Verjaardagen-marathon

Vorige week hadden we een heuse verjaardagen-marathon. Er waren maar liefst drie kleinkinderen jarig! Marinus werd twaalf, Vesper drie en Esther één jaar. 

Wanneer schrijf je weer eens?

De laatste dagen kreeg ik verschillende keren de vraag: ¨Wanneer schrijf je weer eens?¨ Poeh! Is het zó lang geleden, dan? Nou, eigenlijk valt het nog wel mee: een dag of tien. Tja, het was een beetje druk ;-).

Even schakelen...

Poeh, zeg! Dat is echt even schakelen: van temperaturen van meer dan 30 graden naar minder dan 20 graden in nauwelijks een week tijd! Gewoon van de zomer, ineens de herfst in gezakt. Tja, we zitten nu eenmaal in de tweede helft van september. Maar ik vind het echt wel even schakelen. De zomer is mijn lievelings-seizoen. 

Hè, hè, eindelijk!

Hè, hè, eindelijk is het hier weer wat je ´normaal´ zou kunnen noemen ;-). Geen kind wat trouwt, geen kind wat voor een half jaar weggaat, geen andere heftige veranderingen. Het is wel even heerlijk zo!

Stroperig

Poeh, wat ging het stroperig vandaag! 

Ik kan er niet direct de vinger op leggen, waardoor het nu precies kwam. Maar de dag duurde door de stroperigheid drie keer zo lang, voor mijn gevoel. En er kwam nèt niets uit mijn handen.

De moestuin

Zaterdag was ik het ineens beu, die rommelige moestuin. Ik besloot hem voor het grootste deel leeg te trekken. De bonenstaken stonden er al een poosje sip bij. Ze waren verwaaid en de bonen die er nog aan hingen, waren niet meer geschikt voor consumptie. De komkommerplant had het begeven. In de tomaten zat pytophtera. 

Ik had niet zo heel veel tijd, want, zoals gebruikelijk, was het zaterdagprogramma weer behoorlijk vol geboekt. Maar tijd genoeg om de bonen te ruimen, een rode kool van de stronk te kappen, de rijpe pompoenen te oogsten, bij de tomaten te redden wat er te redden viel, een enorme komkommer tegen te komen en, ja, ook nog een flinke courgette. 

Wat een heerlijkheid, zo´n oogst!

En dit is nog niet alles. Er zijn nog een paar pompoenen en nog 2 rode kolen, een flinke plant peterselie, een courgette die nog af en toe oogst geeft en steeds vind ik nog weer een paar heerlijke aardbeitjes. Ook staat er nog wat andijvie op de tuin. En aan m´n meloenplanten zitten mini-meloenen. Dat zal wel niets meer worden. Maar het was toch leuk.

De moestuin was puur een experimentje en ik had niet verwacht, dat ik zóveel opbrengst zou hebben. Ik heb er heel weinig werk aan gehad en had geen last van slakkeninvasies of vernielzuchtige mollen en ander moestuinleed. Ik houd het er maar op, dat ik beginnersgeluk had ;-).

Aan het eind van de middag grepen Hans en Wim schoffel en hark en in een half uurtje tijd lag m´n moestuintje er weer keurig bij.

De pompoenen en rode kool gaan naar de kelder. Daar blijven ze wel even goed. Misschien maak ik de rode kool in. Altijd handig om een aantal potten kant-en-klaar op de plank te hebben staan. Het zijn ook echt zware kolen, dus voor meerdere maaltijden. Die ik zaterdag oogstte was maar liefst dik 1800 gram. Maar voorlopig heb ik geen tijd om een halve dag in de keuken te gaan staan.

Het is druk in de webshop en bij gezondheid beginnen volgende week de workshops. Ook zijn er weer allerlei activiteiten voor kerk en school, waarbij we de kinderen moeten halen/brengen. Er zijn weer gesprekken en therapieën. Ondanks dat het vandaag een echte zomerse dag was, is het herfstseizoen echt weer van start gegaan. Inclusief te bijbehorende drukte.

Maar vanavond heb ik fijn een vrije avond genomen. Ik was echt toe aan een avondje ´niets´. Gewoon een stukje haken, een logje tikken, oude foto´s bekijken, een paar woorden in Wordfeud leggen. Heerlijk :-)

Wat is de herfst mooi!

Vanmorgen stond ik om half 6 op en gooide me meteen in de hoogste versnelling.

Brood bakken,

wassen,

en strijken.

Om 10 uur was ik klaar en kon ik met Willem naar schoonmama voor het zaterdagochtend-bakkie.

Daarna wilden we van de herfst gaan genieten. Al een paar jaar is er niet van gekomen om eens lekker in de herfst naar het bos te gaan. En op de één of andere manier lukte dat steeds niet. Maar nu hebben we het voor een aantal jaar tegelijk gedaan. We hebben een stukje Pieterpad gelopen in de buurt van Stokkum. Oh, wat hebben we genoten!!

Uiteraard waren er paddestoelen. In alle kleuren, maten, soorten. En steeds moest ik tóch weer even stilstaan en ze bewonderen.

De grootste die we tegenkwamen!

Ineens was daar een beekje. Met een doorwaadplaats en een plek waar kinderen aan het spelen waren.

Er was een hoge uitkijktoren. Willem was daar al eens met Jan op geweest. Nu gingen we samen. Wat een prachtig uitzicht!

En behalve bos, was daar het boerenland. 

Akkers met bloemenranden! Zo mooi!
Goed voor de bijen :-).

Het was Genieten met een hoofdletter!!
Zó bijzonder dat ik nu weer kan lopen. Vanavond voelde ik me wel enigszins gekraakt. Maar dat mag, na een paar uur huishoudelijk werk, anderhalf uur in de auto, drie uur lang non-stop wandelen en weer anderhalf uur in de auto. Toch?

Cocooning in de herfst

Ik heb elk jaar opnieuw erg veel moeite met het afscheid nemen van de zomer. Ik hou zó van warmte en van licht. Die dagen dat het 30 graden of warmer is en het maar een paar uur per etmaal donker is...JA! Dáár hou ik van. Dan heb ik energie voor 10.
Willem daarentegen houdt van de herfst. Die juicht al bij het eerste blaadje dat hij ziet kleuren.

Ik heb dus maar geboft met die lange, lange nazomer! En Willem deed dapper mee, om de zomer samen met mij uit te puren. Vanaf de zaterdag dat ons kachelhout in de houthokken lag, zijn we zaterdag na zaterdag naar het strand gegaan. Tot aan 24 september toe.

Eén zaterdag sloegen we over. Toen hadden we een gezinsuitje van Willem z´n werk en gingen we naar het Dolfinarium.

Maar nu is het uit met de zomergeneugten. En ik heb me er bij neergelegd. Het is herfst. En langzaam, heeeeel langzaam, begin ik toch ook te genieten. Cocooning. De kachel weer aan.

Het schaakspel wat weer van stal is gehaald.

Stamppot zuurkool. Lekkere baksels. Kaneel. Gemberthee. Mmmm. Ok dan. Toch ook wel weer fijn :-).