Grijze dinsdag

Zo blauw als het gisteren was, zo grijs was het vandaag! Pas tegen de middag trok de mist wat op en de zon heeft zich nauwelijks laten zien.

Au, m´n rug!

Sinds zaterdag heb ik last van mijn rug. Eerst een beetje, maar gaandeweg is het erger geworden. Het is nu eens niet mijn bekken of onderrug, maar mijn bovenrug. Echt vervelend. Ik ga ervan uit, dat ik een verkeerde beweging heb gemaakt, waardoor het ´erin geschoten´ is. En ik hoop, dat het er ook maar snel weer uitschiet! Want wat is het vervelend om steeds pijn te hebben en je niet gewoon te kunnen bewegen.

Zomervakantie 2021, een thuisdag en cassave

Voor vandaag hadden we een thuisdag gepland. We hadden wat karweitjes, die afgevinkt moesten worden. En verder is er natuurlijk ook niets mis met een fijn thuisdagje :-).

Een dag om moe van te worden. En blij. Dat ook.

Vandaag was het een dag om moe van te worden. Daarom een lekker vroeg logje. Dan ga ik eens op tijd naar bed.

Het beginnetje van de dag was het enige wat normaal verliep, geloof ik. Ik genoot van de prachtige, ondergaande maan. Heel bijzonder. Jammer van die paar vliegtuigstrepen.

Ik deed de was en beluisterde in de stilte van de morgen een preek over Jozef. Kwart voor 8 schoven we aan de ontbijttafel. En ja hoor, daar kwam de loodgieter zowaar weer voorrijden. Ik dacht, dat ze kwamen om naar een storing aan de CV te kijken. Maar nee, de mannen kwamen wat klusjes in de badkamer doen. Erg leuk. Alleen had ik het liever even geweten. Nu ging het er allemaal zo rommelig aan toe. De spullen die ze nodig hadden, lagen niet klaar enzo. Nou ja. Vooruit. Dat was het begin van de dag om moe van te worden ;-).

Vervolgens wachtte ik op het appje van de molenaar, dat mijn bestelling klaar zou staan. Ik zit al een week te springen om bitterkoekjescakemix. De molenaar zou begin deze week bakmixen gaan maken en die kon ik vandaag halen. Ik had al 12 dozen keurig ingepakt klaarstaan, waar alleen nog maar 1 of 2 pakjes mix bij hoefde en dan naar de post konden. Kon ik de afgelopen weken steeds al vòòr de openingstijd van de molen terecht, nu duurde het maar en duurde het maar. Het was volgens mij al half 12, toen het verlossende appje kwam. Natuurlijk had ik al die tijd niet stil gezeten. Maar het maakte me ongedurig. En daar word je moe van ;-).

Ik reed naar de molen en m´n auto werd helemaal volgepropt. Het paste net. Ik hoopte om 13.00 uur thuis te zijn en dat lukte ook zo ongeveer. Maar juist bij het laatste stoplicht schoot er door me heen, dat de molenaar had gezegd, dat nog niet álle bakmixen klaar waren en dat ik de rest vrijdag zou krijgen. ¨O nee, hè, als nu die bitterkoekjescake er maar bij zit...¨ Het eerste wat ik thuis deed, was de bon controleren. Wat denk je? Geen bitterkoekjescake. Hè nee :-(. Ik appte, dat ik nu juist op die mix heel erg zat te wachten en wanneer die klaar zou zijn. Dat ik er met alle plezier een extra ritje voor over had. Nou ... misschien morgen. Daar had ik vandaag dus even niets aan. Even schakelen maar weer.

Ik besloot om dan maar gewoon zoveel mogelijk pakketjes klaar te gaan maken. In elk geval ook die met paasstolpakketten.

Tussendoor kwam schoonmama koffie drinken. ¨Afstandskoffie¨ buiten. Wel fijn om elkaar dan toch even te zien en te spreken. Al was het op gepaste afstand én had ik niet heel veel tijd. Direct na de koffie was het: doooor! Ook al, omdat intussen ook de schilder was gearriveerd. Hij was wat eerder en kwam de vloer vast schuren. Die moest dus haastjerepje leeggemaakt worden. Zei ik al, dat het een dag was om moe van te worden?

Na het schuren ging de schilder weg en beloofde om half 5 terug te zijn, samen met een maat. Dan gingen ze de vloer verven. De eerste laag. Dat betekende, dat om half 5 alle pakketten in de auto moesten liggen. Maar ... die auto lag nog helemaal vol met mijn bestelling van de molen. Al die zakken en dozen moesten eruit en naar de eerste verdieping gesjouwd worden.

Toen puntje bij paaltje kwam, was er tegen half vijf niemand beschikbaar dan Maria en een vriendin. Met drie vrouwen hebben we minstens 25 balen meel van 25 kilo per stuk naar boven gesjouwd. En de nodige dozen met mixen. En daarna moesten er ook nog eens 35 pakketten naar beneden. Gelukkig waren de schilders er inmiddels en die hebben een handje geholpen. Het zweet droop van m´n lijf. Zei ik al, dat het een dag was om moe van te worden?

Snel haalde ik de laatste was uit de wasmachine en brood en vlees uit de vriezer. In een flits zag ik ook de zak hondenvoer nog op de vriezer. Ook die werd meegegrist. Twee dagen kan ik daar nu niet meer bij.

Willem ging de pakketten naar de post brengen, de schilders gingen aan de vloer beginnen, Hans ging Ciara uitlaten, wij dames kookten heerlijke macaroni. Spitsuur!

Na het eten hadden we een probleem. Ciara zat in de schuur en die was alleen nog van buitenaf te openen. Binnen was namelijk de vloer net prachtig geverfd.

Wat denk je? Nergens een sleutel te bekennen!! Dat leverde minstens drie kwartier gezeur op. Maar gelukkig. De sleutel kwam weer boven water en Ciara kon worden bevrijd om (weer!) uitgelaten te worden. Om de 2 uur uitlaten is echt wel een heel verband!

Er was vandaag nòg iets wat tegenzat: die loodgieters zouden de deur van de douche erin hangen. Maar die paste niet, zeiden ze. De deur was een centimeter of wat te klein. Of de deuropening te groot :-). Wij hadden door de drukte er niet veel aandacht voor. Dat zouden we later wel oplossen. Maar toch jammer, want Willem had al bedacht om dan vanavond eens eindelijk in de douche bij onze slaapkamer te douchen. En nu mochten/konden we die deur niet gebruiken en kon dat feest niet doorgaan.

Maar al vòòr het eten, had Willem bedacht, dat Leendert had gezegd, dat je die deur kon stellen. Dat was dus het eerste, wat hij na het eten ging bekijken. En ja hoor: de deur kon gesteld worden en de post trouwens óók. Het kon helemaal pasklaar gemaakt worden! Een meevaller dus! Al ging ook dit vandaag dus met hindernissen. De badkamer is nu bijna klaar. Zaterdag heeft Willem de dubbele wastafel geïnstalleerd en vandaag kwam ook de spiegel erboven. Hoeven we niet meer naar boven om onze tanden te poetsen en haren te kammen :-). Het is een project in etappes, maar het komt echt wel goed! Vooruit! Dat is dan níet om moe van te worden. Maar heel blij!!

Melig met een korreltje zout

Gelukkig stonden we vanmorgen weer allemaal gezond op en konden we ons werk weer gaan doen. Hans ging weer bomen snoeien, Koos weer stratenmaken. Willem schoof weer achter z´n computer en zat nu en dan in een meeting. Jan en Henk deden hun schoolwerk. Maaike deed haar werk in de gehandicaptenzorg. Maria ging poetsen bij mijn zus. En ik was de hele dag druk met de webshop.

Eerst maakte ik in de prachtige ochtend een rit.

Het was sprookjesachtig mooi, die mist met de zon erop!

Ik moest naar de molen en naar de papiergroothandel. Vaste prik tegenwoordig, op woensdag.

Vanmiddag pakte ik bestellingen in en vanavond schepte ik roggemeel, tarwebloem, tarwemeel en broodzout in zakken. Nu ben ik dus melig, maar neem dat gerust met een korreltje zout :-).

Gisteren was de nieuwe Terdege binnengekomen met mijn bijdrage van risotto in de culinaire rubriek. Ik kreeg spontaan trek in risotto en dat was dus ook wat ik vanavond kookte. Hè, zo lekker! Zoals elk jaar heb ik na de winter een snoeploze periode om van m´n wintervet af te komen. Ik begon op 1 maart en ben nu dus een maand snoep- en koekloos. Fijne bijkomstigheid is, dat je maaltijden je dan extra lekker smaken.

Het thuisonderwijs ging vandaag een stuk beter dan gisteren. Willem heeft Henk onder z´n hoede genomen. Ze zitten nu samen op de workshopzolder en Jan zit beneden aan tafel. Ze hebben dus stoelendans gedaan. Gelukkig waren er genoeg stoelen, zodat niemand afgegaan is ;-). Willem kon Henk nu fijn met z´n wiskunde helpen en ook een oogje in het zeil houden, of hij goed gefocust bleef. Dit houden we er nu maar even in. Als het nieuwtje eraf is, is het lastiger om gemotiveerd te blijven. Gelukkig kunnen we elkaar steeds een beetje oppeppen. Mijn kleine taakje daarin is om steeds aandacht te blijven schenken aan de koffiepauzes en de eetmomenten. Dat moeten de vaste bakens op de dag zijn, waarop weer opgeladen wordt. Als we allemaal een taakje op ons nemen in het grote geheel, lukt het om het goed met elkaar te houden en ons werk te blijven doen.

Een beetje stroef

Vandaag liep het een beetje stroef allemaal. Niet direct bij het opstaan, maar meer later op de dag.

Toen ik vanmorgen opstond, ben ik nu eens niet met de was begonnen, maar ben ik in de keuken aan de slag gegaan. Het is fijn, als er op deze drukke dagen alvast het één en ander klaarstaat voor het avondeten, zodat onze avondspits soepel verloopt.

Als eerste maakte ik een flinke pan tomatensoep. Ik had nog een mooie portie tomaten liggen, die nodig op moest. Het werd een simpel soepje van ui, knoflook, tomaten en bouillon van bouillonpoeder. Wat gedroogde tomatenpoeder erbij voor het kleurtje en wat gedroogde peterselie om het af te maken.

Ik schilde ook vast een pan aardappels. De aardappels worden een tikje rimpelig. Maar als je ze in schoon water in de koelkast zet, knappen ze weer helemaal op.

Ik kookte ook vast twee liter custardvla. Lekker met een vleugje amandelextract erdoor. Mmm.

Toen was het bijna tijd voor het ontbijt en kookte ik nog wat eieren. Verse eieren van een paar huizen verderop, waar de kippen vrij rondlopen en er een kastje staat met eieren voor de verkoop.

Tot zover geen vuiltje aan de lucht.

Na het ontbijt stapten Maria en ik in de caddy om meel bij de molen te gaan halen. Ik had ´s morgens een appje gekregen, dat er geen tijd was om te helpen met het inladen van de caddy en dat ik maar een sterke sjouwer mee moest nemen. Dat begreep ik natuurlijk wel. Het is gewoon heel druk. Maar ik heb hier overdag geen sterke jongens of mannen vrij rondlopen om mij te helpen met sjouwen. Het gaf niet. Maria en ik konden dat ook best wel samen. We doen tenslotte altijd álles samen en zijn sámen best sterk.

Toch was het wel even schrikken, toen we bij de molen kwamen en zagen hóeveel er klaarstond!

Dapper begonnen we de caddy vol te stouwen. Totdat hij helemaal vol was. We konden het niet in één keer laden! Dat was een streep door de rekening. Nu moesten we twee keer heen-en-weer rijden. Hè vervelend! Dat kostte enorm veel tijd, die we eigenlijk niet hadden. Want we moesten pakketjes klaarmaken. Graag zoveel mogelijk, want we willen van onze achterstand af raken.

Het was niet anders. We tuften terug naar huis. Kwamen daar rond koffietijd aan, dus zette ik meteen even een bakkie. Willem laadde de caddy voor ons leeg en we vertrokken weer. Op de terugweg moesten we meteen even naar de papierhandel. Maandag waren er niet genoeg dozen daar en vandaag zouden er weer binnenkomen. Uiteindelijk waren we pas met de lunch thuis. De hele morgen alleen maar aan het ritten geweest.

Het werkte, denk ik, een beetje op mijn zenuwen. We hebben vanmiddag keihard gewerkt en toch nog 31 pakketten klaar gekregen. Dat was fijn. Maar het is níet fijn, als andere dingen dan gaan achterlopen. Ik had ons bed vandaag niet eens opgemaakt. En de keuken was een bende. En er was niet gestofzuigd. Gelukkig kwam Wilma even langs en bood de helpende hand. Zo kwam het toch nog goed. De pakketten gingen op de post en we hadden lekker te eten.

Tijd om in te kakken had ik niet. Want vanavond moest ik mijn vier-wekelijkse bijdrage aan de culinaire rubriek van Terdege inleveren. En zo kwam het, dat ik gaar en wel, vanavond nog weer koekjes stond te bakken.

Ik kan er niet goed de vinger opleggen, waarom het was. Maar deze dag verliep gewoon een beetje stroef. Ik ga maar eens een beetje eerder slapen. Dat is vast geen verkeerd idee :-).

Nog even iets leuks. Vanavond ging Hans nog weer even bij zijn hondje kijken. Wat groeit ze hard, onze Kyara! Maria en Henk gingen mee. Aaaah, zo lief! Nog een paar weekjes, dan komt Kyara bij ons wonen!!!