Vanmorgen moest ik naar het ziekenhuis, om bloed te laten prikken. Ik kon zelf kiezen, of ik naar het ziekenhuis in Dordrecht, of in Zwijndrecht ging. Ik besloot naar Zwijndrecht te gaan, zodat ik het kon combineren met het afzetten van Henk bij de bushalte. Hij zou namelijk vandaag nog een dagje met de bus naar school gaan, net als gisteren.
Posts tonen met het label ziekenhuis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ziekenhuis. Alle posts tonen
dinsdag 1 februari 2022
vrijdag 12 november 2021
Au, m´n rug! The end.
Het laatste logje over m´n zere rug. Niet omdat de pijn over is. Maar omdat ik nu weet wat er aan de hand is en ik dit onderwerp daarmee wil afsluiten.
vrijdag 26 maart 2021
In de top 10
Vandaag was het de dag van de operatie van Willem. Hij moest om kwart voor 8 in het ziekenhuis zijn en we reden daarom om kwart over 7 weg van huis. Het liep allemaal gesmeerd en keurig op tijd arriveerden we in het ziekenhuis in Zwijndrecht.
Er hing een opgewekte, vriendelijke sfeer, daar op de dagbehandeling. Willem kreeg een 1-persoonskamer toegewezen en al snel kwam een zuster voor de intake. Zij vertelde daarbij ook, hoe het verloop van de dag eruit zou zien: na de intake moest ik het ziekenhuis verlaten en ik zou gebeld worden, zodra Willem na de operatie weer op zijn kamer was. Dan zou ik horen, hoe de operatie was verlopen. Vervolgens moest ik er op rekenen, dat het toch wel snel 16.00 uur zou zijn, voordat ik hem zou mogen ophalen.
Toen alle controles waren gedaan en de vragen waren afgehandeld, zei de zuster heel vriendelijk: ¨U mag gerust nog wel even blijven, hoor. Het is hier toch een 1-persoonskamer.¨ Waarop Willem heel ad rem vroeg: ¨Heeft u dan misschien een bakkie koffie voor d´r?¨ ¨Natuurlijk! Als u daar tegen kunt?¨ Ja hoor, daar kon Willem wel tegen, dat ik koffie dronk, terwijl hij zelf nuchter moest blijven. En zo genoot ik nog even van een lekker kopje cappuccino. Maar daarna was het dan toch tijd om te vertrekken. Raar hoor, om Willem daar zo achter te laten :-(.
Tegen elven ging mijn mobiel. Ja! Het ziekenhuis! Een verpleegkundige van de OK belde, om te vertellen, dat de operatie achter de rug was. De galblaas was verwijderd en er zaten joekels van stenen in. Wel zo groot als paaseieren, vertelde ze. Willem werd naar de uitslaapkamer gebracht en zodra hij weer op zijn kamer zou zijn, zou een verpleegkundige van de dagbehandeling mij bellen.
Dat gebeurde een uurtje later. De zuster vertelde, dat alles goed was en dat Willem aan een boterhammetje zat. Toen ik zei, dat ze hem mijn groeten maar moest overbrengen, zei ze: ¨U mag hem zelf wel even aan de telefoon.¨ Wat fijn, om zijn stem weer te horen. Hij was emotioneel. De zuster nam de telefoon weer terug en zei, dat ik rond 16.00 uur naar het ziekenhuis mocht komen. Ik moest dan eerst langs de apotheek om pijnstillers op te halen en verder moest ik meteen een rolstoel mee naar boven nemen.
Maria en ik voerden inmiddels een race tegen de klok. We wilden om 15.00 uur naar de post rijden met zoveel mogelijk bestellingen. Daar vandaan zou ik naar Zwijndrecht rijden om Willem op te halen en Maria zou naar Rotterdam rijden om Jan op te halen. Wat hebben we samen hard gewerkt!
Het lukte, zoals we het in ons hoofd hadden. Alleen stroopte het verkeer nogal op en moest ik lang wachten bij de apotheek. Daardoor kwam ik wat later aan bij Willem. Ik had eigenlijk gedacht, dat hij al kant-en-klaar op mij zou zitten te wachten. Maar dat was niet zo. Hij lag nog in zijn OK-hemd en de infuusnaald moest er nog uit. Maar alles ging goed!
We kwamen pas om half 6 thuis. En toen heb ik eerst een lekker vers bakkie koffie gezet en daar samen met Willem van zitten genieten op de bank. Even thuiskomen!
Daarna bakte ik een stapel pannenkoeken, waar Willem nu ook eens onbekommerd van kon eten. Echt apart, dat dat nu kan!
Al met al is het een bijzondere dag. Hopelijk gaat Willem z´n herstel voorspoedig. En z´n bloeddruk? Die was vanmiddag prachtig! Die hoge waarden waren gewoon de zenuwen ;-).
donderdag 25 maart 2021
Z´n tasje staat klaar
Willem z´n tasje staat klaar. Morgen moeten we al vroeg op stap naar het ziekenhuis. Willem moet geopereerd worden. Z´n galblaas wordt verwijderd. We zijn blij, dat hij toch nog betrekkelijk snel aan de beurt is. Ik las dat in het Noorden de reguliere zorg weer wordt opgeschort vanwege corona. Het had toch wel jammer geweest, als het niet door kon gaan. Sowieso heeft het er om gespannen, al was dat vanwege een andere reden:
Vanmorgen werd Willem al vòòr negen uur gebeld door het ziekenhuis. Ze misten nog een bloeddrukmeting. En ja, die moest per se in het ziekenhuis worden gedaan. Echt efficiënt, als je dan voor een bloeddrukmeting heen-en-weer moet rijden van Bleskensgraaf naar Dordrecht. Maar goed.
Om 11 uur had Willem de afspraak voor die bloeddrukmeting. Bleek z´n onderdruk 118. Veel te hoog dus. Hij mocht weer terug naar de wachtkamer, dan zouden ze na 10 minuten nòg een keer meten. Zo gezegd, zo gedaan. En hoewel de bloeddruk toen wel wat beter was, was hij nog steeds te hoog. Er werd een anesthesist bij gehaald, die het nog een keer goed bekeek. Hij besloot, dat de operatie door kon gaan, zij het dat er iets meer kans is op complicaties. Pfff.
Intussen zit Willem hier nu ongeveer elk uur z´n bloeddruk te meten, in de hoop, dat die ineens de waarde heeft van die van een jonge vent ;-).
Als alles goed gaat, mag ik m´n lief ergens in de loop van de middag weer ophalen. En dan ga ik hem maar eens fijn een poosje vertroetelen. Doordat het een dagbehandeling is, zou je er zomaar licht over gaan denken. Willem had z´n manager verteld, dat hij op vrijdag geopereerd moest worden en zei daarbij, dat hij nog niet wist, of hij op maandag wel zou kunnen werken. ¨Dat zal toch nog wel niet?!¨ reageerde zijn manager. En nee, dat is inderdaad niet de verwachting. Het duurt 1 tot 2 weken, voordat je weer aan het werk kan, lazen we in een foldertje. Dat wordt dus een soort lange paasvakantie.
Vanwege corona proberen ze in het ziekenhuis zo efficiënt mogelijk te werken. Als het even kan, gaat het online of telefonisch. Het gevolg is, dat je maar minimaal wordt geïnformeerd, is onze ervaring. Je krijgt een stapeltje foldertjes toegestoken en dat is het zo´n beetje. En uiteindelijk gaat het niet eens echt efficiënter dan voorheen. Zo was de intake bij de anesthesist bijvoorbeeld telefonisch. Eerst moest Willem een lange vragenlijst invullen en die mailen of uploaden. Daarna kwam dus dat telefoontje met min of meer dezelfde vragen. Vervolgens moest Willem alsnog naar het ziekenhuis voor het hartfilmpje. En op een andere dag, op een andere locatie, voor de bloeddrukmeting. Longen zijn niet beluisterd. Iets wat volgens mij altijd standaard gebeurde tijdens de intake bij de anesthesist. Afijn. Het zal allemaal wel. De logica van de maatregelen ga ik echt niet meer proberen te begrijpen.
Voor nu ga ik zo langzamerhand het brood eens uit de oven halen en dan de wieg maar in. Er wacht me morgen een drukke dag.
dinsdag 23 februari 2021
Het was een spannende week
Wat een spannende week hebben we achter de rug! Het begon vorige week zondagavond, toen ik flink buikpijn kreeg. Dat was raar. Want ik heb eigenlijk bijna nooit buikpijn. Ik dacht, dat ik misschien iets verkeerds gegeten had en hoopte dat het vanzelf weer over zou gaan.
Maandag: de hele dag buikpijn.
Dinsdag: de hele dag buikpijn.
En ja, het ging ook ´s nachts niet lekker. Regelmatig werd ik wakker van de pijn.
Woensdagochtend besloot ik de dokter te bellen. Ik kon daar aan het eind van de ochtend terecht. De dokter onderzocht me heel nauwkeurig en kwam tot de conclusie, dat ik een ontsteking had (waarvoor ik een antibioticakuur kreeg). Maar hij voelde ook een tumor (zwelling), waar hij niet gerust op was. Dat moest onderzocht worden. Nog diezelfde middag belde de dokter me op. Hij had een afspraak voor me bij de gynaecoloog gemaakt voor dinsdag de 23ste. Fijn snel dus! Maar wat duren zes dagen in zo´n geval ver-schrik-ke-lijk lang!!
Intussen deed de antibiotica gelukkig z´n werk en mijn buikpijn was in een paar dagen tijd verdwenen. Ik werd ´s nachts dus niet meer wakker van de pijn, maar nu werd ik wakker van de onrust. Want wát zou er nu in mijn buik zitten, wat daar niet hoorde?!
Ik was erg blij, toen ik vanmorgen eindelijk, samen met Willem, onderweg was naar het ziekenhuis in Dordrecht. De dokter was erg aardig. Eerst vroeg hij natuurlijk van alles en daarna onderzocht hij me. Het was niet meteen heel duidelijk, maar uiteindelijk was de conclusie, dat er wel iets zat, maar dat dat niet erg was. Voor de zekerheid is er nog een uitstrijkje gemaakt en over twee weken word ik daarover gebeld. Maar eigenlijk verwacht de dokter daar niets van en is er dus gelukkig een einde gekomen aan een week lang spanning!
Wat zijn we allemaal blij!
Nu moet ik even bijkomen van alles. Van de pijn, van de ontsteking, van de antibiotica-troep, van de spanning, van de onrustige nachten...
Vanavond heb ik daarom iets leuks gedaan: voorzaaien!
Ik gebruikte hiervoor mijn nieuwe, duurzame, kiembakje van gecertificeerd natuurrubber en milieuvriendelijke grond van kokosvezels (zonder turf!). Die kiembakjes en die grond komen binnenkort in de webshop, maar moest mocht ik natuurlijk eerst zelf testen :-).
Van een bloglezeres heb ik vorig jaar allerlei zaden gekregen en ik had zelf ook nog wat zaden in voorraad. Groentenzaden en bloemenzaden. Je wilt niet weten, wat een voorpret dat geeft, dat voorzaaien :-). Ik denk zomaar, dat er de komende tijd nog weleens aardig wat van dit soort berichtjes langs zullen komen.
Vorig jaar heb ik erg genoten van mijn moestuintje. Het was toen eigenlijk een tuintje ´voor spek en bonen´. Zomaar zonder plan; kijken wat er van terecht zou komen. Wat vond ik het leuk! Het smaakte echt naar meer. Dit jaar is er wèl een moestuin-plan(netje). Hans wil me binnenkort helpen om de bedden en paden uit te zetten. We houden het heel simpel, met paden van boomsnippers. Dat kan Hans gewoon meenemen van zijn werk en past in het low budget plan.
Zodra er bedden en paden zijn, kan ik beginnen met gestructureerd wieden. Want het onkruid schiet natuurlijk aan alle kanten de grond uit. Maar niet alleen onkruid, hoor! De rabarber komt ook al op!
 |
| Zonsondergang 23-02-21 |
maandag 20 april 2020
Géén prioriteit...in deze coronatijd.
De zondag was een pijnlijk gebeuren voor onze Koos. Eigenlijk heeft hij zo´n beetje de hele dag in z´n bed of op een stoel gehangen. Hij was dan ook heel blij, toen hij vanmorgen om 8.00 uur eindelijk naar de huisarts kon bellen voor een verwijzing naar het ziekenhuis. Hij deed z´n verhaal eerst aan de assistent en moest het daarna nog een keer herhalen aan de dokter. Die besloot dat er een verwijsbrief gehaald mocht worden, om in het ziekenhuis een röntgenfoto te gaan laten maken.
Om half 9 tufte ik dus maar naar de huisarts. Daar was de boel hermetisch afgesloten. Koos had gezegd, dat ik op het raam moest kloppen, of moet bellen. Juist toen ik het nummer van de dokter ingetoetst had, stapte er iemand naar buiten en een tikje schoorvoetend stapte ik dan maar naar binnen. In deze corona-tijd ben ik steeds ´bang´ dat ik iets fout doe. Maar ik kreeg geen reprimande, toen ik me achter de streep voor het loketje opstelde. De assistent vroeg me, waarom ik kwam. O ja, ik kwam voor die verwijsbrief. Ik mocht even in de wachtkamer gaan zitten. Wat een ervaring! Een lege wachtkamer, zo ongeveer steriel. Het speelgoed was weggehaald en het folderrekje was leeg en steeds waren er 2 stoelen afgeplakt, opdat niemand te dicht bij iemand zou gaan zitten. En het informatiescherm stond op zwart.
Afijn. Daar kwam dan de dokter de verwijsbrief overhandigen. Met lange armen reikte ze het epistel aan, wat ik vervolgens met even lange armen aanpakte. Zou het bij elkaar anderhalve meter afstand geweest zijn? Geen idee, hoeveel centimeter m´n armen zijn :-).
Met mijn elleboog (het stond er expliciet bij geschreven, dat dat zo moest) stootte ik op het knopje, waarmee de deur open zoefde. Ik stond weer buiten. Opgelucht haalde ik adem. Die hindernis was alvast genomen.
Ik haalde Koos thuis op en we reden naar het ziekenhuis in Dordrecht. Ook daar deed het allemaal surrealistisch aan. De parkeerplaats, die maar voor een kwart vol stond. Het tentje in de hoek van de parkeerplaats. Nee, dat was geen overkapping, waar je gratis een sterretje in je voorruit kon laten maken. Het bleek een Corona-oplossing voor het stiltecentrum te zijn. Een plaats, waar je een kaarsje kunt branden, een gebedje kan doen enzo.
Dan het ziekenhuis in. Maximaal 2 personen tegelijk in de draaideur. De anders bruisende hal met overal koffie-drinkende mensen, iemand die de piano bespeelt, namen-roepende taxi-chauffeurs, serviesgeklater, tosti-geuren en een grote balonnenstandaard, was nu een lege hal met schichtig om zich heen kijkende, haastige patiënten en begeleiders (max. 1 per patiënt a.u.b.).
De weg naar de röntgen was bekend. Ook daar was het ongewoon stil. Wij waren de enige wachtenden. Worden er dan nu geen armen en benen gebroken? Nou ja, er zijn nu in elk geval geen gymlessen, opperde ik. En in het verkeer gebeuren er ook minder ongevallen. O ja.
Koos werd naar binnen geroepen, de foto werd gemaakt en we wachtten op de uitslag. Die was heel verrassend-maar-niet-heus: het sleutelbeen was gebroken. De zuster bracht ons naar chirurgie. Ook daar géén wachtenden. Vol verwachting namen we plaats in de spreekkamer. Koos had maar één wens: dat hij zo snel mogelijk geopereerd zou worden. Want ná de operatie is het snel gedaan met de pijn. Dat was tenminste zijn ervaring van vorig jaar.
De dokter hielp hem snel uit die droom: een gebroken sleutelbeen is géén prioriteit in deze coronatijd. Heel vreemd als een dokter je geen hand geeft. Nou ja, daar zijn we al wel een beetje aan gewend. Maar ook heel vreemd, als de dokter je zelfs niet aanraakt. Geen drukken op pijnlijke plekken. Geen armen omhoog en omlaag. Zelfs de vragen waren uiterst minimaal. Alsof ook teveel woorden een besmetting zouden kunnen veroorzaken :-(. En nee, er hoefde ook geen vest of shirt uit. De dokter keek eigenlijk alleen op het scherm naar de foto, zei, dat er een mitella om moest om de elleboog te ondersteunen, dat er een recept voor pijnstilling bij de balie lag en dat we een afspraak moesten maken voor over vier weken. Koos was teleurgesteld. Eigenlijk wilde hij de dokter wel graag even laten voelen, wat híj voelde. Niets aan te doen. We waren al snel weer thuis. Terug bij af.
Ik moest even resetten. Dus dronken we even koffie in het zonnetje op ons terras-in-wording. Naast ons huis lopen nu pony´s in het weitje. Ik voelde me helemaal kalmeren. Ik was, voor mijn gevoel, gewoon even in een andere wereld geweest. En ik was blij weer terug te zijn!
Samen met Maria heb ik de hele middag in de webshop gewerkt. En daarna gekookt. Toen was de koek op. Ik had brandende voeten en mijn rug lag in puin. Ik was dan ook vanaf half zes vanmorgen non-stop in touw geweest. Ik nam een time-out. Normaal gesproken val ik dan onmiddellijk in slaap en ben met een minuut of 20 weer zo fris als een hoentje. Maar ik was té moe. Kon niet slapen en lag te bedenken, hoe ik de webshop wil gaan inrichten. Nu de vloer klaar is, wil ik de stellingen en de inpaktafel gaan bestellen. Ik ging uit bed en vertelde Maria, wat ik had bedacht. We pakten een meetlint erbij en, ja, Maria vond dat ook de beste opstelling. We riepen Willem erbij, om ernaar te laten kijken. Ja hoor, die was het ook met ons eens. Zo gaat het worden! Morgen wil ik alles gaan bestellen. Wie weet is dan over een week of twee die noodshop uit die slaapkamer en werken we fijn vanaf de begane grond!
De goederenlift is ook in wording. Net als het terras, eigenlijk. Stukje bij beetje komen er onderdelen binnen. Vorige week arriveerde de lier met motor. Indrukwekkend, hoor. Best spannend, of het allemaal gaat worden, zoals Willem met zijn broer Marinus heeft bedacht! Dat terras is leuk. De stellingen nodig. Maar eigenlijk heeft die lift prioriteit! Dat is dan ónze prioriteit :-).
Om half 9 tufte ik dus maar naar de huisarts. Daar was de boel hermetisch afgesloten. Koos had gezegd, dat ik op het raam moest kloppen, of moet bellen. Juist toen ik het nummer van de dokter ingetoetst had, stapte er iemand naar buiten en een tikje schoorvoetend stapte ik dan maar naar binnen. In deze corona-tijd ben ik steeds ´bang´ dat ik iets fout doe. Maar ik kreeg geen reprimande, toen ik me achter de streep voor het loketje opstelde. De assistent vroeg me, waarom ik kwam. O ja, ik kwam voor die verwijsbrief. Ik mocht even in de wachtkamer gaan zitten. Wat een ervaring! Een lege wachtkamer, zo ongeveer steriel. Het speelgoed was weggehaald en het folderrekje was leeg en steeds waren er 2 stoelen afgeplakt, opdat niemand te dicht bij iemand zou gaan zitten. En het informatiescherm stond op zwart.
Afijn. Daar kwam dan de dokter de verwijsbrief overhandigen. Met lange armen reikte ze het epistel aan, wat ik vervolgens met even lange armen aanpakte. Zou het bij elkaar anderhalve meter afstand geweest zijn? Geen idee, hoeveel centimeter m´n armen zijn :-).
Met mijn elleboog (het stond er expliciet bij geschreven, dat dat zo moest) stootte ik op het knopje, waarmee de deur open zoefde. Ik stond weer buiten. Opgelucht haalde ik adem. Die hindernis was alvast genomen.
Ik haalde Koos thuis op en we reden naar het ziekenhuis in Dordrecht. Ook daar deed het allemaal surrealistisch aan. De parkeerplaats, die maar voor een kwart vol stond. Het tentje in de hoek van de parkeerplaats. Nee, dat was geen overkapping, waar je gratis een sterretje in je voorruit kon laten maken. Het bleek een Corona-oplossing voor het stiltecentrum te zijn. Een plaats, waar je een kaarsje kunt branden, een gebedje kan doen enzo.
Dan het ziekenhuis in. Maximaal 2 personen tegelijk in de draaideur. De anders bruisende hal met overal koffie-drinkende mensen, iemand die de piano bespeelt, namen-roepende taxi-chauffeurs, serviesgeklater, tosti-geuren en een grote balonnenstandaard, was nu een lege hal met schichtig om zich heen kijkende, haastige patiënten en begeleiders (max. 1 per patiënt a.u.b.).
De weg naar de röntgen was bekend. Ook daar was het ongewoon stil. Wij waren de enige wachtenden. Worden er dan nu geen armen en benen gebroken? Nou ja, er zijn nu in elk geval geen gymlessen, opperde ik. En in het verkeer gebeuren er ook minder ongevallen. O ja.
Koos werd naar binnen geroepen, de foto werd gemaakt en we wachtten op de uitslag. Die was heel verrassend-maar-niet-heus: het sleutelbeen was gebroken. De zuster bracht ons naar chirurgie. Ook daar géén wachtenden. Vol verwachting namen we plaats in de spreekkamer. Koos had maar één wens: dat hij zo snel mogelijk geopereerd zou worden. Want ná de operatie is het snel gedaan met de pijn. Dat was tenminste zijn ervaring van vorig jaar.
De dokter hielp hem snel uit die droom: een gebroken sleutelbeen is géén prioriteit in deze coronatijd. Heel vreemd als een dokter je geen hand geeft. Nou ja, daar zijn we al wel een beetje aan gewend. Maar ook heel vreemd, als de dokter je zelfs niet aanraakt. Geen drukken op pijnlijke plekken. Geen armen omhoog en omlaag. Zelfs de vragen waren uiterst minimaal. Alsof ook teveel woorden een besmetting zouden kunnen veroorzaken :-(. En nee, er hoefde ook geen vest of shirt uit. De dokter keek eigenlijk alleen op het scherm naar de foto, zei, dat er een mitella om moest om de elleboog te ondersteunen, dat er een recept voor pijnstilling bij de balie lag en dat we een afspraak moesten maken voor over vier weken. Koos was teleurgesteld. Eigenlijk wilde hij de dokter wel graag even laten voelen, wat híj voelde. Niets aan te doen. We waren al snel weer thuis. Terug bij af.
Ik moest even resetten. Dus dronken we even koffie in het zonnetje op ons terras-in-wording. Naast ons huis lopen nu pony´s in het weitje. Ik voelde me helemaal kalmeren. Ik was, voor mijn gevoel, gewoon even in een andere wereld geweest. En ik was blij weer terug te zijn!
Samen met Maria heb ik de hele middag in de webshop gewerkt. En daarna gekookt. Toen was de koek op. Ik had brandende voeten en mijn rug lag in puin. Ik was dan ook vanaf half zes vanmorgen non-stop in touw geweest. Ik nam een time-out. Normaal gesproken val ik dan onmiddellijk in slaap en ben met een minuut of 20 weer zo fris als een hoentje. Maar ik was té moe. Kon niet slapen en lag te bedenken, hoe ik de webshop wil gaan inrichten. Nu de vloer klaar is, wil ik de stellingen en de inpaktafel gaan bestellen. Ik ging uit bed en vertelde Maria, wat ik had bedacht. We pakten een meetlint erbij en, ja, Maria vond dat ook de beste opstelling. We riepen Willem erbij, om ernaar te laten kijken. Ja hoor, die was het ook met ons eens. Zo gaat het worden! Morgen wil ik alles gaan bestellen. Wie weet is dan over een week of twee die noodshop uit die slaapkamer en werken we fijn vanaf de begane grond!
De goederenlift is ook in wording. Net als het terras, eigenlijk. Stukje bij beetje komen er onderdelen binnen. Vorige week arriveerde de lier met motor. Indrukwekkend, hoor. Best spannend, of het allemaal gaat worden, zoals Willem met zijn broer Marinus heeft bedacht! Dat terras is leuk. De stellingen nodig. Maar eigenlijk heeft die lift prioriteit! Dat is dan ónze prioriteit :-).
dinsdag 28 januari 2020
Onverrichterzake terug naar huis!
Vanmorgen moesten Maria en ik weer naar het Sophia Kinderziekenhuis voor therapie. De afspraak was om kwart over 9 en om kwart over 8 stapten we de deur uit. Al bij Oud-Albas stroopte het verkeer op. Dat hadden we wel verwacht, want het was erg regenachtig.
Toen we bij de tunnel bij Alblasserdam reden, kreeg Maria een appje van Maaike. Maaike was al wat eerder van huis gegaan, naar haar werk in Ridderkerk. Ze meldde dat er flink veel file was, maar dat het bij de A16 over zou zijn.
Die file? Daar stonden we al in. We konden geen kant meer op. Nou ja, bij Ridderkerk besloot ik toch maar de rijksweg te verlaten. Ik geloofde niet echt, dat de file bij de A16 over zou zijn. Opgetogen omdat we lekker konden dóórrijden, reed ik met een normale snelheid over de Rotterdamse Weg. Het plan was om via de Kuip en de Erasmusbrug naar het ziekenhuis te rijden. Ik had er goede moed op, dat we op tijd zouden arriveren.
Maar zodra we de afslag richting Rotterdam namen, stond het zaakje weer stil. He-le-maal stil! Op de matrixborden stond aangegeven, dat er een ongeval was gebeurd en dat verkeer naar Rotterdam Centrum maar afslag 19a moest nemen. Oh no.
Afslag 19 bleek richting Zuidplein te zijn en ik zou dus via de Maastunnel moeten rijden. Maar zover kwam het niet. Het stond allemaal muurvast. Om kwart voor 10 waren we nog niet eens bij Zuidplein en volgens de matrixborden zou het nog 23 minuten in beslag nemen, voordat we in het Centrum zouden zijn.
We belden naar het ziekenhuis, om te zeggen, dat we veel te laat zouden zijn, en dachten, dat we wellicht beter naar huis terug konden gaan. De receptionist schakelde ons door met de dokter. En ja, die had inderdaad geen mogelijkheid om te schuiven in haar programma en we moesten onze afspraak dus cancelen.
Beter. We hoorden, dat de A16 dicht zat vanwege een ongeval en pas om 12.00 zou vrijgegeven worden.
We waren bijna bij Zuidplein en ik kreeg de ingeving, om dan daar maar even heen te gaan en het vest voor Henk te ruilen, wat te klein gekocht was. Dat vest slingerde al drie weken in m´n auto en ik had nog maar tot 3 februari om het om te ruilen. Er was er gewoon nog niet van gekomen. Goed om het nu dan maar te doen. Dan was onze reis toch niet helemaal tevergeefs.
We ruilden het vest. En nu we toch op Zuidplein waren, was het misschien wel een idee om meteen bij van Haren te kijken voor nieuwe laarsjes voor mij. Die ik nu heb, draag ik al de derde winter en zijn erg sleets geworden. Ook voelde ik steeds dat mijn hak een beetje los zat en was ik bang, dat ik die vandaag of morgen zou verliezen. Ik slaagde mooi in de sale met 50% korting. Helemaal blij dus. Hopelijk doe ik hier ook weer een paar jaar mee.
Op de terugweg zijn we bij Alblasserdam even van de snelweg afgegaan. Gisteren belde m´n groenteboer, dat ze me zo miste. Nou, ik haar ook, hoor :-). Ze had allerlei ´klusjes´ (overschotjes) voor me en ik had afgesproken om die vanmorgen bij de loods af te halen.
Met mijn wagen vol groenten en fruit kwam ik dus net thuis. Onverrichterzake wat de therapie betreft. Maar toch niet helemaal voor niets. Ik had een trui voor Henk, laarsjes voor mezelf en een lekker voorraadje groenten en fruit voor het hele gezin.
Hier thuis wordt ook weer hard gewerkt. Hoewel het mij niet snel genoeg kan gaan. Elke dag, maar dan ook echt élke dag, krijg ik e-mailtjes van mensen met de vraag wanneer de workshops gaan beginnen. En steeds lastiger vind ik het om te moeten zeggen: ¨Ik weet het niet¨....
De workshopzolder is nog verre van klaar. Gisterenochtend zag het er daar zo uit:
Na een dag allerlei afwerk-werkzaamheden was de stand van zaken gisterenavond zo:
Het gaat er dus op lijken!
Maar nu is het de beurt aan de stucadoor. En dat is een probleem. De stucadoor die het privé-gedeelte zo mooi gestuct heeft, heeft pas in maart weer tijd. Zo lang kan ik écht niet wachten. Leendert heeft dus bij elke stucadoor die hij kent een verzoek neergelegd. Het probleem is: deze mensen hebben het allemaal heel druk. We willen ook niet zomaar elke stukadoor. De ene stucadoor is de andere niet en we willen het echt strák hebben! We zijn wat dat betreft verwend met het vakwerk van Arie Vogel.
Ik vind het super moeilijk om geduldig te blijven. Voel me onrustig en opgejaagd, omdat ik aan de slag wil. En dan is het lastig om totaal niet te weten, wanneer dat mogelijk gaat zijn.
Als we eenmaal een stucadoor hebben, gaat het snel. Dan moet de schilder er achteraan en kunnen we gaan inrichting. Kanniewachten.
Maar voor wie nèt zo graag aan de slag wilt als ik: ´geduld´ !
Toen we bij de tunnel bij Alblasserdam reden, kreeg Maria een appje van Maaike. Maaike was al wat eerder van huis gegaan, naar haar werk in Ridderkerk. Ze meldde dat er flink veel file was, maar dat het bij de A16 over zou zijn.
Die file? Daar stonden we al in. We konden geen kant meer op. Nou ja, bij Ridderkerk besloot ik toch maar de rijksweg te verlaten. Ik geloofde niet echt, dat de file bij de A16 over zou zijn. Opgetogen omdat we lekker konden dóórrijden, reed ik met een normale snelheid over de Rotterdamse Weg. Het plan was om via de Kuip en de Erasmusbrug naar het ziekenhuis te rijden. Ik had er goede moed op, dat we op tijd zouden arriveren.
Maar zodra we de afslag richting Rotterdam namen, stond het zaakje weer stil. He-le-maal stil! Op de matrixborden stond aangegeven, dat er een ongeval was gebeurd en dat verkeer naar Rotterdam Centrum maar afslag 19a moest nemen. Oh no.
Afslag 19 bleek richting Zuidplein te zijn en ik zou dus via de Maastunnel moeten rijden. Maar zover kwam het niet. Het stond allemaal muurvast. Om kwart voor 10 waren we nog niet eens bij Zuidplein en volgens de matrixborden zou het nog 23 minuten in beslag nemen, voordat we in het Centrum zouden zijn.
We belden naar het ziekenhuis, om te zeggen, dat we veel te laat zouden zijn, en dachten, dat we wellicht beter naar huis terug konden gaan. De receptionist schakelde ons door met de dokter. En ja, die had inderdaad geen mogelijkheid om te schuiven in haar programma en we moesten onze afspraak dus cancelen.
Beter. We hoorden, dat de A16 dicht zat vanwege een ongeval en pas om 12.00 zou vrijgegeven worden.
We waren bijna bij Zuidplein en ik kreeg de ingeving, om dan daar maar even heen te gaan en het vest voor Henk te ruilen, wat te klein gekocht was. Dat vest slingerde al drie weken in m´n auto en ik had nog maar tot 3 februari om het om te ruilen. Er was er gewoon nog niet van gekomen. Goed om het nu dan maar te doen. Dan was onze reis toch niet helemaal tevergeefs.
We ruilden het vest. En nu we toch op Zuidplein waren, was het misschien wel een idee om meteen bij van Haren te kijken voor nieuwe laarsjes voor mij. Die ik nu heb, draag ik al de derde winter en zijn erg sleets geworden. Ook voelde ik steeds dat mijn hak een beetje los zat en was ik bang, dat ik die vandaag of morgen zou verliezen. Ik slaagde mooi in de sale met 50% korting. Helemaal blij dus. Hopelijk doe ik hier ook weer een paar jaar mee.
Op de terugweg zijn we bij Alblasserdam even van de snelweg afgegaan. Gisteren belde m´n groenteboer, dat ze me zo miste. Nou, ik haar ook, hoor :-). Ze had allerlei ´klusjes´ (overschotjes) voor me en ik had afgesproken om die vanmorgen bij de loods af te halen.
Met mijn wagen vol groenten en fruit kwam ik dus net thuis. Onverrichterzake wat de therapie betreft. Maar toch niet helemaal voor niets. Ik had een trui voor Henk, laarsjes voor mezelf en een lekker voorraadje groenten en fruit voor het hele gezin.
Hier thuis wordt ook weer hard gewerkt. Hoewel het mij niet snel genoeg kan gaan. Elke dag, maar dan ook echt élke dag, krijg ik e-mailtjes van mensen met de vraag wanneer de workshops gaan beginnen. En steeds lastiger vind ik het om te moeten zeggen: ¨Ik weet het niet¨....
De workshopzolder is nog verre van klaar. Gisterenochtend zag het er daar zo uit:
Na een dag allerlei afwerk-werkzaamheden was de stand van zaken gisterenavond zo:
Het gaat er dus op lijken!
Maar nu is het de beurt aan de stucadoor. En dat is een probleem. De stucadoor die het privé-gedeelte zo mooi gestuct heeft, heeft pas in maart weer tijd. Zo lang kan ik écht niet wachten. Leendert heeft dus bij elke stucadoor die hij kent een verzoek neergelegd. Het probleem is: deze mensen hebben het allemaal heel druk. We willen ook niet zomaar elke stukadoor. De ene stucadoor is de andere niet en we willen het echt strák hebben! We zijn wat dat betreft verwend met het vakwerk van Arie Vogel.
Ik vind het super moeilijk om geduldig te blijven. Voel me onrustig en opgejaagd, omdat ik aan de slag wil. En dan is het lastig om totaal niet te weten, wanneer dat mogelijk gaat zijn.
Als we eenmaal een stucadoor hebben, gaat het snel. Dan moet de schilder er achteraan en kunnen we gaan inrichting. Kanniewachten.
Maar voor wie nèt zo graag aan de slag wilt als ik: ´geduld´ !
woensdag 8 januari 2020
Geduld...
Vandaag zit ik weer te wachten in het ziekenhuis. Nu een keer niet met Maria, maar met Koos. Het plaatje waarmee in augustus zijn gebroken sleutelbeen aan elkaar gezet is, moet er weer uit gehaald worden. Hij had er namelijk nogal last van. De operatie duurt een uurtje. Maar met de voorbereiding en het uitslapen (hij moet onder algehele narcose) en het wachten op toestemming om naar huis te gaan, ben je al snel een dag zoet.
Het was raar om vandaag van huis weg te gaan, want er waren juist twee monteurs gearriveerd. Die gaan vandaag en morgen de radiators boven aansluiten en de vloerverwarming inregelen. Ik heb ze gezegd, dat ze zich vrij mogen voelen om koffie te tappen en ze zullen het verder best wel vinden. Arie, de kat, heb ik in een slaapkamer opgesloten. Dan hebben ze daar in elk geval geen omkijken naar. Arie moet nog minstens 4 weken binnen blijven. Op zich heeft hij ruimte genoeg in huis en verveelt hij zich echt niet. Maar hij zit toch wel continu te loeren, of hij naar buiten kan. Hij moet nog even geduld hebben.
De komende weken gaat er nog veel geklust worden in ons huis. Dat zal best druk zijn. Maar elke dag wordt het beter. En dat is een fijn idee! Ik kijk er naar uit, dat ons hele huis warm is en dat alles een vaste plaats gaat krijgen.
Ook buitenom wordt het steeds beter. Er is nu in elk geval een oprit vanaf de weg tot aan de deur en vòòr ons huis is er plaats om te parkeren. Hans is maandag weer aan het werk gegaan bij zijn baas. De rest van de klus zal dus op de zaterdagen moeten. Hij denkt nog wel een half jaar werk te hebben. Het is echt heel veel werk!
Maar ook voor de buitenboel geldt: iedere keer wordt het een stukje beter! Natuurlijk is het fijn, als alles af is. Maar deze fase van steeds een stukje verbetering, heeft ook wel wat.
Het zou wel prettig zijn, als de shop klaar is en de workshops kunnen beginnen. Ik krijg bijna dagelijks de vraag, wanneer dat is. Maar daar kan ik nog niet veel over zeggen. Behalve dan, dat ik hoop, dat ik in de loop van februari een beginnetje kan maken. Geduld...
Wat wel af is, is de podcast die in december opgenomen is. Die is gisteren live gegaan. Het Reformatorisch Dagblad is een podcast-serie begonnen over christelijke opvoeding. Ik mocht de aftrap geven met een aflevering over voeding. De podcast is nog niet in alle podcast-apps beschikbaar, maar daar wordt aan gewerkt. Als het je nu niet lukt om hem te beluisteren, dan lukt het wellicht over een paar dagen. Kijk maar eens hier:
https://www.rd.nl/vandaag/
Nog even en dan wordt Koos opgehaald. Dan ga ik even de kattenreismand terug brengen naar het asiel hier in Dordt en meteen vertellen, dat het goed met hem (haar!) gaat...
Het was raar om vandaag van huis weg te gaan, want er waren juist twee monteurs gearriveerd. Die gaan vandaag en morgen de radiators boven aansluiten en de vloerverwarming inregelen. Ik heb ze gezegd, dat ze zich vrij mogen voelen om koffie te tappen en ze zullen het verder best wel vinden. Arie, de kat, heb ik in een slaapkamer opgesloten. Dan hebben ze daar in elk geval geen omkijken naar. Arie moet nog minstens 4 weken binnen blijven. Op zich heeft hij ruimte genoeg in huis en verveelt hij zich echt niet. Maar hij zit toch wel continu te loeren, of hij naar buiten kan. Hij moet nog even geduld hebben.
De komende weken gaat er nog veel geklust worden in ons huis. Dat zal best druk zijn. Maar elke dag wordt het beter. En dat is een fijn idee! Ik kijk er naar uit, dat ons hele huis warm is en dat alles een vaste plaats gaat krijgen.
Ook buitenom wordt het steeds beter. Er is nu in elk geval een oprit vanaf de weg tot aan de deur en vòòr ons huis is er plaats om te parkeren. Hans is maandag weer aan het werk gegaan bij zijn baas. De rest van de klus zal dus op de zaterdagen moeten. Hij denkt nog wel een half jaar werk te hebben. Het is echt heel veel werk!
Maar ook voor de buitenboel geldt: iedere keer wordt het een stukje beter! Natuurlijk is het fijn, als alles af is. Maar deze fase van steeds een stukje verbetering, heeft ook wel wat.
Het zou wel prettig zijn, als de shop klaar is en de workshops kunnen beginnen. Ik krijg bijna dagelijks de vraag, wanneer dat is. Maar daar kan ik nog niet veel over zeggen. Behalve dan, dat ik hoop, dat ik in de loop van februari een beginnetje kan maken. Geduld...
Wat wel af is, is de podcast die in december opgenomen is. Die is gisteren live gegaan. Het Reformatorisch Dagblad is een podcast-serie begonnen over christelijke opvoeding. Ik mocht de aftrap geven met een aflevering over voeding. De podcast is nog niet in alle podcast-apps beschikbaar, maar daar wordt aan gewerkt. Als het je nu niet lukt om hem te beluisteren, dan lukt het wellicht over een paar dagen. Kijk maar eens hier:
https://www.rd.nl/vandaag/
Nog even en dan wordt Koos opgehaald. Dan ga ik even de kattenreismand terug brengen naar het asiel hier in Dordt en meteen vertellen, dat het goed met hem (haar!) gaat...
woensdag 24 april 2019
AU!
Sinds vorige week vrijdag zit er een aderontsteking in mijn been te zeuren. Langzaamaan verergerde het en vanmorgen besloot ik toch even met de assistente van de huisarts te overleggen. Zo´n ontsteking wordt meestal veroorzaakt door een bloedpropje, dat een (spat)ader blokkeert. En aangezien ik in het verleden al eens een longembolie heb gehad (bloedpropje in een longader), is zo´n aderontsteking niet geheel zonder gevaar. De assistente was er snel duidelijk over: ik moest het door de dokter komen laten beoordelen. En zo kwam het dat ik even over half 10 bij de huisarts in de wachtkamer zat. Ze konden geen betere naam voor die ruimte bedenken....
Afijn. Aan het wachten kwam een eind en de dokter bekeek m´n been. Met mijn verleden in het achterhoofd vond hij het beter dat ik naar het ziekenhuis zou gaan om een echo te laten maken. Op een echo kunnen ze zien of de ontsteking oppervlakkig is, of in een diepere (hoofd)ader zit.
Ik reed even terug naar huis om snel één en ander te organiseren en daarna zette ik koers naar het ziekenhuis in Zwijndrecht.
Ook daar mocht ik weer gezellig in een wachtkamer plaatsnemen ;-).
Er werd een echo gemaakt. Eerst leek het mee te vallen. De ontsteking zat niet in een diepe ader. Daarna bekeek de dokter de meer oppervlakkige aders en vond een stukje ader van 2 centimeter, waar het bloed niet goed doorstroomde. Ze wilde het onderzoek al afronden, toen ze het apparaat toch nog even over een lager stuk ader liet gaan. Ik voelde het al: daar zat ook een ontsteking. En dat klopte. Daar zat maar liefst 20 centimeter ontstoken ader. Het verhaal werd toen een beetje anders. De dokter wilde dat er een internist meekeek en liet me naar de spoedeisende hulp brengen.
Daar het bekende verhaal: vragen beantwoorden, standaard onderzoekjes, wapperende gordijnen, flarden van gesprekken van de mensen naast me en ... wachten natuurlijk :-).
Er kwam weer een dokter, die ook weer moest voelen en kijken en vragen. Daarna weer wachten. Eindelijk was mijn geval voldoende besproken. Er werd besloten, dat ik naar huis mocht met voor 45 dagen Fragmin spuitjes. Fragmin is een bloedverdunner en die moet voorkomen dat er gevaarlijke stolseltjes in mijn lichaam gaan rondzwemmen. Die spuitjes heb ik al wel vaker nodig gehad en ik kan mezelf prikken. Dat is fijn, want nu heb ik daar niemand voor nodig.
Hè, hè. Dat hebben we dan ook weer gehad. Het gooide mijn plannen voor vandaag behoorlijk in de war. Ik had de kookrubriek voor Terdege moeten doen. Maar gelukkig mag dat wel 1 of 2 dagen later. Fijn!
Ik was een beetje van slag van dat ochtendje ziekenhuisgedoe. Bovendien heb ik flink pijn aan dat been en van pijn put je uit. Hopelijk wordt de ontsteking snel minder. En verder ben ik toch blij, dat het ´maar´ een ontsteking is. Er zijn ergere dingen.
Afijn. Aan het wachten kwam een eind en de dokter bekeek m´n been. Met mijn verleden in het achterhoofd vond hij het beter dat ik naar het ziekenhuis zou gaan om een echo te laten maken. Op een echo kunnen ze zien of de ontsteking oppervlakkig is, of in een diepere (hoofd)ader zit.
Ik reed even terug naar huis om snel één en ander te organiseren en daarna zette ik koers naar het ziekenhuis in Zwijndrecht.
Ook daar mocht ik weer gezellig in een wachtkamer plaatsnemen ;-).
Er werd een echo gemaakt. Eerst leek het mee te vallen. De ontsteking zat niet in een diepe ader. Daarna bekeek de dokter de meer oppervlakkige aders en vond een stukje ader van 2 centimeter, waar het bloed niet goed doorstroomde. Ze wilde het onderzoek al afronden, toen ze het apparaat toch nog even over een lager stuk ader liet gaan. Ik voelde het al: daar zat ook een ontsteking. En dat klopte. Daar zat maar liefst 20 centimeter ontstoken ader. Het verhaal werd toen een beetje anders. De dokter wilde dat er een internist meekeek en liet me naar de spoedeisende hulp brengen.
Daar het bekende verhaal: vragen beantwoorden, standaard onderzoekjes, wapperende gordijnen, flarden van gesprekken van de mensen naast me en ... wachten natuurlijk :-).
Er kwam weer een dokter, die ook weer moest voelen en kijken en vragen. Daarna weer wachten. Eindelijk was mijn geval voldoende besproken. Er werd besloten, dat ik naar huis mocht met voor 45 dagen Fragmin spuitjes. Fragmin is een bloedverdunner en die moet voorkomen dat er gevaarlijke stolseltjes in mijn lichaam gaan rondzwemmen. Die spuitjes heb ik al wel vaker nodig gehad en ik kan mezelf prikken. Dat is fijn, want nu heb ik daar niemand voor nodig.
Hè, hè. Dat hebben we dan ook weer gehad. Het gooide mijn plannen voor vandaag behoorlijk in de war. Ik had de kookrubriek voor Terdege moeten doen. Maar gelukkig mag dat wel 1 of 2 dagen later. Fijn!
Ik was een beetje van slag van dat ochtendje ziekenhuisgedoe. Bovendien heb ik flink pijn aan dat been en van pijn put je uit. Hopelijk wordt de ontsteking snel minder. En verder ben ik toch blij, dat het ´maar´ een ontsteking is. Er zijn ergere dingen.
donderdag 29 november 2018
Niets gedaan!
Soms heb je dat weleens: zo´n dag dat je de hele dag bezig bent, maar aan het eind van de dag het gevoel hebt, dat je niets gedaan hebt! Zo´n dag had ik vandaag.
Als naar gewoonte stond ik om 5 uur op. Ik vind het altijd fijn om vòòr half 7 de was van de vorige dag weggewerkt te hebben. Dan heb ik daar de hele dag geen omkijken meer naar. Daar was ik dus wèl mee bezig, maar zo´n dagelijkse routine geeft je niet direct het gevoel, dat je iets presteert. Dat is gewoon gewoon.
Na het ontbijt kwam er een noodkreet van Koos. Of Willem hem asjeblieft even op Zuidplein wilde brengen, want anders zou hij niet op tijd op school zijn. Maar Willem moest nog douchen en vroeg, of ik het soms ´even´ wilde doen. Ja, OK dan maar. Moeder ´Taxi´ startte d´r brik wel. Koos moest de metro van 7.55 uur op Zuidplein hebben en we arriveerden daar om 7.54. Ik had weliswaar klotsende oksels vanwege drukte op de wegen, donker, regen, slecht zicht. Maar goed. Koos had het gehaald en daar ging het tenslotte om :-).
Het was dik half 9, toen ik thuis kwam. M´n gewone rondje wachtte. Ik wil altijd om 10.00 klaar zijn met de bovenverdieping. Dat lukt ook eigenlijk altijd wel. Vandaag was het ietsiepietsie méér werk, want ik verschoonde de twee bovenste bedden van de stapelbedden op de grote jongenskamer. Maar rond tienen was ik beneden en had zin in koffie. Nou ja, niet eens zozeer in koffie, maar meer nog in de flapjacks, die Maria en ik gisterenavond nog even gebakken hadden. Ik heb de Koekjesbijbel van Rutger Bakt bij de bieb geleend. En daar móest natuurlijk iets uit gemaakt worden :-).
Maaike en Maria waren allebei thuis en met z´n drietjes namen we lekker even pauze!
Daarna was de ochtend snel om met niets bijzonders. Ik kon niet echt een klus ter hand nemen, want Maria en ik moesten om kwart over 12 in de auto zitten naar het Sophia Kinderziekenhuis. Vòòr die tijd legde ik de webshopbestellingen vast klaar. Juist gisterenavond was de 1500ste bestelling van dit jaar binnengekomen. Echt leuk, dat m´n sjoppie langzaam maar zeker groeit :-).
Om kwart over 12 reden we weg. De lunch verorberde ik rijdende weg. Soms is het niet anders. We hadden onze eerste afspraak om 13.00 uur en de volgende om 15.00 uur. Tussendoor zaten we in de wachtkamer. Ik had m´n breiwerk bij me, maar evengoed duurde het best lang, voordat het 15.00 uur was. Eindelijk was het zover. En dan ga je toch zitten wachten tot je naar binnen geroepen wordt. Maar zover kwam het niet. De receptioniste kwam naar ons toe en vertelde dat de psycholoog een crisisgeval had en helaas de afspraak moest annuleren. Even baalde ik flink. Daar zit je dan zó lang op te wachten. Maar ja, als je eigen kind in een crisis zit, wil je ook, dat het goed geholpen wordt. Weer: soms is het niet anders. Nu mogen we maandag opnieuw opdraven. Dan doen we gewoon een volgende poging.
Dat we vroeger buiten stonden dan gepland, had nog wel een voordeel: het viel mee met files. Hoewel het toch raar druk was, zo midden op de middag! Steeds knipperden de lichten en moesten we remmen en naar 70 of naar 50 met de snelheid. Bij de verkeerslichten direct na de afrit naar Alblasserdam schrok ik me naar. Ik stond voor het licht te wachten, toen er ineens een man naast m´n auto stond en op m´n raam tikte. HUH? Hij vertelde me, dat m´n remlichten het niet deden! OEPS! Wat gevaarlijk! Ik ben meteen langs de garage gereden. De monteur heeft er even naar gekeken, maar kon het niet direct vinden. Ik moest een afspraak maken. Maar nu durf ik natuurlijk niet meer te rijden :-(.
Thuisgekomen was de middag zomaar voorbij. Ik kon nog net de pakjes naar het postkantoor gaan brengen en daarna de keuken in voor het avondeten. Ik had iets op het menu, waar ik de hele dag al van liep te kwijlen. Ha, ha. Geroosterde groenten. Dat vind ik zoooooo lekker. Ik ben vergeten een foto te maken. Maar wat heb ik gesmuld! Ik had zoete aardappels, koolraap, ui, tomaat en venkel geroosterd. Lekker met olijfolie, grof keltisch zeezout, wat uienpoeder, wat chilipeper en wat aardappelkruiden erover. Verder kookte ik aardappels, warmde een restje vlees en jus op en trok een pot witte bonen in tomatensaus open. Als toetje was er custardvla, die ik gisteren maakte.
Na het eten deden we met z´n allen even het avondrondje. De één moet dan kachelhout halen, de ander vuilnis naar de container brengen, een volgende ruimt de tafel af en weer een ander ruimt de vaatwasser uit en in. Met z´n allen ben je zo klaar. Zelf hing ik nog even een was op en zette er nog eentje aan. Ik had gisteren niet gewassen vanwege de workshop en ik wilde het niet laten oplopen. Als ik elke dag 2 en soms 3 wassen doe, hou ik het precies bij.
Ik had een luie avond. Eerst heb ik een tijdje gezongen met Willem achter de piano. Daarna een poosje gebreid. Na de koffie pakten Maria en ik nog wat dozen meel en bakmixen uit voor de shop. Maar ik vond het verder geschoten. Qua productie/werk zou deze dag verder toch niets meer worden. Het was en bleef zo´n dag: veel bezigheden, maar ´niets´ gedaan. Geeft niets, hoor! Het werk loopt niet weg :-).
Als naar gewoonte stond ik om 5 uur op. Ik vind het altijd fijn om vòòr half 7 de was van de vorige dag weggewerkt te hebben. Dan heb ik daar de hele dag geen omkijken meer naar. Daar was ik dus wèl mee bezig, maar zo´n dagelijkse routine geeft je niet direct het gevoel, dat je iets presteert. Dat is gewoon gewoon.
Na het ontbijt kwam er een noodkreet van Koos. Of Willem hem asjeblieft even op Zuidplein wilde brengen, want anders zou hij niet op tijd op school zijn. Maar Willem moest nog douchen en vroeg, of ik het soms ´even´ wilde doen. Ja, OK dan maar. Moeder ´Taxi´ startte d´r brik wel. Koos moest de metro van 7.55 uur op Zuidplein hebben en we arriveerden daar om 7.54. Ik had weliswaar klotsende oksels vanwege drukte op de wegen, donker, regen, slecht zicht. Maar goed. Koos had het gehaald en daar ging het tenslotte om :-).
Het was dik half 9, toen ik thuis kwam. M´n gewone rondje wachtte. Ik wil altijd om 10.00 klaar zijn met de bovenverdieping. Dat lukt ook eigenlijk altijd wel. Vandaag was het ietsiepietsie méér werk, want ik verschoonde de twee bovenste bedden van de stapelbedden op de grote jongenskamer. Maar rond tienen was ik beneden en had zin in koffie. Nou ja, niet eens zozeer in koffie, maar meer nog in de flapjacks, die Maria en ik gisterenavond nog even gebakken hadden. Ik heb de Koekjesbijbel van Rutger Bakt bij de bieb geleend. En daar móest natuurlijk iets uit gemaakt worden :-).
Maaike en Maria waren allebei thuis en met z´n drietjes namen we lekker even pauze!
Daarna was de ochtend snel om met niets bijzonders. Ik kon niet echt een klus ter hand nemen, want Maria en ik moesten om kwart over 12 in de auto zitten naar het Sophia Kinderziekenhuis. Vòòr die tijd legde ik de webshopbestellingen vast klaar. Juist gisterenavond was de 1500ste bestelling van dit jaar binnengekomen. Echt leuk, dat m´n sjoppie langzaam maar zeker groeit :-).
Om kwart over 12 reden we weg. De lunch verorberde ik rijdende weg. Soms is het niet anders. We hadden onze eerste afspraak om 13.00 uur en de volgende om 15.00 uur. Tussendoor zaten we in de wachtkamer. Ik had m´n breiwerk bij me, maar evengoed duurde het best lang, voordat het 15.00 uur was. Eindelijk was het zover. En dan ga je toch zitten wachten tot je naar binnen geroepen wordt. Maar zover kwam het niet. De receptioniste kwam naar ons toe en vertelde dat de psycholoog een crisisgeval had en helaas de afspraak moest annuleren. Even baalde ik flink. Daar zit je dan zó lang op te wachten. Maar ja, als je eigen kind in een crisis zit, wil je ook, dat het goed geholpen wordt. Weer: soms is het niet anders. Nu mogen we maandag opnieuw opdraven. Dan doen we gewoon een volgende poging.
Dat we vroeger buiten stonden dan gepland, had nog wel een voordeel: het viel mee met files. Hoewel het toch raar druk was, zo midden op de middag! Steeds knipperden de lichten en moesten we remmen en naar 70 of naar 50 met de snelheid. Bij de verkeerslichten direct na de afrit naar Alblasserdam schrok ik me naar. Ik stond voor het licht te wachten, toen er ineens een man naast m´n auto stond en op m´n raam tikte. HUH? Hij vertelde me, dat m´n remlichten het niet deden! OEPS! Wat gevaarlijk! Ik ben meteen langs de garage gereden. De monteur heeft er even naar gekeken, maar kon het niet direct vinden. Ik moest een afspraak maken. Maar nu durf ik natuurlijk niet meer te rijden :-(.
Thuisgekomen was de middag zomaar voorbij. Ik kon nog net de pakjes naar het postkantoor gaan brengen en daarna de keuken in voor het avondeten. Ik had iets op het menu, waar ik de hele dag al van liep te kwijlen. Ha, ha. Geroosterde groenten. Dat vind ik zoooooo lekker. Ik ben vergeten een foto te maken. Maar wat heb ik gesmuld! Ik had zoete aardappels, koolraap, ui, tomaat en venkel geroosterd. Lekker met olijfolie, grof keltisch zeezout, wat uienpoeder, wat chilipeper en wat aardappelkruiden erover. Verder kookte ik aardappels, warmde een restje vlees en jus op en trok een pot witte bonen in tomatensaus open. Als toetje was er custardvla, die ik gisteren maakte.
Na het eten deden we met z´n allen even het avondrondje. De één moet dan kachelhout halen, de ander vuilnis naar de container brengen, een volgende ruimt de tafel af en weer een ander ruimt de vaatwasser uit en in. Met z´n allen ben je zo klaar. Zelf hing ik nog even een was op en zette er nog eentje aan. Ik had gisteren niet gewassen vanwege de workshop en ik wilde het niet laten oplopen. Als ik elke dag 2 en soms 3 wassen doe, hou ik het precies bij.
Ik had een luie avond. Eerst heb ik een tijdje gezongen met Willem achter de piano. Daarna een poosje gebreid. Na de koffie pakten Maria en ik nog wat dozen meel en bakmixen uit voor de shop. Maar ik vond het verder geschoten. Qua productie/werk zou deze dag verder toch niets meer worden. Het was en bleef zo´n dag: veel bezigheden, maar ´niets´ gedaan. Geeft niets, hoor! Het werk loopt niet weg :-).
donderdag 8 november 2018
Quality-time enzo
Vorige week heb ik de knoop doorgehakt en een nieuwe telefoon gekocht. Ik had een IPhone 5S en die heb ik zo´n drieëneenhalf jaar met veel plezier en intensief gebruikt. Hij deed het nog prima, behalve dat de kwaliteit van de foto´s niet heel goed was én er (te) weinig geheugen in zat. Met name dat laatste werd wel erg irritant. Telkens als ik wat foto´s of een filmpje wilde maken, kreeg ik de melding, dat het geheugen vol zat. Moest ik weer van alles opslaan, archiveren, verwijderen enzo, voordat ik verder kon. O ja, ook de accu was niet meer je-van-het. Nou goed. Genoeg wat me irriteerde, om een wat nieuwer model aan te schaffen. Het werd een Iphone 8. Heerlijk dat alles zó, 1 op 1, van m´n oude op m´n nieuwe apparaat kon overgezet worden. Lekker veilig voor deze digibeet :-).
Hét fotomodel is toch wel ´onze´ kat. Er is niets van ´ons´ bij, natuurlijk, want het is een zwerfkat. Maar het beestje heeft ons huis nu toch echt tot zijn thuis aangenomen. Echt leuk! Willem had nooit wat met katten. Maar dit beestje heeft langzaam maar zeker echt een plaatsje in zijn hart ingenomen. Hij is zó gek met hem. En Maria verzuchtte pas, toen ze helemaal verliefd naar hem zat te kijken: ¨Ik wist niet, dat je zóveel van een beest kon houden!¨
Ik zal niet ál te veel kattenfoto´s spammen. Zomaar een paar.
Het beest heeft zichzelf een plekje op de bank toebedacht. Eerst zat hij steeds op m´n wollen Engelse plaid. Maar dat vond ik toch een beetje zonde en zo´n plaid was je ook niet zo gemakkelijk uit. Daarom leggen we er nu steeds een fleecedekentje overheen. Vindt hij prima :-).
Hij kan er uren liggen slapen. En kijk, zo´n slaperige kat máákt slaperig.
Als de kat niet op de bank ligt, zit hij in de vensterbank lekker naar buiten te kijken. Spelen vindt hij ook leuk. Het klassieke bolletje wol vindt hij geweldig. En als hij niet in huis is, is hij buiten op jacht. Op de raarste momenten zit hij dan bij de achterdeur of bij het voorraam. Hij klopt nog net niet aan :-). Ha, ha.
Nou. Dat was dan ff kattenspam.
Verder gaat het hier zo z´n gangetje. De kinderen zijn druk met school en werk. Jan heeft z´n eerste tentamenweek en dat is best spannend. Hij zit in 4-VWO. Zelf heb ik ook VWO gedaanj, zonder dat het me vanzelf kwam aanwaaien. Het was gewoon hard werken en dat is het voor Jan ook.
In m´n huisvrouwenleven gebeurt niet veel spannends momenteel. Geen tentamens ofzo ;-). En hard werken valt ook wel mee. Vandaag zaten Maria en ik er in de auto over te filosoferen, dat veel mensen vinden, dat ik véél doe. Ik weet natuurlijk niet, waar ze dat mee vergelijken. Ik denk wel, dat veel mensen úren per dag of per week achter de tv hangen, netflix-series kijken, of op social media rondhangen. Het scheelt, dat ik daar niets mee heb. Wat? Dat scheelt misschien wel 20 uur per week met de gemiddelde Nederlander? Kijk, in 20 uur kun je heel veel dóen!
Kokosbollen bakken, bijvoorbeeld.
Of met een vriendin een ochtendje bijpraten, terwijl we rondstruinen in de Kringloopwinkel. Zo kun je het nuttige met het aangename verenigen. Of eigenlijk: het aangename met het aangename. Want rondstruinen in de Kringloopwinkel is nu niet echt een straf. Behalve nuttige zaken, vind je daar ook nog weleens leuke kadootjes. Wat dacht je van de puddingvorm van Keuls aardewerk, die ik er vond? 75 cent slechts! Ik vind het een snoepje. Hij staat nu bij de Keulse potten, die van mijn moeder waren.
Vanmiddag was ik de hele middag met Maria in het ziekenhuis. We reden om 10 voor 1 weg en waren pas om half 7 weer thuis. Een hele zit! En daar kun je van alles van vinden. Daar kun je over mopperen. Of je ergeren. Of erover zuchten. Maar ook hiervoor geldt: je kunt het nuttige (nodige) met het aangename verenigen. Tijdens zo´n ziekenhuisbezoek drinken we gezellig koffie. Gewoon gratis uit de automaat. We praten wat, lossen een puzzel op, lezen wat, lopen bij de Etos naar binnen (waar veel 1 plus 1 gratis was!). En natuurlijk had ik m´n breiwerk bij me :-).
Hoewel ik echt heel moe thuis kwam, is zo´n middag toch soort van quality-time. Maar dat moet je er dan wel zelf van maken, he ;-).
Ik was trouwens blij, dat ik zó aan kon schuiven. Maaike had gekookt en Henk had meegeholpen, waar hij heel trots op was :-).
Hét fotomodel is toch wel ´onze´ kat. Er is niets van ´ons´ bij, natuurlijk, want het is een zwerfkat. Maar het beestje heeft ons huis nu toch echt tot zijn thuis aangenomen. Echt leuk! Willem had nooit wat met katten. Maar dit beestje heeft langzaam maar zeker echt een plaatsje in zijn hart ingenomen. Hij is zó gek met hem. En Maria verzuchtte pas, toen ze helemaal verliefd naar hem zat te kijken: ¨Ik wist niet, dat je zóveel van een beest kon houden!¨
Ik zal niet ál te veel kattenfoto´s spammen. Zomaar een paar.
Het beest heeft zichzelf een plekje op de bank toebedacht. Eerst zat hij steeds op m´n wollen Engelse plaid. Maar dat vond ik toch een beetje zonde en zo´n plaid was je ook niet zo gemakkelijk uit. Daarom leggen we er nu steeds een fleecedekentje overheen. Vindt hij prima :-).
Hij kan er uren liggen slapen. En kijk, zo´n slaperige kat máákt slaperig.
Als de kat niet op de bank ligt, zit hij in de vensterbank lekker naar buiten te kijken. Spelen vindt hij ook leuk. Het klassieke bolletje wol vindt hij geweldig. En als hij niet in huis is, is hij buiten op jacht. Op de raarste momenten zit hij dan bij de achterdeur of bij het voorraam. Hij klopt nog net niet aan :-). Ha, ha.
Nou. Dat was dan ff kattenspam.
Verder gaat het hier zo z´n gangetje. De kinderen zijn druk met school en werk. Jan heeft z´n eerste tentamenweek en dat is best spannend. Hij zit in 4-VWO. Zelf heb ik ook VWO gedaanj, zonder dat het me vanzelf kwam aanwaaien. Het was gewoon hard werken en dat is het voor Jan ook.
In m´n huisvrouwenleven gebeurt niet veel spannends momenteel. Geen tentamens ofzo ;-). En hard werken valt ook wel mee. Vandaag zaten Maria en ik er in de auto over te filosoferen, dat veel mensen vinden, dat ik véél doe. Ik weet natuurlijk niet, waar ze dat mee vergelijken. Ik denk wel, dat veel mensen úren per dag of per week achter de tv hangen, netflix-series kijken, of op social media rondhangen. Het scheelt, dat ik daar niets mee heb. Wat? Dat scheelt misschien wel 20 uur per week met de gemiddelde Nederlander? Kijk, in 20 uur kun je heel veel dóen!
Kokosbollen bakken, bijvoorbeeld.
Of met een vriendin een ochtendje bijpraten, terwijl we rondstruinen in de Kringloopwinkel. Zo kun je het nuttige met het aangename verenigen. Of eigenlijk: het aangename met het aangename. Want rondstruinen in de Kringloopwinkel is nu niet echt een straf. Behalve nuttige zaken, vind je daar ook nog weleens leuke kadootjes. Wat dacht je van de puddingvorm van Keuls aardewerk, die ik er vond? 75 cent slechts! Ik vind het een snoepje. Hij staat nu bij de Keulse potten, die van mijn moeder waren.
Vanmiddag was ik de hele middag met Maria in het ziekenhuis. We reden om 10 voor 1 weg en waren pas om half 7 weer thuis. Een hele zit! En daar kun je van alles van vinden. Daar kun je over mopperen. Of je ergeren. Of erover zuchten. Maar ook hiervoor geldt: je kunt het nuttige (nodige) met het aangename verenigen. Tijdens zo´n ziekenhuisbezoek drinken we gezellig koffie. Gewoon gratis uit de automaat. We praten wat, lossen een puzzel op, lezen wat, lopen bij de Etos naar binnen (waar veel 1 plus 1 gratis was!). En natuurlijk had ik m´n breiwerk bij me :-).
Hoewel ik echt heel moe thuis kwam, is zo´n middag toch soort van quality-time. Maar dat moet je er dan wel zelf van maken, he ;-).
Ik was trouwens blij, dat ik zó aan kon schuiven. Maaike had gekookt en Henk had meegeholpen, waar hij heel trots op was :-).
dinsdag 23 oktober 2018
Zakken, dozen en een zere keel
Ik weet het: ik had gewoon weer veel te veel plannen gemaakt voor de vakantie. En dan komt er meestal een streep(je) door de rekening.
Zaterdag had ik al last van m´n keel. Zondag was het wat erger. Ik kon alleen nog maar de baspartij meebrommen, tijdens het psalmen zingen ;-).
Nu, twee dagen later, is het niet meer ´een beetje hinderlijk´, maar voel ik me echt niet lekker en heb ik wel een érg rare stem. Ik ben blij dat ik van de week geen workshop hoef te draaien!
Ik heb geprobeerd eens goed voor mezelf te zorgen. Ja, dat is voor veel moeders een lastige, geloof ik. Je bent zó gewend om voor ánderen te zorgen, dat je jezelf weleens een beetje vergeet. Maar ik heb braaf sinaasappels voor mezelf staan uitpersen, heb een grote pot gemberthee gezet en heb me in de laagste versnelling aan m´n werk gehesen. Al m´n plannetjes heb ik maar even in de ijskast geparkeerd. Ik was blij, dat ik het hoognodige kon doen. En dat was eigenlijk vooral pakjes klaarmaken voor de webshop, wat was wegwerken en wat rommel opruimen.
Wat dat betreft had ik er gisteren meer de vaart in. Direct ´s morgens, op de eerste dag van de herfstvakantie, zijn Maria en ik aan ons 100-zakken-en-dozen project verder gegaan. De boekenkast op de meidenkamer was aan de beurt. We hebben daar een kast met twee keer twee deuren en die kast stond overvol. Bovendien was de ruimte bovenop de kast óók helemaal volgestouwd met boeken. Echt dom dat ik vergeten ben een foto te maken!
Plank na plank hebben we uitgezocht. Heeeeeeel veel boeken mochten naar de Kringloop, een klein deel ging op Marktplaats, een klein deel gaat naar een goed doel, en dan waren er nog wat boeken van Wim, Trijnie en Dirk. Die wonen niet meer thuis en die boeken gaan dus naar daar waar ze nu thuishoren.
Het was een hele operatie. We zijn supertrots, dat er weer 4 centimeter van het meetlint afgeknipt kon worden!!
We zaten zó in de flow, dat we nog wel even verder wilden gaan. ¨Zullen we de overloop opruimen?¨ vroeg Maria. Ehm...ja...dat is eigenlijk wel heel erg nodig! Er lagen stapeltjes kleding in verband met de kledingwissel, er stond een grote bak eenzame sokken, er stonden dozen met verpakkingsmateriaal voor de webshop enzovoorts. Trieste bedoening. Maar daar was wat aan te doen! Na een half uurtje stug doorwerken hadden we de overloop weer heroverd en Maria slingerde er even fijn de stofzuiger door. Onze opruimactie had nog positieve gevolgen voor ons project. Het leverde namelijk een grote zak voor de textielcontainer op én nog het één en ander wat naar de Kringloop en naar een ander gezin kon. Joepie, wéér twee centimeter! Nog 19 stuks te gaan!
We hadden best nog wel even een paar uurtjes dóór willen gaan. Maar helaas heeft een ziekte nooit vakantie en dus moesten we ´s middags naar het ziekenhuis voor therapie. Dat zijn nooit leuke ´uitstapjes´. Alhoewel we er wel het beste van proberen te maken, door in elk geval altijd een gratis bakkie ´troost´ uit de automaat te trekken, voordat we in de wachtkamer gaan zitten.
Eén van m´n vakantieplannetjes was, om dat 100-zakken-en-dozen-project af te krijgen. Het leek er gisteren heus van te komen, met die vaart, die we erin hadden. Maar vandaag staat het project dus stil. Nou ja. Misschien voel ik me morgen een stuk beter.
Zaterdag had ik al last van m´n keel. Zondag was het wat erger. Ik kon alleen nog maar de baspartij meebrommen, tijdens het psalmen zingen ;-).
Nu, twee dagen later, is het niet meer ´een beetje hinderlijk´, maar voel ik me echt niet lekker en heb ik wel een érg rare stem. Ik ben blij dat ik van de week geen workshop hoef te draaien!
Ik heb geprobeerd eens goed voor mezelf te zorgen. Ja, dat is voor veel moeders een lastige, geloof ik. Je bent zó gewend om voor ánderen te zorgen, dat je jezelf weleens een beetje vergeet. Maar ik heb braaf sinaasappels voor mezelf staan uitpersen, heb een grote pot gemberthee gezet en heb me in de laagste versnelling aan m´n werk gehesen. Al m´n plannetjes heb ik maar even in de ijskast geparkeerd. Ik was blij, dat ik het hoognodige kon doen. En dat was eigenlijk vooral pakjes klaarmaken voor de webshop, wat was wegwerken en wat rommel opruimen.
Wat dat betreft had ik er gisteren meer de vaart in. Direct ´s morgens, op de eerste dag van de herfstvakantie, zijn Maria en ik aan ons 100-zakken-en-dozen project verder gegaan. De boekenkast op de meidenkamer was aan de beurt. We hebben daar een kast met twee keer twee deuren en die kast stond overvol. Bovendien was de ruimte bovenop de kast óók helemaal volgestouwd met boeken. Echt dom dat ik vergeten ben een foto te maken!
Plank na plank hebben we uitgezocht. Heeeeeeel veel boeken mochten naar de Kringloop, een klein deel ging op Marktplaats, een klein deel gaat naar een goed doel, en dan waren er nog wat boeken van Wim, Trijnie en Dirk. Die wonen niet meer thuis en die boeken gaan dus naar daar waar ze nu thuishoren.
Het was een hele operatie. We zijn supertrots, dat er weer 4 centimeter van het meetlint afgeknipt kon worden!!
 |
| Dozen en stapels die weg mochten! |
We zaten zó in de flow, dat we nog wel even verder wilden gaan. ¨Zullen we de overloop opruimen?¨ vroeg Maria. Ehm...ja...dat is eigenlijk wel heel erg nodig! Er lagen stapeltjes kleding in verband met de kledingwissel, er stond een grote bak eenzame sokken, er stonden dozen met verpakkingsmateriaal voor de webshop enzovoorts. Trieste bedoening. Maar daar was wat aan te doen! Na een half uurtje stug doorwerken hadden we de overloop weer heroverd en Maria slingerde er even fijn de stofzuiger door. Onze opruimactie had nog positieve gevolgen voor ons project. Het leverde namelijk een grote zak voor de textielcontainer op én nog het één en ander wat naar de Kringloop en naar een ander gezin kon. Joepie, wéér twee centimeter! Nog 19 stuks te gaan!
We hadden best nog wel even een paar uurtjes dóór willen gaan. Maar helaas heeft een ziekte nooit vakantie en dus moesten we ´s middags naar het ziekenhuis voor therapie. Dat zijn nooit leuke ´uitstapjes´. Alhoewel we er wel het beste van proberen te maken, door in elk geval altijd een gratis bakkie ´troost´ uit de automaat te trekken, voordat we in de wachtkamer gaan zitten.
Eén van m´n vakantieplannetjes was, om dat 100-zakken-en-dozen-project af te krijgen. Het leek er gisteren heus van te komen, met die vaart, die we erin hadden. Maar vandaag staat het project dus stil. Nou ja. Misschien voel ik me morgen een stuk beter.
maandag 23 april 2018
Geen huis gehouden
Vandaag heb ik nagenoeg niets aan mijn huishouden gedaan. Geen huis gehouden dus, zogezegd :-). En dat nog wel op maandag, normaal de beste dag om die eerste klap uit te delen, die een daalder waard is! Maar ja. Soms lopen dingen anders.
Vandaag zaten Maria en ik al om kwart over 9 in de auto op weg naar het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Voor het zoveelste gesprek. Geeft allemaal niets, als het maar helpt. De behandeling van een ziek kind gaat vòòr het huishouden en de afspraken in het ziekenhuis zijn nu eenmaal niet altijd met een schaartje te knippen.
Terwijl wij een ochtendje weg waren, was Maaike zo lief om meel en bloem in te pakken. Er was maar liefst 125 kilo ingepakt toen we thuis kwamen! Echt super fijn. Behalve dat ons huis eruit zag als een molen. Ha, ha.
Vanmiddag was er ook geen tijd voor huishouden. Er waren veel bestellingen in de webshop. En klanten gaan ook al vòòr :-). Hadden we vrijdag en zaterdag al veel oranje bakpakketten ingepakt, vandaag gingen we vrolijk verder.
Ook moest er Lamme Teun gemaakt worden en daarna was het bestellingen inpakken geblazen. Maria hielp mee en later Maaike ook nog even. We leverden een prachtig stukje teamwork en hadden maar één doel: de pakketten om 17.00 uur bij het postkantoor krijgen. Om 16.52 reden we weg. Zouden we op tijd zijn? De markt was helaas nog niet opgeruimd, zodat we de parkeerplaats bij het winkelcentrum nog niet op konden. Nu moesten we een stuk verderop parkeren en daar was geen plaats :-(. Ik heb toen mijn auto even met de knipperlichten aan bij de karretjes van de Lidl gezet. We laadden twee winkelwagens vol pakketten en de meiden reden zo hard te konden die wagentjes naar het postkantoor. Intussen zocht ik een leeggekomen parkeervak en daarna ging ik de meiden achterna. Yes! De postbode was nog niet vertrokken. We waren nog op tijd :-).
De winkelwagens werden terug gebracht en we reden naar huis. Daar mocht ik achter het fornuis voor het avondeten. Het werd kalkoenfilet, rijst, kerriesaus en broccoli. Mmm, dat was smullen.
Soms doe ik ´s avonds ook weleens een huishoudklus. Maar vandaag niet. Ook vanavond werd er geen huis gehouden. Er moest administratie gedaan worden. Helaas een noodzakelijke klus, die ook al voorrang had boven de huishouding.
Conclusie: geen huisgehouden. Wèl veel nuttige en nodige klussen gedaan. En niet vergeten te genieten van m´n prachtige tulpen op tafel :-).
Vandaag zaten Maria en ik al om kwart over 9 in de auto op weg naar het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Voor het zoveelste gesprek. Geeft allemaal niets, als het maar helpt. De behandeling van een ziek kind gaat vòòr het huishouden en de afspraken in het ziekenhuis zijn nu eenmaal niet altijd met een schaartje te knippen.
Terwijl wij een ochtendje weg waren, was Maaike zo lief om meel en bloem in te pakken. Er was maar liefst 125 kilo ingepakt toen we thuis kwamen! Echt super fijn. Behalve dat ons huis eruit zag als een molen. Ha, ha.
Vanmiddag was er ook geen tijd voor huishouden. Er waren veel bestellingen in de webshop. En klanten gaan ook al vòòr :-). Hadden we vrijdag en zaterdag al veel oranje bakpakketten ingepakt, vandaag gingen we vrolijk verder.
Ook moest er Lamme Teun gemaakt worden en daarna was het bestellingen inpakken geblazen. Maria hielp mee en later Maaike ook nog even. We leverden een prachtig stukje teamwork en hadden maar één doel: de pakketten om 17.00 uur bij het postkantoor krijgen. Om 16.52 reden we weg. Zouden we op tijd zijn? De markt was helaas nog niet opgeruimd, zodat we de parkeerplaats bij het winkelcentrum nog niet op konden. Nu moesten we een stuk verderop parkeren en daar was geen plaats :-(. Ik heb toen mijn auto even met de knipperlichten aan bij de karretjes van de Lidl gezet. We laadden twee winkelwagens vol pakketten en de meiden reden zo hard te konden die wagentjes naar het postkantoor. Intussen zocht ik een leeggekomen parkeervak en daarna ging ik de meiden achterna. Yes! De postbode was nog niet vertrokken. We waren nog op tijd :-).
De winkelwagens werden terug gebracht en we reden naar huis. Daar mocht ik achter het fornuis voor het avondeten. Het werd kalkoenfilet, rijst, kerriesaus en broccoli. Mmm, dat was smullen.
Soms doe ik ´s avonds ook weleens een huishoudklus. Maar vandaag niet. Ook vanavond werd er geen huis gehouden. Er moest administratie gedaan worden. Helaas een noodzakelijke klus, die ook al voorrang had boven de huishouding.
Conclusie: geen huisgehouden. Wèl veel nuttige en nodige klussen gedaan. En niet vergeten te genieten van m´n prachtige tulpen op tafel :-).
woensdag 10 januari 2018
Toeval bestaat niet!
Als hier iemand weleens het woordje ''toevallig'' gebruikt, wordt er meteen geroepen: "Toeval bestaat niet!" Wij geloven en belijden, dat God alle dingen bestuurt. En als ik zeg ''alle dingen'', dat bedoel ik dat letterlijk: er valt geen haar van ons hoofd en geen musje van het dak, zonder Zijn wil.
Die besturing van God is iets, wat we regelmatig opmerken. Iemand die niet in God gelooft zou in zo'n geval dan wellicht zeggen: "Toevallig, zeg!'' Wij zeggen dan: "Bijzonder dit, zeg!"
Gisteren maakte ik zo'n bijzonderheid mee:
Al heel lang heb ik de wens om Hebreeuws te leren. In de tijd dat ik op de Middelbare School zat, werd er op onze school facultatief Hebreeuws gegeven. Je kon dat dus buiten het gewone lesprogramma om volgen. Ik meen me te herinneren, dat dat vanaf de derde of de vierde klas kon. Ik keek ernaar uit om Hebreeuws te leren. Latijn en Grieks volgde ik al tijdens de gewone lessen. Hebreeuws leek me een mooie, maar ook een logische, aanvulling. Helaas vertrok in het jaar, dat ik Hebreeuws erbij kon nemen, de docent. Hij werd predikant. Met zijn vertrek, verdween ook de mogelijkheid voor het volgen van Hebreeuwse les. Het verlangen om Hebreeuws te leren, bleef bij me sluimeren.
In september kwam het verlangen weer boven piepen. Ik zocht op internet naar een studiemogelijkheid voor Bijbels Hebreeuws en kwam een cursus tegen, die me wel wat leek. Er hing echter best een prijskaartje aan. Daarnaast hoorde er een behoorlijke studielast bij. En tenslotte zou ik er heel regelmatig een dag voor naar school (dus uit mijn huishouding) moeten. Ik heb er lang over nagedacht en besloot het tóch (nog) niet te doen. Vooral de studielast vond ik bezwaarlijk. Ik zou mijn tijd beter aan andere dingen kunnen besteden, was mijn conclusie.
Maar...
Nu het bijzondere!
Gisteren plofte er een dikke envelop op de deurmat. Daar kwam een heel bijzonder kado uit: een lesboek Bijbels Hebreeuws!
Zomaar een kado van een bloglezeres, die al langer op haar hart had om mij dit boek kado te doen. En nú was het de tijd. Ja, dat is voor mij toch echt niet toevallig, hoor, dat ik juist nú dat boek kreeg. Dat vind ik ronduit bijzonder. De bezwaren tegen de cursus die ik op internet vond, zijn ook direct verdwenen. De studielast is net zo zwaar als je dragen kunt. Ná dit boek, kun je gewoon verder, als je dat wil. Dit is een heel fijne kennismaking, die volgens de titel van het boek zes dagen zou duren. Maar dat duurt bij mij wellicht zes weken, of misschien wel zes maanden. Maar dat geeft niet.
Ik had gisteren geen tijd om in het boek te kijken. De planning stond strak, omdat we ' s avonds naar de kerk wilden. Ook vandaag had ik een erg strakke planning. Ik was van 9 uur tot 13.00 naar het ziekenhuis en vanmiddag van 15.00 uur tot 17.30 wéér. Toch vond ik gaatjes om even in het boek te neuzen. Wat ik er nu van gezien heb, maakt me heel enthousiast. Ik denk, dat ik hier echt blij van ga zijn. Wat is taal toch iets ontroerend moois.
Ook morgen ben ik minstens een halve dag kwijt aan ziekenhuisbezoek. Maar er zit twee uur wachttijd in. Vorige keer nam ik mijn laptop mee, om in het ziekenhuis wat werk te kunnen doen. Maar eergisteren sneuvelde mijn computer. Al typend, deden ineens de ''a'' en de ''s'' het niet meer. De laptop kan nu dus niet mee, maar mijn boek wel! Zo kom ik die twee uur wachttijd vast aangenaam door :-).
Ik heb mijn laptop (chromebook) ter reparatie aangeboden. Hij is weliswaar bijna 5 jaar oud en in feite dus bejaard. Maar ik heb nooit iets aan het ding gehad en hij werkte nog helemaal naar mijn zin. Ik hoop maar, dat hij nog te repareren is. Het opsturen naar de leverancier was trouwens een fluitje van een cent. Online kon ik een retourformulier aanvragen. Dat kon ik, samen met het verzendetiket, printen. De originele doos had ik bewaard. Dat doe ik eigenlijk met alle apparaten. De originele verpakkingen bewaar ik bovenop de stalen rolluikkasten in de garage. Het is ideaal, als er een apparaat kapot is, en je kunt het zó in de verpakking steken en naar de leverancier terugbrengen of sturen. Ik bewaar aankoopbonnen trouwens ook altijd in die lege dozen. Alles zó voor het grijpen.
Als nu ook de zóveelste verdwenen fiets in ons gezin weer terecht zou komen....zou ik helemáál blij zijn. Wat is het toch altijd balen, zulke dingen!! :-(
Die besturing van God is iets, wat we regelmatig opmerken. Iemand die niet in God gelooft zou in zo'n geval dan wellicht zeggen: "Toevallig, zeg!'' Wij zeggen dan: "Bijzonder dit, zeg!"
Gisteren maakte ik zo'n bijzonderheid mee:
Al heel lang heb ik de wens om Hebreeuws te leren. In de tijd dat ik op de Middelbare School zat, werd er op onze school facultatief Hebreeuws gegeven. Je kon dat dus buiten het gewone lesprogramma om volgen. Ik meen me te herinneren, dat dat vanaf de derde of de vierde klas kon. Ik keek ernaar uit om Hebreeuws te leren. Latijn en Grieks volgde ik al tijdens de gewone lessen. Hebreeuws leek me een mooie, maar ook een logische, aanvulling. Helaas vertrok in het jaar, dat ik Hebreeuws erbij kon nemen, de docent. Hij werd predikant. Met zijn vertrek, verdween ook de mogelijkheid voor het volgen van Hebreeuwse les. Het verlangen om Hebreeuws te leren, bleef bij me sluimeren.
In september kwam het verlangen weer boven piepen. Ik zocht op internet naar een studiemogelijkheid voor Bijbels Hebreeuws en kwam een cursus tegen, die me wel wat leek. Er hing echter best een prijskaartje aan. Daarnaast hoorde er een behoorlijke studielast bij. En tenslotte zou ik er heel regelmatig een dag voor naar school (dus uit mijn huishouding) moeten. Ik heb er lang over nagedacht en besloot het tóch (nog) niet te doen. Vooral de studielast vond ik bezwaarlijk. Ik zou mijn tijd beter aan andere dingen kunnen besteden, was mijn conclusie.
Maar...
Nu het bijzondere!
Gisteren plofte er een dikke envelop op de deurmat. Daar kwam een heel bijzonder kado uit: een lesboek Bijbels Hebreeuws!
Zomaar een kado van een bloglezeres, die al langer op haar hart had om mij dit boek kado te doen. En nú was het de tijd. Ja, dat is voor mij toch echt niet toevallig, hoor, dat ik juist nú dat boek kreeg. Dat vind ik ronduit bijzonder. De bezwaren tegen de cursus die ik op internet vond, zijn ook direct verdwenen. De studielast is net zo zwaar als je dragen kunt. Ná dit boek, kun je gewoon verder, als je dat wil. Dit is een heel fijne kennismaking, die volgens de titel van het boek zes dagen zou duren. Maar dat duurt bij mij wellicht zes weken, of misschien wel zes maanden. Maar dat geeft niet.
Ik had gisteren geen tijd om in het boek te kijken. De planning stond strak, omdat we ' s avonds naar de kerk wilden. Ook vandaag had ik een erg strakke planning. Ik was van 9 uur tot 13.00 naar het ziekenhuis en vanmiddag van 15.00 uur tot 17.30 wéér. Toch vond ik gaatjes om even in het boek te neuzen. Wat ik er nu van gezien heb, maakt me heel enthousiast. Ik denk, dat ik hier echt blij van ga zijn. Wat is taal toch iets ontroerend moois.
Ook morgen ben ik minstens een halve dag kwijt aan ziekenhuisbezoek. Maar er zit twee uur wachttijd in. Vorige keer nam ik mijn laptop mee, om in het ziekenhuis wat werk te kunnen doen. Maar eergisteren sneuvelde mijn computer. Al typend, deden ineens de ''a'' en de ''s'' het niet meer. De laptop kan nu dus niet mee, maar mijn boek wel! Zo kom ik die twee uur wachttijd vast aangenaam door :-).
Ik heb mijn laptop (chromebook) ter reparatie aangeboden. Hij is weliswaar bijna 5 jaar oud en in feite dus bejaard. Maar ik heb nooit iets aan het ding gehad en hij werkte nog helemaal naar mijn zin. Ik hoop maar, dat hij nog te repareren is. Het opsturen naar de leverancier was trouwens een fluitje van een cent. Online kon ik een retourformulier aanvragen. Dat kon ik, samen met het verzendetiket, printen. De originele doos had ik bewaard. Dat doe ik eigenlijk met alle apparaten. De originele verpakkingen bewaar ik bovenop de stalen rolluikkasten in de garage. Het is ideaal, als er een apparaat kapot is, en je kunt het zó in de verpakking steken en naar de leverancier terugbrengen of sturen. Ik bewaar aankoopbonnen trouwens ook altijd in die lege dozen. Alles zó voor het grijpen.
Als nu ook de zóveelste verdwenen fiets in ons gezin weer terecht zou komen....zou ik helemáál blij zijn. Wat is het toch altijd balen, zulke dingen!! :-(
donderdag 21 december 2017
Vanuit het ziekenhuis
Even een logje tikken, terwijl ik zit te wachten in het ziekenhuis. Er is hier vrij wifi en ik heb mijn laptopje (chromebook) meegenomen. Wat een luxe ;-). Ik zit in een restaurant. M´n lege koffiebekertje op tafel. Om me heen er is geroezemoes en door de speakers klinken flarden achtergrondmuziek. Aan het tafeltje naast me zit een vrouw ook op haar laptop te werken. Af en toe voert ze zachtjes een telefoongesprek. Aan het tafeltje aan de andere kant zitten twee meiden gezellig aan de koffie. Het is hier wel even uit te houden. Hoewel ik het wel koud vind en met m´n jas aan zit. Maar dat kun je niet helemaal serieus nemen. Ik heb het namelijk altijd koud en pas bij 30 graden gaat mijn vest uit :-).
Na mijn vorige logje hebben we enorm veel reacties gekregen. Alle reacties zijn met aandacht gelezen en worden zeer gewaardeerd. Maar het is teveel om iedereen persoonlijk te antwoorden. Dat voelt wel een beetje ongemakkelijk, omdat veel mensen hun persoonlijke verhaal aan ons toevertrouwden. Dat voelt als kostbaar. Dat ís ook kostbaar. En het is dus níet dat het niet gewaardeerd is, als je (nu) geen persoonlijke reactie terug krijgt. Veel mensen gaven ook tips over behandelingen en ziekenhuizen/klinieken waar men goede ervaringen mee heeft. Ook deze tips worden zorgvuldig bewaard. Wie weet gaan we ze nog eens nodig hebben.
Het is een heel rare week, nu. Nadat we maandag heel veel tijd in het Sophia hadden doorgebracht, was ik gisterenmiddag zo´n beetje de hele middag met Maria in het Albert Schweitzerziekenhuis. Daar wordt haar lichamelijke conditie in de gaten gehouden door een kinderarts. En vandaag doen we nog een keer een dagje Sophia. Op dit moment is Maria bezig aan het laatste interview. Als dat afgerond is, zijn alle onderzoeken en gesprekken achter de rug en hebben we wat dat betreft even ´rust´ tot na Oud&Nieuw. Ik schrijf bewust ´rust´ tussen aanhalingstekens. Want met zo´n ziek(t)e in huis, heb je domweg geen rust meer. Dat gaat dag aan dag door. Er moet immers elke dag gegeten en gedronken worden. Maar goed. Langzaam vinden we daarin wel onze weg.
Ik merk, dat het best een grote druk op de gezinsleden legt. Alleen al vanwege het feit dat ik nu veel weg ben en als ik er wèl ben, toch wat minder aandacht voor iedereen heb. Het is even niet anders. Om mijn afwezigheid te compenseren doe wat consessies: kerstkaarten schrijven sla ik een keertje over. En de warme maaltijd is steeds zo gemakkelijk mogelijk. Eergisteren bijvoorbeeld zuurkoolstamppot. En gisteren wraps met een heerlijke vulling van tomatenprut met gehakt en bonen. Je hoeft echt niet altijd uren in de keuken te staan om een lekkere maaltijd op tafel te kunnen zetten.
Sommige dingen moeten uiteraard gewoon doorgaan. Ik was dan ook best gefrustreerd, toen mijn wasmachine het vanmorgen niet deed. Dat kan ik er echt niet bij hebben, nu! Het probleem leek simpel: hij pompte niet meer af. Ik hoorde een wat ratelend geluid tijdens het afpompen. Het klonk als een haarspeld of zoiets in de pomp. Normaal is dat geen probleem. Gewoon het water aftappen en het deksel van het pomphuis er af schroeven en de boel schoonmaken. Maar ik kreeg met geen mogelijkheid het deksel van het pomphuis eraf! Ik kon het maar een kwart slag draaien en daarna zat het muurvast. Eerst riep ik Koos erbij. Die heeft meer kracht in zijn knuisten dan ik. Maar ook hem lukte het niet. Toen heb ik een tang gepakt en geprobeerd met behulp van die tang het deksel rond te draaien. Ik zette behoorlijk veel kracht. Zoveel als ik durfde. Maar nee, geen beweging. Tenslotte heb ik mijn witgoedleverancier maar gebeld. Ik belde om 9 uur. Om 10 uur stond de monteur op de stoep. Zelf ging ik 10 over 10 de deur uit, maar Maaike en Koos waren thuis. Even over half 11 zag ik de faktuur in mijn mailbox verschijnen. Zo blij, dat het opgelost is!!! De paar tientjes, die het kostte, neem ik dan graag voor lief. Ik kan gelukkig weer verder met de was!
Het is fijn, dat het bijna vakantie is. Het is nu voor iedereen tenenloperij. Maar in de komende tijd is er in elk geval de ontspanning van even geen vroege wekkers, geen lunchpakketten, geen werkkleding wat altijd maar op tijd weer schoon in de kast moet liggen, geen huiswerk wat overhoord moet worden. Dat scheelt een hoop werk/energie/geregel.
Willem is tussen Kerst en Oud&Nieuw vrij van zijn werk en hoopt twee dagen met Jan weer een stuk Pieterpad te gaan lopen. De grote jongens zijn ook vrij van hun werk. Hans hoopt een paar dagen met een vriend naar Oostenrijk te gaan. Allemaal fijne dingen om te ontspannen.
Voor mezelf heb ik niet veel plannen. Gewoon wat in huis rondrommelen, denk ik. Er is genoeg achterstallig werk. Een deel daarvan hopen we zaterdag met z´n allen op te pakken. Dan willen we met een groepje door huis en tuin rauzen om rommel op te ruimen en ramen te zemen en de keuken te soppen en en en. Heel veel plannen en we zien wel wat er uiteindelijk van terecht komt. Wellicht lukt het ergens volgende week om samen met Maria het materiaal te kopen voor de poncho met kol, die ik voor haar wil gaan maken.
Voor de kerstdagen hoef ik me niet speciaal druk te maken. We eten een beetje uitgebreider en Willem z´n moeder hoopt 1e kerstdag bij ons te zijn. Verder geen poespas. Ik denk, dat ik vanavond nog om een paar noodzakelijke boodschappen ga. Verder heb ik mijn lijst met maandboodschappen gisteren naar de supermarkt gestuurd en die worden, als het goed is, vrijdagmiddag bezorgd. Dan heb ik in principe weer voor een hele maand alles in huis, behalve wat versproducten. Met de groentenboer heb ik afgesproken, dat ik zaterdag om 14.00 uur langskom voor restanten. Het is dus een verrassing wat er met kerst aan groenten en fruit in huis is. Helemaal goed, we (willem en ik dan toch) lusten alles. Behalve tuinbonen. Nou, die zal de groentenboer vast niet hebben :-).
Na mijn vorige logje hebben we enorm veel reacties gekregen. Alle reacties zijn met aandacht gelezen en worden zeer gewaardeerd. Maar het is teveel om iedereen persoonlijk te antwoorden. Dat voelt wel een beetje ongemakkelijk, omdat veel mensen hun persoonlijke verhaal aan ons toevertrouwden. Dat voelt als kostbaar. Dat ís ook kostbaar. En het is dus níet dat het niet gewaardeerd is, als je (nu) geen persoonlijke reactie terug krijgt. Veel mensen gaven ook tips over behandelingen en ziekenhuizen/klinieken waar men goede ervaringen mee heeft. Ook deze tips worden zorgvuldig bewaard. Wie weet gaan we ze nog eens nodig hebben.
Het is een heel rare week, nu. Nadat we maandag heel veel tijd in het Sophia hadden doorgebracht, was ik gisterenmiddag zo´n beetje de hele middag met Maria in het Albert Schweitzerziekenhuis. Daar wordt haar lichamelijke conditie in de gaten gehouden door een kinderarts. En vandaag doen we nog een keer een dagje Sophia. Op dit moment is Maria bezig aan het laatste interview. Als dat afgerond is, zijn alle onderzoeken en gesprekken achter de rug en hebben we wat dat betreft even ´rust´ tot na Oud&Nieuw. Ik schrijf bewust ´rust´ tussen aanhalingstekens. Want met zo´n ziek(t)e in huis, heb je domweg geen rust meer. Dat gaat dag aan dag door. Er moet immers elke dag gegeten en gedronken worden. Maar goed. Langzaam vinden we daarin wel onze weg.
Ik merk, dat het best een grote druk op de gezinsleden legt. Alleen al vanwege het feit dat ik nu veel weg ben en als ik er wèl ben, toch wat minder aandacht voor iedereen heb. Het is even niet anders. Om mijn afwezigheid te compenseren doe wat consessies: kerstkaarten schrijven sla ik een keertje over. En de warme maaltijd is steeds zo gemakkelijk mogelijk. Eergisteren bijvoorbeeld zuurkoolstamppot. En gisteren wraps met een heerlijke vulling van tomatenprut met gehakt en bonen. Je hoeft echt niet altijd uren in de keuken te staan om een lekkere maaltijd op tafel te kunnen zetten.
Sommige dingen moeten uiteraard gewoon doorgaan. Ik was dan ook best gefrustreerd, toen mijn wasmachine het vanmorgen niet deed. Dat kan ik er echt niet bij hebben, nu! Het probleem leek simpel: hij pompte niet meer af. Ik hoorde een wat ratelend geluid tijdens het afpompen. Het klonk als een haarspeld of zoiets in de pomp. Normaal is dat geen probleem. Gewoon het water aftappen en het deksel van het pomphuis er af schroeven en de boel schoonmaken. Maar ik kreeg met geen mogelijkheid het deksel van het pomphuis eraf! Ik kon het maar een kwart slag draaien en daarna zat het muurvast. Eerst riep ik Koos erbij. Die heeft meer kracht in zijn knuisten dan ik. Maar ook hem lukte het niet. Toen heb ik een tang gepakt en geprobeerd met behulp van die tang het deksel rond te draaien. Ik zette behoorlijk veel kracht. Zoveel als ik durfde. Maar nee, geen beweging. Tenslotte heb ik mijn witgoedleverancier maar gebeld. Ik belde om 9 uur. Om 10 uur stond de monteur op de stoep. Zelf ging ik 10 over 10 de deur uit, maar Maaike en Koos waren thuis. Even over half 11 zag ik de faktuur in mijn mailbox verschijnen. Zo blij, dat het opgelost is!!! De paar tientjes, die het kostte, neem ik dan graag voor lief. Ik kan gelukkig weer verder met de was!
Het is fijn, dat het bijna vakantie is. Het is nu voor iedereen tenenloperij. Maar in de komende tijd is er in elk geval de ontspanning van even geen vroege wekkers, geen lunchpakketten, geen werkkleding wat altijd maar op tijd weer schoon in de kast moet liggen, geen huiswerk wat overhoord moet worden. Dat scheelt een hoop werk/energie/geregel.
Willem is tussen Kerst en Oud&Nieuw vrij van zijn werk en hoopt twee dagen met Jan weer een stuk Pieterpad te gaan lopen. De grote jongens zijn ook vrij van hun werk. Hans hoopt een paar dagen met een vriend naar Oostenrijk te gaan. Allemaal fijne dingen om te ontspannen.
Voor mezelf heb ik niet veel plannen. Gewoon wat in huis rondrommelen, denk ik. Er is genoeg achterstallig werk. Een deel daarvan hopen we zaterdag met z´n allen op te pakken. Dan willen we met een groepje door huis en tuin rauzen om rommel op te ruimen en ramen te zemen en de keuken te soppen en en en. Heel veel plannen en we zien wel wat er uiteindelijk van terecht komt. Wellicht lukt het ergens volgende week om samen met Maria het materiaal te kopen voor de poncho met kol, die ik voor haar wil gaan maken.
Voor de kerstdagen hoef ik me niet speciaal druk te maken. We eten een beetje uitgebreider en Willem z´n moeder hoopt 1e kerstdag bij ons te zijn. Verder geen poespas. Ik denk, dat ik vanavond nog om een paar noodzakelijke boodschappen ga. Verder heb ik mijn lijst met maandboodschappen gisteren naar de supermarkt gestuurd en die worden, als het goed is, vrijdagmiddag bezorgd. Dan heb ik in principe weer voor een hele maand alles in huis, behalve wat versproducten. Met de groentenboer heb ik afgesproken, dat ik zaterdag om 14.00 uur langskom voor restanten. Het is dus een verrassing wat er met kerst aan groenten en fruit in huis is. Helemaal goed, we (willem en ik dan toch) lusten alles. Behalve tuinbonen. Nou, die zal de groentenboer vast niet hebben :-).
maandag 24 juli 2017
Zomervakantie 2017, dag 14 en 15; zondag en ziekenhuis
Op zondag ben ik altijd offline. Dan is m´n webshop gesloten en blijft ook mijn laptop dicht. De zondagen verlopen altijd volgens een vast patroon. Daar heb ik al weleens eerder over geschreven. De dag staat grotendeels in het teken van kerkgang en gezin. Niet zozeer iets om steeds weer op mijn blog te verslaan. Maar zo af en toe schrijf ik er weleens iets over.
De tekst van de preek van gisterenochtend schreef ik in mijn weekagenda, zodat ik er steeds even aan kan denken, als ik die opensla.
Dat je iets waar je graag aan herinnerd wordt op een zichtbare plaats opschrijft, is trouwens iets van alle tijden. Toen wij vorige week in Zwolle rondliepen, vond ik deze mooie tekst op een gevel:
Vandaag begon de werkweek weer. Willem z´n laatste week voordat hij vakantie krijgt. Aftellen!!
Mijn werkdag was raar, want die moest ik rondom de ziekenhuisopname van schoonmama plannen. Ik was daarom al vroeg bezig om spullen voor de webshop in te pakken. Dat gaat nu eenmaal vòòr.
Henk had onverwachts een leuk uitstapje. Hij mocht met het gezin van mijn zus mee naar Avifauna. En ook Jan kreeg een verrassing: zijn vriend appte, dat hij volgende week een weekje met zijn familie mee mag op vakantie naar Drenthe. Wat een bofbipsen zijn het toch weer!
Om half 10 reed ik met schoonmama naar het ziekenhuis. Wat een inspanning is dat altijd daar bij het Maasstad ziekenhuis. Welke architect het ooit bedacht heeft om de hoofdingang op het allerverste plekje bij de parkeergarage vandaan te realiseren!!! Niet te geloven! Er rijden dan wel pendelbusjes, maar het is een hele tour om daar in en uit te klimmen als je niet goed mobiel bent. Afijn. We kwamen waar we wezen moesten: bij de opname. Daar vertelden ze, dat we op de derde verdieping moesten zijn. En zoals dat in zo´n groot ziekenhuis gaat: laaaaaaange gangen. Ma strompelde achter haar rollator en ik liep te zeulen met een grote tas, een kleine tas en krukken. Het opnamegesprek was de gebruikelijke riedel vragen. Voor de tigste keer mag je dan vertellen of en waarvoor je allergisch bent en welke medicijnen je gebruikt en en en.
Toen ma op haar kamer was, kwam de afdelingssecretaresse met een fijne mededeling: de beschikbare röntgenfoto was niet recent genoeg. Of we maar even naar de afdeling radiologie wilden gaan om een nieuwe te laten maken. Dat is dus wéér helemaal naar beneden. Ma was bekaf toen we er waren. Terug heb ik dus maar een rolstoel gepakt en haar erin gezet. Rollator ingeklapt aan de achterkant opgehangen. Het leek wel zwaar transport ;-).
Uiteindelijk vertelde de zuster, dat schoonmama om kwart over 3 aan de beurt zou zijn voor de operatie. Dat was nog 3 uur wachten!! Omdat ik verder ook niets meer voor ma kon betekenen ben ik maar naar huis gegaan. Daar begon zo rond half 6 het wachten op het telefoontje van het ziekenhuis. Dat kwam pas half 7! Maar gelukkig is de operatie goed verlopen. En verder moeten en willen we nog maar even niet kijken.
Intussen zaten wij aan een heerlijke prak: geglaceerde worteltjes, lekker kruimige aardappels en vis. Voor mij geen vis, maar kastanjechampignons. Mmm. Ik smulde alsof ik een week niets gegeten had ;-).
Na het eten was ik helaas nog niet klaar. Mijn lievelingsklus (NOT!!) stond op het programma: de administratie. Een webshop is echt leuk, hoor. Maar wát een papierwerk toch altijd.
Ik ben er nog niet helemaal klaar mee, maar het is genoeg voor vandaag. Er staan twee broden in de oven en als die gaar zijn, ga ik fijn nog even iets ontspannends doen!
De tekst van de preek van gisterenochtend schreef ik in mijn weekagenda, zodat ik er steeds even aan kan denken, als ik die opensla.
Dat je iets waar je graag aan herinnerd wordt op een zichtbare plaats opschrijft, is trouwens iets van alle tijden. Toen wij vorige week in Zwolle rondliepen, vond ik deze mooie tekst op een gevel:
Hy weet niet wat hy
verliest
die het tidelyck voor
het geestelyck kiest
Als het komt op
en scheyden
soo heeft hy geen
van beyden
Vandaag begon de werkweek weer. Willem z´n laatste week voordat hij vakantie krijgt. Aftellen!!
Mijn werkdag was raar, want die moest ik rondom de ziekenhuisopname van schoonmama plannen. Ik was daarom al vroeg bezig om spullen voor de webshop in te pakken. Dat gaat nu eenmaal vòòr.
Henk had onverwachts een leuk uitstapje. Hij mocht met het gezin van mijn zus mee naar Avifauna. En ook Jan kreeg een verrassing: zijn vriend appte, dat hij volgende week een weekje met zijn familie mee mag op vakantie naar Drenthe. Wat een bofbipsen zijn het toch weer!
Om half 10 reed ik met schoonmama naar het ziekenhuis. Wat een inspanning is dat altijd daar bij het Maasstad ziekenhuis. Welke architect het ooit bedacht heeft om de hoofdingang op het allerverste plekje bij de parkeergarage vandaan te realiseren!!! Niet te geloven! Er rijden dan wel pendelbusjes, maar het is een hele tour om daar in en uit te klimmen als je niet goed mobiel bent. Afijn. We kwamen waar we wezen moesten: bij de opname. Daar vertelden ze, dat we op de derde verdieping moesten zijn. En zoals dat in zo´n groot ziekenhuis gaat: laaaaaaange gangen. Ma strompelde achter haar rollator en ik liep te zeulen met een grote tas, een kleine tas en krukken. Het opnamegesprek was de gebruikelijke riedel vragen. Voor de tigste keer mag je dan vertellen of en waarvoor je allergisch bent en welke medicijnen je gebruikt en en en.
Toen ma op haar kamer was, kwam de afdelingssecretaresse met een fijne mededeling: de beschikbare röntgenfoto was niet recent genoeg. Of we maar even naar de afdeling radiologie wilden gaan om een nieuwe te laten maken. Dat is dus wéér helemaal naar beneden. Ma was bekaf toen we er waren. Terug heb ik dus maar een rolstoel gepakt en haar erin gezet. Rollator ingeklapt aan de achterkant opgehangen. Het leek wel zwaar transport ;-).
Uiteindelijk vertelde de zuster, dat schoonmama om kwart over 3 aan de beurt zou zijn voor de operatie. Dat was nog 3 uur wachten!! Omdat ik verder ook niets meer voor ma kon betekenen ben ik maar naar huis gegaan. Daar begon zo rond half 6 het wachten op het telefoontje van het ziekenhuis. Dat kwam pas half 7! Maar gelukkig is de operatie goed verlopen. En verder moeten en willen we nog maar even niet kijken.
Intussen zaten wij aan een heerlijke prak: geglaceerde worteltjes, lekker kruimige aardappels en vis. Voor mij geen vis, maar kastanjechampignons. Mmm. Ik smulde alsof ik een week niets gegeten had ;-).
Na het eten was ik helaas nog niet klaar. Mijn lievelingsklus (NOT!!) stond op het programma: de administratie. Een webshop is echt leuk, hoor. Maar wát een papierwerk toch altijd.
Ik ben er nog niet helemaal klaar mee, maar het is genoeg voor vandaag. Er staan twee broden in de oven en als die gaar zijn, ga ik fijn nog even iets ontspannends doen!
vrijdag 13 januari 2017
Yes! Daar was hij weer!!
Vanmorgen werd ik een paar minuten voor half vijf wakker. Nèt voordat de wekker afliep. En YES! Ik voelde het meteen! Daar was hij weer: de regie was terug. Ik voelde me compleet uitgerust, fit en had zin in de nieuwe dag. De blijdschap hierover tintelde door mijn lijf. Wat een zegen.
Ik liep naar beneden en porde eerst de kachel lekker op. Daarna kroop ik achter m´n laptop om de tekst voor de kookrubriek te tikken en alles in te sturen. Eigenlijk had dat gisteren gemoeten. Een paar uurtjes later dan maar :-).
Toen ik die taak van mijn lijstje kon schrappen, klapte ik nog even voor een klein uurtje de strijkplank uit. Het kan maar vast gebeurd zijn. De hele ochtend stond vol gepland met andere dingen dan huishouding. Maar veel dingen moeten toch gewoon doorgaan en gebeuren dus maar in de randen van de nacht.
Hans en Leendert kwamen één voor één naar beneden en verdwenen min of meer geruisloos naar hun werk. Daarna werd het tijd voor het ontbijt met de rest van het gezin en pakte ik m´n juicer er maar weer bij. Ik ben nog lang niet door mijn oude voorraad groenten en fruit heen!
Na het ontbijt was het even flink aanpoten voor mij. Ik maakte Willem z´n salade, praatte Henk in z´n kleren, vulde intussen zijn schooltas en gaf hem aanwijzingen over hoe laat hij moest vertrekken enzo. Want die verantwoording moest hij vandaag zelf dragen. Ik moest namelijk al vòòrdat hij naar school zou gaan met Maria in de auto zitten op weg naar het Sophia kinderziekenhuis. Daar hadden we al om kwart voor 9 een afspraak. En rekening houdend met de drukte van de ochtendspits, had ik bedacht om om kwart voor 8 weg te rijden.
Ik liep naar beneden en porde eerst de kachel lekker op. Daarna kroop ik achter m´n laptop om de tekst voor de kookrubriek te tikken en alles in te sturen. Eigenlijk had dat gisteren gemoeten. Een paar uurtjes later dan maar :-).
Toen ik die taak van mijn lijstje kon schrappen, klapte ik nog even voor een klein uurtje de strijkplank uit. Het kan maar vast gebeurd zijn. De hele ochtend stond vol gepland met andere dingen dan huishouding. Maar veel dingen moeten toch gewoon doorgaan en gebeuren dus maar in de randen van de nacht.
Hans en Leendert kwamen één voor één naar beneden en verdwenen min of meer geruisloos naar hun werk. Daarna werd het tijd voor het ontbijt met de rest van het gezin en pakte ik m´n juicer er maar weer bij. Ik ben nog lang niet door mijn oude voorraad groenten en fruit heen!
 |
| ingrediënten voor een kan vol lekkere juice |
Na het ontbijt was het even flink aanpoten voor mij. Ik maakte Willem z´n salade, praatte Henk in z´n kleren, vulde intussen zijn schooltas en gaf hem aanwijzingen over hoe laat hij moest vertrekken enzo. Want die verantwoording moest hij vandaag zelf dragen. Ik moest namelijk al vòòrdat hij naar school zou gaan met Maria in de auto zitten op weg naar het Sophia kinderziekenhuis. Daar hadden we al om kwart voor 9 een afspraak. En rekening houdend met de drukte van de ochtendspits, had ik bedacht om om kwart voor 8 weg te rijden.
Dat had ik goed bedacht, want we waren precies op tijd in het ziekenhuis. Maria moest voor controle. Het wondje, wat vorige week gemaakt was om de Reveal te implanteren, moest worden gecontroleerd. En ook keken de cardioloog en de technicus of het apparaatje goed werkte. Alles was in orde. We hadden nog een kort gesprekje en stonden lekker vlot weer bij de balie om een vervolgafspraak te maken.
Ik was heel blij, dat het eens een keer niet uitliep, want mijn volgende afspraak was om half 11 op de school van Henk. Dat lukte allemaal prima. Er was zelfs nog tijd om thuis, met Maaike die ook vandaag weer vrij was, een bakkie koffie te drinken. Dat had ik wel nodig, want onderweg viel ik zo ongeveer in slaap, achter het stuur!
Het gesprek op de school van Henk was prettig en constructief en om kwart over 11 liep ik weer buiten. Ik besloot om de ochtend maar vol te maken met alles behalve huishouden en ging het kado voor Willem z´n verjaardag kopen. (Hij hoopt zondag jarig te zijn.)
Thuis hing ik vòòr de lunch nog maar weer een was op, en daarna had ik het echt nodig om even te resetten. Even lekker rustig lunchen met Maaike en Henk. Eigenlijk vond ik dat ik best wat lekkers verdiend had. Maar ik had geen zin om iets klaar te maken. Dus hield ik het op een simpele boterham. Ook lekker, hoor.
Na het eten heb ik maar niet nagedacht over een klein rustmomentje. Ik ben gewoon met het verstand op nul en de blik op oneindig aan de slag gegaan. Opruimen, opruimen, opruimen. Stofzuigen. Hier en daar de stoflap erover. Keuken poetsen. Gasstel schoonmaken. Houtmand vullen. Klaar.
In de gezellig opgeruimde woonkamer was er tijd om koffie te drinken met schoonmama. Zij zit al een poosje in de lappenmand en daardoor is het vaste dinsdagmiddag-bakkie al een paar weken niet aan de orde. Superfijn, dat ze het nu toch zag zitten, om als vanouds gezellig koffie te komen drinken! Even had ik overwogen om tijdens de koffie nog wat strijk weg te werken. Maar nee. Toch maar gewoon ´in het moment´ zijn.
Toen schoonmama was vertrokken, maakte ik de pakjes voor de webshop klaar en reed naar het postkantoor. Ik had ook nog een lijstje met interessante hamsteraanbiedingen opgesteld en heb echt lekker gehamsterd. Onbeschaamd stond ik met enkel aanbiedingen bij de kassa ;-).
Het was al 5 uur, toen ik thuiskwam. Tijd om heel snel achter m´n fornuis te gaan! Er werd vandaag voor 10 personen gekookt. Het menu leek op dat van maandag. Maar wij vinden het niet erg om een bepaalde groente meerdere keren per week te eten. Wat schafte de pot? Een tartaartje voor de vleeseters, gekookte aardappels, gebakken aardappels (ik had een restje aardappels in de koelkast), gestoofde witlofstronkjes met kruiden-béchamelsaus, sla. Als toetje was er nog een restje broodpudding van gisteren en maakte ik een grote kan smoothie.
De kosten: 9 tartaartjes (aanbieding van de Lidl, 4 plus 2 gratis, nu 53 cent per stuk) 4,77; gekookte aardappels 1,50; gebakken aardappels 0,00; groenten 1,00; saus 0,30; smoothie 0,50; broodpudding 0,00. Totaal: 8,07 voor 10 personen.
Vanavond heb ik dan toch nog maar een poosje achter de strijkplank gestaan. De was was niet weggelopen....
Abonneren op:
Posts (Atom)