Zooooo blij!

Eindelijk, eindelijk, toen ik bijna ten einde raad was, kwam het keerpunt!

Van alles en nog wat

 Even een logje met van alles en nog wat. Ik moet toch zó vaak denken aan wat mijn moeder altijd zei: ¨Elke dag een andere film.¨ Zo is het maar net :-).

De kop is er weer af

 ¨Zo, de kop is er weer af,¨ plegen we op maandagavond tegen elkaar te zeggen. En vaak is dat ook best voelbaar, want op de één of andere manier draaf ik op maandag wat harder, dan bijvoorbeeld op dinsdag. Ook vandaag was ik lekker bezig, zeg maar.

Ik ben vooral heel veel met de webshop bezig geweest. Er lagen al pakketten klaar, die ik zaterdag had ingepakt. En ook een aantal pakketten, waar nog één of een paar producten bij moesten, die niet meer op voorraad waren. Maria ging daarvoor het één en ander inpakken. Maar dat ging allemaal niet vanzelf, helaas. Wij labelen de producten altijd met een label uit een Dymo printer. Maar op de één of andere manier kwamen uit alle drie de printers alleen maar blanco labels. Grrr! Wat was hier nu weer aan de hand? Google wist het te vertellen: er was zaterdag een windows update geweest en daar ´praat´ de Dymo-software niet mee. Er waren twee manieren om het op te lossen. Maar beide manieren werkten niet bij ons. Uiteindelijk heeft Willem de Dymo-software even op een andere laptop gezet (die geen Windows-update heeft gehad) en nu doet die handel het weer. Al met al leverde het de nodige vertraging op. Maar ja, niets aan te doen.

Terwijl Maria en ik liepen te lummelen met die inpakkerij, was Leendert hard aan het werk. Leendert komt deze week een paar dagen klussen. Oh, wat is dat fijn!! De ramen op de workshopzolder hadden nog geen horren. Die horren waren met de ramen meegeleverd (anderhalf jaar geleden dus al), maar niet geïnstalleerd. Nu hangen ze. Wat zal dat heerlijk zijn, als we van de zomer de ramen gewoon open kunnen zetten, zonder dat er allerlei vliegend gespuis naar binnen komt. 

Eén verdieping lager, op de inpakzolder, was een raam, waar nog geen zonwering in zat en wat ook nog niet afgetimmerd was. Die zonwering is toch wel heel belangrijk, als je daar moet werken. De zon schijnt precies op de inpaktafel. Vorig jaar was er een keer een doos chocolade gesmolten, die daar was blijven staan. Nu hebben we er fijne zonwering. Eigenlijk zou het wel handig zijn, als ook hier een hor werd aangebracht. Maar bij dit raam was het hor niet meebesteld en dat hebben we dus niet. Dat zetten we maar even op ons wensenlijstje. Voor nu zijn we blij met de zonwering en met de prachtige aftimmering!

Langzaam maar zeker werd het op de inpakzolder voller en voller. Daarom hadden we bedacht om Leendert een tilletje te laten timmeren, waarop we onze dozenvoorraad kunnen bewaren. Ook dat is helemaal naar onze wens gerealiseerd. Zomaar 4 vierkante meter ruimte erbij! 

De dag was om, voordat we er erg in hadden. Op maandag moeten we heel vroeg eten, omdat de jongens al om kwart voor zes weg moeten rijden naar de catechisatie. Die wordt op een raar tijdstip gegeven, vanwege de avondklok. Het betekent, dat we om kwart over 5 aan tafel gaan. Voor ons doen is dat heel vroeg. Vaak is dan nog niet iedereen thuis uit z´n werk. Vandaag was dat gelukkig wel het geval. Konden we tenminste met z´n allen eten. Koos kwam thuis in een auto van z´n werk. Zijn baas heeft een caddy voor hem gekocht. Fijn hoor, een werk-auto. Nu kan z´n privé-auto tenminste schoon en netjes blijven. 

Vanwege de tijdsdruk maak ik op maandag meestal macaroni of iets dergelijks klaar. Maar vandaag was het aardappels, groenten (wortels en sla) en vlees (afgeprijsde kipfilet). Daar ben je wel langer mee bezig. Maar Maria maakte de sla klaar en Willem dekte de tafel. Zo met z´n allen is het zo gepiept.

Vanavond maakten we plannen voor de buitenboel. Leendert gaat houthokken timmeren en de goot repareren. Met Hans maakte ik plannen voor heggen, voor de kruidentuin en voor de voortuin. We maakten niet alleen plannen, maar ook keuzes. Alles in één seizoen gaat hem niet worden. Dat is ook niet te bekostigen. De haag, die we graag wilden, blijkt helaas boven de begroting. Ik was helemaal weg van een haag van olijfwilg. Maar 20 meter haag kost al snel 800 euro! Nu wordt het òf simpel liguster, òf bladhoudende haagbeuk. Er komt dan alleen een klein stukje olijfwilg rond de containerplaats, is het plan. De aanleg van de kruidentuin stellen we uit tot volgend jaar bij leven en welzijn. Ideeën zijn er al. Nu nog zorgen voor de materialen, de beplanting en de tijd om het allemaal aan te leggen. Eerst de moestuin maar. Dat is werk zat. 

Op de achtergrond wordt er ook nog aan iets heel anders gewerkt, hier. Aan onze digitale leefomgeving, zeg maar :-). Ruim een jaar geleden (misschien zelfs al twee jaar?) kochten we de url ´eenvoudigleven.nl´. Al die tijd hadden we plannen daarvoor, maar niet de gelegenheid ze uit te voeren. Gelukkig kwamen we iemand tegen, die verstand heeft van het deel, waar Willem niet zoveel kaas van gegeten heeft. Samen lukt het om er iets moois van te maken. Een plaats op het web waar vandaan je alle kanten op kunt: naar de blog, de shop, de workshops en de recepten. Het is nog niet af, maar misschien vind je het leuk om er alvast een kijkje te nemen: www.eenvoudigleven.nl.

Al met al was het een arbeidzame dag en wordt het langzamerhand tijd om hem af te ronden.

Wonen in een kerstkaart

Sinds er zondag sneeuw viel en het nog even lekker wintert, wonen we in een kerstkaart. Wat is het mooi! Dit hadden we nog niet meegemaakt, hier in Bles. 

Ons uitzicht.

Vanuit de jongensslaapkamer

Vanuit Maria´s slaapkamer

Ciara vindt het heerlijk in de sneeuw.
Muck, de kat, moet er niets van hebben.

Het duurde even voordat de Graaf dicht lag.
Maar nu is er dan toch echt ijs.

Ons huis vanaf de overkant 
van de Graaf

Het rondje met het hondje

Kijk eens wat een verschil!

Maar hoe mooi het allemaal ook is, er moet natuurlijk gewoon gewerkt worden. Dat genieten van die kerstkaart doen we wel tussen de bedrijven door :-).

Ik pak typische winterklusjes aan.

Het Perzisch tapijt wat op de eettafel ligt, kreeg een sneeuwbad. Dat leerde ik van mijn moeder: bij sneeuw leg je die tapijtjes buiten. Dan trekt het vuil eruit. Dat heb ik dus maar braaf gedaan. Of het echt geholpen heeft, weet ik niet, hoor. Het kleed is al bijna 35 jaar oud en inmiddels behoorlijk versleten. Maar goed.

De vriezer kreeg een schoonmaakbeurt. Alle spullen gingen in kratten en konden mooi buiten staan. Zo kon de vriezer eens helemaal worden ontdooid. Dat was sinds onze verhuizing niet meer gebeurd en inmiddels zat er een behoorlijk dikke laag ijs overal. Dat kost extra stroom, maar ook extra ruimte. De vriezer wordt ook oud. We kochten hem in 2004, toen we naar de Karper verhuisden. Eigenlijk is hij zo langzamerhand aan vervanging toe. 

En nog een typisch winterklusje: ik kookte een hele grote pan erwtensoep. Mmmm!

Op woensdag rijd ik altijd naar de molen voor nieuwe voorraad meel en bakmixen voor de webshop. Ik was blij, dat de weg vandaag goed begaanbaar was. Alleen in het straatje van de molen was het glibberig. Bij de molen vandaan reed ik ook nog langs de verpakkingsgroothandel. Ik had daar een flinke bestelling klaar laten zetten, want ze gaan dik twee weken dicht vanwege een verbouwing.

Het paste allemaal nèt in de caddy!

Vroeg in de middag stopten er ineens drie auto´s voor de deur. Daar was Leendert met een stel maten. Ze kwamen kijken, of je bij ons voor al kon schaatsen. Nou, niet echt. Er was nog geen mens te zien! Twee dagen geleden lag de Graaf nog open vanwege de straffe wind. 

De jongens wilden tòch testen. Dat mocht Leendert doen :-). Ik vond het maar niets, hoor. Gelukkig liep het goed af. Maar na een paar rondjes hield hij het wel voor gezien. De scheuren sprongen achter hem in het ijs.

Behalve het ijs, testte hij meteen zijn slijpkunst. Hij heeft een schaatsslijpbankje gekocht en sleep dus zelf zijn schaatsen. Nou, die waren prachtig geslepen. Daar kan hij ook een vinkje achter zetten :-).

En zo is er altijd wel wat te beleven. Leuke dingen en minder leuke dingen. Minder leuk was, dat Willem zondag weer een flinke gal-aanval had en maandag toch eindelijk naar de dokter is geweest. Vervolgens mocht hij dinsdag naar het ziekenhuis voor een buikecho en bloedonderzoek. Morgen horen we de uitslag.

Ook minder leuk was, dat er door de stuifsneeuw best wat lekkage op zolder was. Jammer hoor. Lelijke bruine plekken in het mooie witte stucwerk. Maar ja, niets aan te doen. 

Ik denk, dat ik zo langzamerhand maar eens bij van der Valk ga inchecken. Het was een drukke dag. Ik voel hem zitten.

En weer aan het werk...

Vandaag was het dan weer een gewone werkdag. Of eigenlijk: een extra drukke werkdag. We hebben tenslotte een werkdag minder, deze week. Maar níet minder werk. Gelukkig heb ik elke dag weer zin om aan de slag te gaan.

Omdat het (school)vakantie is, zaten Willem en ik samen aan het ontbijt. Net als op zaterdag. We genoten van een kom havermout en een eerste bakkie koffie.

Om een uur of 8 liet ik Ciara uit. Ze was om half 6 al met Hans uit geweest. Nu was het mijn beurt. Ik heb echt gelachen. Het regende zachtjes en Ciara had nog nooit regen meegemaakt. Ze slobberde uit elk plasje was we tegenkwamen. En ze was helemaal opgewonden door de kringen die de regendruppels in het water maakten. Ze wandelt steeds beter aan de lijn en het wordt daardoor ook steeds leuker om haar uit te laten. Hoewel je natuurlijk veel geduld moet hebben met zo´n pup. Je moet steeds actief opvoeden. Consequent zijn en volhouden! Des te meer tijd en geduld en aandacht en moeite je er nu insteekt, des te meer lol heb je er straks van.

Toen we terug kwamen, liepen we door de zijdeur ons huis binnen. Leendert was namelijk gearriveerd en was daar hard bezig met het klantentoilet. Gezellig hoor, weer (letterlijk) werk aan de winkel!

Zelf ging ik samen met Maria in de inpakruimte aan de slag. We hebben de hele morgen van alles ingepakt, om vanmiddag zoveel mogelijk bestellingen klaar te kunnen maken voor de post.

Zo´n werkdag verloopt eigenlijk altijd volgens hetzelfde patroon. We zijn lekker bezig tot een uur of drie. Daarna begint de druk op te lopen. Uiterlijk om 17.00 uur moeten we de pakketten af hebben. Vandaag lukte dat nèt niet. Pas om 7 minuten over vijf stonden de pakketten in de auto en kon Willem wegrijden naar de post. Maar het kwam goed! Daar gingen de pakketten. Op het nippertje de postnl vrachtwagen in!

Leendert had inmiddels de plee af. Wat is het mooi geworden! Ik ben er super blij mee!

Maria heeft vanavond alles keurig schoongemaakt. En nu is het toilet klaar voor gebruik. Er moet alleen nog een haakje komen voor de handdoek. En het plafond moet nog gewit worden. Heerlijk fris, zo´n toilet met een raampje. Dat heb ik nooit eerder gehad.

De tijd die Leendert over had, heeft hij plinten aangebracht in de shopruimte. Ook vanavond heeft hij daar nog een poosje aan gewerkt.

Het was al met al een lange werkdag voor hem. Maar ik ben blij. Er is lekker weer wat af! En laat ik dan ook nog maar even reclame maken voor Leendert. Want natuurlijk ben ik echt trots op hem :-). Zoek je een handige en snelle aannemer voor je klus, groot of klein, dan moet je gewoon bij Luijk Bouw zijn!

Willem heeft vanavond ook nog hard gewerkt in de shopruimte. Alle wandcontactdozen moesten er (weer) op gezet worden en alle spotjes (weer) in het plafond teruggeplaatst. Die waren allemaal verwijderd, toen de stucadoor en later de schilder kwam. Op dit moment hoor ik hem nog hard stofzuigen. Dat zal het laatste wel ongeveer zijn. En over 2 minuten moeten mijn broden uit de oven. Dan ben ik ook klaar. Poeh. Wat een lange werkdag!

Lekker bezig

De dagen rijgen zich aaneen. Gevuld van de vroege morgen tot in de avond. Maar gelukkig zonder dat het ´druk´ aanvoelt. Ik ben zomaar lekker bezig.

Vorige week heb ik de flanellen lakens maar eens opgezocht. Vreselijk ouderwets, maar zoooo heerlijk warm en zacht! Ik heb ze nog van m´n uitzet. Mijn moeder was nogal van een degelijke linnenuitzet voor d´r dochters. Stapels handdoeken, theedoeken, gastendoekjes, washandjes, badlakens, beddengoed en tafellinnen had ik dus, toen we trouwden. Dat was overigens een heel verklaarbare gedachte van mijn moeder, want ze was nog van vòòr de oorlog en had de na-oorlogse textielschaarste meegemaakt. Tot het beddengoed behoorden moltons, hoeslakens en bovenlakens. Die bovenlakens waren er dan weer in verschillende categorieën: ´gewone´ lakens, mooie lakens (met broderie of mooi borduurwerk) voor als je ziek zou zijn, of voor als je een baby zou krijgen en je netjes in je kraambed diende te liggen en tenslotte waren er ook de flanellen lakens van het merk Reumanella. Die waren voor als het heel koud zou zijn. Nou, koud was het zeker, die eerste winters van ons huwelijk! We hadden een huis wat werd verwarmd door gevelkachels en er was dus geen CV. Boven en in de keuken was het steenkoud en in de winter stonden de ijsbloemen op de ramen. Dat kennen we allang niet meer. De winters van nu zijn veel minder koud en bovendien hebben we een veel beter verwarmd en veel beter geïsoleerd huis. Toch leek het me heerlijk om die flanellen lakens weer eens voor de dag te halen. Het is vast heel kinderachtig, maar ik heb me de hele dag lopen verheugen op het moment dat ik ´s avonds in m´n bed zou stappen. Ha, ha,

Zowel vorige week als deze week gaf ik een workshop ¨Bak je eigen brood¨. Ook daarmee was ik best druk. Maar het geeft zóveel voldoening! Ik doe het echt graag. Vorige week heeft iemand wat foto´s gemaakt van ´juf´ Teunie en die naar me gemaild. Grappig om mezelf zo ´jufferig´ bezig te zien :-).

Het waren erg gezellige ochtendjes.

We waren ook druk met maar liefst twéé bruiloften achter elkaar, vorige week. Op donderdag trouwde een zoon van een zus van Willem. Op vrijdag een dochter van een andere zus. Donderdags had Willem de middag vrij genomen van zijn werk, zodat we de trouwdienst konden bijwonen. En zowel donderdagavond als vrijdagavond bezochten we de recepties. Altijd leuk, om dan weer eens wat familie te spreken!

Op zaterdagmiddag was het dan weer de beurt van míjn familie. We gingen op verjaardagsvisite bij een nichtje. Zo gaat dat als je aan beide kanten een flinke familie hebt. Soms is het wel een beetje véél om bij te houden. Maar als het even kan, zorgen we dat we erbij zijn, als er iets te vieren is. Dan zie je elkaar tenminste regelmatig. Dat moet je niet laten wachten totdat er begrafenissen zijn, is mijn mening.

Bij de tijd van het jaar hoort natuurlijk ook het extra bakwerk in de keuken. Zo kwam m´n wonderpan ook weer eens tevoorschijn. Die had ik best lang niet gebruikt. Zaterdag kwam het echter handig uit, die pan. Ik mixte van twee pakjes vruchtencake een cakebeslag, deed dat in mijn wonderpan en zette die vlak voordat we naar mijn nichtje gingen op een laag pitje op het gasfornuis. Toen we thuiskwamen was de cake klaar. En van zo´n joekel doe je dan meteen drie dagen. Lekker en handig!

Hans had zaterdag z´n eerste ´bomenklus´: hij moest een uit de kluiten gewassen boom omkappen. Een kolfje naar zijn hand, nu hij daarvoor alle spullen heeft en geleerd heeft hoe het moet.

Deze week is hij weer drie dagen naar school in Arnhem. Dit keer niet om te zagen, of te kappen, maar om alles te leren over boomveiligheidscontrole. Hopelijk haalt hij daarvoor deze week z´n certificaat. Aan het oefenmateriaal zal het niet liggen. De mannen (er zijn alleen mannen op die cursus) bestuderen echt heel aparte bomen ;-). Het is mooi in het bos!

In het huisje van Leendert en Thea wordt nog steeds stevig geklust. Ze zitten nu waterdicht. Ook niet onbelangrijk ;-). Ook is het kozijn in de aanbouw geplaatst. Zo wordt het allemaal wat behagelijker!

Leuk om te zien hoe iedereen zo lekker bezig is. Maar zo´n verbouwing laat ik graag aan een ander. Ik moet er niet aan denken!

Laat mij maar lekker huismussen. Ik moet er regelmatig uit naar scholen of -peuten of -logen en dat is precies genoeg om niet te verkluizenaren (nieuw woord :-)).

De vlag uit!

Vandaag hing de vlag bij ons uit!
Leendert heeft z´n diploma en is nu officieel, gediplomeerd, timmerman!

Wat heeft hij een broertje dood aan school gehad! Hij is gewoon een echte praktijk-man. Maar ja, je hebt nu eenmaal een papiertje nodig. En dus ging hij steeds met frisse tegenzin één dag in de week de schoolbankjes in, vatte pen of potlood in zijn werkmansknuisten en heeft uiteindelijk die opleiding afgerond.

Ik was volgens mij minstens zo blij als hij en heb vanmorgen in alle vroegte de vlag uitgehangen. Wat hing hij lekker te wapperen tegen de strakblauwe lucht...

Leendert's Little Library

Een poosje geleden kwam er via m'n blog een leuke vraag voor Leendert: Wil jij voor mij een mini-bibliotheek maken?

Leendert (18) is timmerman en heeft de afgelopen twee jaar aan de weg getimmerd met steigerhouten meubels. Dit jaar had hij nog geen steigerhout aangeraakt. Hij was het een beetje zat geworden. De aanvraag voor de mini-bibliotheek kwam dus op het juiste moment: een nieuwe uitdaging!

Eerst was het Leendert niet helemaal duidelijk. Wat is dat, een mini-bibliotheek? Maar zodra ik het hoorde, veerde ik op. Wat dat is, dat weet ik wel. En ja, ik ben er heel enthousiast over! Het is een concept wat helemaal past in mijn idee van Eenvoudig Leven.

Een mini-bibliotheek (ook wel mini-bieb of little library genoemd) is een kastje waarin boeken staan. Iedereen is vrij om een boek uit het kastje te kiezen om het te lezen. Na het lezen kan het boek eventueel weer terug in het kastje. Ook mag je zelf je overtollige boeken in het kastje zetten. Op die manier ontstaat er een prachtige kringloop van boeken. Helemaal vanzelf. Helemaal gratis. Voor iedereen.

Hoe leuk is dat?

Héél leuk! En daarom zie je op steeds meer plaatsen mini-bibliotheken verschijnen. Bij mensen in de tuin of aan de gevel. In de hal van flats of verzorgingstehuizen. In ziekenhuizen. In de koffiehoek van winkels/supermarkten. In de wachtkamer van de dokter. In de apotheek. Bij de kiosk op het station. Overal waar mensen komen, of langslopen.

Hoe leuk is dat?

Héél leuk! Wat is er leuker dan in boeken te snuffelen? Om een praatje te beginnen met andere mensen: ¨Kent u dit boek?¨ ¨Is er een boek dat u aanbeveelt?¨ Enzovoorts. Heel wat leuker dan om stommetje te spelen (in de wachtkamer!).

Leendert ging dus aan het timmeren. De klant had er al ideeën over hoe het ongeveer moest worden. Ook de maten werden aangegeven. Het eerste model was niet naar Leendert z'n zin. Dus werd er een versie 2.0 gemaakt. En deze is goed. Er kwam een plexiglazen deurtje voor. Het geheel werd secuur gekit, want het moet natuurlijk goed waterdicht zijn. Er kwam een leuk knopje op het deurtje. En uiteindelijk werd de mini-bibliotheek in fris wit met rood geschilderd. Is het geen plaatje geworden?

Leendert z'n handen jeuken. Hij wil heel graag nog meer mini-bibliotheken maken. In dezelfde maat (voor zo'n 25 boeken), maar ook in elke andere gewenste maat. Geschilderd in wit met rood, maar ook in elke andere gewenste kleur. Alles is bespreekbaar.

De mini-bibliotheek op de foto is 30 x 30 x 70 (LBH en kost compleet 179,00. De levertijd is in overleg (kan snel).

Zomeraanbieding (tot 21 juni)
Minibieb compleet (gelakt in twee kleuren naar keuze) van 179,00 voor 149,00 euro
Minibieb ongelakt nu: 99,00 euro

Ook enthousiast? Mail Leendert: leeny@hotmail.nl

Willem jarig en een leuk experiment

Vandaag is Willem jarig. Daarom was ik al vroeg aan het bakken, want hij zou trakteren op z'n werk. De mannen (hij werkt in een mannenomgeving) hadden beslist dat het chocolade-noten muffins moesten worden. Prima hoor. U vraagt, wij draaien :-).

We vierden Willem z'n verjaardag vanavond in kleine kring en hopen morgenavond de verjaardagen van ons samen in wat uitgebreidere kring te vieren.

Ik heb vanmorgen m'n boodschappenlijstje eens opgesteld en was eigenlijk van plan m'n spullen meteen maar te gaan halen. Er belde echter een vriendin die ik al langere tijd niet gesproken had en dat kreeg voorrang. De boodschappen deed ik vanmiddag wel.

Met m'n lijstje in de hand deed ik zuinigjes de boodschappen. Zuinig vanwege het hangslot aan m'n portemonnee. Niet dat het hier een vrekkenbedoening is, waar iedereen met een glaasje water op een houtje mag gaan bijten. Maar meer, dat ik eerst heb gekeken wat ik nog in huis heb en wat ik daarmee kan doen en enkel naar de winkel ging voor noodzakelijke aanvullingen.

Toch week ik een pieperbeetje van m'n lijstje af, want er was Nivea shampoo in de aanbieding voor maar 0,99 per flacon. De shampoo was bijna op en dus heb ik daar een voorraadje van ingeslagen. Dingen voor persoonlijke verzorging koop ik eigenlijk alleen maar als het in de aanbieding is. Over merken maken we ons hier niet druk ;-).

Ik was van plan om bij thuiskomst een pan pompoensoep te gaan maken voor morgen. Ik kreeg een tijdje geleden van iemand, die op een broodbakworkshop kwam, een prachtige pompoen en die is nog steeds helemaal gaaf. Mooie bewaargroente is dat! Maar nu wilde ik van één deel van de pompoen soep koken en een ander deel bestemmen voor pompoentaart. Maar schoonmama kwam een bakkie doen en dus gooide ik m'n planning om, dronk koffie en liet m'n breipennen nog maar even gaan. Ook goed.

Al met al was het nog haasten om de taart voor vanavond te maken en het avondeten te koken. Maar het kwam helemaal goed. Het werd een gezellig avondje. Met kinderen en hun vrienden en mijn vriendin. Iemand die zo'n grote groep niet gewend is zou misschien gaan gillen van het gewriemel en gepraat en gelach en gedoe en ge-in-en-uit-loop en woordjes leren en wiskunde maken, maar zo gaat het hier normaal gesproken nu eenmaal.

Dan heb ik het nog niet over die experimenten die hier 's avonds vaak het huis op de kop zetten. Wat hier van de week in elkaar geknutseld werd haalt het nog weer niet bij de boterbabbelaarmakerij van vorige week :-).

Leendert was al een paar keer met enthousiaste verhalen thuisgekomen: hij zou een windmolen gaan maken. En als dat dan lukte zou hij er zelfs nog stroom mee kunnen gaan opwekken. Je begrijpt, dat we er flink de draak mee gestoken hebben. We zouden wel even de hele straat van stroom gaan voorzien. En ik ging dan elk uur naar het dakterras om die molen in de wind te draaien. Eerst met een zakdoek kijken waar de wind vandaan kwam en en en. Het werd gaande gekker, terwijl we natuurlijk wel weten, dat je met zo'n molentje hooguit een ledlamp aan de praat kunt houden :-).

Maakt niet uit. Leendert liet zich niet van de wijs brengen. Die molen zou er komen. Met een collega was hij in de pauzes al aan het experimenteren geweest. Er werd een heus plan bedacht en een tekening gemaakt.

Er werden spullen aangeschaft. Er werd gezaagd en geschaafd.

Het bankje achter Leendert timmerde hij ook. Staat in mijn marktplaatswinkeltje.

En gisterenavond was het zover. Met een bende van de huiskamer tot aan de zolder. De windmolen stond op het dakterras en draaide als een malle.

Hans en Leendert

Met het oog op de naderende storm werd de kop van de molen, na het geslaagde experiment, weer van z'n stellage gehaald. Maar vanmiddag, toen Leendert uit school kwam, moest hij er weer op. Weer even kijken natuurlijk. Of er nog een vervolg komt met stroom? Dat betwijfel ik. We zullen het zien. Ik vind het wel leuk, hoor, dat geëxperimenteer. Ik ben er zelf ook dol op. Jammer dat we er niet wat meer ruimte voor hebben. Ik zie dat wel zitten, een grote schuur of zo...

Het leuke is, dat het altijd onvoorspelbaar is wat het volgende experiment zal zijn. We laten ons gewoon verrassen.

Ik wacht nog op de broden die in de oven staan. En dan ga ik maar eens een poosje tukken. Morgen staat er een hoop keukenwerk op het programma. Zelfs als er niet veel visite komt is onze eigen club al groot genoeg om een paar uur bezig te zijn met taarten en hapjes en natuurlijk de pompoensoep. O ja, en er moeten ook nog zes broden voor een klant gebakken worden. Wat een geruststelling: ik zal me wéér niet hoeven te vervelen :-).

Klein en groot

Toen onze Henk geboren werd, waren in ons gezin alle leeftijdcategorieën vertegenwoordigd: baby, peuter, kleuter, basisschoolkind, puber en adolescent. Tussen Wim (de oudste) en Henk (de jongste zit 18 1/2 jaar). Intussen schuift alles een beetje op. De tijd van baby, peuter en kleuter in huis is voorbij. Maar dit gat wordt naadloos opgevuld met de komst van de kleinkinderen, Willem van 3 1/2 jaar en Marinus van 14 maanden. Wat is dat toch genieten!

Willem is een opa-kind. Ze zijn gek op elkaar. Als de mannen op zaterdag gaan hout zagen en klieven is kleine Willem meestal ook van de partij. Overalletje aan (door over-opa Bakker steevast 'ketelpakkie' genoemd), laarzen aan, en gewoon lekker meedoen. Na het werken zorgt oma dan natuurlijk voor een uitgebreide catering ;-).

Het voortdurend switchen tussen klein en groot, jong en oud, is leuk en spannend. Maar soms ook wel vermoeiend. Je moet steeds schakelen en zorgen dat iedereen aan de juiste portie aandacht komt en als het even kan ook nog op het juiste moment.

Voor Henk bijvoorbeeld is zwemles belangrijk. In bad oefent hij hoe lang hij al met z'n hoofd onder water kan. Ik moet dan tellen. Niet één keer. Niet twéé keer, nee, liefst een keer of zes. En dan komt dat verwachtingsvolle koppie boven water: Hoe lang was het nu?

Voor Leendert is z'n eerste autootje belangrijk.

Zelf opgespaard. Net zoals z'n rijbewijs trouwens. Dat is ook wel inherent aan een groot gezin: je moet al vroeg je eigen boontjes doppen en pamperen in de vorm van een rijbewijs kado voor je 18e verjaardag is er domweg niet bij. 

Dus heeft iedereen hier vanaf een jaar of 13 een baantje. 

Koos werkt op zaterdag bij de groentenkraam van mijn neef. En op vrijdagochtend, nog vòòrdat hij naar school vertrekt, helpt hij met het opbouwen van de kraam. In de zomervakantie werkte hij bovendien bij hoveniersbedrijf 't Hoen. Dat is het bedrijf waar Hans ook al een jaar of twee werkt. Op zaterdag, in de vakanties, soms 's avonds, zelfs weleens 's nachts. Er is altijd wat te doen bij 't Hoen ;-).

Maaike werkt al een jaar of twee op zorgboerderij De drie Margen. Elke zaterdag en op afroep in de vakanties. Het is hier nooit anders geweest. Alleen al over de bijbaantjes kan ik een boek schrijven: krantenwijken, folderwijken, een blauwe maandag postbezorging, komkommerkas, helpen op de markt, er is al van alles langs gekomen. Leuk hoor, al die reuring!

Intussen moeten de scholen natuurlijk ook genoeg aandacht krijgen. Van de kinderen in de eerste plaats. Maar daarnaast moeten wij als ouders ook op de hoogte zien te blijven. En ook daarin is een hoop afwisseling: twee kinderen op de basisschool, één in de eerste klas basis/kader, één op G-plus nivo (dat is VMBO-gt met extra techniek), één in het examenjaar VMBO-gt, één op HAVO-nivo, één op MBO2-nivo en één aan het afstuderen op HBO-nivo. Voorlichtingsavonden, informatieavonden, rapportbesprekingen, ouderavonden, voorlezen, aankleden bij de zwemles, het houdt nooit op. Evenmin als het aansporen tot en helpen bij het huiswerk. Je kunt het er maar druk mee hebben ;-).

De één heeft net een vriendje, de ander dikke verkering, een volgende heeft trouwplannen. Ook dat brengt allemaal leven in de brouwerij. Onze eettafel is standaard uitgeschoven tot drie meter. En ik zie daar voorlopig nog geen verandering in komen. Jantje komt en Pietje gaat en ze moeten nog allemaal meeëten ook :-)).

Oudere mensen roepen, dat ik er maar hard van genieten moet. Want 'het is voorbij voordat je het weet'. En dat is ook zeker zo. En daarom nemen we de drukte (en soms vermoeidheid) maar voor lief en genieten van al het moois dat er ook elke dag mag zijn.