine te gaan :-)

Aan het einde van de middag had de postbode een kadootje gebracht voor Jan. Nou ja...kadootje?? Zijn schoolboeken voor het nieuwe schooljaar werden bezorgd!

Pff. Dat is iets waar hier nog helemaal niemand zin in heeft, hoor! We vieren nog veel te fijn vakantie :-).

Toch gaat het opkorten. Nog maar één week en dan is het weer zover.

Willem was trouwens de enige, die die schoolboeken wel zag zitten. ¨Zal ik ze voor je kaften?¨ vroeg hij aan Jan. ¨Best, hoor,¨ bromde Jan. En Willem ging aan de slag. Met het bruine inpakpapier van de webshop. Dat is lekker dik en nog soort van in de mode ook (al zal dat Jan een worst zijn).

De binnenkant vond Willem ook best leuk :-)

Kadootjes; tijd en geld

Jarenlang hadden we pakjesavond met voor iedereen 3 pakjes: iets lekkers, iets leuks en iets nuttigs. Sint was ieder jaar opnieuw een echte crisis-Sint, maar dat gaf niet. Ook kadootjes die nagenoeg niets kosten zijn leuk. Alleen: om die leuke, gratis of bijna gratis kadootjes te scoren, heb je een lange adem nodig. Het hele jaar door hield ik altijd mijn oren en ogen open. Mijn oren, om wensen op te vangen. Mijn ogen, om die wensen voor een prikje op de kop te tikken.

Toch waren het altijd vooral de maanden vanaf augustus, dat het hele scharrelverhaal pas echt ging draaien.
Ik ging regelmatig naar de Kringloopwinkel, spaarde iets met een actie bij elkaar, verzamelde leuke gratis gadgets, of maakte iets van bijna niets (naaien, haken, breien enzo).

Dit jaar was daar geen tijd voor. Alle aandacht ging vanaf augustus (en eerder) naar de bruiloft van Trijnie en Gerwin op 22 oktober. En als je eind oktober nog moet beginnen met het bijeen scharrelen van zo´n 60 kadootjes (gezin met aanhang), dan ben je toch heus te laat. En, eerlijk is eerlijk, na de bruiloft was de portemonnee ook echt leeg, wat de uitdaging alleen nog maar groter maakte.

We hebben de knoop daarom al snel doorgehakt: dit jaar pakjesavond zonder pakjes ;-).

Waar ik nu achter kom: dat scheelt geld (uiteraard!), maar vooral: TIJD! Wat een rust, om niet achter die ene ontbrekende chocoladeletter voor Jantje aan te draven. Of om toch nog maar om dat ene leuke dingetje te gaan, omdat Pietje er anders net een beetje bekaaid vanaf komt. En wat dacht je van de inpakkerij van 60 kado´s? Daar ben je gewoon een hele morgen zoet mee, hoor.

Gisteren liep ik hier op het winkelcentrum. En het leek wel of ik overal graaiende, gehaaste mensen met verhitte gezichten zag. Werden er geen kadootjes gekocht, dan wel lekkers of uitverkoopjes of kersttroep. Het feit, dat ik dat allemaal lekker niet nodig had, daalde als een verkwikkende rust op me neer. Gericht liep ik m´n boodschappenlijstje af: fles Dreft, batterijtjes voor in de keukenweegschaal, een extra setje fietsverlichting voor noodgevallen en een rol breed plakband. Dat was alles wat ik nodig had. En snel ging ik terug naar de warmte van m´n huis.

Ik schreef bijna: de warmte EN RUST van mijn huis. Zo voelde het echt. Maar misschien denken andere mensen anders over die rust van mij :-). Want kijk, zo ziet mijn tafel er overdag (meestal) uit:

Ik ben altijd met 10 dingen tegelijk bezig :-). De brooddegen staan te rijzen, de was wordt gevouwen, de computer ligt stand-by, het tafellaken ligt nog op een tod, omdat het niet is uitgeschud, er staan potjes jam af te koelen. Erg hè ;-). Maar ja, zo ben ik nu eenmaal.

Intussen moesten er van de week, ondanks de geskippte pakjesavond, alsnog heel wat kadootjes verzorgd worden. Maria, die een nieuwe schooltas voor haar verjaardag wilde, had geluk. Hij werd maandag, precies op haar verjaardag, bezorgd.

Wim en Geertje waren ook jarig. Zij wilden allebei geld, omdat ze iets groots wilden aanschaffen. Nu vind ik geld geven altijd een tikje saai, maar ach, ook wel gemakkelijk, als ze er zelf iets van kopen, wat ze graag hebben willen.

Jan had een Sint-middag met z´n klas. Hij moest iets twv 5 euro voor een klasgenoot kopen. De klasgenoot houdt van vissen. Dus gaf Jan twee vistuigjes. Komen altijd van pas. Er kwam nog een stappenteller bij. Deze kadootjes kwamen uit m´n kadootje-voorraad. Alles ging in een jute zak(je), compleet met gedicht.

Vandaag viert de meester van Henk z´n verjaardag. En natuurlijk wilde Henk graag een kadootje voor hem meenemen. Dat werden mooi ingepakte zelfgebakken kadetjes. Eens wat anders dan een luchtje of chocolade, dacht ik zo.

En dan hoopt morgen mijn tante haar verjaardag te vieren. Dat wordt ook een homemade kadootje. Daar moet ik nog even over nadenken.

En dan hebben we het maar over één week...
Ik zou het eens een jaartje moeten bijhouden, al die kadootjes. Met een grote familie is er altijd wel iets te vieren. En ja. Het kost tijd. Het kost geld. Maar toch...vind ik het altijd erg leuk om iets voor iemand uit te zoeken. Geven maakt blij!

Alledaags

De dagen rijgen zich in rap tempo aaneen. En als ik geen blog bijhield, zou er vast heel veel in de vergetelheid raken. Maar veel dingen, juist die heel gewone, zijn het waard om onthouden en vastgehouden te worden. Dus tik ik met alle plezier mijn 982ste blogberichtje over m´n alledaagse leventje, wat misschien wel in het alledaagse juist bijzonder is.

Deze week moest ik voor veel dingen de deur uit. Het begon maandag al, toen ik op kraamvisite ging bij een neef en z´n vrouw, waar een lief jongetje geboren was.

Dinsdag ging ik met Maria op stap. Zij moest naar de orthodontist om te ´happen´. Ik reed eerst naar haar school in Rotterdam en samen hebben we haar fiets in mijn auto gepropt. Ik ben toch wel heel erg blij dat ik kan autorijden en dat ik een auto heb. Het is weliswaar een oude brik, maar dat vind ik wel fijn. Als er wielen onder zitten en een rem vind ik het al gauw goed. Vrijdag had ik m´n raampje op een kiertje gezet om te kijken, of ik het condens kon wegvegen. Dat had ik beter niet kunnen doen, want ik wíst dat het raam onbetrouwbaar was. Nu zit ik met een raam wat niet meer dicht kan. Ach, er kwam juist een postpakket binnen, waar heel veel ducktape omheen zat. Dat is nu prima hergebruikt: m´n raam is dichtgeplakt :-).

Maar goed. Een auto is dus heerlijk. En zéker als er banken ingeklapt kunnen worden, zodat er fietsen naar binnen gewurmd kunnen worden :-).

We reden naar de orthodontist in Ridderkerk. Daar ben ik kind aan huis, want de kinderen kampen hier bijna allemaal met ruimtegebrek in hun kaak, zodat het gebit niet goed op z´n plaats groeit. Op een dag kom je dan vanzelf bij de ortho terecht en binnenkort hebben we er dus weer een beugelbekkie bij :-).

Woensdagochtend ging ik lekker op visite bij een jarige schoonzus. Ze vierde haar verjaardag met een heus vrouwenmorgentje. We zaten er met zeven vrouwen. Gezellig hoor :-). Ik had een verwendoosje met homemade spul voor haar klaargemaakt. Een bosje roosjes erbij om het af te maken.

Allemaal heel gezellig, maar ´s middags moest ik prompt m´n achterstallige werk inhalen. Het was Terdege-dag: de dag, waarop ik weer een nieuwe aflevering voor de kookrubriek moest inleveren. Het werd een heerlijk toetje deze keer. Ik maakte meteen een grote hoeveelheid, want ik kreeg ´s avonds eters. Leendert z´n vriendin en Maaike d´r vriend aten mee. Hadden we in elk geval een chique dessert :-). Niet dat ze hier lang de illusie hebben (áls ze die al hadden), dat het een chique boel is, hoor. Want dat is het zeker niet. Ook niet wat eten betreft. Vaak gewoon Hollandse kost. En met z´n koppel aan tafel, betekent dat: een teil aardappels schillen per maaltijd :-).

Ook vandaag ging ik weer op stap. Eerst vanmiddag met Jan. Die ging voor de laatste keer naar Yulius voor psycho-educatie. Hetzelfde ritueel als dinsdag: naar Rotterdam rijden, fiets in de auto proppen, en rijden maar. 

In de wachtkamer zette ik een nieuw haakwerkje op.

Maar ik vond het geen leuk patroon om te doen en dus was ik blij, dat Jan vroeger dan ik dacht naar buiten kwam. Mét een diploma!

Vanavond deden we het kostuumfeestje van vorige week nog een keer dunnetjes over. Koos moest nog in het pak gestoken worden en Wim wilde ook graag. We gingen opnieuw met een auto vol en het was net zo gezellig als vorige keer. Wat is voorpret toch altijd kostbaar en bijzonder! We sloten de avond af met een ijsje. Mmm!

Morgen moet ik ook weer de deur uit, maar pas ´s avonds. Kan ik overdag tenminste nog even serieus aan m´n huishouden. Want dat is de hele week al een hap-snap gebeuren. Nu de was niet meer buiten kan drogen, is het behelpen en stroopt dat zaakje alweer aardig op, helaas. Ook was ik druk met de jamkokerij. M´n winkeltje moet weer vol :-). Ik heb inmiddels alweer drie heerlijke smaken, maar ik moet de potjes nog netjes afwerken, fotograferen en op MP zetten. Ook dat gebeurt allemaal hap-snap. 

Zie je hoe gewoon het is? Maar ook hoe bijzonder? Het is hard werken, veel regelen, veel grote en kleine zorgen, maar toch vooral een onschatbare zegen, waar ik erg van geniet.

Feest in drie bedrijven

Koningsdag begon hier eigenlijk vrijdag al. Toen was het namelijk feest op de basisschool. Er werd niet alleen een voorproefje genomen op Koningsdag, er werd ook stil gestaan bij '70 jaar bevrijd'. Er was weer een mooi programma samengesteld. Met traditionele elementen, zoals het zingen bij de vlag.

Te beginnen met -natuurlijk- Het Wilhelmus en gevolgd door ouderwetse vaderlandse liederen. Dat mag ik wel! Het zingen werd begeleid door enkele leerlingen op trompet. En er waren weer heel wat vaders, moeders, opa's, oma's en andere belangstellenden.

Een ander bekend element op deze feestdag was de kleedjesmarkt. Hieraan mocht Henk meedoen. De hele week was ik al druk geweest met het verzamelen van 'handel'. En donderdagavond had ik overal een prijsstickertje op gedaan. Henk zou anders echt niet weten hoeveel iets zou moeten kosten. Sowieso vond hij het best een beetje eng. Maar tegelijk ook heel leuk. Zeker toen z'n kleedje met spullen klaar lag en de klanten kwamen :-)

Een nieuw element op deze dag was het heuse pop-up restaurant van groep 8, de groep waar Jan in zit. Van zodra het idee geopperd was, waren de kinderen niet meer te houden. En wat was het goed geslaagd! Op het plein waren gezellige zitjes neergezet, met heuse menukaarten. Er was gelegenheid om een kop koffie of thee met lekkers te nemen, maar er kon ook geluncht worden. Kijk, dat kwam mooi uit. Willem en ik hebben maar eens even luxe geluncht, terwijl we door Jan vakkundig werden bediend!

Het restaurant bleek een doorslaand succes. Niet in de laatste plaats vanwege het heerlijke terrasjesweer :-). Aan het eind van de rit bleek er voor 700 euro verkocht te zijn. Behoorlijk lucratief dus.

De kinderen kregen een vroegertje. De school was om half 3 uit. Het was mooi geweest. Iedereen was moe maar voldaan.

Zaterdag was het tweede bedrijf: Maaike was jarig. Sweet sixteen...

Ze wilde graag een polaroid camera voor haar verjaardag. Dat had ze in februari van iemand gezien, die ermee op de Messiah from Scratch liep, waarin Maaike meezong. En ze vond dat meteen zó cool. Hoe grappig, dat zo'n oude techniek gewoon weer afgestoft wordt en dat het zowaar een klein hypje veroorzaakt. Hypje? Ja, echt hoor. Op de site van de Hema waren alle kleuren camera's tijdelijk niet verkrijgbaar. Gelukkig hingen ze nog wel in de winkel, al waren ook daar niet alle kleuren (meer) op voorraad. We kozen voor een zacht geel exemplaar. Hoe retro wil je het hebben? Maaike was er alvast super blij mee. Ze kreeg van broer en zus fotopapier en kon dus meteen aan de slag.

De verjaardag was gezellig. Met familie en vrienden. En taart en kado's. Precies zoals een verjaardag hoort te zijn ;-).

En dan vandaag het derde bedrijf: KONINGSDAG. Een dag waar al lang naar werd uitgekeken. Een dag die hier bol staat van de tradities en die allemaal aan bod 'moesten' komen, natuurlijk.

Over één traditie zullen we heb maar niet hebben. Jeweetwel, die never ending story. De was. Die moest natuurlijk doorgaan. Of het nu Koningsdag is, of Oudejaarsdag, of weet ik veel.

En ik was heus niet de enige die werk te doen had, hoor. Koos heeft morgen een tentamen Duits. Hij was dus ook al vroeg uit de veren om éérst z'n werk te doen. En Willem besloot dat VANDAAG z'n werkplek veranderd moest worden. De tafel was te hoog en het licht niet fijn. Dus werd er gesloopt, gezaagd en opnieuw in elkaar gezet:

We genoten van een bakkie koffie met oranje tompoucen, die Dirk en Maaike waren gaan halen. Mmm!

Intussen liep hier van alles in en uit. Rond lunchtijd waren we maar met z'n zessen. Tijd om een dammetje aan te leggen met broodjes knakworst. Handig als er dan twee keukenprinsessen zijn, die dat wel even fixen.

Dat dammetje was nodig, want na het eten gingen we op pad. Eerst naar de rommelmarkt in de Drentse buurt. Dat vinden we altijd zo'n heerlijk marktje om rond te snuffelen. Ik kocht een stapel Donald Ducks. Lekker voor op de achterbank enzo. Ik heb ze thuis meteen verdonkeremaand, want we doen er zuinig mee. Af en toe een vers stapeltje is veel leuker.

Daarna gingen we met z'n zessen naar Papendrecht. Daar is altijd een heel grote vrijmarkt en er is veel leuks te doen voor de kinderen. Vandaar dat Papendrecht hier al jaren op de agenda staat :-), hoewel er inmiddels in Alblasserdam ook wel een aardig programmaatje is. 

De jongens gingen los op de springkussens en de Rodeo. De meisjes kochten zich blut aan snoep en blingbling. En er waren gratis suikerspinnen en zakjes popcorn. Gewoon feest dus :-).

Thuis gekomen was er niet veel animo voor een complete warme maaltijd. Dus maakte ik kipshoarmabroodjes voor wie er thuis was. 

Nu is de rust weergekeerd. Er moeten nog twee schapen thuiskomen. De rest was bijtijds thuis, want morgen moet iedereen (op één na) gewoon naar school en werk.

Kadootjes geven

Wat is het toch altijd leuk, als je een kadootje voor iemand hebt, waar je zeker van weet, dat het de ander zal verrassen. Je kunt je er dan van tevoren al echt op verheugen om dat kadootje te geven.

In ons grote gezin en enorme familie is er bijna wekelijks wel iets te vieren, waarbij je een kadootje geeft. Verjaardagen, geboortes, huwelijken, verlovingen, jubilea, noem maar op. Al met al gaat er best veel tijd in zitten om voor elke gelegenheid een passend geschenk te vinden. Om het nog maar niet te hebben over het geld wat daarmee gemoeid is...

Als ik aan het winkelen ben heb ik dan ook altijd mijn antenne uitstaan om leuke kadootjes te scoren. Bij voorkeur iets wat flink afgeprijsd is, zodat het financieel te behappen blijft. Nu, vlak na de Sint, heb ik m'n slag geslagen bij Albert Heijn. Daar lagen alle overgebleven Sintkadootjes nu voor de halve prijs. Daar heb ik fijn m'n kadodoos mee aangevuld.

Ook in de Kringloopwinkel is het goed om die antenne uit te hebben staan. Want juist daar vind je die heel speciale kadootjes, waar je iemand echt mee verrast. Iets om een verzameling aan te vullen, bijvoorbeeld. Of een speciaal boek. Zo vond ik pas een heel mooi, nagelnieuw basiskookboek. Ideaal om aan een jong stel te geven bij een verloving of een huwelijk bijvoorbeeld.

En eigenlijk ben ik ook wel altijd bezig met iets te maken voor die of gene. Ik liet een poosje geleden hier al eens de omslagdoeken zien, die ik voor twee nichtjes haakte. Vorige week was er ook weer een nichtje jarig, die een zelfgemaakt kado kreeg. Het meisje werd vijf en is altijd in de weer met poppen. Zij kreeg een mooi poppenbankje. Leendert timmerde het in elkaar. Maaike en Maria verfden het. En zelf naaide ik er twee kussentjes voor. Het bleek een schot in de roos.

Iets zelfgemaakts weggeven is wel het leukste wat er is. Althans, als je weet dat de ontvanger het zal waarderen. Anders is het zwoegen en zweten voor niets. Inspiratie voor zelfmaakkado's is volop op internet te vinden. Je hoeft er dus niet persé supercreatief voor te zijn. Een beetje handig is alleen wel handig ;-).