Onderbroeken en dóór draaien!

Als er hier iemand wil gaan douchen en hij moet éérst om een onderbroek vragen, die ik vervolgens ergens van een waslijn moet plukken, dan is het echt waar: dan loop ik achter met de was. Gisteren was het dus zo laat ;-). Dat was ook niet zo verwonderlijk, want ik had een week waarin ik veel weg was. En bovendien had ik een werkdag minder vanwege Dankdag. Vanmorgen ben ik dus maar aan een wasmarathon begonnen. En als je dan wat uurtjes achter elkaar kunt dóór buffelen, dan gaat het gelukkig ook wel weer hard ook. Er kon aan het einde van de dag heel wat de kast in. In elk geval zijn er weer onderbroeken (in de kast). Ha, ha, wat een opluchting :-).

Ik heb voor het gemak maar uit de vriezer gegeten. Daar had ik nog een restje macaroni liggen en een portie bietjes. Samen met wat worstjes (met korting), een pannetje vers gekookte aardappels en een restje vlees en jus van woensdag hadden we een koningsmaal, zonder dat ik lang in de keuken hoefde te staan.

Ik kom tegenwoordig nogal eens bij AH, omdat dat recht tegenover Postnl is, waar ik elke dag de webshopbestellingen heen breng. Dan is het makkelijk om even naar binnen te wippen voor een kleinigheid. Ik kijk dan standaard ook altijd in de bak met afgeprijsde spullen. Soms kun je er goed je slag slaan. Van de week lagen er blikjes tomatenpuree. Normaal al geen wereldschokkend bedrag (18 cent), maar als daar nog eens 35 procent vanaf gaat, dan is het gewoon lachwekkend. Ik heb dan ook een voorraadje ingeslagen.

Het is hier verder een beetje een gestrompel, want ik ben aan twee benen geblesseerd. Woensdagavond had ik rechts ineens een heel zere knie. Ik dacht eerst dat ik in een rare houding in de kerk had gezeten en dat het vanzelf wel zou wegtrekken. Maar nu denk ik meer, dat ik iets verdraaid heb. Ik heb er echt pijn aan en lopen is lastig.
Of dat nog niet genoeg was, heb ik een akelig wondje onder de voetzool van mijn andere been. Dat is een verhaal apart: gisterenochtend kwam Hans even na zessen beneden, klaar om z´n pakje brood uit de keuken te pakken en naar zijn werk te gaan, toen hij ineens riep: ¨Hé, de konijnen lopen los!¨ Nee!!!! Ja!!!! En het was zelf nog erger. Het was compleet feest in de tuin. Er liepen twee konijnen en vier cavia´s te dollen! Het hek om de ren lag omver. Een raadsel hoe zoiets kan gebeuren. Misschien is er een kat tegenaan gesprongen, ofzo. Hoe dan ook: samen met Hans stormde ik naar buiten om die beesten te vangen. Ik dacht er daarbij niet aan, dat ik op blote voeten liep. Het was een heel gedoe om de springers te pakken te krijgen. Maar eindelijk zaten ze weer in hun hokken. De mannencavia´s voor de zekerheid opgesloten, want eerst moeten we ervoor zorgen, dat dit niet nóg een keer kan gebeuren. Ik vrees, dat we over 42 dagen weer jonge cavia´s hebben, nu het vrouwtje met drie mannen om d´r heen los liep....
Ergens in die beestenboel is een stukje vel van mijn voetzool gescheurd. En dat is behoorlijk pijnlijk. Ik ben nu dus ´kreupel aan beide benen´ en ik loop zo hard niet. Het is niet anders. Alles heeft een bedoeling. Ook dat ik nu noodgedwongen rustigaan moet doen.

Wie er hier wèl doorgaan? De mannen. Leendert voorop. Hij is helemaal in de ban van het houtdraaien :-). Hij draait dóór, om het zo maar eens te zeggen. Morgen gaat Willem met hem een echt goed beitelset halen. Maar zolang kon Leendert niet wachten. Die bestelde online alvast een beitel, die hij liefst direct hebben wilde. Vanmiddag kwam de pakketdienst hem bezorgen en dus doken de mannen meteen na het eten het schuurtje weer in. Hoe het er daar uit ziet, dat wil je echt niet weten. Slik....Maar wat erúit komt, ziet er steeds beter uit. Dus vooruit. Ik heb nu eenmaal een jongenshuishouden met maar liefst zeven zonen. En dat betekent de ene keer sloopbrommers in je achtertuin, een volgende keer een lading steigerhout op je oprit, of visgerei in de garage. En dan nu een schuur vol houtslijpsel. Ik ben al heel lang geleden gestopt om me daar druk over te maken :-).

Inkopen

Als moeder van een groot gezin, heb ik me in de loop der jaren wel het één en ander aangeleerd over goed inkopen doen.

Ik heb geleerd te letten op de juiste prijs-kwaliteitverhouding (goedkoop=duurkoop enzo).

Ik leerde over de juiste timing van inkopen doen (aan het einde van de markt leert men de koopman kennen. En: buiten het seizoen kun je vaak goed je slag slaan).

Ik leerde m´n cashflow in de gaten houden en de inkopen daar op af te stemmen (niet groot inslaan van een goede aanbieding, als je budget vervolgens de aankoop van noodzakelijke producten niet meer toelaat enzo).

Ik leerde voorraadbeheer, zodat ik geen overbodig grote voorraad van iets aanlegde, terwijl ik op een andere plaats misgreep.

Wie zei er nu, dat een huisvrouw (zonder bezigheden buitenshuis) zich niet kan ontwikkelen? Dat vind ik pure nonsens! Ik heb me in de afgelopen 31 jaar op allerlei gebied goed kunnen ontwikkelen. En vaak komen de aangeleerde vaardigheden heel goed van pas.

Zo komen mijn vaardigheden op inkoopgebied mij heel goed van pas, nu ik een eigen webshop heb :-).

Vandaag had ik een echte inkoopdag. Ik begon met het online plaatsen van een bestelling van bakblikken en andere keukenbenodigdheden. Handig dat je daarbij niet aan openingstijden gebonden bent. Ik deed mijn bestelling in de randen van de nacht en kreeg later vandaag de bevestiging, dat mijn spullen morgen geleverd worden. Mooi!

Direct na het ontbijt ben ik samen met Maaike naar mijn leverancier van verpakkingsmaterialen gereden. Elk jaar is daar in september een actie, waarbij je 25% korting krijgt. Vorig jaar heb ik er ook royaal gebruik van gemaakt. En dit jaar heb ik ervoor gezorgd, dat mijn voorraad inpakmaterialen flink geslonken was, zodat ik mijn slag kon slaan. Inpakmaterialen zijn heel duur. Voor een middelmaat stevige doos, waarin zo´n 15 kilo meel/bloem vervoerd kan worden, betaal je al snel een euro. Als dat voor 75 cent kan: graag! Ik had een lange boodschappenlijst bij me. De auto werd helemaal volgeladen. Ik was bijna 500 euro kwijt en had daarbij dik 125 euro korting gescoord.

Vlakbij deze leverancier is de Makro. En die stond ook op het lijstje. Ik had brandewijn nodig (om advokaat te maken). Als altijd wanneer we naar de Makro gaan, gingen Maaike en ik nog even neuzen in de outlet-afdeling. Daar kom je soms leuke koopjes tegen. Vandaag lag er niet zoveel van mijn gading. Wel zag ik dat er overhemden in de aanbieding waren en Willem had juist vanmorgen gezegd, dat hij wel wat nieuwe kon gebruiken. Ik zocht twee exemplaren uit, een witte en een gekleurde. Maaike stond zich intussen te verlekkeren bij een Kitchen Aid blender, waar 25% korting op zat. Het bleek te gaan om een uitlopend model. Er stonden er nog vier en dus zei ik, dat ze thuis maar eens op haar gemakje op internet moest uitzoeken, of het werkelijk om een koopje ging. Dat heeft Maaike inderdaad gedaan. Wat bleek? Dit apparaat wordt nu overal voor ongeveer hetzelfde bedrag (150 euro) aangeboden. Het was dus zéker geen exclusief Makro-koopje. Bij de Makro waren ze alleen in rood verkrijgbaar. In andere winkels ook in andere kleuren. Maar Maaike bedacht, heel verstandig, dat het ding al uit de garantie zou zijn, als ze hem t.z.t. in gebruik hoopt te nemen. Zo is dat. Bovendien is er tegen die tijd wel wéér een model wat er met korting uitgaat. Kijk, zo leert Maaike ook meteen inkopen doen :-).

Eigenlijk was het Makrogebeuren meer een leuk uitstapje. Maar we hadden het nuttige mooi met het aangename verenigd. Ik had m´n brandewijn en we reden snel naar huis. Ik zou om half 11 bezoek kríjgen en Maaike móest juist op bezoek: bij de tandarts :-).

Tussen onze thuiskomst en het volgende inkoop-agendapunt zat 3 uur. Precies genoeg om brood te bakken. Dus zette ik snel mijn broodbakmachines te kneden. Ik dronk koffie met mijn bezoek. Lekker met een plak cake (van de Makro).

verwend!

En nadat m´n bezoek weggegaan was sjeesde ik door mijn huishouden. De tweede was van vandaag naar buiten aan de lijn, de derde was aangezet. En verder al die kleine bezigheden, die altijd maar weer door moeten gaan. Ik ruimde ook meteen de auto leeg. Het was nog een uitdaging om al de verpakkingsmaterialen een plekje te geven!

Een deel kon de kast op ;-)

Voor ik er erg in had, kwam Henk alweer thuis voor de lunch. En toen we nèt aan een broodje zaten, reed Willem voor. Hij kwam ook thuis lunchen en nog even wat werken, voordat hij tegen drieën naar Amsterdam moest. Gezellig hoor.

Om half 2 stapten Maaike en ik in de auto voor een ritje naar de molen in Rotterdam. Daar stond een paar honderd kilo meel, bloem en bakmixen klaar. Van eerdere keren heb ik geleerd, dat ik het gewicht goed over de auto moest verdelen. Er kwam dus een deel op de achterbank en de rest achterin. Zo kwamen we zonder technische storingen aan de auto weer thuis :-). Onderweg hadden we een flinke plensbui gehad. Ik vreesde al, dat mijn was kletsnat was geworden. Maar dat viel mee. In Alblasserdam vielen slechts enkele spatten. Daarna wapperde m´n was vanzelf weer droog.

Juist toen Willem de deur uit stapte, stapte schoonmama binnen. Wisseling van de wacht! En dus nog maar een koffieronde. Intussen had ik geweldige hulp: Maaike en neef Henk haalden de auto leeg, prijsden de spullen en zetten alles keurig in de schappen. Zo dan!

Na de koffie en een haak- en kletsmomentje met schoonmama had ik nog juist tijd genoeg om de bestellingen van vandaag in te pakken en naar het postkantoor te brengen. Het is bijna elke dag een race tegen de klok. Maar ook vandaag lukte het weer. En ook vandaag dook ik meteen daarna de keuken in.

Witlof en draadjesvlees was Willem z´n verzoeknummer. Prima, heer :-). En hoewel Willem pas thuiskwam, toen wij bijna klaar waren met eten, genoot hij er evengoed wel van.

Bij het eten koken had ik de ruimte in de keuken moeten delen met Maria. Die vroeg, toen ze thuiskwam van haar stage: ¨Mag ik iets bakken?¨ Eigenlijk hoef je zoiets nooit te vragen. Ik vind het altijd prima. Ze had een leuk recept voor stroopwafelcupcakes gevonden. Dat kwam mooi uit, want ik had nog een pakje met 5 stroopwafels liggen. Precies genoeg. Maria had ook zelfrijzend bakmeel nodig. Dat had ik niet meer. Maar ik had wel bloem en bakpoeder en leerde Maria hoe je daar heel simpel zelf zelfrijzend bakmeel mee maken kunt.

Na het eten moesten de cupcakejes nog afgemaakt worden. Daarbij kwam een vriendin gezellig assisteren. Zo leuk, een paar van die meiden in de keuken. En als het dan ook nog iets lekkers voor bij de koffie oplevert?! Helemaal goed!

Maaike en Jaap gingen de calorietjes eraf lopen. Extra leuk, nu de molens deze week weer verlicht zijn!

En zo had ik een inkoopdag met tussendoor wat huishouden en huiselijkheid. Wat wil je nog meer?

Gewicht en grote volumes

Vanmorgen was het wekelijks weegmoment. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. De teller staat op 63,1 kilo.

Dat wil zeggen, dat er de afgelopen week 1,4 kilo af gegaan is. En om nu te zeggen, dat ik een crashdieet volg? Nee dus! Ik ben alleen streng voor mezelf als het gaat om snoepen. Dus: geen koek (behalve twee speculaasjes op vrijdagavond) en geen chips (nou vooruit, een grammetje of 15 op zaterdagavond). Ook géén chocolaatje bij de thee. Alleen buiten de deur doe ik voor de gezelligheid ´gewoon mee´. Maar vorige week was het wat dat betreft behoorlijk kaal. Geen verjaardagen, bruiloften of andere feestelijke gelegenheden. Dat kwam m´n gewicht kennelijk ten goede :-).

De heerlijke zaterdagse frieten, die Willem bakte, heb ik in elk geval NIET aan me voorbij laten gaan. Verre van dat, zou ik willen zeggen. Het is de enige maaltijd van vorige week waarbij ik méér at, dan nodig was. Mmmm, wat waren ze weer lekker!!

Vorige week vroeg iemand me, of ik eens wilde bloggen over die zelfgemaakte frieten. Maar daar heb ik al eens over geblogd. Alleen is dat heeeeeeel lang geleden, namelijk op 28 oktober 2008. Leuk om te zien, dat we 8 jaar geleden ook al zelf zo onze frieten bakten :-). Alleen hebben we inmiddels een andere frietpan. Een semi-professionele met twee bakken, waarin elk 6 liter olie gaat.

En we redden het de laatste tijd ook niet altijd meer met 5 kilo aardappelen. Vooral niet als er een paar gasten meeëten. Willem zit steeds vaker 7 1/2 kilo te schillen. Zaterdagochtend grepen we dan ook mis. Er stond nog maar een halve zak. Dus reden we snel naar onze aardappelleverancier: van Os in Papendrecht.

We namen 30 kilo patatbonken, 30 kilo gewone aardappels (Frieslanders in dit geval) en namen ook meteen 22 kilo appels en twee kistjes stoofpeertjes mee. Vijftig euro armer, maar een flinke voorraad rijker, reden we weer naar huis.

Later die dag deed ik nóg een volume-aankoop: 25 kilo droogvoer voor het konijn en de cavia. En meteen maar twee grote balen stro en een flinke baal houtsnippers. De beestjes kunnen er weer even tegen en de winter mag komen.

De berg wasgoed was ook weer volumineus. Wanneer niet? Voor de grap maakte ik een foto van Dirk z´n stapel schoon goed en appte hem even door. Dirk wil binnenkort op zichzelf gaan wonen. Maar dan kost dit hem dus vast een halve zaterdag ;-).

Tja...in een groot gezin gaat alles sowieso vaak in grote volumes. En op zaterdag lijkt dat allemaal een tikje erger. Dan wordt er ook brood in bulk gebakken, want: meteen voor de zondag.

Zes brooddegen staan te rijzen op de piano.
Waarom ook niet?

En Maria was weer druk met haar zaterdagbaantje: inpakken voor de webshop. Dat zijn ook aardige volumes!

Tarwemeel en tarwebloem is er eigenlijk elke zaterdag wel in te pakken. Maar daarnaast is het vaak thematisch. De ene keer een zaterdag waarop Maria heel veel kruiden inpakt. De andere keer zijn de zaden en pitten aan de beurt. Afgelopen zaterdag was het vooral Keltisch zeezout. Geen flauwekul :-).

Zo vliegt de zaterdag altijd voorbij. Het enige rustmoment is het zaterdagochtend-bakkie-koffie bij Willem z´n moeder. Voor de rest zijn we lekker bezig en vraag ik me af, hoe we het ´vroeger´ voor elkaar kregen om op zaterdagmiddag ´vrij´ te zijn en leuke dingen te doen. Tegenwoordig is het meer: leuk werk doen. Tja...

Vele kleintjes maken één grote

Ik sta in de bespaarstand. En dat voelt prima. Wel moet ik af en toe consessies doen. Als ik moet kiezen tussen goedkoop of iets minder gezond, dan kies ik (nu) voor goedkoop. Als ik moet kiezen voor goedkoop of iets lekkerder, dan kies ik (nu) voor goedkoop. Enzovoorts.

Gisterenavond deed ik zo consessies bij het koken van macaroni. Normaal gesproken koop ik volkoren macaroni, vanwege meer vezels, meer voedingswaarde enzovoorts. Nu kocht ik de allergoedkoopste macaroni bij Albert Heijn. En dat was witte. Dat scheelde me echt teveel in prijs in vergelijking met de volkoren versie. Ik betaalde 39 cent per 500 gram voor de Basic versie. Normaal gesproken gaat er lekker veel groenten in en voor de vleeseters (runder) gehakt. Het gehakt is het duurste ingrediënt. Weglaten? Dan maak ik geen vrienden ;-). Vooral Willem is een echte vleeseter. Ik had nog een restje gehakt in de koelkast en besloot daar een blik boterhamworst bij te doen. Ik kocht een groot blik met 440 gram worst voor 1,19. En ja, daar zaten e-nummers in, die je níet in gehakt aantreft. En die ik liever ook niet voorschotel. Een consessie toch maar weer...De macaroni viel uiteindelijk erg lekker uit en de pan ging tot de bodem toe leeg. 

De laatste tijd kom ik vaak bij Albert Heijn. Dat komt, omdat het postkantoor er tegenover zit. En daar kom ik elke dag om de pakketjes van m´n webshop te brengen. Het is dan een kleine moeite om even naar binnen te wippen voor een verloren boodschapje. Ik check dan meteen of ik 50% kortingsstickers tegenkom op artikelen die ik nodig heb. Gisteren ging ik om vleeswaren. Leendert en Hans nemen regelmatig vleeswaren mee naar hun werk voor op de boterham en die waren helemaal op. Tot mijn vreugde kwam ik afgeprijsde vleeswaren tegen. Ze waren aan de datum. Maar dat wil niet zeggen, dat ze dan niet meer te eten zijn natuurlijk! Ik blijf wel altijd goed opletten. Als zo´n sticker op één of andere dure, ambachtelijke, speciaal gesneden of weet-ik-veel wat voor exotische vleeswaren zit, dan ben ik, óók met 50% korting nog duur uit in vergelijking met de gewone basis-vleeswaren.

Verderop in de winkel viel mijn oog op twee potten Basic fritessaus met de beroemde sticker. Met de houdbaarheid was niets mis. Waarschijnlijk krijgt de fritessaus een ander etiketje ofzo. Normale prijs 0,60 en nu voor slechts 0,30. Jammer dat er niet méér stonden :-).

Vandaag kwam ik zomaar één fles afgeprijsde Basic currysaus tegen. Houdbaar tot ergens in 2018. Maar ik zag op het schap staan, dat er binnenkort nieuwe flessen komen. Er zit nu 1030 gram in voor 1,15. In de nieuwe flessen komt 990 gram. Ik ben benieuwd tegen welke prijs...Ik heb het vaker gezien: de prijs blijft hetzelfde, maar de inhoud van de verpakking wordt stiekem kleiner. Zo word je gewoon bedot dus. Maar goed. Ik heb die ene fles nu voor half geld. En dat is leuk. Evenals de twee flessen inmaakazijn, die ik met sticker kocht. Die komen wel weer van pas als ik iets op zoetzuur inmaak. Ook nam ik mosterd mee voor de halve prijs. Het was een dure mosterd, die nu, afgeprijsd, ietsiepietsie boven de Basic mosterd uitkwam. Ik was heel benieuwd hoe deze dure mosterd zou smaken. Nou, die bleek verrukkelijk!! Ik ga morgen kijken, of er nog wat afgeprijsde potten staan. Die neem ik dan fijn mee. De mosterd is nog heel lang houdbaar. Ik denk, dat het een merk is, wat eruit gaat.

Vandaag deed ik opnieuw consessies bij het eten koken. Deze keer consessie aan de smaak. Ik maakte gestoofde vis met (verse) worteltjes en doperwten en gekookte aardappels. En ja, die vis? Dat was de goedkoopste: diepvries koolvisfilet. Voor vier stuks betaalde ik 1,83. We waren vanavond met z´n twaalven. Dus kocht ik drie pakken. Voor ieder een stukje vis van 100 gram. ¨Wanneer eten we weer eens van die lekkere platte vissen, die opa altijd bracht,¨ vroeg Henk. Tja...mijn vader bracht geregeld verse tongetjes. En ook weleens (voor een feestdag) verse zalmmoten. Die tijd is voorbij, Henk....Verse vis is gewoon veel te duur voor ons grote gezin. Maar de koolvis was verder prima, hoor. De pan ging ook vandaag weer schoon leeg.

Ik kijk ook altijd even voor afgeprijsde vla, of andere toetjes. Met 50% korting is het soms voordeliger dan zelf maken. Maar als ik geen afgeprijsde pap tegenkom, maak ik het natuurlijk gewoon zelf. Gisteren maakte ik hopjesvla. Heel simpel:

Nodig:

1 liter melk

80 gram maizena

60 gram suiker (of meer, als je van zoet houdt)

2 tl oploskoffie

Breng de melk aan de kook, maar houd één kopje apart. Roer de maizena en de suiker met de apart gehouden melk tot een papje. Voeg het papje toe aan de kokende melk en roer goed door. Zet het gas uit en roer als laatste de oploskoffie erdoor. Laat afkoelen met een deksel op de pan, of leg een stukje huishoudplastic over de pap tegen velvorming. De hopjesvla is veel lichter dan die uit de winkel. Maar er zitten dan ook geen kleurstoffen in. De smaak is heerlijk. 

De oploskoffie was deze keer met dank aan Defensie. Koos was vorige week op bivak. Hij krijgt dan op sommige dagen een overlevingspakket uitgereikt. Daar zit van alles in en wat hij over houdt, levert hij bij mij in. En dat komt dan gewoon weer van pas :-).

AGF-inkopen en nog een slingertje aan het opruimproject

Vanmorgen liep ik me wat op te doffen. Schone jurk aan, haren netjes, fijne schoentjes aan. Ik ging namelijk naar 'de boer' (Van Os) om AGF-inkopen te doen. Wie mij kent, vraagt zich nu direct af, waarom ik me daarvoor moet opdoffen. Want ik maak me er normaal gesproken niet druk over, hoe ik eruit zie. Het had dan ook een reden. Ik moest op de foto. Bij de boer, ja. Het is voor een artikel in Terdege over voedselverspilling.

Ik kom al jaren bij Van Os. Misschien al wel 15 jaar. Ik zou het niet precies weten. Normaal gesproken ga ik er tegen sluitingstijd heen en dan krijg ik overschotjes tegen een klein prijsje. Vandaag moesten we echter ook rekenen met de agenda van de fotograaf en we hadden met z'n drieën afgesproken, dat het ergens tussen 10 en 11 uur gebeuren zou.

De boer zou, net als anders, mijn kar(ren) volladen met overschot en 'kneusjes'. Je moet dan denken aan bananen met een plekje, aardbeien die snel op moeten enzovoorts. En de fotograaf zou plaatjes schieten.

Daar ging ik dus. Voor mijn gevoel 'in vol ornaat'. Van Os had al het één en ander voor me klaargezet. En verder kon ik ook los in de winkel. Stoofperen voor een habbekrats. Leuk! Omdat het van de winter niet echt koud geweest is, zijn er nog veel stoofperen over. Die moeten nu snel weg. Daarom heeft van Os een actie: een grote tas vol voor maar 2,50. Stoofperen laten zich heel gemakkelijk inmaken. Je stooft de peertjes, zoals je gewend bent. Je doet ze gloeiend heet in brandschone potten met een schroefdeksel. De deksels trekken bij het afkoelen vacuüm (je hoort een plop). En zo kun je de peertjes gemakkelijk een jaar (en ook wel langer!) bewaren.

Er was andijvie. Er was rabarber. En ik vulde m'n voorraadje aardappels en uien aan. Er was een grote, dikke watermeloen met een schimmelplekje op de schil. Geen probleem. Die meloen zouden we vandaag nog gaan aansnijden. Mmm, we zijn er allemaal dol op.

Nadat er een hele reportage was gemaakt van een perenscheppende Teunie, een blaadje spinazie etende Teunie, een Teunie met de boer die de kar vult, een auto-vullend duo en vast nog wel één en ander wat ik alweer vergeten ben, zat deze 'klus' er voor mij weer op. Ik kon met de buit naar huis :-).

Het hele gedoe had me natuurlijk meteen uit m'n ritme gehaald. Maar gelukkig maakte de middag veel goed!

Maaike kwam aan het begin van de middag thuis en ik vroeg haar, of ze nog even helpen wilde in de garage. En ja, natuurlijk! Want opruimen is verslavend. Echt waar, hoor :-). Je krijgt er energie van!

We spraken af wat we wilden doen. In elk geval de hoek met groenten en fruit aanpakken. Alles nalopen, de hoek leeghalen, de vloer schoonmaken en al het vers gehaalde spul daar stallen. En dan was het meteen een goed plan, om de koelkast (we hebben in de garage een tweede koelkast staan) na te lopen en te ordenen, zodat koelkastspul (zoals aardbeien) erin konden. En, als we dan toch bezig waren: de vloer voor de voorraadkasten leegmaken en schoonmaken. Want daar was stiekem van alles neergezet: zakken voer voor de dieren, zakken meel, een groot pak toiletpapier wat niet in de kast pastte, een rekje kruiden enzovoorts. Echt reuze onhandig, vooral omdat de maandboodschappen ook juist werden bezorgd: 8 grote veilingkratten met boodschappen. Die moesten weer keurig in de kast. Fijn als er daarbij niets in je actieradius staat.

Zo gezegd, zo gedaan. Het was weer buffelen hoor. We verzamelden weer het nodige aan zooi!

Het verschil mag er zijn! We kregen al opmerkingen over 'echo' in de garage en 'veranderde plattegronden'. Jan hing uit zichzelf meteen uit school z'n jas en tas aan de juiste haak. Zo gaat dat: rommel trekt rommel aan, maar andersom werkt het ook. Als de boel geordend is, wil je dat graag zo houden.

In de AGF-inkopen vond ik twee grote zakken krieltjes. Officieel over de datum, maar daar malen wij natuurlijk niet om. Weet je hoe lekker ze waren? Het was feest! Ik kookte de krieltjes en daarna werden ze gefrituurd. Ik bakte vis (tongetjes) en maakte een grote schaal sla klaar. Met een royaal stuk watermeloen voor tóe, was het een echt feestmaal! En er zijn weer 4,4 kilo krieltjes van weggooien 'gered'. Dat is mijn kleine bijdrage aan het tegengaan van voedselverspilling.

Minimaliseren, maar ook hamsteren.

Een mens zit raar in elkaar. Dit mens toch zeker wel!

Voor de zomer vakantie heb ik me een paar weken bezig gehouden met minimaliseren qua spullen. Elke werkdag verzamelde ik 10 dingen die weg mochten. Veel ging er naar de kringloopwinkel, veel ging er naar de stort, er verdwenen wat spullen via m'n marktplaatswinkeltje en de rest gaf ik weg.

In de zomervakantie stopte ik er mee. De teller stond toen op 377 dingen die uit ons huis verdwenen waren. Maar dat was slechts een begin. Ons huis stond (staat!) nog veel te vol. Ik besloot om na de zomer verder te gaan met mijn minimaliseer-actie.

Helaas lukte het me niet meer om de draad op te pakken. Af en toe zette ik nog wel weer zo'n prachtig stapeltje klaar voor de kringloop. Maar dat mag geen naam hebben. Deze week heb ik echter eindelijk de draad weer opgepakt. Ik ben met de meest volgepakte en rommeligste ruimte in ons huis begonnen: de garage.

Ik heb m'n actie een beetje veranderd: mijn streven is niet meer om elke dag 10 dingen uit ons huis te verwijderen, maar om elke dag een half uur geconcentreerd in de garage bezig te zijn. Nu, na drie keer een half uur, is het resultaat al goed te zien! Er is al heel wat meer loopruimte. Heerlijk is dat. Ik heb de smaak echt te pakken. Vanmorgen heb ik besloten om weer foto's te maken van alles wat er verdwijnt. Gewoon zomaar, voor de stimulans. Ik heb al visioenen van een fijne, overzichtelijke, lege(re) ruimte :-).

Raar genoeg gaat het minimaliseren bij mij tegelijk gepaard met hamstergedrag. Maar dat hamsteren is dan niet van spullen, maar van voedsel. En dat is toch wel anders. Minimaliseren en hamsteren kunnen toch wel heel goed samengaan ;-).

Ik houd ervan om een ruime voedselvoorraad te hebben. Op die manier hoef ik niet voor elk wissewasje naar de winkels. Al minstens 15 jaar doe ik maar eens per maand de grote boodschappen. Daar heb ik al vaker over geschreven. In de winter is het extra handig om een goede voorraad te hebben. Je kunt dan in dure periodes mooi profiteren van de voorraden die je in goedkopere tijden hebt aangelegd.

Vandaag heb ik een fijne voorraad paprika's klaargemaakt. Annemiek schreef er dinsdag ook juist over in haar mijmeringen (tip 3). Van de winter zijn paprika's duur. Nu kocht ik maandag aan het einde van de markt een hele voorraad voor maar 1,50.

De meeste waren nog prima. Een enkele was wat rimpelig. Dat deert me niet. Slechts vier stuks verdwenen in de groene container vanwege (te) rimpelig of rot. Het kostte me een uurtje om de paprika's te verwerken. Toen lagen er 16 porties in Ziplockzakjes klaar voor in de vriezer.

Daarnaast hield ik nog een grote portie over waar ik voor vanavond rundergoulash mee maakte. Voor mezelf maakte ik een vegetarische versie.

Lekker! De bodems werden bijna uit de pannen geschraapt :-).

En zo rommel ik maar wat aan. De weken zijn goed gevuld. Drie weken op rij heb ik op de woensdag een workshop 'Bak je eigen brood'. Daarmee ben ik, inclusief de voorbereiding en het opruimen, toch wel een hele dag zoet. Maar ik doe het graag. Het is steeds zó leuk om zo'n groep vrouwen in te wijden in de geheimen van het brood bakken. Als ik ze dan helemaal enthousiast om thuis aan de slag te gaan de deur uit zie gaan is mijn dag weer goed :-).

Gisterenmiddag ben ik met Henk naar de opticien geweest om z'n bril op te halen. We hebben hem bij een oud-klasgenoot van mij gekocht: Henk Roukens. Sinds een paar weken heeft Henk een optiek in Alblasserdam. Het was erg leuk om bij hem een bril uit te kiezen. Hij heeft er echt zicht op wat bij iemand past.

Zelf moet ik ook aan een nieuwe bril. Mijn glazen voldoen al lang niet meer. Het is echt hinderlijk aan het worden, vooral in het verkeer. Henk Roukens heeft de meting gedaan en dat bevestigde mijn vermoeden: ik ben hard aan sterkere glazen toe. En omdat de min-kant nu nog sterker wordt, was het voor het eerst ook nodig om ietsje plus te nemen. Een leesgedeelte dus. Helaas kunnen dat soort glazen niet in mijn huidige montuur, omdat dat daarvoor te klein is. Jammer, want ik was mijn bril nog helemaal niet zat. En bovendien zat ik ook niet op de kosten van een nieuw montuur te wachten. Maar wat moet, dat moet. En nu ik eenmaal de knoop heb doorgehakt en Henk mij heeft geholpen met het uitkiezen van een mooi montuur, kijk ik toch wel naar mijn nieuwe bril uit.

Dinsdag ben ik weer met Maria op controle geweest voor haar gebroken arm. We hebben wel twee uur in het ziekenhuis gezeten! Eerst moesten we wachten voordat we in de gipskamer terecht konden. Daar was het vervolgens wachten op de orthopeed, die ging bepalen wat er moest gebeuren. Het (zware) gips moest eraf en er moest een röntgenfoto worden gemaakt. Bij de Röntgen was het ook weer wachten. We werden weer teruggestuurd naar de orthopeed, die de foto moest beoordelen. Daar kwamen we om 13.00 uur aan en kregen te horen dat de dokter tot 13.30 uur lunchpauze had. Tja, die beste man moet natuurlijk ook een keer eten. We zijn toen zelf ook maar even wat gaan eten. Om 13.30 zaten we weer in de wachtkamer, want we zouden als eerste van het middagspreekuur geholpen worden. Eindelijk, om 13.45 kwam de dokter en werden we binnengeroepen. De dokter bekeek de fotos, liep de kamer uit, kwam weer terug, keek nog een keer en vertelde zijn plan: eerst nog drie weken gips zoals ze had (tot boven de spierbal). Dan terugkomen voor nieuw gips. Haar elleboog moet er dan uit en ze krijgt dan alleen gips om haar onderarm. Dat moet dan ook nog weer twee tot drie weken zitten. Voorlopig dus nog vijf tot zes weken gips, terwijl ze er al 2 1/2 week in zit. Best lang dus! Maar goed. Maria koos een mooi roze kleurtje en was heel blij met het lichtgewicht gips wat ze nu heeft.

Zo loopt de week weer lekker vol en hoef ik me niet te vervelen. Morgen wil ik nog een dagje opruimen en poetsen. Dat gaat zo fijn met het lekker lichte herfstweer!

Verwerken en bewaren van groenten en fruit

Langzaam maar zeker is de voorraad groenten en fruit, die ik vorige week maandag kocht, verdwenen. Verdwenen in magen en potten en diepvries enzo :-).

Er was deze keer een enorme hoeveelheid bananen te verwerken. Ik had drie bananendozen die alledrie tamelijk vol zaten. Ik betaalde er slechts 3 euro voor en als je dan hier en daar wat moet weggooien doe ik daar natuurlijk niet moeilijk over. De meeste bananen waren echter nog prima. Een bruine schil wil niet zeggen dat dan de vrucht ook bruin is. Ik heb er van alles en nog wat mee gedaan.

De eerste paar dagen waren de bananen nog goed genoeg om mee te geven naar school en werk. Daarna werden ze té rijp en té zacht. Toen waren ze o.a. perfect om er smoothies mee te maken. Er gingen er wat in de groene smoothies, die wij hier regelmatig bij het ontbijt drinken. Maar ik maakte ook fruitsmoothie voor tussendoor of als toetje. Gewoon alleen bananen met wat (soja)melk of yoghurt in de blender. Heerlijk!

Gebakken bananen als toetje is hier trouwens ook favoriet. Ik halveer de bananen dan in de lengte en bak ze in wat boter bruin. Kaneel erover en smullen maar. Zondag deden we er ook nog slagroom op. Toe maar ;-).

Een grote hoeveelheid bananen verdween in mijn droogapparaat. Eerder droogde ik al eens schijfjes banaan, die ik door de kokosschilfers had gewenteld. Dat was een groot succes, maar ook wel een heel werk. Nu heb ik het mezelf makkelijk gemaakt door gewoon gehalveerde bananen te drogen. Zo verkrijg je een heerlijke, gezonde snack.

Ik maakte ook bananenjam. Het allerlekkerst vinden we de combi banaan-sinaasappeljam. Maar sinaasappels had ik niet in huis. Om het zoete van de rijpe bananen toch een beetje te compenseren heb ik er op een kilo bananen steeds drie uitgeperste citroenen bij gedaan. Dat is vanwege het hoge pectinegehalte van citroenen meteen een goed bindmiddel.

Uiteindelijk heb ik ook heel wat bananen ingevroren. 

Die komen wel weer van pas als de bananen duur zijn en ik ze toch in mijn groene smoothie wil. En ingevroren fruit is trouwen ook heel lekker om puur fruitijs mee te maken. Dat kan gewoon in mijn blender. Vanavond hebben we dat ook als toetje gegeten. Ik deed een restje vla in de blender, twee zakjes ingevroren bosbessen en twee zakjes ingevroren banaan. Een pakje houdbare slagroom maakte het compleet. Zo heb je snel een heerlijk en origineel toetje, bijna voor nop.

Er was ook aardig wat bloemkool. Die hebben we in drie maaltijden opgegeten. Steeds een beetje anders klaargemaakt. Van bloemkool uit de vriezer houden we niet zo en uit de weck is bleh (helemaal tot snot gekookt). Maar wat is er lekkerder dan een simpel bloemkoolprakkie? Daar weten we hier wel raad mee, hoor!

Er was een grote hoeveelheid groenten, waar ik  een lekkere pastasaus in zag. Ik sneed eerst alle groenten die ik daarin wil verwerken in stukjes: alle kleuren paprika, tomaat, aubergine, ui en nog een laatste courgette. Ik fruitte de uien wat aan in olijfolie, deed er vervolgens de andere groenten bij, kruidde het zaakje met Italiaanse kruiden en liet het zachtjes gaar sudderen. Op het laatst ging er nog een bosje verse basilicum door. De volgende morgen heb ik alles door de roerzeef gedraaid en had ik genoeg pastasaus voor 8 weck-literpotten vol. Lekker! De zomer achter het glas.

Ik werd bedolven onder de druiven van iemand die ze anders wilde wegkieperen. Ik heb ze gedurende twee dagen ontsapt in mijn weck-ontsapper. Ik deed daar meteen de witte druiven van de groentenman bij. Dat bijt elkaar niet. Voor de gever maakte ik zo een liter of wat sap. Van de rest maakte ik wijn en heel veel  limonadesiroop.

De rabarber kookte ik tot de allerlekkerste moes. Die ging gloeiend heet in schone schroefdekselpotten en blijft zo nog wel een poos goed. Die potten zijn voor speciale gelegenheden. Kerst ofzo...

Het restje wat niet in de potten paste, ging over de zelfgemaakte yoghurt. Net Boer'n yoghurt uit de winkel. Alleen nog veel lekkerder natuurlijk :-). En voor een prikkie.

Van de prei hebben we ook al twee keer gegeten. Eén keer gewoon gestoofd en één keer in een ovenschotel met banaan. We hebben nog één portie liggen.

Dit was de hoofdmoot en waar ik foto's van gemaakt had.
Je ziet dat je zo voor 25 euro een groot gezin gedurende twee weken van de nodige vitamines kunt voorzien!

De kop is er weer af

Ziezo. De kop is er weer af. Ik was van plan vandaag eens lekker in huis bezig te zijn. En dat is aardig gelukt. Ik had een prachtig lijstje opgesteld van klusjes die ik vandaag wilde doen. Wat daar op stond?

- de vaat wassen
- drie broden bakken
- twee wassen doen
- een uur strijken
- ramen zemen buiten
- ramen zemen binnen
- naar de markt voor groenten, fruit, lam, hanen en violen
- inkopen opruimen
- plantenbakken bij de voordeur opnieuw beplanten
- bovenverdieping opruimen
- beneden stofzuigen en voor het zicht stoffen
- 10 dingen uitzoeken die het huis uit mogen
- pruimenjam koken

Overal staat nu een streep doorheen, behalve door het beplanten van m'n bloembakken. Dat komt omdat ik geen violen vond. Misschien is het nog te vroeg voor winterviolen. Ik ga morgen nog maar eens kijken. En anders plant ik er wel iets anders in. Alles beter dan de uitgegroeide, armetierige geraniums die er nu in staan ;-).

Ik ging dus naar de markt. Voor groeten, fruit, lam en hanen. Dat is nog wel een leuk verhaal. Regelmatig ga ik op maandagmiddag na vieren naar de markt. De groenteboer heeft vaak spullen waar hij vanaf wil en belt me dan of ik kom. Voor een habbekrats laad ik dan mijn auto vol.
Er is ook vaak een meneer die groente-afval voor zijn dieren komt halen. We maakten al eens een praatje. Zo ook vorige week. Ineens vroeg die meneer of ik soms ook interesse had in grote mesthanen. Nou, daar had ik zeker wel interesse in. En zo wisselden we telefoonnummers uit en ik beloofde deze week weer naar de markt te komen. Dan zou hij hanen voor me meenemen. Geslacht en wel, gelukkig ;-).
Maar later belde de meneer me op, of ik soms ook een lam wilde. Hij had een lam lopen wat net van de moeder af was en dat wilde hij slachten. We werden het snel eens over de prijs en zodoende kwam ik vandaag niet alleen met groenten en fruit thuis, maar ook met hanen en een lam. Allemaal vlees hier zo uit de polder. Tja, zelf eet ik het niet, maar er zijn hier afnemers genoeg in het gezin. Ze verheugen zich er al op dat ik het ga klaarmaken.

Zelf houd ik het op groenten en fruit. En voor de prijs hoef je dat ook al niet te laten. Zo op het einde van de markt is er het nodige wat voor een zacht prijsje weg mag. Kijk, dit kocht ik allemaal voor 25 euro:

Natuurlijk zitten er spullen bij met een plekje of een vlekje of wat snel op moet. Maar wij zijn hier niet zo kieskeurig. Kijk, de bananen zijn al wat bruin. Maar juist zó op z'n lekkerst!

Van de andijvie moeten de buitenste bladeren eraf.

De bloemkolen waren gevallen en hier en daar beschadigd.

De preien hadden in de regen gestaan en waren een beetje geel geworden.

En de rabarber stelen moeten een stukje ingekort worden ;-).

Een kniesoor die daarop let.

Ik ben er weer heel blij mee. Misschien is het wel leuk om de komende dagen te laten zien hoe ik het één en ander verwerk.

Vanavond is er alvast wat van deze voorraad bij de warme maaltijd op gegaan: broccoli en komkommers. Heerlijk met gekookte aardappels, een stukje rollade en honing-mosterdsaus. Als toetje was er voor iedereen een banaan.

Ook ging er een bloemkool en een komkommer naar de moeder van een vriendinnetje van Henk. En de moeder van een vriendin van Maria kreeg een bloemkool, een komkommer en een meloen. Van zo'n rijkdom is het gul delen.

Er was vanavond een lezing in de kerk over het geweten en gewetensvorming. Daar ben ik met een paar kinderen naar toe geweest. We waren om ongeveer half 10 thuis. En nadat we thee hadden gedronken ben ik nog even de keuken ingedoken. Zaterdag kreeg ik pruimen die nodig op moesten. Ik had er al wat verwerkt in pruimenijs. Van de rest heb ik jam gekookt. Daarbij gebruikte ik een paar citroenen van de voorraad van vandaag.

En zo is er niet alleen de kop vande week en van het werk af, maar ook van mijn groenten- en fruitvoorraad.

Druk in de vakantie

Ik heb het druk. Druk in de vakantie! Klinkt dat niet raar? Ja, dat klinkt raar! Maar dat komt omdat ik geen ander woord voor 'druk' kan bedenken. Vakantiedrukte is namelijk helemaal niet erg, terwijl 'druk' best wel erg klinkt. Ik heb er tenminste een hekel aan om het woord 'druk' te gebruiken. Nou ja. Tot zover mijn gedachtenspinsels over 'het druk hebben'. Ik ga er maar eens snel over bloggen.

Vorige week schreef ik al over de verjaardag van Henk. Henk was op donderdag 7 augustus jarig. Die dag daarvòòr was ook zo'n gezellige vakantiedag waarover geblogd moet worden ;-).
Het was dus woensdag. Woensdag 6 augustus. En ik had bedacht om die morgen een taart te gaan bakken voor de kookrubriek in Terdege. Juist toen ik mijn fotohoekje had ingericht en de eerste foto had gemaakt stopte er een bekende auto voor de deur. ¨Tante Ellen en ome Marco!!¨, juichten er meteen een paar kinderen. En ja hoor, daar waren ze :-).

Ellen had heimwee naar me, zei ze. En dus waren ze al vroeg uit Tholen vertrokken en via een omweg naar Alblasserdam gereden, in de hoop dat we thuis waren. Jawel hoor! En we zetten eerst eens gezellig een pot thee.

Ellen vond dat ik maar verder moest gaan met mijn bakwerk. Geen denken aan! Die taart schoof ik heerlijk door naar 'morgen'. Vrienden gaan voor. Al snel had Ellen een plannetje bedacht. Marco zou met de aanwezige kinderen naar een speeltuin gaan. Het werd de speeltuin/kinderboerderij in Hendrik Ido Ambacht. Jan wist wel ongeveer de weg en met de route op de tablet erbij moest dat goed komen.

Intussen hadden Ellen en ik de gelegenheid om de praatdraad weer verder op te nemen :-). Maar Ellen had óók nog een ander plannetje. 'Wanneer denk je dat Maria thuiskomt,¨ vroeg ze. ¨Nou, ik denk rond de middag,¨ zei ik. ¨Zullen we dan naar de stad gaan om haar schoolspulletjes te gaan kopen?¨ Keileuk plan! Gelukkig kwam Maria al snel thuis en was dolblij toen ze van het plan hoorde.

We reden gezellig met z'n drietjes naar Dordrecht. Het was voor mij al de tweede keer die dag dat ik naar Dordrecht reed. 's Morgens om 8 uur had ik namelijk Leendert en Koos daar op de trein gezet. Leendert had twee dagkaarten gekocht en zou samen met Koos naar Limburg gaan.

Ok dan. Twee keer Dordrecht in een paar uur tijd. Da's dan vakantiedrukte, of zoiets ;-).

We liepen naar V&D. Want daar mocht Maria van suikertante Ellen alles kiezen wat ze maar mooi vond. Wat een feest voor de aanstaande brugpieper! Ze mocht bovendien ook nog de allermooiste tas uitkiezen, want die geeft oma Bakker traditiegetrouw aan elk kind dat naar de Middelbare School gaat. Maria koos een heel leuke Pip-rugtas, waar zelfs al 20% korting op zat. Het loont kennelijk om niet al te vroeg zulke schoolinkopen te doen! Daarna koos ze een Oilily-agenda, Oilily schriften en een Oilily-etui. Ook alle andere benodigdheden -potloden, rekenmachine, puntenslijper, schaar enzovoorts- werden met zorg en op kleur gekozen. En, zo leuk, volgens mij genoot Ellen er net zo van als Maria!

Om de keuze te vieren én omdat het inmiddels al ver na lunchtijd was, trakteerde ik op iets lekkers bij La Place. Ellen en Maria gingen voor een saucijzenbroodje, zelf nam ik iets vegetarisch. Het was heerlijk genieten daar op het dakterras!

We dwaalden op onze tocht naar beneden nog wat langs de uitverkoopbakken en ik zag daar echt mooie dekbedhoezen voor de bedden van Leendert en Dirk. Ik was daar al een tijdje naar op zoek en nu liep ik er zó tegenaan. Heerlijk afgeprijsd, compleet met bijpassende hoeslakens voor maar 3 euro per stuk. Blij liep ik naar de kassa en kreeg daar bijna ruzie met  werd daar blij verrast door Ellen. Zij stond erop de hoezen voor me te kopen. Veel te gek, zo'n zus vriendin :-)

Toen we thuiskwamen was Marco met de kinderen ook juist thuis. Prima timing. Marco ging even  voor een powernap op één van de bedden van de jongens. Ellen en ik strekten onze beentjes terwijl we kletsten. Voor we het wisten was de middag om en kwam Willem thuis uit z'n werk. ¨Blijven jullie toch wel eten,¨ vroeg hij aan Ellen en Marco. ¨O ja, leuk,¨ vonden ze. Maar wat zouden we gaan eten dan? Ik had vage plannen voor een pan nasi, waarvoor ik alles in huis had. Maar Ellen riep spontaan: ¨Pannenkoeken!¨ En die roep werd, even spontaan, gevolgd door een echo in veelvoud: ¨Pannenkoeken. Pannenkoeken. Pannenkoeken.¨

Prima hoor. Voor pannenkoeken heb ik natuurlijk ook altijd alles in huis ;-). Ik maakte een teil met beslag en met mijn twee nieuwe pannen bakte ik in een ommezien een enorme stapel. Spek-, kaas- en naturelpannenkoeken. Aanvalluhhhh

Al snel na het eten gingen Ellen en Marco weer naar hun vakantiehonk. Ik had niet zoveel zin meer om nog huishoudelijk werk ter hand te nemen. Ik had meer zin om m'n nieuwe haakgaren te gaan uitproberen. Ja, ja, wat heb ik het toch druk, he? Wat is vakantiedrukte toch helemaal niet erg, he!

Afijn. De volgende morgen moest ik dan toch wel mijn schandalige geluier bekopen. Die dag moest ik extra vroeg uit de veren om alles weer op tijd in orde te krijgen voor Het verjaardagsfeestje van Henk

Maar ook dat kwam helemaal goed.

Wat zit ik me toch druk te maken over vakantiedrukte?

-wordt vervolgd-