Inmaken op zoetzuur

Ook jij kunt het!
Laatst blogde ik over inmaken op zoetzuur. Ik kreeg hier verschillende vragen over. Daarom schrijf ik er vandaag een logje over en deel ik mijn lievelingsrecepten.

Inmaken op zoetzuur doe ik al jaren. Ik vind het een prettige bewaarmethode. Het lukt altijd en het resultaat is heel smakelijk.

Ook als je nog nooit iets ingemaakt hebt, kun je met goed resultaat inmaken op zoetzuur. Het vereist namelijk geen speciale vaardigheden en je hebt er ook geen speciale apparaten of wat dan ook voor nodig. Zelfs geen speciale ingrediënten.

Benodigdheden
Voor het zoetzuur heb je uiteraard iets zoets en iets zuurs nodig. Je kunt voor zoet gewoon suiker gebruiken. Maar wie liever geen geraffineerde suikers gebruikt: honing gaat ook geweldig! Je kunt dan de suiker in een recept gewoon 1 op 1 vervangen door honing. Voor het zuur heb je azijn nodig. Je kunt in principe elke soort azijn gebruiken, die je lekker vindt. Wie weet heb je wel zelfgemaakte appelazijn (moet ik nodig weer eens gaan maken!). Of je neemt eenvoudige, goedkope huishoudazijn. Ook goed. Zelf neem ik meestal inmaakazijn. Dat kun je gewoon bij een iets beter gesorteerde supermarkt kopen. Deze azijn heeft net een wat hogere zuurgraad en daardoor zou je de houdbaarheid van je producten verbeteren. Ook inmaakazijn is trouwens spotgoedkoop. Als laatste heb je kruiden nodig. Dit seizoen gebruik ik voor het eerst inmaakkruiden. Die verkoop ik in mijn webshop. Deze kruiden bevatten heel veel soorten ingrediënten. Ook wat soorten die ik niet standaard in huis heb.  Ik vind het daarom wel gemakkelijk, dat het op voorhand gemengd is. Er zit in: koriander, jeneverbessen, paprika, mosterd, komijn, peper, piment, oregano, chili, karwijzaad, venkelzaad.
Aan materialen heb je enkel een voorraadje brandschone schroefdekselpotten nodig. Je kunt de potten met heet sodawater wassen en daarna goed omspoelen. Maar schone potten uit de vaatwasser werken ook prima. Voor de zekerheid kun je ze steriliseren in de magnetron (potten omspoelen en met aanhangend water enkele minuten op vol vermogen in de magnetron) of in in de oven. Let erop, dat de deksels onbeschadigd zijn en kook ze een paar minuten uit. Als laatste heb je een grote pan nodig.

Laten we maar snel aan de slag gaan!

Courgettes op zoetzuur
Heb je courgettes op de tuin? Dan weet je het: als ze gaan groeien, kijk je er vol ongeduld naar uit, dat je de eerste courgette kunt oogsten. Maar al snel volgt er een explosie aan courgettes. Voor het mooi moet je ze plukken als ze nog niet al te groot zijn. Dan zijn ze namelijk het smakelijkst en zijn de zaadlijsten nog niet zo groot. Maar als je even niet oplet, hangen er in no time reuze exemplaren. En dan komt er al snel een moment, dat de courgettes je ongeveer de neus en de oren uitkomen. Je deelt eens wat, maakt nog maar eens een pan courgettesoep, misschien maak je glutenvrije courgette-spaghetti, weet ik veel. Een keer houdt het op. Dan kun je geen courgette meer zien. Dat is het moment, dat je je voor één keer over je opgelopen courgette-trauma moet heenzetten. Je gaat ze namelijk inmaken op zoetzuur. Wedden dat je daar in de komende winter heel gelukkig van wordt?
(Heb je geen tuin met courgettes? Ze zijn in de zomer ook altijd een periode bijna te geef op de markt bij de groentenkraam!)

Het recept wat ik gebruik is van Landleven. Maar ik heb er wel wat aan gewijzigd. Dit is de gewijzigde versie:

Ingrediënten:

* 1 kilo courgettes (schoongemaakt gewicht)
* 2 uien
* 3 el zout
* 500 ml (inmaak)azijn
* 300 gr honing
* 2 tl kurkuma (o.a. lekker voordelig in de eenvoudiglevenshop verkrijgbaar)
* 1 el inmaakkruiden

Je gebruikt dus het liefst niet al te grote courgettes. Je wast ze en snijdt de boven- en onderkant eraf. Daarna snijd je ze in de lengte in kwarten. Vier lange repen per courgette dus. En als je toch wat grotere/dikkere exemplaren hebt, dan snijd je ze maar in achten.
Nu snijd je de zaadlijsten van de repen. Dit is belangrijk. Als je ze laat zitten, krijg je snotterige inmaak! De repen zonder zaadlijsten snijd je in stukjes. Een kind kan de was doen. Kijk maar: Henk (9) was mijn snij-maatje de laatste keer :-).

Je snijdt net zo lang, tot je 1 kilo courgettestukjes hebt. Deze stukjes bestrooi je met het zout en je laat ze zo een paar uur staan. Ook dit is heel belangrijk! Het zout trekt het vocht uit de courgettes en zorgt ervoor dat je straks lekker knapperig zoetzuur hebt.

Na een paar uur kieper je de courgettestukjes in een vergiet en je spoelt ze af. Laat uitlekken. Breng de azijn met de honing, de kurkuma en de inmaak kruiden aan de kook. Laat een minuut of wat zachtjes koken, zodat de smaken goed in elkaar trekken.

Snipper intussen de uien en schep de snippers door de courgette-stukjes.

Zet je brandschone potten klaar. Vul ze met het courgette-ui mengsel. Duw alles goed aan. Er kan meer in een pot, dan je denkt :-). Vul de potten tot de rand met het kokendhete zoetzuur-mengsel. Draai de deksels op de potten. Zet de potten een poosje op hun kop. Klaar! Ja, heus. Dit is alles. Als je voorraad zo groot is, dat het niet binnen een maand of twee wordt opgegeten, kun je de houdbaarheid verlengen, door de potten een heetwaterbad te geven. Ook niets moeilijks aan: zodra je de deksels op de potten hebt gedraaid, zet je ze in een grote pan. Je vult de pan met water totdat de potten tot hun kraag in het water staan. Je brengt het zaakje tot tegen de kook (zo´n 80 tot 90 graden) en begint te timen. Na 20 - 30 minuten is het klaar. Je neemt de potten uit het water (een pottentang is dan wel handig, maar niet beslist noodzakelijk). Laten afkoelen. Klaar. Je zoetzuur is nu een jaar houdbaar!

Toch geen zin gekregen in deze klus? Op het moment heb ik courgettes op zoetzuur in m´n shop, bereid met honing van m´n eigen bijen. 

Bietjes op zoetzuur

Bietjes op zoetzuur is ook zo´n heerlijkheid. Als je bovenstaand verhaal hebt gelezen, zal het recept voor de bietjes je geen hoofdbrekens brengen. 

Ingrediënten:

3 kilo bietjes (of krootjes, zoals ze in de omgeving van Rotterdam worden genoemd)

700 ml. inmaakazijn

400 gr suiker (of honing)

1 eetlepel inmaakkruiden

1 el zout

2 uien, in flinterdunne ringen gesneden

Werkwijze

Kook de bietjes gaar. Laat afkoelen. Pel of schil ze. Snijd ze in blokjes (of schaaf ze in plakjes of rasp ze grof, net wat je voorkeur heeft). Meng de flinterdunne uienringen door de bietenblokjes.

Breng de azijn met de suiker, de kruiden en het zout aan de kook en laat een paar minuten zachtjes doorkoken.

Vul de brandschone potten met het bietjes-ui mengsel. Vul tot aan de rand bij met het kokendhete zoetzuur mengsel. Draai de deksels op de potten. Zet een poosje op hun kop. Klaar. Net als bij courgettes op zoetzuur, kun je de houdbaarheid verlengen, door de potten te wecken in een grote pan. Kleine moeite en dan neem je het zekere voor het onzekere!

Komkommers op zoetzuur

Een poosje geleden maakte ik komkommers op zoetzuur voor Terdege. Als grapje stak ik in elk potje een komkommer-smiley achter het glas :-). Het recept is weer kinderlijk eenvoudig:

3 dunne komkommers

750 ml (inmaak)azijn

250 gr suiker of honing

1 tl zout

1 el inmaakkruiden

stukje Spaanse peper

Verder nodig: brandschone potjes met eveneens brandschone schroefdeksels. Ik gebruikte 7 potjes van 250 ml.

Was de komkommers en snijd ze in plakjes. Breng de inmaakazijn met de suiker, het zout en de inmaakkruiden aan de kook. Houd het vocht tegen de kook aan, totdat u het gebruikt.  Maak van een aantal komkommerschijfjes smileys door er jeneverbessen (uit de inmaakkruiden) in te steken bij wijze van oogjes en een half ringetje Spaanse peper bij wijze van mondje. Dit gaat gemakkelijker als u met een mesje eerst een inkerving maakt. Druk de smileys achter het glas en vul de potjes verder stevig aan met de komkommerschijfjes. Vul de potjes af met het hete azijnmengsel. Schroef de deksels erop. Zet de potjes in een grote pan onder water en breng alles tot tegen de kook. (80 graden voor wie een thermometer heeft). Weck de potjes zo 20 minuten. Haal uit het water en laat afkoelen.

Let op: zet de potjes niet op hun kop. De jeneverbessen (oogjes) gaan dan gemakkelijk uit de komkommers (gezichtjes) en gaan dan drijven.

Komkommer is familie van de augurk (en ook van de courgette, trouwens). Ik vind komkommers op zoetzuur hetzelfde smaken als augurken op zoetzuur uit de winkel. Alleen is daar vaak chemische zoetstof aan toegevoegd (en andere dingen, die ik liever niet eet). Als je zorgt voor een voorraadje eigen inmaak van komkommer, hoef je dus geen winkel-augurken meer te kopen! En dan heb je bovendien iets vrolijks om naar te kijken, met die smiley´s :-).

Ga lekker los

Op deze manier is er van alles en nog wat op zoetzuur te zetten. Augurken en zilveruitjes natuurlijk! Misschien heb je die ook op de tuin. Maar denk ook eens aan zoetzuur van meloen. Of aan je zelfgemaakte atjar tjampoer. Gewoon even googlen. Dan doe je de leukste ideetjes op!

Maar waar eet je dat bij?

Na het publiceren van dit logje kwam er, via Willem z´n mailbox, een vraag: 

Want ik word razend enthousiast van haar meest recente blogpost over inmaken maar breek me het hoofd erover hoe jullie het zoetzuur dan opdienen. Gewoon bij de warme maaltijd, of voor op een boterham met kaas ofzoiets? Misschien is het ook leuk om dat erbij te vermelden voor zoetzuurnieuwkomers zoals ik ;)

Dus schrijf ik nog even een aanvulling :-). Zoetzuur kent vele toepassingen. Inderdaad lusten wij het graag op een boterham met kaas of met worst.

Maar ook in een groene salade bijvoorbeeld doe ik altijd iets zuurs. Als ik een lunchsalade voor Willem maak, zit daar altijd iets zoet in (meestal rozijnen), iets zuurs (het zoetzuur wat ik op dat moment open heb), vaak iets zouts (olijven, of gedroogde tomaten, of fetablokjes). Op die manier hoeft er geen alles overheersende en drabbig makende, vette saus over de salade. Hij smaakt puur veel lekkerder!

Zoetzuur is heerlijk bij een ´Hollands prakkie´, bijvoorbeeld stamppot rauwe andijvie, een maaltijd met witlof, prei, of wat dan ook. Vooral in de zomer is zo´n vorkje zoetzuur uit de koelkast een heerlijkheid!

Zoetzuur doet het ook prima bij (oosterse) rijstmaaltijden.

Bietjes op zoetzuur vinden wij ook lekker als hoofdgroente met aardappels en vlees. Ik maak de bietjes dan warm en doe er, als ik daar zin in heb, lekker ijsbergsla bij.

Hopelijk kan de zoetzuur-vreemdeling hier mee uit de voeten :-))

De week in vogelvlucht

De eerste schoolvakantieweek is omgevlogen! We hebben werkelijk van alles en nog wat gedaan. Een hap-snap fotoverslagje:

Dinsdag verwerkte ik de zwarte bessen, die ik maandag met Henk had geplukt. Een deel ging in een grote pot met jenever, suiker, een pijpje kaneel, enkele kruidnagelen en wat bladeren. Dat is tegen de tijd van Kerst Zwartebessenlikeur.

Van de rest maakte ik limonadesiroop. En hoewel ik de suiker pas toevoegde, nadat het sap al wat was afgekoeld, is de siroop toch verder gegeleerd, dan ik wilde. Maar zo heel erg is dat ook niet. De staafmixer doet wonderen, als ik een kan limonade maak :-). 

Zwarte bessenlimonade, gebroederlijk naast de kefir en de huisgemaakte karnemelk

Intussen had Maria de dag van haar leven, want ze had haar vliegdoop! Daar zit een heel verhaal aan vast: er was op haar school een stroopwafelactie ten bate van de MAF. Om de kinderen te stimuleren zoveel mogelijk stroopwafels te verkopen, was er een rondvlucht met een MAF-piloot in het vooruitzicht gesteld, voor wie de meeste pakjes verkocht. 

Maria was vast van plan alles op alles te zetten, want die wilde maar wat graag vliegen :-). Helaas was die actie net in de periode dat mijn ouders overleden en zodoende kwam er van het verkopen minder terecht, dan Maria had gewild.

Maar meiden zijn niet voor één gat te vangen...Degene die de actie zou winnen, mocht namelijk twee vriendinnen meenemen. En zodoende spraken Elise, Babette en Maria met elkaar af, dat ze ál hun verkopen op naam van Elise zouden zetten. Die zou dan kans maken te winnen en in dat geval Babette en Maria meenemen.

Zo gezegd, zo gedaan. Elise verkocht op papier een kleine 350 pakjes stroopwafels en...won! De meiden helemaal gelukkig natuurlijk :-). En dinsdag was het dan zover!

De moeder van Elise reed de meiden naar Lelystad, waar vandaan ze zouden vliegen. Het plan was om dan helemaal naar ´huis´ te vliegen en wat rond te circelen boven Ridderkerk (waar Elise woont) en Kinderdijk (waar Babette en wij wonen).

Het liep alleen een beetje anders....

De meiden vonden het erg leuk, maar ook heel spannend. En het is ook best spannend, hoor, vliegen in zo´n klein vliegtuigje! Ik kan het weten, want in onze verkeringstijd hebben Willem en ik het ook ooit eens gedaan. 

Eerst was er al iets spannends, omdat de motor van het vliegtuigje niet aanging. Gelukkig was er maar iets onnozels aan de hand en daar ging hij dan toch. Het vliegtuigje hobbelde naar de plaats waarvandaan het ging taxiën. En na het taxiën, ging het, hup, de lucht in!

Gaaf hoor! De piloot voelde zich waarschijnlijk zo vrij als een vogeltje en had niet zo direct door, hoe spannend de meiden het vonden. Toen hij een kleine ´stunt´ uithaalde en een stukje bijna loodrecht (voor het gevoeld van de meiden dan toch) omhoog ging om hoogte te maken, zagen de meiden behoorlijk groen. Vooral die achterin zaten. De piloot begreep, dat hij het rustig moest houden, met de onervaren meisjes aan boord :-).

Er was erge tegenwind en er waren ook buien met zelfs onweer. Maar gelukkig was het uitzicht toch erg mooi en was het al met al een prachtige ervaring.

Totdat...één van de meisjes last kreeg van reisziekte. Ze moest niet alleen overgeven, maar raakte ook weg. Gelukkig is een MAF-piloot niet voor één gat te vangen. Die moet tijdens zijn werk immers zo vaak improviseren. Hij nam het besturen van het vliegtuigje over met zijn voeten, terwijl hij de boel redderde en toestemming vroeg om op Hilversum een voorzorgslanding te maken. En zo kwam het, dat de meiden ineens voet aan grond zetten in Hilversum!

De meisjes kregen de tijd om even op rust te komen. De piloot had medicijnen tegen reisziekte bij zich en bedacht, dat het beter was, als iedereen iets at. Hij trakteerde op een rondje patat bij een snackbar. De reisziekte was gezakt en met elkaar besloten ze om op het gemakje terug te vliegen naar Lelystad. De thuisvlucht ging (ook letterlijk) voor de wind en de meisjes hebben al met al een onvergetelijke ervaring gehad!

Ook voor Jan was er dinsdag een ´eerste keer´. Onze kinderen mogen vanaf hun twaalfde verjaardag één keer per jaar een uitstapje kiezen, waar ze samen met Willem en mij naar toe gaan. Gewoon zomaar een dagdeel en/of avond even exclusieve aandacht. Hoe leuk is dat?!

Jan was vorig jaar juli twaalf geworden en wist al meteen wat hij wilde: wokken. Hij had er al heel lang naar uitgekeken. Eigenlijk hadden we het ook al veel eerder met hem willen doen. Het was op de lange baan gegaan door de ziekte van mijn ouders. Maar vandaag was het toch zover! Jan had zelf het restaurant mogen uitkiezen en hij had gekozen voor Wokplanet in Papendrecht.

Wat had hij er zin in!

Die kok keek maar zielig ;-), maar Jan vond het allemaal even leuk!

Het hoogtepunt: zelf ijs scheppen.

Om een uur of 9 stapten we met dikke buikjes naar buiten. Het was nog licht en we besloten om de mooie avond nog even te rekken. We toerden nog een poosje door de prachtige Alblasserwaard.

Schapen in de avondzon

Een jogger wilde wel even een foto maken

Totdat het donker werd en we naar huis reden. Willem en Jan gingen, in het donker, nog een rondje lopen langs de molens. Wat was het een fijne avond geweest!

Woensdag was het alweer een speciale dag voor Jan. Hij kreeg z´n beugel. Een tijdje geleden zijn er al twee kiezen bij hem getrokken, zodat er ruimte kwam voor de hoektanden, die bovenin z´n kaak bleven steken. En nu moet een beugel het hele zaakje recht trekken. Het is een familiekwaaltje, helaas, zodat hier de één na de ander aan een beugel moet. 

Binnen een uur was het gefikst. En nu zijn er dan drie beugelbekkies tegelijk in ons gezin. Au, au, voor m´n portemonnee! Maar daar malen de kinderen natuurlijk niet om ;-). Jan vond het best leuk, die beugel. (Nu nog wel...)

Voor Willem en mij was het de tweede dag op rij om uit eten te gaan. Toe maar :-). Het kan niet op. Vandaag was het jaarlijkse etentje met mijn broer, zussen en aanhang. Eigenlijk was dit dinertje al eerder gepland geweest. Namelijk half januari. De tafel was al gereserveerd: voor 10 personen...Mijn ouders zouden namelijk ook meegaan. Helaas was mijn moeder toen al opgenomen in het ziekenhuis en werd het dinertje gecanceld. Wie had gedacht, dat we een half jaar later met z´n achten zouden zijn?

Maar nu wilden we het toch heel graag laten doorgaan. Even een avond met z´n achten, om alles wat er in de achterliggende maanden is gebeurd toch nog weer eens de revue te laten passeren. 

Dit jaarlijkse etentje doen we, denk ik, al minstens een jaar of 10. Ooit begonnen toen mijn zus Maria een beloning van 1000 euro kreeg en ze ons daarin wilde laten delen door bij Hotel New York iets met elkaar te drinken. We vonden dat zó gezellig, dat we spontaan besloten om elke maand per koppel 10 euro in een pot te storten en elk jaar een keer uit eten te gaan. En zo geschiedde. Elk jaar gaan we naar een ander restaurant en laten ons eens lekker verwennen.

Dit jaar gingen we naar Bij de Burgemeester in Bleskensgraaf. We hebben er een fijne avond gehad!

Mijn hoofdgerecht: Quinoa | geitenkaas | bataat | sjalot | broccoli

Het voelt erg als ´vakantie´, als je zulke etentjes zomaar midden in de week hebt. Maar echt vakantie is het nog niet. De meesten in ons gezin zijn nog aan het werk. Willem, Dirk, Leendert, Hans, Maaike en Koos vertrekken dagelijks, al dan niet met een pakje boterhammen, naar hun werk. 

En mijn thuiswerk ligt nu ook direct niet stil :-).

Er was deze week nog het nodige keukenwerk. De bietjes werden ingemaakt op zoetzuur

8 grote potten voor de voorraadkast

 en ook was er nog een doosje courgettes. Ook die gingen op zoetzuur. Henk wilde wel helpen met snijden.

Zelf sneed ik de rode uien, maakte het zoetzuur en prepareerde de potjes. Het is even wat werk, maar dan heb je ook wat: 21 potjes courgettes op zoetzuur. Heel speciaal, want er is geen suiker aan te pas gekomen! Het zoete is van de honing van mijn eigen bijen! (binnenkort staan de potjes in de Eenvoudiglevenshop).

Ik had drie mooie, biologische pompoenen gekregen, van iemand, die ze zelf niet lust. Wat zou ik daarmee gaan doen? Ook op zoetzuur? Ik weet het nog niet. Van één pompoen maakte ik een lekkere stoofpot. Mmm.

Vrijdag heb ik extra hard gewerkt, om klaar te zijn met de was en met brood bakken enzo. Want zaterdag waren we een dag uitgenodigd bij Wim en Geertje. Die zijn met hun gezinnetje op vakantie in Vrouwenpolder. 

Zaterdagochtend gingen we eerst ons wekelijkse bakkie doen bij Willem z´n moeder. Daarna smeerden we snel een stapel broodjes en krentenbollen, pakten de zwembroeken en badlakens in en vertrokken naar Zeeland. Hè wat heerlijk, om eens fijn er tussenuit te gaan. Dat was lang geleden!

Het werd een fijne dag. Eerst lekker koffie drinken in de tuin.

En daarna alle spullen in de bolderkar en naar het strand!

Terwijl het in de rest van Nederland volop bewolkt was, genoten wij hier van steeds meer blauwe lucht en zon!

Het werd zo ongeveer een familie reünie, want Trijnie en Gerwin kwamen ook. En later arriveerden Dirk en Hans (die er het hele weekend bleven).

We aten gezellig broodjes hamburger van de Skottelbraai en genoten van de zon, de warmte, de kinderen, elkaar. 

En zo verliep dus onze eerste schoolvakantieweek. Nog niet echt vakantie vanwege het werk, maar wél vanwege alle fijne, ontspannende en leuke gebeurtenissen!

Tomaten

Elke zomer sta ik een paar keer een dagje in de keuken om tomatensaus in te maken. Wanneer dat precies is, hangt af van het tomaten-aanbod. Meestal hartje zomer, als het bloedje heet is, en ¨iedereen¨ op vakantie :-). Dan is er altijd een periode, dat de tomaten bijna te geef zijn.

Maandag kwam er onverwachts een mooi partijtje tomaten op mijn pad. Niet dat het toen bloedje heet was. Of dat iedereen op vakantie was. Het regende daarentegen pijpenstelen! De groentenman baalde. Z´n handel was nat en hij bleef er mee zitten. Terugladen is dan geen optie, want nat geworden groenten of fruit rot onder je handen weg. Zeker met broeierig weer. 

De groentenman was daarom blij, dat ik de tomaten wilde meenemen. En ik was blij, dat ik zo lekker goedkoop uit was. Dat ik meteen mèt de tomaten me een prak werk op de hals haalde, vond ik geen punt. Laat mij maar lekker een dagje rommelen in m´n keuken. Dan ben ik helemaal in mijn element.

Tot voor vorig jaar maakte ik jaar in jaar uit op eenzelfde manier tomatensaus. Ooit zo geleerd van een Belgische blogvriendin, die enkele jaren geleden overleed. Op de tomaten-momenten is zij altijd weer in mijn gedachten. Ik kookte dan kwarten tomaten met stukken paprika en stukken ui met peper, zout, kruiden, azijn en bruine suiker zachtjes gaar. Daarna deed ik alles door de roerzeef en maakte de saus in weckpotten in.

In een nummer van Landleven uit 2015 kwam ik een andere methode tegen: de tomaten met ui, paprika en wat je voorhanden hebt (courgette kan er bijvoorbeeld ook bij) op een ovenplaat leggen. Lekker kruiden, olijfolie erover en een uur de oven in op 200 graden tot de tomaten een beetje bruinen. Daarna de staafmixer erdoor en invriezen of inmaken.

(Het hele verhaal kun je hier nalezen)

Ik probeerde het pas geleden een keer uit en was super verrast door de heerlijke smaak! Het is wat meer werk en het kost ook best even wat elektriciteit. Maar ik vind het dat beslist waard. En dus ging ik vanmorgen vol goede moed aan de slag.

Steeds vulde ik twee ovenplaten tegelijk. Mijn ene plaat is vrij hoog en daar kan dus wat meer op, dan op de andere. Bij elkaar toch steeds wel een paar kilo tomaten tegelijk. Ik deed er knoflook bij, ui, stukken puntpaprika, gedroogde oregano, gedroogde salieblaadjes, wat verse rozemarijn uit de tuin, flink wat peper en Keltisch zeezout. En daarna goot ik er royaal olijfolie over.

Na een uurtje in de oven schoof ik alles in een grote pan en maakte er met de staafmixer een mooie dikke saus van. En dan gingen de volgende twee bakplaten de oven in. Het ging allemaal tussen de bedrijven door, hoor. Want als de tomaten voor een uur de oven in gingen, had ik mooi de tijd om brood te bakken, was op te hangen, pakjes voor de webshop in te pakken en nog veel meer. Toch heb je op zo´n dag het idee, dat je de hele dag met tomaten bezig bent ;-).

Om 5 uur had ik maar liefst 16 liter saus klaar! Veertien literpotten staan er op dit moment in de weckketel. Ik weck de saus 30 minuten op 80 graden. Daarna is hij jaren houdbaar. Niet dat dat nodig is. Maar het is wel altijd een sport voor me, om in de zomer voor het hele jaar tomatensaus in te maken. Het is een perfecte pastasaus, die ik dan toch maar mooi zo voor het grijpen heb staan. Ook is deze saus een prachtige basis voor tomatensoep of voor pizzasaus.

Op deze manier heb ik iets op de plank staan, waarmee je in een handomdraai een maaltijd op tafel zet. Gisteren is zo onze avondmaaltijd nog prima gered. Dat zit zo: Ik zou Koos gaan ophalen bij zijn nieuwe school in Hoogvliet. Ik stapte om 4 uur in de auto en met een beetje goede wil, zou ik even over vijven thuis kunnen zijn. Maar dat liep mooi anders. Het was file, file, en nog eens file. We kwamen pas over zevenen thuis!! Wat is dat verschrikkelijk balen! Maar gelukkig was daar dus die pastasaus. En met een beetje heen-en-weer geapp maakte Willem een lekkere pasta klaar. Hoe? Gehakt rullen. Pasta koken. Pot saus opwarmen. Alles bij elkaar. Klaar! Als extraatje gingen er gehalveerde cherrytomaatjes door. 

Mmm. Dat was prima te nassen, toen Koos en ik hongerig en moe uit de auto stapten!

Alweer maandag...

Ik had vandaag een gezellig, huiselijk dagje.

Het beginnetje was een beetje à la vorige week maandag. Net als toen, waren Willem en ik al vroeg wakker, terwijl de regen op het dak kletterde en de wind om het huis gierde. ¨Je gaat nu toch zeker niet lopen?¨ vroeg ik hem. ¨Ja, hoor,¨ sprak mijn kanjer, ¨ik kleed me er wel op aan.¨ En dus vertrok hij om 5.00 uur, dik ingepakt tegen de regen en de wind, de donkerte in voor zijn drie-maal-wekelijkse looprondje van zo´n 5 kilometer.

Willem doet dit nu al tweeëneenhalf jaar en slaat nooit over. Hij is ermee begonnen, toen we terugkwamen van onze laatste vakantie in Zwitserland. Hij was zichzelf in die vakantie behoorlijk tegen gekomen. Hij (en ik!) was zich naar geschrokken van z´n slechte conditie bij het lopen in de bergen. Bovendien was hij al tijden veel te zwaar en kreeg klachten, waarmee hij via de huisarts bij de cardioloog terecht kwam. Na enkele onderzoeken bleek z´n hart gelukkig prima in orde, maar zijn bloeddruk was veel te hoog. De arts schreef medicijnen voor. Maar Willem had heel weinig trek in die pillen en samen besloten we het eerst op een andere manier te proberen: bewegen en anders eten.

Voor bewegen kozen we voor wandelen. De eerste weken wandelde ik met hem mee. Eerst een kleine kilometer. Dat voelde goed! Steeds breidden we het loopje wat verder uit. Tenslotte werd het een rondje langs de molens van Kinderdijk (we wonen daar vlakbij), wat een perfect loopje bleek van bijna 5 kilometer, ongeveer een uurtje lopen. Al snel nadat dat loopje erin geslepen zat, ben ik afgehaakt. Voor mij is zo´n loopje funest voor mijn bekken. En ik heb gedurende de dag toch mijn beweging wel. Willem had mijn aanmoediging allang niet meer nodig. Hij had de smaak te pakken.

Wat Willem z´n dieet betreft: ook dat is al tweeëneenhalf jaar hetzelfde: ´s morgens een matig ontbijt. Eerst tijdenlang wat kwark met honing, soms een boekweitpannenkoek, tegenwoordig meestal havermout.
Voor de lunch neemt hij een groene salade mee naar zijn werk. Ijsbergsla, witlof en allerlei toevoegingen, zoals tomaat, paprika, maïs, groene kruiden, noten, rozijnen, fruit, olijven enzovoorts. Geen dressing dus. ´s Avonds eet Willem gezellig met de avondpot mee en eet dan echt royaal. Op deze manier is hij destijds 16 kilo afgevallen en nu blijft hij goed op z´n gewicht. Als hij eens wat aankomt, dan komt dat door snoeperij buiten de maaltijden om en laat hij dat gewoon weer een poosje achterwege. Het frappante was, dat, toen hij voor controle terugkwam bij de cardioloog, zijn bloeddruk spectaculair gedaald was naar een normaal nivo. De dokter vond het prima, dat hij geen pillen innam en wenste, dat al z´n patiënten zo´n lifestyle-verandering zouden maken. Dit laatste geloof ik niet zo, want dan zou de beste man een lege wachtkamer krijgen ;-).

Toen Willem terugkwam van z´n loopje, was de storm wat gaan liggen. We hadden het erover gehad om de kinderen vandaag met de bus naar school te laten gaan. Maar nu leek dat niet nodig. Ik keek op Buienradar en daar werd voor het einde van de middag opnieuw storm/harde windstoten voorspeld. En op de plaatselijke nieuwssite zag ik dat de markt voor vandaag was afgelast. Het zag er allemaal best serieus uit, dus. We besloten de kinderen te laten fietsen, maar daarbij zag ik er wel op toe, dat ze allemaal hun ov-kaart bij zich hadden. Mocht het vanmiddag echt gaan spoken, konden ze altijd nog terug met de bus komen. We zijn het hier helemaal gewend (en vinden het dus niets bijzonders), maar ze moeten best een stuk fietsen. Maaike, Koos, Maria en Jan fietsen dagelijks 22 kilometer vice versa. En Hans 17 kilometer. Goed aangekleed vertrokken ze één voor één. En vanmiddag kwamen ze allemaal weer teruggeblazen. Ze hadden windje mee gehad en waren daardoor zomaar een kwartiertje eerder thuis :-).

Omdat er geen markt was, zou vandaag dus ook mijn voorraad groenten en fruit niet worden aangevuld. Geen nood, want ik had nog genoeg staan. Ik besloot alles eens te inspecteren, want er was wel het één en ander bij, wat nodig op moest. Eerst maakte ik met de slowjuicer een grote kan sap van peren, mandarijnen, een grapefruit en een sinaasappel. Ziezo. Hiermee was in elk geval het perenkistje leeg. Ik kwam een kistje tomaten tegen. Een enkele gebarsten tomaat had een schimmelplek. Kom, voordat de rest wordt aangetast, ga ik daar maar eens fijn tomatensaus van maken!

Ik maak graag tomaten-basissaus in. Die potten saus zijn de ideale starter voor pastasaus of tomatensoep. Alles wat ik ervoor nodig had, had ik in huis. Mijn recept:

scheutje olijf(kruiden)olie
1 ui, grof gesnipperd
1 teen knoflook fijngehakt
1 kilo tomaten in stukken
10 gram Italiaanse kruiden
1 eetlepel bruine suiker
1 eetlepel azijn
1 eetlepel keltisch zeezout (of 2 tl gewoon zout)

Verwarm wat olijf(kruiden)olie in een pan en fruit hierin de ui en de knoflook glazig. Voeg de stukken tomaat toe en bak alles op een matig vuur, al omscheppend, voor een minuut of 5. Voeg de kruiden, suiker, azijn en het zout toe. Doe het deksel schuin op de pan en laat alles een half uurtje pruttelen.

Draai de massa door de roerzeef

en breng de saus daarna terug aan de kook. Laat de saus wat inkoken. Schep de saus in brandschone glazen potten en sluit ze af. De saus is zo lang houdbaar. Maar voor de zekerheid weck ik alles nog 20 minuten op 90 graden.

Vandaag maakte ik bovenstaand recept keer vier, want ik had vier kilo tomatenstukjes. Het leverde me vijf grote potten saus op. Om deze potten te wecken heb ik niet mijn weckketel voor de dag gehaald. De potten pasten namelijk ook prima in m´n grote 10-liter pan. Ik bracht daarin water tot tegen de kook, deed er de potten hete saus in en liet alles zo nog 20 minuten tot tegen de kook aan staan.

De potten saus zouden nu voor jaren goed zijn. Maar zolang duurt het niet voordat ze soldaat gemaakt worden :-).

Als ik deze saus voor pasta gebruik, hoef ik ze enkel maar uit de pot in een pan te doen en even goed te verwarmen. Eventueel bind ik de saus dan nog met wat maizena. Voor pasta met vlees gaat er geruld gehakt, blokjes ham, blokjes cervelaat, of uitgebakken spekblokjes door. Voor pasta met een bite, bak ik bijvoorbeeld nog een bakje paddestoelen, of voeg ik fijngesneden paprika, blokjes courgette en/of kerstomaatjes toe. Als ik de saus los serveer (bijvoorbeeld bij spaghetti) heb ik meer saus nodig, dan wanneer ik de saus meteen door de pasta hussel. In dat geval doe ik er een pakje gezeefde tomaten bij. Het zijn maar ideetjes....

Als ik de saus voor soep gebruik, doe ik een pot saus in een pan en voeg er een pakje gezeefde tomaat aan toe. Dan net hoe m´n pet staat: vermicelli, pasta of rijst erbij. Of soepballetjes. Wat peterselie erover. Binden met wat bloem of maizena. Een lepel room erop. Weer wat ideetjes....

De saus is ook de ideale basissaus voor op pizza´s. In dat geval verwarm ik de saus en bind hem wat. Klaar.

Zie je hoe gemakkelijk het is, om hiervan een fijne voorraad te hebben? Ik had vorige week mazzel op de markt. In de zomer is het pas echt prijsschieten en maak ik rustig enkele weken achter elkaar een voorraadje saus in. De zomer in een pot!

En toen was m´n tomatendoos ook maar vast leeg.

Ik heb nu nog stoofpeertjes staan die nodig ingemaakt moeten worden. En verder genoeg groenten en fruit om deze week door te komen. Vanavond hebben we spercieboontjes gegeten. Gisteren ook al, maar dat maakt niet uit. Iedereen vindt het lekker en ik heb dan ook geen moppers gehoord. Een restje aardappels bakte ik op. Ook verwarmde ik een restantje pindasaus. Het vlees was ook ´opmaken van restjes´. Ik bakte twee eendenborstfiletjes, twee kalfsoesters (gebroederlijk in één pan, kan best) en de laatste 6 hamburgers uit de vriezer. Samen met een pan versgekookte aardappels en een verrukkelijke vla (waarvan het recept binnenkort in Terdege komt) hadden we weer een rijkgedekte tafel. En kwam ik van m´n restjes af ;-).

Ik heb nu nog een voorraadje prei, 1 bloemkool, een paar schaaltjes haricots verts en een doos courgettes. Gaat helemaal goed komen.

Ik deed m´n dagelijkse ritje naar het postkantoor en ging op de terugweg nog even bij m´n moeder langs. Ze knapt niet erg op, jammergenoeg. Maar wel fijn, dat ik nu elke dag even langs kan gaan. We verzorgen haar met z´n allen en deze week sta ik daarom ook een aantal keren ingepland. Dat is weer even puzzelen met m´n werkzaamheden, maar gaat óók helemaal goed komen :-).

En zo vloog ook deze maandag weer om. Met regeldingen, met was, met opruimen, met keukenwerk. En terwijl de storm inmiddels weer om het huis buldert, ga ik m´n mandje maar eens opzoeken. Het was genoeg voor deze dag!

Dag 19, nog meer vakantiewerk

Ik sta om een uur of zes op en hoor de regen al op het dak kletteren. Oei, ik dacht dat het vandaag droog zou blijven? Mis dus...

Een beetje droog weer zou wel handig zijn. Willem en Koos gaan namelijk vandaag bij mijn zus en zwager helpen met hout kloven. De kloofmachine is al gehuurd en staat bij ons op de oprit. Nou ja, we gaan het zien....

Om half 8 gaan Willem en Koos de deur al uit. Good luck!

Zelf heb ik een rommeldag voor de boeg. De ochtend wordt gebroken door alweer een dubbele afspraak voor Jan bij Yulius. Nu voorlopig even voor de laatste keer, want de trainer gaat met vakantie. Willem heeft het huiswerk voor de ouders, wat aan deze training vastzit, al gedaan. Snel zet ik me er ook aan. Het kan maar weer klaarliggen.

Ik ruim op en loop te stumperen met de was. Morgen gaat Leendert met vakantie en er moet echt nog het een en ander gewassen, gedroogd en gestreken worden. Het drogen is een crime, nu alles binnen moet hangen :-(.

Om half 11 rijd ik samen met Jan naar Barendrecht. Deze keer moeten we op een andere locatie zijn. Gelukkig vind ik het in één keer en als we ons gaan melden bij de balie, komt de trainer al aan gewandeld. Perfecte timing!

Ik mag wachten in een personeelsrestaurant. Ik installeer me er op een gemakkelijke bank, pak mijn haakwerk, een tijdschrift, een bekertje chocolademelk en een gevulde koek. Ziezo, zo houd ik het wel weer anderhalf uur uit :-). Het is heel stil. Af en toe komt er iemand een bekertje koffie uit de automaat halen en een schoonmaakster loopt heen en weer met een zwabber. Saai zeg.

Thuis gekomen maak ik voor Jan, Henk en mezelf een lunch klaar. Willem en Koos zijn nog niet terug. Om kwart voor 2 ga ik maar eens bellen, waar ze blijven, want het is al bijna tijd voor Willem z'n volgende afspraak. Om 2 uur zou hij namelijk bij zijn moeder op de stoep staan om een kast uit elkaar te halen en naar de stort te brengen. Had ik het over vakantiewerk? Klusjes zat! :-)

Het sluit allemaal naadloos op elkaar aan. Terwijl Willem met de aanhangwagen naar zijn moeder rijdt, stap ik in de auto voor een bakkie koffie bij een vriendin. Komt dat allemaal mooi uit? Ik ga eerst even naar de winkels om iets leuks voor haar te kopen. Nog voor haar verjaardag. Ik had het idee om een mooie sjaal te kopen. Maar bij de DA, waar meestal een sjalenrek buiten staat, staat dit keer alleen maar een rekje met dunne, effen zomersjaaltjes van 1,99 per stuk. Ik had iets anders in gedachten.

Ik loop de winkel maar even binnen. Misschien inspireert het me. En jawel! Achterin de winkel staat een grote bak met Scentchips. Hé, die had ik hier nog nooit gezien. Maar ja, ik kom dan ook niet zo vaak in deze winkel. Ik ben dol op scentchips. Vorig jaar december kreeg ik zo'n brandertje en het brandt hier heel vaak. De kinderen weten al, dat als ze me willen verrassen, ze dan een doosje scentchips kunnen geven. Voor moederdag kreeg ik ook een grote doos. Inmiddels heb ik zo'n geurbrandertje met geurtjes ook al weleens aan anderen kado gegeven. En voor mijn vriendin lijkt me dit ook echt een kadootje wat bij haar past. Hopelijk heeft ze het nog niet.

Bij mijn vriendin word ik verwend met een bakkie koffie en lekkers. De geurbrander kende ze nog niet en dus stak ik er een enthousiast verhaal over af. Kadootje geslaagd, gelukkig. Al pratend zijn we zó anderhalf uur verder en is het tijd om me thuis weer eens te laten zien. Er moet vandaag tenslotte ook gekookt worden enzo.

's Avonds is het de zoete inval. Er lopen vrienden in en uit. Intussen heb ik een keukenprogramma. Maandag kocht ik een flink partijtje tomaten. Tijd om die tot tomatensaus te verwerken. En er moet ook nog jam gekookt worden, want er staan heerlijke blauwe bessen te wachten. Eerst de bessen dan maar. Dat is het minste werk. Ik kook 7 potjes jam, die van de week in mijn marktplaatswinkeltje komen. Daarna wil ik aan de tomatenklus beginnen. Maar he! Ik krijg hulp! Maaike en Jaap vinden het leuk om mij te komen helpen. Ze wassen en snijden de tomaten, terwijl ik een kilo of drie uien schoonmaak en snipper. Het voelt alsof ik een heuse keukenbrigade heb rondlopen :-).

Om een uur of half 11 staat er een 10-literpan met uien, tomaten en kruiden te pruttelen. Morgen moet dat aangevuld worden met gestoofde paprika, courgette, bleekselderij en kruiden. Alles bij elkaar moet dat minstens 15 liter saus worden. Een beginnetje van de nieuwe tomatensaus-wintervoorraad.

Allemaal leuk en nuttig. Maar stiekem hoop ik zo langzamerhand op zon en warmte om lekker naar het strand te gaan ;-).

De állerkleinste soepfabriek

Misschien heb je ze weleens zien staan: de producten van De kleinste soepfabriek. Misschien heb je ze zelfs ook al wel eens geproefd. Lekkere soepen van een bedrijfje dat zo duurzaam mogelijk probeert te werken.

Wel, gisteren heb ik de ALLERkleinste soepfabriek opgericht :-)). Gewoon bij mij thuis. Ook om zo duurzaam mogelijk bezig te zijn. Om ervoor te zorgen dat kilo's en kilo's groenten niet in de kliko, maar in een lekker soepje zouden belanden.

Ik heb dus soep gekookt. Niet gewoon een pannetje. Ook niet een xl-pan (mijn grootste pan is 10 liter), maar een xxl-pan. Ik kookte namelijk soep in mijn weckketel, die een inhoud van 25 liter heeft. Ik kookte ongeveer 17 liter soep. Zes liter staat nu in de koelkast. Die is voor de komende dagen. Ik denk, dat ik er voor moet waken als ik nog wat soep voor zondagavond over zal willen hebben ;-). Zou dat niet lukken, dan is er nog geen man overboord, want 11 liter soep heb ik geweckt. Die staat nu in de kast. Zo voor de grijp, klaar voor gebruik.

Het was best een klus, maar ik voel me zo rijk als een koning!

Voordat ik begon, trok ik een krachtige bouillon van 3 stukken ossenstaart, water, zout en veel verse kruiden (die ik in de diepvriezer had). De bouillon stond lekker te trekken op de houtkachel en de kamer geurde. Dat kwam door de rozemarijn en de salie die meetrokken. Mmm!

Maandag had ik op de markt groenten-inkopen gedaan en er was het een en ander bij wat nodig verwerkt moest worden. Ik maakte een keuze en daarna maakte ik alles schoon en sneed het in stukjes. Dat resulteerde in schalen vol gesneden groenten, die óók al zo lekker geurden:

Paprika, tomaten, coctailtomaatjes, bosuitjes, een kilo champignons, bloemkool, broccoli, courgette en winterpeen. En van een pond gehakt draaide ik soepballetjes. Wat een kleurig gezicht!

's Avonds, na de koffie, ben ik gaan koken. Ik installeerde de weckketel en goot daar de bouillon (door een zeef) in. De weckketel ging op 100 graden. De schaal tomatenstukjes (van de gewone tomaten) kieperde ik in een pan met een laagje water. Ik stak er een paar laurierblaadjes in, knipte een hele gedroogde peper in stukjes erboven en deed er wat zout en peper bij. Ik bracht het zaakje aan de kook en liet het zachtjes pruttelen. Intussen ging ik aan het roerbakken in een grote braadpan. Steeds nam ik een groentensoort, roerbakte die een paar minuten in wat zonnebloemolie en deed het in de weckketel. De ketel werd voller en voller. Als laatste zette ik m'n grote roerzeef op de ketel en roerde daar de zachtgekookte tomaten door. Er ging nog bij: een half zakje vermicelli, een restje vlindermacaroni, de soepballetjes, de stukjes vlees van de ossenstaart, drie eetlepels zelfgemaakte bouillonpoeder, een paar liter water en dat was het, geloof ik.

De soep mocht nog een kwartiertje garen en intussen maakte ik 10 weckpotten schoon: 8 van 1 liter en 2 van 1 1/2 liter. Ik kookte de rubberen ringen uit en daarna kon de soep in de potten. Wat niet in de potten paste ging in een grote soeppan. De ketel moest helemaal leeg, want de soep in de potten moest nog geweck worden. Dat ging er meteen achteraan. Het werd een latertje. De weckerij was pas om kwart over 12 klaar. Maar daar staan ze dan toch: 10 potten heerlijke soep uit mijn eigen, allerkleinste soepfabriek! Rijk gevuld. Weliswaar met heel weinig vlees, maar dat doen we ook al vanwege het duurzame. Voor mij hoeft er al helemaal geen vlees in. Dat beetje is een tegemoetkoming aan de verstokte vleeseters hier ;-).

De soep is al gekeurd en goed bevonden. Mooi. Op naar het volgende project dan maar.

Verwerken en bewaren van groenten en fruit

Langzaam maar zeker is de voorraad groenten en fruit, die ik vorige week maandag kocht, verdwenen. Verdwenen in magen en potten en diepvries enzo :-).

Er was deze keer een enorme hoeveelheid bananen te verwerken. Ik had drie bananendozen die alledrie tamelijk vol zaten. Ik betaalde er slechts 3 euro voor en als je dan hier en daar wat moet weggooien doe ik daar natuurlijk niet moeilijk over. De meeste bananen waren echter nog prima. Een bruine schil wil niet zeggen dat dan de vrucht ook bruin is. Ik heb er van alles en nog wat mee gedaan.

De eerste paar dagen waren de bananen nog goed genoeg om mee te geven naar school en werk. Daarna werden ze té rijp en té zacht. Toen waren ze o.a. perfect om er smoothies mee te maken. Er gingen er wat in de groene smoothies, die wij hier regelmatig bij het ontbijt drinken. Maar ik maakte ook fruitsmoothie voor tussendoor of als toetje. Gewoon alleen bananen met wat (soja)melk of yoghurt in de blender. Heerlijk!

Gebakken bananen als toetje is hier trouwens ook favoriet. Ik halveer de bananen dan in de lengte en bak ze in wat boter bruin. Kaneel erover en smullen maar. Zondag deden we er ook nog slagroom op. Toe maar ;-).

Een grote hoeveelheid bananen verdween in mijn droogapparaat. Eerder droogde ik al eens schijfjes banaan, die ik door de kokosschilfers had gewenteld. Dat was een groot succes, maar ook wel een heel werk. Nu heb ik het mezelf makkelijk gemaakt door gewoon gehalveerde bananen te drogen. Zo verkrijg je een heerlijke, gezonde snack.

Ik maakte ook bananenjam. Het allerlekkerst vinden we de combi banaan-sinaasappeljam. Maar sinaasappels had ik niet in huis. Om het zoete van de rijpe bananen toch een beetje te compenseren heb ik er op een kilo bananen steeds drie uitgeperste citroenen bij gedaan. Dat is vanwege het hoge pectinegehalte van citroenen meteen een goed bindmiddel.

Uiteindelijk heb ik ook heel wat bananen ingevroren. 

Die komen wel weer van pas als de bananen duur zijn en ik ze toch in mijn groene smoothie wil. En ingevroren fruit is trouwen ook heel lekker om puur fruitijs mee te maken. Dat kan gewoon in mijn blender. Vanavond hebben we dat ook als toetje gegeten. Ik deed een restje vla in de blender, twee zakjes ingevroren bosbessen en twee zakjes ingevroren banaan. Een pakje houdbare slagroom maakte het compleet. Zo heb je snel een heerlijk en origineel toetje, bijna voor nop.

Er was ook aardig wat bloemkool. Die hebben we in drie maaltijden opgegeten. Steeds een beetje anders klaargemaakt. Van bloemkool uit de vriezer houden we niet zo en uit de weck is bleh (helemaal tot snot gekookt). Maar wat is er lekkerder dan een simpel bloemkoolprakkie? Daar weten we hier wel raad mee, hoor!

Er was een grote hoeveelheid groenten, waar ik  een lekkere pastasaus in zag. Ik sneed eerst alle groenten die ik daarin wil verwerken in stukjes: alle kleuren paprika, tomaat, aubergine, ui en nog een laatste courgette. Ik fruitte de uien wat aan in olijfolie, deed er vervolgens de andere groenten bij, kruidde het zaakje met Italiaanse kruiden en liet het zachtjes gaar sudderen. Op het laatst ging er nog een bosje verse basilicum door. De volgende morgen heb ik alles door de roerzeef gedraaid en had ik genoeg pastasaus voor 8 weck-literpotten vol. Lekker! De zomer achter het glas.

Ik werd bedolven onder de druiven van iemand die ze anders wilde wegkieperen. Ik heb ze gedurende twee dagen ontsapt in mijn weck-ontsapper. Ik deed daar meteen de witte druiven van de groentenman bij. Dat bijt elkaar niet. Voor de gever maakte ik zo een liter of wat sap. Van de rest maakte ik wijn en heel veel  limonadesiroop.

De rabarber kookte ik tot de allerlekkerste moes. Die ging gloeiend heet in schone schroefdekselpotten en blijft zo nog wel een poos goed. Die potten zijn voor speciale gelegenheden. Kerst ofzo...

Het restje wat niet in de potten paste, ging over de zelfgemaakte yoghurt. Net Boer'n yoghurt uit de winkel. Alleen nog veel lekkerder natuurlijk :-). En voor een prikkie.

Van de prei hebben we ook al twee keer gegeten. Eén keer gewoon gestoofd en één keer in een ovenschotel met banaan. We hebben nog één portie liggen.

Dit was de hoofdmoot en waar ik foto's van gemaakt had.
Je ziet dat je zo voor 25 euro een groot gezin gedurende twee weken van de nodige vitamines kunt voorzien!