Zullen we het voor gezien houden?

¨Zullen we het voor gezien houden?¨

Ciara, kippen en de bijen

Vanavond gingen we naar Willem z´n broer in het verpleeghuis. En vaak vind ik het wel handig om dan op de heen- of terugweg m´n blog bij te werken. Maar juist toen we vanavond instapten, kwam ik erachter, dat ik was vergeten om mijn laptop op te laden en die was nagenoeg leeg. De laptop bleef dus thuis.

En weer een week voorbij!

En dan is het zomaar weer dinsdagavond en is er weer een week voorbij, sinds ik schreef! De weken rijgen zich aaneen en we zijn intussen al in maart beland.

Over een excursie en over buiten leven

Vorige week vrijdagavond was er iets leuks. We gingen op excursie! Het was net een schoolreisje ;-).

Blauwe maandag?

Ik kreeg vanmorgen allerlei aanbiedingen in mijn mailbox, die refereerden aan ´Blue Monday´. En eigenlijk dacht ik ook, dat Blue Monday de derde maandag in januari was. Maar volgens Wikipedia is Blue Monday de maandag van de derde volledige week van januari. Dat is dit jaar pas volgende week maandag, dus op 24 januari. 

Nou ja. Dat terzijde. Blue Monday geldt als de meest deprimerende dag van het jaar. Maar deze maandag kon ik daar in elk geval niets van merken. Wat was het heerlijk voorjaarsachtig!

Wonderschoon

Wat was het wonderschoon buiten, vandaag! Ik heb er zoveel ik kon van genoten. Vooral toen ik vanmorgen met Ciara het rondje liep. Het is jammer, dat mijn mobiel (nog) kapot is. Maar ik heb toch wat fotootjes kunnen maken, voordat ik ging lopen.

Stroperig

Poeh, wat ging het stroperig vandaag! 

Ik kan er niet direct de vinger op leggen, waardoor het nu precies kwam. Maar de dag duurde door de stroperigheid drie keer zo lang, voor mijn gevoel. En er kwam nèt niets uit mijn handen.

Verplicht shoppen

Vandaag stond het maken van een aflevering van de kookrubriek van Terdege in mijn agenda. In de zomer hoeft dat minder frequent, maar de rest van het jaar komt dat elke 4 weken terug. Ergens in die 4 weken bedenk ik wat ik voor de nieuwe aflevering wil gaan maken. En zodra ik dat weet, ga ik ook nadenken over hoe het op de foto moet komen.

Een lange dag

Hè, hè, het was een lange dag, vandaag. Dat heb je, als het vroeg licht en laat donker is. Dan blijf je vanzelf ook langer aan het werk. Niet dat het een straf was, om vanavond tot zonsondergang buiten bezig te zijn, hoor. Verre van dat. Het was heerlijk. Maar evengoed voel ik m´n rug nu wel ;-).

Het verhaal van de specht

Een groene specht

Maandag had ik hem zien vliegen, die mooie, gekleurde vogel!

Dinsdagochtend, toen ik Ciara uitliet, kwam ik hem opnieuw tegen. Helaas ... dood! Daar lag hij, in al zijn kleurenpracht, aan de kant van de weg :-(. 

De druk van de ketel

Wij hadden heerlijk een paar dagen, dat de druk even wat van de ketel was. Daar waren we echt aan toe!

Vrijdag hebben Willem en ik het nuttige met het aangename verenigd. We moesten eerst naar de Achterhoek, naar de fabriek waar de Wonderpannen worden gemaakt. We gingen er een nieuwe voorraad vlamverdelers ophalen. Vorige keer hebben we ze laten bezorgen. Maar dat kostte bijna 30 euro. Die vlamverdelers zijn namelijk van staal en zijn heel zwaar. Daarom hadden we al bij het bestellen bedacht, dat Willem en ik ze deze keer zouden gaan ophalen. Dan zouden we er meteen een klein uitstapje van maken.

Het was een mooie rit.  Natuurlijk had ik een handwerkje meegenomen. Heerlijk om te doen, tijdens lange autoritten! En zo kwam er meteen eens schot in dat nieuwe paar sokken voor Willem ;-).

Nadat we de vlamverdelers hadden opgehaald, reden we naar en klant in Rijssen, waar we een aantal Wonderpannen gingen bezorgen. Het was een uurtje rijden vanaf de pannenfabriek en de rit was echt prachtig.

We kwamen door Vorden en we haalden herinneringen op, hoe we daar ooit een fair bezochten bij het kasteel. We waren met 10 kinderen per trein naar Vorden gereisd. In die tijd gingen we bijna nooit op vakantie, maar we maakten wel uitstapjes. Meestal naar dingen die gratis waren, of die we met korting bij elkaar gespaard hadden. Een dagkaart met de trein met een sleep kinderen onder de 12, die met een railrunner konden reizen, kostte niet zoveel. En als je haast nooit met de trein reist, is dat echt een belevenis. Toentertijd vonden we het heel normaal om met het hele koor op stap te gaan. Maar nú snap ik wel, waarom er altijd mensen spontaan aan het tellen sloegen, als ze ons zagen. We hebben heel wat opmerkingen gehad. Soms flauwe, op het schunnige af. Maar vaak kregen we ook nieuwsgierige vragen. Afijn, die fair kwam weer in onze gedachten. En toen we het kasteel zagen, konden we het niet laten om even van de weg te gaan en er langs te rijden.

Vlakbij het kasteel zag ik een prachtige boom. ¨Even wachten, Willem, even een fotootje maken voor Hans,¨ zei ik. Thuis liet ik de foto zien:

¨Hé, die boom ken ik,¨ zei Hans meteen. ¨Die kwam pas voorbij in mijn app¨. Hij swipete even wat en kwam al snel met informatie. Het is een eik van maar liefst 300 jaar!! Ik had terecht gezien, dat die boom iets bijzonders was. Hoe leuk is dat, om zo´n gezamenlijke interesse te hebben :-). Wie meer over de boom wil weten: bij dezen een link met info: Link

Nadat we in Rijssen even een praatje hadden gemaakt met de klant, zochten we een supermarkt om er een lunchsalade te kopen. Een afgeprijsde smoothie erbij en twee bekertjes ijskoffie om even op te peppen. Maar voordat we van onze lunch gingen smikkelen, reden we eerst alvast een stuk richting ons volgende reisdoel: Elburg. Ook daar moesten we Wonderpannen bezorgen.

Op een zonovergoten parkeerplaats aten we onze salade en pakte Willem even een kwartiertje rust. Dat was geen overbodige luxe na zoveel kilometers. Het bekertje ijskoffie kwam ook heerlijk van pas en opgefrist reden we verder. 

We reden een gedeelte van de Dellenroute. Wat is dat toch een prachtige route, zo dwars door de bossen! Het was inmiddels halverwege de middag en we besloten even een korte wandeling te maken door het mooie voorjaarsbos. Al snel zagen we een parkeerplaats. Je kon daarvandaan verschillende routes lopen. We pakten een korte, want zo heel veel tijd hadden we nu ook weer niet. Het was precies goed: 2,6 kilometer. We strekten lekker onze benen en snoven de boslucht in. 

Een half uurtje laten stapten we helemaal ontspannen weer in de auto. We waren al vlakbij onze bestemming. Ook bij deze klant maakten we een praatje. Wat kan dat onverwachts inspirerend zijn!

Eenmaal terug in de auto zagen we op de routeplanner, dat we om ongeveer 18.00 thuis konden zijn. En dat lukte ook. Precies op tijd om een gemakkelijke maaltijd in elkaar te flansen en na te genieten van deze fijne dag!

Ook vandaag was het een dag van ontspannen en de accu opladen. Mijn dag begon samen met Maria in de keuken. Maria had gisteren bladerdeeg gebakken voor tompoucen en die maakte ze vandaag af. Ik had gisteren een bescuitdeeg gebakken in de Wonderpan en maakte daar vandaag een koningsdagtaart van. Eerlijk gezegd ben ik meer van het broodbakken. Voor taarten bakken heb ik niet zoveel geduld. Maar uiteindelijk stond er een toch wel heel vrolijke oranje-rood-wit-blauwe taart.

Willem kwam thuis van zijn ochtendwandeling en hing de vlag uit. Ziezo. Koningsdag 2021! 

Om 10 uur kwamen Trijnie en Gerwin gezellig koffie drinken. Met daarbij keuze uit tompoucen van de oranjevereniging, tompoucen van Maria en de taart. Voor elk was wils.

Toen Trijnie en Gerwin weer opstapten, brachten wij Henk naar Alblasserdam. Hij ging een daagje naar neef Henk. We dronken meteen een theetje bij mijn zus en zwager en kregen daar sinaasappel-kwarktaart voorgeschoteld. Wat een verwennerij vandaag!

We hadden verder geen speciaal programma. Maar dat was nu juist wel een keer fijn. Ik wilde graag ook nog wat wassen draaien. Anders moet ik de rest van de week zo hard draven, om achterstand weg te werken. Sinds de houthokken bij ons terras geplaatst zijn, kon ik mijn droogmolen niet meer gebruiken. En dat is toch wel heel vervelend, als het zulk heerlijk weer is. Willem en ik besloten om daarom eindelijk eens die droogmolen te verplaatsen. Het plaatsje had ik al uitgekozen. Willem pakte de grondboor en boorde een mooi gat. De molen paste perfect. Het was een genot om m´n eerste wasje sinds weken weer buiten te kunnen drogen. En het was nog wel zo´n wasje, wat perfect bij Koningsdag paste. Ha,ha.

Vanmiddag heb ik extra lang met Ciara gewandeld. Dat was geen straf. Wat is het mooi in de polder!

Toen ik nèt thuis was, kwamen Leendert en Thea. Die waren een daagje wezen mountainbiken op de Veluwe. Ze hadden genoten. Nu kwamen ze lekker even uitzakken op het terras. En natuurlijk kwamen er nu ook weer tompoucen op tafel :-).

Intussen stond mijn oven al een poosje op vol vermogen aan. Een tijdje geleden had ik iets nieuws toegestuurd gekregen om uit te testen voor in de webshop. Het heet bakstaal en het is een stalen plaat, die je in de oven legt. Je laat die plaat gloeiend heet worden en daarna is hij perfect voor het bakken van pizza´s (en ook brood). Het werkt een beetje zoals een pizzasteen. Je schuift de pizza erin en na 4 minuten is hij klaar. De degen had ik aan het begin van de middag al gemaakt. Ik hoefde ze nu enkel maar even te beleggen. En zodoende konden we om 18.00 uur zo aanschuiven in onze eigen pizzeria op de workshopzolder. Het experiment is voor 100% geslaagd. We hebben nog nooit zo lekker pizza gegeten!

Na het eten trakteerden Maria en Jan-Hendrik op een ijsje. Daarvoor reden we met z´n vijven naar de ijsboer in Brandwijk. We mochten allemaal twee bolletjes kiezen en ik koos Malaga en Amarena-kwark. Oh, wat was dat lekker!

Het werd tijd om Henk weer op te gaan halen. Hij moet morgen gewoon naar school. Jan ook, trouwens. De rest van de week is het gewoon buffelen geblazen. Ook voor mij staat er het nodige op het programma. Maar als de druk even van de ketel geweest is en je weer opgeladen bent, is het fijn om lekker de draad op te kunnen pakken.

Het was een fijne dag.

Grillige april

Wat een bijzonder grillige aprilmaand beleven we dit jaar! Het is vooral toch wel erg koud. Maar ondanks de kou, gaat het in de natuur echt wel door. Zaterdagochtend kwam Maaike helemaal opgetogen naar beneden gedraafd: ¨De zwaluwen zijn terug!¨ Oh, wat geweldig! We renden naar boven om bij haar uit haar slaapkamerraam naar de nestjes te kijken. En jawel, hoor! Helemaal uit Afrika vandaan zijn ze weer naar hun nestje teruggevlogen. Hoe bijzonder!

Ook zie ik steeds nieuwe bloemen verschijnen, als ik Ciara uitlaat. Het eerste Fluitekruid staat aarzelend in bloei.

En ook spotte ik mini-sigaartjes. Ze groeien hard. Zullen die straks uitgroeien tot dikke knoeperts: Grote Lisdodde? Of is het Oeverzegge of Moeraszegge? In dat geval moeten de stengels driehoekig zijn, vertelde een lezeres me. Morgen ga ik eens aan de stengels voelen! En anders zullen we er de komende weken achter komen, wat het precies is. Zo leuk allemaal!

Vandaag kreeg ik een flinke sneeuwbui op mijn pet, toen ik Ciara uitliet. Poeh! 

Toen ik thuiskwam had ik zin in warme chocolademelk. Ik had geen cacao in huis en dus werd het een lekker bakkie koffie. Met een stukje overgebleven appelplaatcake. Mmmm. De koffiebeker was in stijl ;-).

Elke dag ben ik even bezig met al m´n zaaisels. Ik pot wat op, besproei jonge plantjes, zaai weer wat nieuws. Ook wat dat aangaat gaat het voorjaar zeker verder. Zodra de kou weg is, kan ik langzamerhand het één en ander gaan afharden en/of buiten uitplanten. De peulen schreeuwen om een plekje in de volle grond. Maar met nachtvorst lijkt me dat net nog te heftig. Wie weet lukt het eind van deze week wel. Ik heb al bedacht, dat ik peulen voortaan niet meer binnen voorzaai. Volgens mij win je er amper iets mee. En ik zit nu al een paar weken met die lange slungels in de vensterbank op onze slaapkamer. Maar ja. Alles moet je leren, hè. 

Zaterdag kreeg ik een leuk aantal AH-moestuintjes toegestoken van Maria en Geertje. Zo leuk! Dit jaar zit er in elk setje een potje met groentenzaden en een potje met bloemenzaden. Ik had twee potjes met cosmea. Dat heb ik eerder weleens gezaaid en was toen een succes. Hopelijk lukt het nu net zo goed.

Tussen de bedrijven door probeer ik af en toe een opruimklus of een schoonmaakklus te doen. Vorige week lukte dat niet echt, doordat we een werkdag minder hadden (Tweede Paasdag) en we ook de drukte van de bruiloft van ons nichtje hadden. Toch heb ik onverwachts op zaterdag nog een klusje ter hand genomen. Ik maakte onze XXL-frituurpan schoon. Willem had het vrijdagavond al gevraagd. Toen had ik het een beetje afgewimpeld. De zaterdag is meestal al druk genoeg. Maar ik was zaterdag lekker vroeg opgestaan en had meteen de sokken erin gezet. En om een uur of half 9 besloot ik, dat ik die frietpan toch maar moest doen. Des te lekkerder zijn dan de frieten :-).

Mmmm. Het is élke week weer lekker. En élke zaterdagavond schuiven de kinderen weer hongerig aan tafel. Dat is toch wel echt zo´n familiemoment, wat kostbaar is! Daar draag ik graag m´n steentje aan bij, door regelmatig die frietpan te poetsen ;-)

Beetje lente en een beetje winter

Zo gaat dat op de grens van een seizoenswisseling. Dan heb je dagen, dat je van twee walletjes snoept. Vandaag was het hier een beetje lente (een beetje véél lente!) en een beetje winter.

Lente was het vooral zodra ik mijn hoofd buiten de deur stak. Het rondje met Ciara was een feestje. Behalve dat ik genoot van alles wat groeit en bloeit, had Ciara vast ook de lente in d´r kop. Ze was aardig dol. Graven als een malle. 

Overal snuffelen natuurlijk. En op het laatst wist ze van gekkigheid niet welke kant ze op wilde rennen en sleurde ze me ongeveer de Hofwegen over. Dat kwam ook wel, doordat Willem haar stond de roepen :-). Willem mag nog niet met haar lopen. Ik ben veel te bang, dat z´n operatiewondjes open gaan, als hij een plotselinge ruk van Ciara krijgt. Ze is zó sterk! Het gaat gelukkig wel heel goed met Willem. Maar zijn buik moet natuurlijk wel de tijd krijgen om te genezen. 

Ciara de hond en Muck de kat zijn flink aan het verharen. Tja, ook dát is lente! De wintervacht moet eraf!

Hans heeft Ciara vanavond, toen hij uit z´n werk thuiskwam, eens lekker geborsteld. Heerlijk vond ze het!

Muck is nu veel meer buiten, dan een paar weken geleden. Toen lag ze meestentijds heerlijk bij de kachel. Nu is ze vaak buiten. Alleen rond etenstijd is ze geheid binnen. Kijk! Ze komt gewoon óók aan tafel zitten. In de hoop, dat ze iets lekkers krijgt, natuurlijk :-)

Vanmiddag dronken we onze koffie buiten. Ook zo´n lente-gevoel!

Wat er dan vandaag voor winterachtigs was? Nou, onze warme maaltijd. Ik had namelijk nog één zak hutspot in de vriezer. En die kwam vandaag mooi van pas. 

We moesten namelijk vroeg aan tafel. En dan is zo´n zak voorgesneden hutspot lekker gemakkelijk. Het was de laatste catechisatie-avond van het WINTERseizoen. Zie je wel. Toch nog twee restantjes ´winter´ op deze verder zo lente-achtige dag!

Ontstressen in de buitenlucht

De planning stond strak, vandaag. Hoe heerlijk is het dan, om een klein uurtje te ´moeten´ wandelen! Ik kan het iedereen aanbevelen. 

Jaren geleden hadden we een wat oudere mevrouw als krantenbezorger. Elke dag bracht ze trouw de krant. Zomer, winter, bij zonneschijn en in de regen. Toen ik een keer een praatje met haar maakte, vertelde ze, dat haar psycholoog had gezegd, dat ze moest kiezen: óf ze nam een hond, óf ze nam een krantenwijk. Gewoon omdat je dan gedwongen wordt om elke dag een poosje buiten en in beweging te zijn. Dat is goud voor je geestelijke gezondheid.

Ik ervaar het ook, dat dat verplichte rondje met de hond enorm goed doet. Juist als je het druk hebt. Het ontstresst en dat gaat helemaal vanzelf.

Mijn vaste wandeluurtje is ergens tussen 9.00 uur en 10.00 uur. Het was vandaag erg grijs. Maar de wind was minder guur dan gisteren. Tijdens elke wandeling valt er iets te beleven, of te zien. De eerste belevenis met Ciara was trouwens al vanmorgen vroeg, toen Hans haar uitliet. Ze had iets in haar bek, wat ze niet los wilde laten. Hans wilde echt, dat ze los liet, want hij kon niet goed zien, wat Ciara beet had. Met enige stemverheffing riep hij: ¨Ciara, LOS!!¨ Toen ze de buit uit haar bek liet vallen, begreep Hans meteen waarom ze niet zomaar los wilde laten. Het was een dikke kreeft! 

Kreeften kwamen we op ons rondje niet tegen. Wel allerlei bloemen. Wat groeit het allemaal hard! De berm langs de Graaf staat vol speenkruid.

Ik zag ook Hondsdraf  paarse dovenetel

En Witte Dovenetel.

Ook paarse, pluimvormige planten. Geen idee, wat het zijn. Ze groeien in de rietkraag. Een waterplant misschien? In elk geval zijn ze mooi.

Terwijl we in de berm naar de bloemen keken, dobberde een fuut roerloos voorbij.

Zo´n uurtje lopen is om voor je er erg in hebt. Omdat Ciara nog jong is en nu pubert (ze is 14 maanden), is het uitlaten niet zomaar een slappe hap. Je moet steeds alert zijn. Ze kan zomaar een run nemen, als ze een andere hond ziet bijvoorbeeld. En dan is ze heel sterk. Het is geen probleem als ik zelf de eerste ben, die zoiets ziet. Dan ben ik er op bedacht, dat ze kan gaan rennen en/of trekken en houd ik haar bij voorbaat kort. Daarom kijk ik steeds goed vooruit en om me heen. 

Ik zag vanmorgen een oudere mevrouw met een wit hondje voor me uit lopen. Dat hondje liep gewoon een halve meter achter haar, heel rustig en volgzaam. Dat is een heel verschil met Ciara! Als ik thuiskom, heb ik er een uurtje sportschool op zitten :-).

Het 10-uur-bakkie-koffie smaakt me altijd prima. Lekker even uitrusten. En dan weer verder met de dagtaak. 

Opkrabbelen

Na de gezondheidsperikelen, waar ik vorige keer over schreef, ben ik nu gelukkig weer aan het opkrabbelen. Ik merk, dat dat even tijd kost. Dat geeft ook helemaal niet. Ik doe gewoon even wat rustiger aan. En dan ben ik blij, met alles wat weer lukt. 

Gisteren wandelde ik voor het eerst sinds bijna twee weken weer met Ciara. En ook vandaag deed ik het gewone routine-rondje met haar. Ik wandel dan een kilometer of 2, schat ik. Vanaf ons huis loop ik aan de ene kant van de Graaf naar het dorp. Daar loop ik over een brug naar de overkant en wandel dan langs de andere kant van de Graaf terug naar huis. Het rondje is elke dag hetzelfde, maar tegelijk elke dag anders. Het is zó heerlijk, om buiten te zijn. 

Ik zag het Speenkruid bloeien. Er zaten twee eendenpaartjes in geknotte wilgen. Een meneer in een shovel was gisteren en vandaag bezig om de bermen netjes te maken, waar autosporen gevormd waren, door naast de weg te glippen. Er zat een aalscholver op het topje van een molenwiek. Meestal wordt dat plekje ingenomen door kwetterende spreeuwen. Maar nu troonde daar die aalscholver. De witte geiten bij de molen mekkerden. Zo´n rondje lopen is een feest.

Het lukte me vandaag ook, om een flinke slinger aan de was te geven. Eigenlijk was ik daar gisteren al mee begonnen. Toen had ik drie jongensbedden afgehaald, alles gewassen, buiten gedroogd en weer op de bedden gedaan. Een fris bed slaapt zó lekker, hè! Ook vandaag heb ik een aantal wassen buiten gedroogd. Eén kanttekening: de lucht was hier de hele dag om te snijden. De boeren waren volop aan het gieren. Het wasgoed heeft nu dus een bepaald boerenluchtje. Ha, ha.

We dronken vanmorgen en vanmiddag buiten koffie. En ook de lunch deden we buiten. Muck hield ons steeds gezelschap. De hele winter heeft dat beestje heerlijk opgekruld bij de kachel gelegen. Maar nu het niet koud meer is, wil ze steeds buiten zijn. Wat een leven heeft zo´n beest :-).

Ik maakte een batch advocaat voor in de webshop. Ook dat had ik een paar dagen voor me uit geschoven. En vanmiddag poetste en assembleerde ik Wonderpannen. Normaal doe ik dat altijd op dinsdag en dan maak ik meteen een voorraadje voor een hele week. Nu heb ik er even snel drie gedaan, die meteen op de post gingen. Nee, echt in mijn ritme zit ik nog niet. Maar dat komt vast wel goed.

Ik kookte een super simpele maaltijd. Gebakken aardappeltjes, sla, worteltjes en doperwtjes (pot) en een crispy visstick. Als toetje een vlaflip uit een pak (luie wijven-pap).

Vanavond heb ik nog even heerlijk zitten hobbyen: zaaien! Ik had een paar zaaitraytjes op Marktplaats gekocht. Van die traytjes waar tuinders hun tuingoed in aangeleverd krijgen. Het leek me wel wat: 120 plantgaatjes per tray. Daar kan ik wel wat mee. Ik heb er vijf en dat voor maar 1 euro per stuk. Maaike heeft ze vanmiddag voor me opgehaald. Ik heb bij wijze van experiment een stuk noppenfolie onder zo´n traytje geplakt. Dan loopt er geen water uit, als ik straks de opgekomen plantjes water geef. Als die traytjes buiten of in een kas ofzo staan, is dat natuurlijk geen probleem. Maar de traytjes staan bij mij binnen. En dan wordt het toch snel een knoeiboel. 

Maria had gisteren wat zakjes zaak van de Lidl voor me meegenomen. En ik had ook nog een klein zaadbestellinkje online gedaan. Alles bij elkaar is het volgens mij nu ruim voldoende voor een heel seizoen en langer :-).

De kinderen vragen af en toe belangstellend, wat ik allemaal aan het doen ben. En Hans is inmiddels ook aangestoken. Hij was vorige week jarig en wilde een bonsai kweekset. Dat kreeg hij. Hij heeft 5 zaden van Ginkgo´s. Hij heeft ze geweekt en gezaaid. De kiemtijd is 3 weken. Ik ben net zo benieuwd als hij, of het lukt! Hij kreeg ook een geldbedrag. Daar gaat hij binnenkort mee naar een bonsai-kwekerij, om een boompje, een snoeischaartje en nog wat dingetjes aan te schaffen. Super leuk!

Huis, tuin en keuken

Huis, tuin en keuken. Dat is het wel zo´n beetje, waar mijn leven zich momenteel voor minstens 90% afspeelt. En dan nog vooral ´huis´. In de tuin is er niet zoveel meer te beleven. Behalve dan, dat de was vandaag nog fijn buiten kon drogen en dat m´n bijen vlogen!

In de keuken breng ik momenteel ook niet veel tijd door. Als ik iets bak, is het snel, snel even iets in de Wonderpan. En aan koken besteed ik ook niet veel tijd. Vandaag was het kliekjes-dag en hoefde ik alleen maar het één en ander op te warmen. Gisteren was het Dankdag voor gewas en arbeid. Ik maakte wortels met vis klaar. Voor een keertje wortels uit een pot. Dat doe ik niet zo vaak. De jongens vinden het wel lekker.

Dinsdag serveerde ik de lekkerste hutspot ooit (met een gehaktbal voor de vleeseters). En maandag had ik heerlijke nasi, die ik vorige week van m´n vriendin kreeg, omdat het steeds zo raar druk is. Ik hoefde het alleen maar op te warmen en maakte er pindasaus bij klaar. Allemaal maaltijden, die met een half uur/drie kwartier op tafel kunnen staan.

Blijft dus de meeste tijd voor ´huis´. 

Elke dag maak ik 10 buitenpannen van de Wonderpannen schoon en zet er de oren aan.

Daar ben ik ongeveer anderhalf uur mee bezig. Lijkt niet veel, maar meer lukt me niet. Het andere werk moet ook doorgaan. Bovendien wil ik mijn arm niet méér belasten, want anders heb ik straks weer een slijmbeursontsteking te pakken. Daar zit ik niet op te wachten!

Maria zorgt elke dag voor schone binnenpannen en voor knoppen op de deksels. Zo kunnen we toch steeds 10 pannen de deur uit doen.

De rest van de dag ben ik druk in de webshop. Net als in maart, tijdens de eerste corona-golf, is het weer heel druk. Mensen gaan minder naar de winkels, maar bestellen online. Ook wordt er veel gebakken, doordat mensen meer thuis zijn. En tenslotte zijn er ook nog de hamsteraars. Al met al kunnen we het nèt bijbenen. Of eigenlijk: net niet. Normaal gesproken gaan hier nagenoeg alle bestellingen, die voor 15.00 uur geplaatst zijn, dezelfde dag weg. Dat lukt nu niet. Het duurt nu meestal een dag of twee.

Tussendoor moet uiteraard het huishouden ook doorgaan. Het staat wel op het laagst mogelijke pitje. Beetje stoffen, beetje stofzuigen, de was bijhouden, de keuken en het sanitair poetsen en de planten water geven. Ha, ha. Echt minimaal dus. Het geeft niet. Poetsen komt nog wel weer een keer. Het werk loopt niet weg.

Elke ochtend loop ik een uurtje met Ciara. Dat is heerlijk. Dan snuif ik even buitenlucht en reset m´n gedachten. Intussen geniet ik van al het moois wat er te zien is.

Ook in zwart-wit is het hier mooi!

Wat is de Alblasserwaard mooi. Ik krijg er geen genoeg van en verwonder me er nog dagelijks over, dat we hier nu zomaar mogen wonen.

Huis, tuin, keuken, én het rondje met het hondje de hond. De wereld is zo groot genoeg, voor mij.

Beroerd

Poeh, wat ben ik even flink beroerd geweest! Donderdag gaf ik de workshop ¨Bak je eigen brood¨ en was er eigenlijk niets aan het handje. We hadden een erg gezellige ochtend en rond 12 uur gingen er 8 blije vrouwen de deur uit. Inmiddels heb ik ook al foto´s van zelfgebakken broden toegestuurd gekregen. Zo mooi! De broden liggen dan gewoon te shinen van de trots van de bakker :-).

Ook op vrijdag zou ik een workshop geven. De DIY Persoonlijk Verzorging. Ik had er zin in! Toen wij hier kwamen wonen er we die mooie workshopzolder maakten, had ik al bedacht, dat ik daar ook graag andere workshops wilde gaan geven, dan alleen brood bakken. De workshop Bak je eigen brood doe ik tenslotte al jaren. Ik wil ook graag ándere dingen aan mensen leren. Zo kwam er onder andere de workshop DIY Persoonlijke Verzorging. De deelnemers maken dan hun eigen deodorant, tandpasta en basiszalf en intussen vertel ik van alles over een eenvoudige levensstyle, die goed is voor mens, milieu en portemonnee. Omdat het de eerste keer was, dat ik hem ging doen, liep het in mijn hoofd een beetje óver van de plannetjes en de dingen, die ik beslist aan de deelnemers kwijt wilde. 

Maar toen Maria en ik ´s avonds na het eten de workshopzolder in orde gingen maken, voelde ik me met de minuut beroerder worden. Ik werd overvallen door iets van een buikgriepje. Misselijk, koud, rommelende darmen, dat. Het was echt heel naar. Ik probeerde het keihard te ontkennen, want ja, die workshop moest doorgaan. En eerlijk gezegd: meestal lukt het me wel, om het te negeren, als ik me niet helemaal fit voel. Maar hier moest ik op den duur toch aan toegeven. Ik wilde nog maar één ding: diep onder de dekens kruipen en warm worden!

Met pijn in mijn hart heb ik de deelnemers van de workshop gemaild en geappt om te vertellen, dat ik de workshop ging annuleren. Ik moet zeggen: er was gelukkig alle begrip en ik kreeg lieve beterschapswensen. Met de belofte, dat ik zo snel mogelijk nieuwe datums zal opgeven en dat ze dan als eerste opnieuw mogen boeken, kroop ik in bed.

Niets lucht meer op dan een genomen besluit. Ik voelde me zoooo blij, dat ik me niet meer sterk hoefde te houden, maar toe kon geven. Ik lag met m´n kleren aan en met 2 vesten over elkaar aan onder de dekens. Gek genoeg had ik geen koorts. Ik wachtte tot Willem thuiskwam van de ledenvergadering van de kerk. Dat werd een latertje. Volgens mij was het dik na elf uur. Het is dan de gewoonte, dat de mannen met elkaar wat drinken en napraten. Dat kwamen ze nu dan maar op de slaapkamer doen: Willem, Wim en Hans. Ondanks dat ik beroerd was, was dat toch wel even gezellig :-). Ciara mocht ook in de slaapkamer. Daar was ze nog nooit geweest. Wat keek ze raar! Ze ging natuurlijk overal aan snuffelen. Op een gegeven moment had ze een bol spinwol te pakken. Dat vond ze wel wat. Maar nee, die moest ze natuurlijk loslaten! En dat is zo´n beetje het moeilijkste voor haar, wat er is: dat ze iets te pakken heeft en dat ze dat op commando weer los moet laten. Hans oefent dat elke dag met haar.

Gisteren heb ik eerst tot 9 uur op bed gelegen. Daarna heb ik heel sloom een bordje Brinta gegeten en heb me gewassen en aangekleed. Ik voelde me al wel een stuk beter. Alleen was ik echt verschrikkelijk sloom! Ik besloot te accepteren, dat dit gewoon een lummeldagje zou worden en dat ik blij moest zijn met alles wat er lukte. Wat lukte? Eerst maakte ik twee bussen advokaat. Er waren namelijk nogal veel Lamme Teun bestellingen in de webshop en ik had niets meer. Ik had gedacht daar wel om 12 uur mee klaar te zijn. Dat werd kwart over 12. Daarna heb ik er de hele middag over gedaan om 20 orders klaar te maken. Het was dik half 5 toen Maria en ik de pakketten samen naar de post gingen brengen. Thuis gekomen heb ik zowaar eten gekookt! Maria hielp met het maken van een enorme schaal sla met allerlei lekkere toevoegingen, zoals stukjes tomaat, fetablokjes, rozijnen enzovoorts. Intussen braadde ik een pannetje gehaktballen en kookte aardappels. We gingen pas na half 7 aan tafel. Maar het was gelukt! En ik heb zelfs meegegeten. Voor het eerst had ik weer wat trek! Ik ben ´s avonds niet met Willem meegegaan naar zijn moeder. Dat leek me niet verstandig. Niemand zit op een gemeen virusje te wachten. Ik heb me aan tafel gezet en heb (weer heel slow motion) een berg wasgoed weg zitten vouwen.

Al met al, was er toch weer genoeg om blij over te zijn! Ik heb vannacht heerlijk geslapen en voel me nu weer een stuk fitter. Ik moet me inhouden, om nu weer niet meteen al m´n energie te verbruiken. Maar ja, ik heb gewoon weer zin in mijn werk! Een goed teken dus.

Wel apart. Ik ben bijna nooit ziek. En  nu doe je zó je best, om geen corona op te lopen en dan pik je ergens zo´n ander gemeen virusje op! Hopelijk slaat het de rest van het gezin over...

 Kijk, hier nog een fotootje van Ciara. Dit was van de week. Ik had een uur met haar gelopen. Maar toen ik naar binnen wilde, ging mevrouw zitten: ¨De groeten! Je denkt toch zeker niet, dat ik naar binnen wil! Ik wil buiten blijven!¨ Koppig peutertje :-). Wat hebben we een lol van dat dier! Net als van Muck, de poes, trouwens! Die is inmiddels getransformeerd tot een heuse kroelkat! Hoe gezellig is dat.

Echt vakantie (5), veel thuis en een beetje uit

Gisteren en vandaag zijn het vooral thuis-dagen geweest. Maar ook wel met een béétje ´uit´. 

Gisteren wilde ik echt graag een beetje de bezem door de tent zwaaien en wassen. Omdat we maandag weggeweest waren, lag er nog rommel van het weekend en bij de wasberg verbleekte de Mont Blanc. Ouderwets aan het huishouden dus!

Naast de gewone huishoudklussen moesten ook de laatste paar kilo´s aardbeien worden ontsapt om er siroop van te maken. En de 30 liter kersensiroop, die in 3 emmers klaarstond, wilde ik in 30 literflessen gieten. Heerlijk om zo in één keer een jaarvoorraad limonadesiroop in de kelder te hebben staan!

Willem werkte verder aan de kelder en maakte nog weer twee planken. Al die flessen siroop moeten tenslotte wel een plekje krijgen.

De dag was om, voordat we er erg in hadden. 

Voor de avond hadden we nog een klein (familie)-uitje op het programma staan. We hebben schoonmama opgehaald en zijn met haar koffie gaan drinken bij Willem z´n jongste broer en vriendin in Rotterdam. Schoonmama was daar nog niet geweest. Dat is ook niet zo vreemd, want het heeft nog wel wat voeten in aarde, voordat je er bent. Marinus woont op 11 hoog in een oud flatgebouw, waar de liften tussen de verdiepingen in stoppen. Met een rollator is dat bepaald niet heel handig, als je eerst een trap op moet, dan in de lift naar 11-12 en daar weer een trap áf om bij de voordeur te komen. Bovendien is Marinus nog hard aan het klussen en was zijn appartement enige tijd ook bepaald niet rollator-proof. Nu was het echter goed te doen. De verbouwing vordert gestaag.

We genoten van het uitzicht over de stad vanaf het balkon en bewonderden de zonsondergang. Het was een gezellig avondje en op de terugweg stopte Willem nog even bij een McDrive voor een ijshoorntje. Mmm.

Vandaag was er ook nog veel te doen in huis. Ik zat vanmorgen om 6 uur al een kist appels te schillen. Die stond enigszins vergeten in de kelder en moest nodig op. Prima voor de appelmoes! Er was ook een restant sinaasappels, die nodig op moesten. Die heeft Willem vanmiddag staan persen. Nu staat er geen oude voorraad meer.

De wasmachine snorde weer uitbundig. Ik had zaterdag alleen maar strandwas van vrijdag gedraaid, zondag niet gewassen, maandag niet gewassen. Ik heb dus wat in te halen. Niet erg, want het is heerlijk weer. De was wappert steeds in no time droog.

Terwijl Willem voor mij naar de molen reed om de wekelijkse bestelling voor de webshop op te halen, maakte ik een extra lange ronde met Ciara. Op warme dagen is het fijn om ´s morgens vast een lange ronde te doen, zodat ze op het heetst van de dag fijn binnen kan blijven, waar het koel is. Het is geen straf om een lange wandeling te maken, op zo´n schone morgen.

De rest van de ochtend was ik druk met bestellingen klaarmaken. Met de lunch was ik er nog (lang) niet klaar mee. Willem had zin om er na het eten een poosje op uit te gaan. Ik stelde voor, dat hij fijn samen met Henk zou gaan. Dan kon ik op mijn gemakje m´n werk afmaken en ik zou eens fatsoenlijk koken. 

Zo gezegd, zo gedaan.

Willem had al een leuk plannetje. Hij had gisteren bij Marinus gezien, dat je in het Centrum met behulp van een app een klein elektrisch autootje kunt gebruiken en hij had al tegen Henk gezegd, dat ze daar een keer in zouden gaan rijden. Die keer was nu.

Met de app keken ze waar het dichtstbijzijnde vehikel geparkeerd stond en met diezelfde app konden ze het ding ontgrendelen. Vervolgens toerden ze lekker door de stad. Grappig.

Die twee hadden het prima naar de zin :-).

Ik maakte intussen m´n werk af en bracht de pakketten naar de post. 

Voor het avondeten had ik een lekker stoofpotje met courgette en tomaat in gedachten. Met aardappelballetjes uit de oven en voor de vleeseters nog een kipdrumstick erbij. Het was een feestje: het klaarmaken en het opsmikkelen :-).

Na het eten ben ik even languit in bad gegaan, terwijl Henk en Willem hun baantje trokken in de Graaf.

Daarna genoten we van de zomeravond. Eerst koffie, later een wijntje, gezellig met m´n vriendin. Beetje kletsen, beetje breien. Oh ja, écht vakantie!