Een overvolle week...

Vorige week was het weer een overvolle week. Vol met voorziene, maar ook met onvoorziene dingen. Het begon eigenlijk op maandagochtend al met iets in de rubriek ´onvoorzien´.

Wat een pech, maar toch!!

Maria en ik waren vrijdag de laatste puntjes op de ¨i¨ aan het zetten voor de Terdege Zomerfair. Ik was echter opgestaan met een rare, zere plek in mijn verhemelte, net achter mijn voortanden. Oei! Een ontsteking! Kwam dat even ongelegen!

Tandarts

De week is omgevlogen. Maria en ik hebben echt enorm gebuffeld in de webshop. Het is erg druk en de werkdagen worden soms hinderlijk onderbroken door van alles en nog wat. Deze week hadden we een abonnement op de tandarts.

Van hot naar haar

Vandaag liep ik zo´n beetje van hot naar haar. Of eigenlijk: ik rééd van hot naar haar. Ik was voor mijn doen behoorlijk uithuizig. Eerlijk gezegd ben ik liever gewoon thuis. Maar ja, soms heb je van die dagen, dat je nu eenmaal op pad moet.

Ik wist het

Ik wist, dat ik vandaag een vol programma had. Ik stapte gisterenavond gewoon al met een stoot adrenaline in m´n bed. Dat is niet handig, want dan rust je niet goed uit. Maar ja, zo werkt dat kennelijk bij mij, als ik onder druk sta.

Inpakdag, tandarts, bank. Dit gaat eigenlijk nergens over ;-)

Sinds een aantal weken houden we er één inpakdag per week op na. We pakken dan van alles in voor de webshop: meel, bloem, kruiden, noten, rozijnen, bakpoeder, poedersuiker en nog heel veel dingen meer. We deden dat eerst altijd vooral op zaterdagochtend en verder een beetje de hele week door. Maar dan heb je elke dag rommel. En het werd langzamerhand een beetje teveel van het goede.

Precies op tijd bood schoonzoon Gerwin aan om één dag per week te komen helpen met inpakken. Hij werkt bij Defensie en draait daar 24-uurs diensten. Als hij 24 uur op de kazerne geweest is, is hij weer 2 dagen vrij. Die eerste dag rust je dan uit, maar die tweede dag? Als dat niet precies in het weekend is, is zo´n dag best saai. Dan kun je beter maar bij je schoonmoeder gaan inpakken :-). Ha, ha.

We proberen het steeds zo te plannen, dat Maria het grootste deel van de dag ook inpakt. Samen is het een stuk gezelliger en gaat het ook veel sneller. Op deze manier is al het inpakwerk in één dag gedaan. Fijn is dat!

Vandaag was het dus inpakdag. En intussen kon ik me wijden aan het huishouden. Nu de was niet meer buiten aan de lijn kan drogen, hangt hij binnen. Dat is altijd even omschakelen. Ik vind het op een mooie zomerdag best wel fijn, om een echte wasdag in te lassen en alle was in één dag weg te werken. Dat kan, als de was in een paar uurtjes droog is. Binnen droogt de was een stuk minder snel. De was in het trapgat gaat nog wel. Maar de was die aan de lijntjes in de badkamer hangt, heeft toch echt een hele dag nodig. Daarom is mijn winter-wasplanning een stuk strakker. Elke dag moet er wat gewassen worden. Dat is dan de volgende dag droog en komen de rekjes en lijntjes weer vrij voor de volgende was. Ik kan goed merken, dat ons gezin kleiner is geworden. Toen we nog met z´n twaalven waren, had ik elke dag wel drie wassen. Nu zijn we nog maar met z´n achten en red ik het met twee wassen per dag. Elke ochtend werk ik meteen het strijkgoed weg. Dat is mijn eerste klusje van de dag. Het is dan nog heerlijk stil in huis en ik vind het fijn om dan achter de strijkplank na te denken, of een preek te beluisteren. Vanmorgen luisterde ik muziek. Ik kreeg namelijk van een lieve bloglezeres een youtube-linkje met een psalm toegestuurd en toen ik dat had beluisterd, smaakte het naar meer. Om half 7 is de strijk klaar en is het tijd om de ontbijttafel te gaan dekken. Een ochtendroutine is heerlijk. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Ik heb verder deze dag niets bijzonders gedaan in huis. Maar ik ben wel twee keer op stap geweest. Eerst had ik om 11.00 uur een afspraak met m´n overbuurman. Daar heb ik bijna drie kwartier in de stoel gelegen. Voor je nu iets raars gaat denken: m´n overbuurman is m´n tandarts ;-). Er moesten maar liefst drie kiezen gerestaureerd worden. Iets met maalsters die gaan stil staan...(Prediker 12 : 3). Volgende week moet ik nog een keer terug. Een paar jaar geleden moest er namelijk een voortand bij me getrokken worden, omdat ik steeds last had van een ontsteking in mijn verhemelte. Dat bleek te maken te hebben met een val, die ik als meisje van 10 jaar had gemaakt en waarbij ik hard op mijn kin terecht gekomen was (aldus de kaakchirurg). Er moest een voortand uit, om van de ontstekingen af te komen. Sinds die tijd heb ik voor die tand een prothese en die zit vanaf het begin al niet fijn. Eerst probeer je eraan te wennen. Als dat niet lukt, ga je informeren. Dan hoor je, wat zoiets kost en denk je: het komt nog wel een keer; het komt nu niet uit. Maar nu moet het er dan toch maar van komen.

Vanmiddag had ik nog een uitstapje. Ik ging samen met Henk naar de bank. Hij had nog steeds geen pinpas en dat is toch wel een beetje lastig, als je al op de middelbare school zit. Onze bank heeft geen filiaal meer op het dorp, dus reden we naar Papendrecht. Het was wel leuk, om zo even samen met Henk op pad te zijn. Nadat we bij de bank ons ding gedaan hadden, liepen we nog even door het winkelcentrum. We kochten meteen maar even een leuk kadootje, want hij is morgen voor een feestje uitgenodigd.

Het was al bijna half zes, toen we thuis kwamen. Maar dat was niet erg. Ik had iets makkelijks op het menu staan: spirelli pasta. Lekker met saus van verse tomaten. We hebben gesmuld. Ik had alleen echt te weinig gekookt. Ik merk dat er veel meer gegeten wordt, nu het wat kouder is. Het was al de derde dag op rij, dat de pannen schoon leeg gingen.

Vanavond na de koffie heb ik notencrackers gebakken naar een recept van De Voedselzandloper. Ze liggen nu af te koelen. Ik ben benieuwd hoe ze smaken.

Dit logje gaat dus eigenlijk nergens over. Het was een dag met niets bijzonders. Maar juist daarom bijzonder!

Alle kleine beetjes helpen...

¨Alle beetjes helpen,¨ zei de mug. En hij piste in de Noordzee.

Vandaag was er niet zo heel veel tijd, om toe te geven aan mijn opruimeritus. Al om kwart voor 9 had ik een afspraak op de school van Henk. Het was uiteindelijk nog rennen geblazen om op tijd te zijn, hoewel ik toch om 5 uur was opgestaan. Ik was trouwens niet de enige, die vandaag vroeg opstond hier. Hans en Maaike waren ook al vroeg van de partij. Zij gingen vandaag een poging doen om in één dag hun auto-theorie te leren en meteen examen te doen. Daarvoor moesten zij al om 7.00 in Barendrecht zijn!

Het was dus een vroege ochtendspits! Hans en Maaike liepen om kwart over zes de achterdeur uit. Leendert vertrok om half 7 via de voordeur. En Koos snelde al spoedig er achteraan, om de bus van 7 voor 7 naar zijn school te halen.

Maar goed. Toen tegen half 9 eindelijk iedereen vertrokken was, hees ik me snel in m´n kleren en verliet als laatste het zinkend schip ons huis.

Op school zaten ze al zes man sterk op me te wachten en gingen we meteen van start. En keurig op tijd, om half 10, waren we klaar. Dat is het voordeel van een vroege afspraak: je bent er ook weer vroeg vanaf.

Thuis gekomen besloot ik even te relaxen. Gesprekken op school of bij artsen/peuten hebben altijd mijn volledige aandacht en nadien voel ik me dan enigszins leeggezogen. Ik stond mezelf toe om eens lekker onnuttig achter m´n laptop te hangen. Wat blogjes lezen, een borduurpatroontje bekijken, enzovoorts. Best lekker :-). Maar m´n werk wachtte. Dus op enig moment hees ik me uit m´n comfortzone en ging toch maar aan de slag.

De was kon zowaar weer naar buiten. Weliswaar was het bewolkt, maar een fijn windje droogt evengoed fantastisch!

Bewolkt maar met een lekker windje. Kan geen droger tegenop!

Ik deed de gewone klusjes zoals de vaatwasser uit- en inruimen, de was vouwen, de kamer netjes maken. En ineens piepte het weer op: het opruimvirus. Maar veel tijd had ik niet, vandaag. Het was al bijna aan het eind van de morgen. En vanmiddag stonden er andere zaken op m´n programma. Geeft niet, hoor. Alle kleine beetjes helpen.

Ik besloot de bak met weessokken er maar eens bij te pakken. Alweer een klusje, wat ik lange tijd verzaakt had om aan te pakken. Er was inmiddels een emmer vol!

Ik besloot om net zo lang paren bij elkaar te zoeken, totdat Henk thuis zou komen uit school. De emmer kwam niet leeg. Maar toch zijn er heel wat sokkenhuwelijken gesloten. Voorlopig hoef ik geen sokken te kopen :-). En er is mooi weer wat opgeruimd!

En passant ruimde ik ook nog twee versleten t-shirts op. Die kregen een tweede leven als vaatdoek. Niets bijzonders hoor. Gewoon de mouwen en het halsboord eraf knippen en dan houd je een prima lap over.

Vanmiddag had ik m´n tweede afspraak buitenshuis van vandaag: een afspraak bij de tandarts. Ik sukkel al een paar maanden met m´n gebit. Het begon in juni met een ontsteking aan mijn verhemelte. Dat bleek een wortelpuntontsteking te zijn, waarvoor een wortelkanaalbehandeling van een voortand nodig was. Dat is nog best een gedoe. Eerst wordt er aan de achterkant van de tand een gaatje geboord. Via dat gaatje wordt het wortelkanaal schoongemaakt en goed ontsmet. Er worden medicijnen in gedaan en vervolgens wordt het gaatje afgesloten met een noodvulling. Na een poosje gaat die eruit, wordt het kanaal opgevuld met rubber en wordt het gaatje definitief gedicht. Toen dat allemaal achter de rug was, wilde de tandarts van de tand ernaast nog een foto maken, omdat hij vermoedde, dat daar ook een ontsteking zou kunnen zitten. En jawel! Bingo! En zo´n ontsteking gaat helaas niet vanzelf weg, volgens de tandarts. Ik mocht voor de volgende wortelkanaalbehandeling. Ik had het allemaal wel weer even gezien, daar bij de tandarts. Hoewel de tandarts (mijn overbuurman nota bene) en zijn assistente allebei heel aardige mensen zijn, zit je daar nu eenmaal niet voor de lol en kost het ook nog eens een lieve duit. Ik was dus not amused toen een paar weken geleden boven de volgende tand op rij een flinke bobbel van een ontsteking verscheen. Ook deze ontsteking leek niet vanzelf te verdwijnen en na een weekje trok ik dus maar weer bij de tandarts aan de bel. Die concludeerde dat ik wel heel veel pech had en begon aan de derde wortelkanaalbehandeling. Maar nu liep het anders. Het kanaal zat helemaal teruggetrokken en kon daarom de oorzaak van deze ontsteking niet zijn. De tandarts maakte toen maar een paar sneetjes in de bobbel van de ontsteking om de troep eruit te duwen. Vandaag moest ik terug komen om te kijken of alles goed genezen was en om de noodvulling in de tand te laten vervangen voor een definitieve. Het LIJKT nu allemaal in orde. Joepie!!

Ik had, bij thuiskomst, m´n bakkie koffie met schoonmama echt wel verdiend, vond ik ;-). En ja! Ik ben heel braaf geweest!! Heb NIET zitten haken, maar heb VERSTELWERK zitten doen.

Done!

Na het dagelijkse ritje aan het einde van de middag naar het postkantoor om pakjes weg te brengen, schoot ik nog even de bieb in. Wanneer ik eraan toe kom, weet ik nog niet. Maar ik heb fijn een stapeltje vers leesvoer gehaald :-).

Daarna mocht ik achter het fornuis. In het kader van ´alles eerst opmaken, wat er is´, maakte ik een pan paddestoelenragoût. Ik had namelijk nog een paar bakjes paddestoelen, die nodig op moesten. Lekker met rijst. Ook Willem vond het lekker, al was het veggie. (Hij is een verstokte vleeseter ;-)).

Vlak voor het eten kwamen Hans en Maaike thuis. Die hadden de dag goed vol gemaakt, zeg! Maar gelukkig met goed resultaat! Allebei hebben ze hun theorie gehaald. Fijn! 

Fijn en pijn

Gisterenmiddag om 5 uur kwam eindelijk mijn wasmachine! Ik had er de hele dag op gewacht. Niet alleen omdat ik benieuwd was, maar ook omdat de berg wasgoed bijna niet meer te overzien was! Juist toen ik dacht, dat ze me vergeten waren en ik voor de zekerheid een telefoontje deed, kwam het vrachtwagentje van Molenaar voorrijden.

Volgens mij was ik net zo blij en opgewonden als een man, die een nieuwe auto krijgt :-)

Eerst werd door de twee bezorgers de nieuwe machine uit de auto gehaald en bij de voordeur gezet. Daarna werd mijn oude apparaat van de eerste verdieping naar beneden gesjouwd, de vrachtwagen in. En tenslotte droegen de mannen mijn nieuwe machine de trap en zetten hem op z´n plaats in de badkamer. Doordat het stopcontact heel raar bovenin de muur zit, paste de stekker er niet in. Er moest een langere draad aangezet worden. Dat werd door één van de mannen vakkundig gedaan, terwijl ik bij de andere meneer mocht pinnen. Pfff, wat een leegloop...

Ik kreeg een korte instructie. En terwijl ik eten kookte, bestudeerde ik de handleiding. Nog voordat het eten op tafel stond, draaide m´n eerste was. En toen ik ´s avonds laat m´n bedje instapte, waren er drie trommels wasgoed gewassen.

Het apparaat is fluisterstil. Alleen het water inlaten en het centrifugeren hoor je (natuurlijk). Maar het draaien hoor je niet!

Als je op de eco-stand draait, duren de wassen wat langer, maar is hij het zuinigst. Voor als je haast hebt, is er een ´speed´ optie. Ook zit er een sportprogramma op, waarmee je nauwelijks vervuild goed binnen een half uur schoon hebt. Fijn! Dit soort programma´s zaten niet op mijn oude machine. Ik moet er natuurlijk nog wel even aan wennen en steeds goed nadenken welk programma ik moet kiezen. Maar dat komt vast snel goed. Wat ik mis, is de mogelijkheid voor wassen op 50 graden. Dat gebruikte ik best vaak. Nu moet ik kiezen uit 40 of 60 graden. En de wasmachinemeneer adviseerde om baddoeken, washandjes en ondergoed op 90 graden te wassen. Dat doe ik eigenlijk nooit...

Ik heb ontdekt, dat de nieuwe wasmachine veel schoner wast, dan mijn oude. Waarschijnlijk was die toch al wel langer niet helemaal goed meer. Vooral als ik donkere was draaide, rook het wasgoed na het wassen niet altijd helemaal fris. Ik dacht, dat dat kwam, doordat er hier een paar pubers rondlopen, die verschrikkelijke zweetsokken kunnen produceren en ook soms last hebben van een doordringende zweetlucht. Ik mopperde dan, dat die lucht er zelfs na het wassen nog niet helemaal uit was. Ik experimenteerde met een ander wasmiddel. Gebruikte de laatste weken zelfs wasverzachter. Dat heb ik normaal nooit in huis, maar nu hoopte ik op een lekker geurige was. Het blijkt nu dus aan mijn oude wasmachientje te hebben gelegen! Het wasgoed wat gisteren uit m´n nieuwe apparaat kwam, ruikt frisser dan fris. Gewoon met goedkoop wasmiddel en zonder wasverzachter. Joepie!! Ook viel het me op, dat het wasgoed echt helemaal koud uit de wasmachine komt. Dat lijkt logisch, omdat er met koud water wordt gespoeld. Toch was dat bij mijn oude apparaat niet zo. Daar voelde het wasgoed altijd wat klam-warm aan. 

Vooralsnog ben ik heel blij met mijn nieuwe aanwinst. En de enorme berg wasgoed slinkt zienderogen. 

Dit is dus vooral heel FIJN.

Dan heb ik nog een berichtje over PIJN!

Vanmorgen moest ik naar de tandarts om een kies te laten trekken. Ach. Leuk is zoiets niet. Maar het is nu direct niet iets, waar ik erg tegenop zag, ofzo.

Ik vleide me dus met een gerust hart in de tandartsstoel van m´n overbuurman, die me eerst eens fijn ging prikken om de boel te verdoven :-(. Waardeloos. Ik voelde alles meteen stijf worden, ook mijn tong. Wat een akelig gevoel is dat toch. 

Nadat ik een poosje in de wachtkamer had gezeten om de verdoving te laten inwerken, ging de tandarts aan de slag. Het ging niet meteen van een leien dakje. Dus pakte hij een andere tang. Eén waarmee je diep de wortel kunt beetpakken. En daar begon het gewurm. Draaien. Trekken richting de ene kant. Trekken naar de andere kant. Pfff. Ik had bijna gezegd, dat hij even moest stoppen, want ik voelde het door mijn hele hoofd. Bovendien had ik het gevoel dat mijn mondhoek inscheurde. Maar ik zei niets. En de tandarts werkte dapper door. Hij werkt altijd heel fijn en secuur. En eindelijk hield hij de boosdoener dan toch triomfantelijk boven m´n gezicht. Hè, hè. Echt pijn had ik niet gehad. Maar ik vond het verre van lekker.

Er werden nog een paar prachtige hechtingen gezet. Daarna kreeg ik een gaasprop, die ik een kwartiertje tussen m´n kaken op de wond mocht geklemd houden. En daar ging ik. Boodschappen doen. Ik hoopte, dat ik niemand zou tegenkomen, want ik kon met die stijve mond niet echt lekker praten ;-).

Na verloop van tijd begon ik pijn te krijgen. Ik wilde nog maar één ding: naar huis en een paracetamol innemen. En dat is iets, wat ik niet snel doe...

De paracetamol hielp niet afdoende. En nadat ik een poosje gewerkt had, was ik er helemaal klaar mee. Ik ging naar bed. Het schrijnde en trok in mijn mond. Wat viel dat tegen!

Ik heb anderhalf uur op bed gelegen. Daarna at ik een bordje pap en ging toch maar verder met m´n werk. Je kunt voor een getrokken kies toch niet ´ziek´ op je bed gaan liggen, vond ik...Ik ruimde op, trok de stofzuiger door de kamer, maakte de bestellingen voor de webshop klaar, kookte erwtensoep. Het ging. Maar niet van harte.

Om 4 uur kwam de kapper. Het was weer de nationale kortwiekdag hier. Willem kwam wat eerder thuis uit z´n werk. Hij stelde voor, om zich snel te laten knippen en dan mee te gaan naar het ziekenhuis, naar mijn moeder. De kinderen konden wel een keer alleen eten. Dat is met zo´n simpele maaltijd als erwtensoep natuurlijk geen punt. Fijn dus! Een keer samen naar mijn moeder. Ik liet me lekker rijden :-).

Met mijn moeder blijft het allemaal hetzelfde. Dan weer een redelijke dag, dan weer een dag van ziekzijn. Ze was bemoedigd uit Psalm 25:10

Psalm 25 : 10

Hoed mijn ziel, en red z' uit noden;

Maak mij niet beschaamd, o HEER,

Want ik kom tot U gevloden.

Laat d' oprechtheid meer en meer,

Met de vroomheid, mij behoên;

'k Wacht op U in mijn ellenden.

Laat Uw hand, in tegenspoên,

Israël verlossing zenden.

Nu, 12 uur na het trekken van de kies, heb ik nog steeds pijn. Ook is een stukje tong nog steeds verdoofd. Dat voelt heel vervelend aan. Er is nog één paracetamol in huis. Die ga ik zo meteen innemen en dan maar eens vroeg naar bed. Hopelijk morgen een dag met veel ´fijn´ en weinig ´pijn´.

Spanning

Intussen is er hier, in het nog maar pas begonnen jaar, veel spanning. Dinsdagochtend vroeg is mijn moeder (weer eens) naar het ziekenhuis gebracht. Ze is erg ziek, onder meer door longontsteking. Dit brengt uiteraard veel spanning met zich mee. En heus, je kunt beter maar gewoon hard moeten werken, dan dat je onder hoogspanning leeft. Gisterenavond voelden Willem en ik ons totaal gesloopt en lagen we al om half 10 op bed. Sterker: toen sliepen we al! Nu zijn we goed uitgerust en kunnen we er weer tegenaan.

Het gewone leventje gaat natuurlijk ook door. Dinsdagochtend kwam mijn tante Teunie op verjaardagsvisite. Gezellig was dat. Terwijl we fijn bijpraatten, schilden we 5 kilo aardappels en minstens 5 kilo stoofpeertjes. Ze zeggen weleens dat praten en breien niet tegelijk gaat, maar praten en schillen gaat prima, hoor :-).

Gisterenochtend kwam een vriendin op visite. Ook zij was al veel te lang niet geweest! Nu kwam ze voor mijn verjaardag en meteen naar de nieuwe keuken kijken. Wat hadden we veel bij te praten!

´s Middags waren de rollen omgekeerd. Toen ging ik (samen met Henk) juist bij iemand anders op verjaarsvisite. Bij mijn nichtje Eva, die elf jaar werd. We konden er niet lang zijn, want om half vier hadden we een afspraak bij de tandarts. En aangezien wij een tandarts hebben, die heel goed op tijd werkt (je hoeft er zelden te wachten!), wilde ik niet riskeren daar te laat aan te komen. Het kwam helemaal goed. Keurig op tijd zaten wij, met gepoetste tanden, in de wachtkamer :-).

Na het tandartsbezoekje reed ik nog even snel langs huis om Henk daar af te zetten en de pakketjes die naar het postkantoor moesten op te pikken. Ik gaf kookinstructies en daarna zette ik koers naar Rotterdam, om bij mijn moeder op ziekenbezoek te gaan. In de spits is het nog altijd wel even een ritje, naar het Erasmus Medisch Centrum. En daarna moet je minstens 10 minuten rekenen voor de wandeling vanuit de parkeergarage naar de afdeling. Het is daar zo overweldigend groot allemaal. Maar ook dit kwam goed. Ik wilde om 5 uur bij mijn moeder zijn en dat was ik ook. Ik heb een uurtje bij haar gezeten. Ze ligt in de isolatie en dat is niet erg. Dan is het toch nog een beetje rustig voor haar, ook al staat er elk kwartier wel iemand bij haar bed voor het één of ander. Jammer, dat ze nog helemaal niet vooruit gaat :-(.

Toen ik weer thuis kwam, waren ze juist klaar met eten. Met het bord op schoot op de bank at ik na en bracht verslag uit. En al snel daarna sloeg de vermoeidheid toe. Ik heb nagenoeg niets meer gedaan! Goed als je dan gewoon eens lekker kunt en wilt toegeven en vroeg onder de wol kruipt. Een mens kan dat weleens heel erg nodig hebben.

Vandaag een dag zonder visites. Er komt, bij mijn weten, niemand en ik hoef nergens naar toe. Kan ik fijn aan de was en de strijk verder werken. Ook is er het nodige keukenwerk. Ik heb er zin in!