Bedden

Ik ben al drie dagen bezig om bedden klaar te maken. Moestuinbedden wel te verstaan :-).

Kan het nòg rommeliger?

Al een week lang is het hier rommeliger dan rommelig! Dat brengt sowieso de tijd van het jaar met zich mee. Aan het einde van een schooljaar is het kleine beetje (school)ritme, dat er was, ver te zoeken. Hier iets af te ronden, daar een overdrachtsgesprek, dan een schoolreisje, een meester/juf die zijn/haar verjaardag viert, een uitstapje, toetsen en wat niet al. En dan hebben we niet eens meer een heel legertje schoolgaande kinderen zoals tot voor enkele jaren geleden. Maar toch.

Ik sla me er zo goed en zo kwaad als het gaat maar doorheen. Samen met al het andere wat op mijn pad komt. Zo zit ik op dit moment in de ouderkamer van het ziekenhuis te wachten totdat Maria terug is van de OK.

wachten op het seintje van de OK

Vandaag wordt de geïmplanteerde monitor verwijderd. Dat is fijn, want daarmee kan het hoofdstuk cardiologie in elk geval worden afgesloten. Er blijft nog genoeg op haar (en ons) bordje liggen.

Het werken aan het 100 zakken en dozen-project ligt zo ongeveer stil. Vorige week zijn er dan nog 3 zakken ons huis uit gegaan. We zien wel, wanneer er weer wat van komt. De teller staat in elk geval op 33. Nog 67 te gaan.

Zaterdag was het de laatste keer natuurclub van het seizoen. Henk maakte een mooie wandeling. Ze kwamen een prachtig kadaver van een ree tegen, nog helemaal intact. Na afloop van de wandeling, waren er pannenkoeken en meloen. De leiding kreeg van die en gene kadootjes. Een hand, ¨Prettige vakantie¨ en alwéér een clubjaar afgesloten.

Op weg naar de auto vonden we nóg een kadaver. Nou ja...kadaverTJE dan :-). Een spitsmuisje.

Intussen werkten Willem, Wim, Dirk en Leendert zich zaterdag in het zweet met het kachelhout. Al het hout is in één dag gekloofd! En ja, dat was een hele klus!

Ik was vorige week bij de Makro en zag daar procureur in de aanbieding. Ik herinnerde me, dat ik een heerlijk recept voor pulled pork uit de slowcooker had gezien en dat je daarvoor procureur nodig had. Het leek me de ultieme verwennerij voor de houthakkers, als die moe en bezweet thuis zouden komen. Zaterdag ging de procureur dus de pan in. En ja, het was een geweldig succes, dat broodje pulled pork met huisgemaakte patat! Ga ik vast nog eens doen, bij een speciale gelegenheid.

De bijen vroegen ook mijn aandacht. Maria schoot wat foto´s, toen ik bezig was. Telkens als ik in de bijen ga werken, bedenk ik, dat ik eigenlijk eens een nieuw imkerpak moet kopen. De kiel die ik nu heb, heb ik een paar jaar geleden gekregen van een mevrouw, die stopte met imkeren. Maar de kiel is eigenlijk te groot voor me en vooral: te wijd. De bijen vliegen eronder en steken me dan in m´n buik. Dus bind ik dan een schort voor, óver m´n kiel, om dat te voorkomen. Ik wil graag een passend imkerpak, een overallmodel. Maar ik vergeet het domweg te bestellen :-).

Ik geniet van het licht en de warmte van de zomer. Van de mooie zonsondergangen.

23 juni 2018, op de dijk

25 juni 2018, vanaf ons dakterras

Ook geniet ik van twee prachtige zomerboeketten in huis. De ene kreeg Maaike kado, de andere ik. Wat gezellig, zulke mooie, vrolijke bloemen in huis!

We zijn intussen ook hard bezig met de voorbereiding voor de Terdegefair. Die is van 1 t/m 4 augustus en daar moet nog heel wat voor ingepakt en geregeld worden. Het promotiefilmpje wat de videograaf pas kwam opnemen, staat inmiddels online. Je kunt het hier bekijken.

Maria is inmiddels op zaal. Nog even bijkomen en als alles goed gaat, mogen we straks fijn naar huis!

Losse eindjes en therapie

Toen ik vanmorgen thuis kwam bij moe vandaan, had ik eerst zin om even lekker te niksen. Nou ja...zin in niksen?  Het was eigenlijk iets anders: uitstelgedrag! Daarom sprak ik mezelf maar even streng toe (een ander doet het tenslotte niet): ¨Niks niksen! Hup, aan de slag, jij!¨

Als ik last heb van uitstelgedrag, is dat bijna altijd omdat er een hoop losse eindjes liggen te wachten. Die stapelen  zich stiekem op en op den duur draag je ze ongemerkt bij je als een loden last. Met uitstellen maak je de boel alleen maar erger, dus gewoon: beginnen!

En zoals dat altijd gaat met iets wat je voor je uit schuift: als je er eenmaal aan begint, valt het allemaal reuze mee. In een sneltreinvaart vloog ik er doorheen. Wat mailtjes beantwoorden, wat betalingen doen, wat dingen plannen, uitzoeken, regelen, bestellen. Dat soort dingen. Opgelucht liep ik om half 11 naar beneden. Alle dingen waar het bloed uitliep, waren opgelost.

Maaike was intussen ook beneden. Zij had eerst eens lekker uitgeslapen. Dat mag wel, na 8 dagen achter elkaar gewerkt te hebben! Energiek vroeg ze: zullen we weer wat gaan inpakken of zo? Leuk en lief bedoeld, maar vandaag had ik geen shop-dag, maar een was-dag op het programma staan. Of liever: een strijk-dag. Ik klapte daarom mijn strijkplank en m´n kruk uit en ging nog even een poosje aan de strijk.

Totdat het tijd was om naar de manueel therapeut te gaan. Ik was er best een tikje nerveus voor, hoor. Weer zo iemand, die van alles wil weten en aan aan je lijf gaat zitten. Maar goed, alles voor het goede doel. Ik wil zó graag van mijn bekkenpijn af.

De manueel therapeut ging compleet anders te werk dan de bekkenbodemtherapeut. Hij hoefde maar heel weinig van me te weten. Hij bekeek mijn rug van boven tot beneden en vroeg, of ik, misschien al lang geleden, een ongeluk had gehad, waarbij ik op mijn hoofd terecht gekomen was. Jazeker! Toen ik een jaar of 11 was, fietste ik tijdens een vakantie een steile hucht in Rhenen af, toen de ketting van mijn fiets liep. Het was een fiets met een terugtraprem en ik kon dus niet meer remmen. Mijn zus Maaike zat bij me achterop. Steeds harder en harder ging het. Op den duur ging ik slingeren, totdat we tenslotte heel hard vielen. Mensen die het zagen gebeuren verleenden eerste hulp. Wat waren we gehavend, Maaike en ik! Maar waar Maaike eraf kwam met enkel schaafwonden, had ik een groot gat in mijn hoofd en een wond aan mijn kin. Ik moest naar de eerste hulp om alles te laten hechten. Er zijn toen minstens 12 hechtingen in mijn hoofd en 2 in mijn kin gegaan. Toen ik dit in het kort verteld had, vroeg de therapeut, of ik misschien ook regelmatig last heb van hoofdpijn. Jazeker! ¨Precies,¨ wist de therapeut, ¨dat is allemaal het gevolg van dat ongeluk.¨ Ok?! Dit is best typisch. Vorig jaar heb ik namelijk te kampen gehad met ontstekingen in mijn verhemelte. Toen ik uiteindelijk een voortand moest laten verwijderen bij de kaakchirurg, was deze dezelfde mening toegedaan als de manueel therapeut: die ontstekingen waren een gevolg van (heel) oud letsel naar aanleiding van een ongeval. Raar, dat zoiets dan 40 jaar na dato ineens zó terugkomt!

Lang verhaal kort: de therapeut kraakte mijn nek. Ieuw! Eerst de ene kant, daarna de andere. Vervolgens masseerde hij nog twee nekspieren los en dat was het voor vandaag. Volgende week gaat hij aan mijn bekken werken. En ik kreeg het uitdrukkelijke advies om elke dag minstens anderhalve liter water te drinken. Dat advies had de bekkenbodemtherapeut ook al gegeven en volg ik bloedserieus op :-). De manueel therapeut vond het trouwens geen enkel probleem, als ik ook nog bij de bekkenbodemtherapeut bleef. Dat bijt elkaar niet. Prima. Dan zetten we gewoon breed in.

De therapeut had gezegd, dat ik pijn kon krijgen, of juist ontspanning zou ervaren. Eerst kwam de ontspanning. Ik heb vanmiddag een uur lang diep en ontspannen geslapen! Daarna kwam de pijn. De aanhoudende, brandende bekkenpijn, maar ook wat last van mijn nek. Ik moet zo rustig mogelijk doen en niet teveel willen en moeten de komende dagen. Oeps. Dat is echt een opgave voor me! Maar ik doe mijn best.

Het was tijd om nog andere losse eindjes weg te werken. Of liever: om voorraad weg te werken. Ik wil schoon schip maken, zodat de vriezer weer eens leeg komt. Er zaten nog wat spareribs in, die ik vòòr de zomer had gekocht voor op de bbq. Maar we hebben niet vaak de bbq aan gehad en de zomer loopt al aardig op z´n eindje. Ik bedacht, dat ik ooit een recept gezien had van spareribs uit de slowcooker en dat leek me wel wat. Ik googlede wat en vond een recept wat me wel lekker leek: https://www.culy.nl/recepten/culy-homemade-spareribs-uit-de-slowcooker-met-pittige-barbecuesaus/ Alle ingrediënten ervoor had ik in huis, behalve Sriracha. Nooit van gehoord! Maar je kunt het vervangen door een ´pittige saus´, dus nam ik gewoon sambal. Daar zijn we hier wel dol op. De spareribs gingen met alle ingrediënten in de slowcooker en al snel verspreidde zich een heerlijke geur.

Daar had ik verder geen omkijken meer naar :-). Maaike was nog steeds beschikbaar om me te helpen en we gingen gezellig samen de webshop-bestellingen klaarmaken. Het is echt een genot om te doen, nu alles opgeruimd en aangevuld is! Sowieso heb ik er altijd plezier in, om de pakjes klaar te maken. En Maaike al niet minder. Echt leuk om zo samen te werken.

We waren lang voordat ik naar het postkantoor moest al helemaal klaar en dus schoof ik nóg maar weer even achter de strijkplank. Ik was nog niet door m´n strijkberg heen ;-). Maaike maakte intussen een flinke pan spercieboontjes schoon. En om half 5 waren we allebei klaar om naar het postkantoor te gaan.

Bij thuiskomst ging ik de keuken in om voor de maaltijd te zorgen. Hoewel ik zelf geen/nauwelijks vlees eet, vond ik de spareribs echt heerlijk geuren en er ook lekker uitzien. In mijn enthousiasme stuurde ik Willem alvast een digitaal voorproefje van wat hem te wachten stond :-).

Het werd weer een lekkere en gezellige maaltijd. Ik had rijst en spercieboontjes bij de spareribs en weer een fruitsalade toe.

Meloen, banaan, witte grapefruit, rode grapefruit.
Wat een rijkdom!

Maaike trakteerde vanavond bij de koffie op taart. Het schip met dubbeltjes was bij haar weer binnen gevaren :-). Tja, dat mag je best vieren, hoor :-)

Roggebrood uit de slowcooker

Ik maak heel regelmatig roggebrood. Iedereen vindt het heerlijk. Een plakje roggebrood met een beetje roomboter is hier een geliefd koekje bij de koffie. Rogge is behalve smaakvol, ook heel gezond. En aan mijn roggebrood wordt geen suiker toegevoegd. 

Roggebrood maken is een werkje van niets. Het houdt niet méér in dan wat ingrediënten door elkaar kneden, er een rol van maken en die een aantal uur in kokend water te laten garen. Ik schreef het recept ooit voor Terdege (en natuurlijk kun je variëren met de toevoegingen. Ik maakte het nu met pompoenpitten en rozijnen)

Roggebrood

Ingrediënten:

500 gram volkoren roggemeel

225 ml water

3 el appelstroop

10 gr zout

100 gram gedroogde cranberry´s

50 gram pompoenpitten

eventueel: gebroken lijnzaad

Breng het water aan de kook. Roer met een garde de appelstroop en het zout erdoor. Doe het roggemeel in een kom en giet er het water/appelstroopmengsel bij. Roer het met een lepel wat door elkaar. Doe de cranberry´s en pompoenpitten erbij en kneed alles tot een compacte bal. Als het deeg te nat is, doe er dan wat meel bij. Valt de bal door droogte uiteen, doe er dan wat water bij.

Vorm de bal tot een rol. Het deeg voor uw roggebrood is nu klaar, maar u kunt de rol ook nog door bijvoorbeeld gebroken lijnzaad rollen. Bevochtig hiervoor de deegrol met water. Strooi royaal lijnzaad op uw werkblad en rol het deeg er doorheen.

Breng een grote pan water aan de kook. Knoop de deegrol in een schone theedoek en doe hem in de pan. Houd het water tegen de kook aan en kook het brood in ongeveer drie uur gaar. Laat het brood afkoelen en snijd het in dunne plakjes.

Het enige waar je omkijken naar hebt is het kookproces: Laat je het water te hard borrelen, dan verdampt het uiteraard en ligt je brood niet meer in het water. Maar koelt het water teveel af, dan zal het brood niet garen.

Daarom bedacht ik om hiervoor mijn slowcooker in te zetten. Een slowcooker (of crockpot) heeft twee standen: low en high. En trouwens ook een warmhoudstand: auto. Als je de slowcooker op high zet, zal de inhoud tot net tegen het kookpunt gebracht worden en daarop vastgehouden worden. Ideaal dus wanneer je iets au bain marie wil koken. 

Het roggebrood in de slowcooker is perfect gelukt. Ik heb hem er een uur of 4 in gehad. De Slowcooker kost niet veel aan stroom. Hij staat niet continu aan, maar slaat alleen aan, als de inhoud van de pot teveel afkoelt. Net als een oven dus.

Ik ben van plan mijn slowcooker vaker voor dit soort dingen in te zetten. Een poosje geleden heb ik een heerlijke broodpudding van oude brood voor Terdege gemaakt. Die ging ook au bain marie. Die kan nu mooi in de Slowcooker. En ik moet ook eens kijken of mijn poffertpan erin past. Zeker nu de houtkachel niet meer elke dag aan is (en hopelijk binnenkort voor een paar maanden uit gaat!). Anders vind ik een pan water op de kookkachel ook altijd wel handig. Daar loop je vaak genoeg langs om hem even te verschuiven als het water te hard kookt of juist teveel afkoelt.

Voor nu: Ode aan m'n slowcooker :-).

Het brood nèt uit het water (wordt donkerder)