Een dag meelopen?

Willem heeft vakantie. En Maria heeft óók vakantie. Mijn werk loopt gewoon door. Maar ik sta toch ook wel een beetje in vakantie-stand. 

Loop je gezellig een dagje met me mee?

Weer aan het werk!

Na een onrustige nacht stond ik vorige week maandagochtend op, om weer aan het werk te gaan. Ik had er zin in! Maar ik was ook onrustig. Ik zag zóveel werk en wist haast niet waar ik moest beginnen.

Hoe het verder ging

Vorige week maandag schreef ik opgetogen over de fijne, gewone, dag. Eén gewone dag vind ik eigenlijk al iets bijzonders. Kun je nagaan, hoe ik terugkijk op vorige week. Dat was namelijk een héle, heel gewone, en daarom heel bijzondere, week :-).

Het fijne van ´gewoon´

Hè, hè, wat ben ik blij, dat eindelijk alles weer gewoon is!! Niets fijner dan gewoon gewoon!

Puntjes?

Het leek me heerlijk om in de weken, dat ik geen workshops geef, eens lekker veel puntjes op ´i-tjes´ te zetten. Er liggen hier zóveel werkjes, die net niet af zijn. Of die al té lang wachten om eens ter hand genomen te worden. 

Loop je een dagje mee?

Op donderdag heeft Maria meestal haar vrije dag. Op zo´n dag is het mijn huishoud-dag. Dan sla ik het inpakken van de web-bestellingen een keer over en kan ik even lekker in huis doorwerken. En dat is toch best weleens fijn! 

Loop je een dagje mee?

M´n bedoeninkje in de polder

Wat kan ik elke dag toch blij zijn met m´n bedoeninkje hier in de polder! Ik vind het steeds nog zó bijzonder om hier te mogen wonen. Ik heb er echt m´n hele leven naar verlangd. Op den duur had ik het weliswaar uit mijn hoofd gezet, omdat ik dacht, dat het gewoon niet voor ons bestemd was. Maar toen is het onverwachts toch op ons pad gekomen. We wonen hier nu bijna 3 1/2 jaar en ik denk, dat ik het nooit ´gewoon´ zal vinden. 

Ik houd van het boerenleven waar ik nu middenin woon. De bedrijvigheid vorige week, toen ´ineens´ overal tegelijk gras van het land gehaald moest worden. Moet je kijken:

Hollandser kan het niet :-).

Pasen zonder plannen en verder een volle week

Tegenwoordig maken wij niet zoveel plannen meer voor feestdagen. Het komt er vaak op neer, dat we fungeren als een soort toevluchtsoord/stamkroeg voor ons kroost :-). En dat is helemaal goed. De kinderen moeten zich niet verplicht voelen om op deze dagen bij ons aan te komen. Niets is zo frustrerend voor gezinnen met jonge kinderen, dan dat ze op vrije dagen toch allerlei verplichtingen hebben.

Een dagje huis en tuin

Donderdag is het Maria´s vrije dag. En als we op woensdag helemaal ´bij´ zijn met het verzenden van de bestellingen in de webshop, sla ik op donderdag weleens een dagje over met orders klaarmaken en verzenden. Ik vind het fijn om dan een dag even flink in huis en tuin aan de slag te gaan.

Ouderwets huishouden

Deze week ben ik gewoon lekker bezig met ouderwets huishouden. Ik geniet ervan! Gewone, simpele handelingen, die ervoor zorgen dat alles goed marcheert. 

Van de lamme en de blinde

Er is hier iets raars aan de hand. Misschien waart er een nieuw virus rond? Het besmettelijke rugpijn-virus? Gisteren viel Maria al uit vanwege rugpijn. En vandaag was ik de klos! 

(Even een aanvulling, omdat ik al gemaild werd en ook de voicemail was ingesproken: het is geen omikron. Heel attent werd ik erop gewezen, dat lage rugpijn een symptoom is van omikron. Maar in dit geval gaat het bij Maria om extreem vastzittende spieren, waar de fysiotherapeut aan werkt. En bij mij is het wellicht een verdraaiing of kou o.i.d. en gaat het met smeren gelukkig alweer een stuk beter).

Wonderschoon

Wat was het wonderschoon buiten, vandaag! Ik heb er zoveel ik kon van genoten. Vooral toen ik vanmorgen met Ciara het rondje liep. Het is jammer, dat mijn mobiel (nog) kapot is. Maar ik heb toch wat fotootjes kunnen maken, voordat ik ging lopen.

Weer aan het werk

Vanmorgen ben ik weer aan het werk gegaan, na twee lange, emotionele en verdrietige weken. Vreemd om nu een logje te tikken en te weten, dat één van mijn trouwste lezers het niet meer leest...

Zomervakantie 2021, een thuisdag en cassave

Voor vandaag hadden we een thuisdag gepland. We hadden wat karweitjes, die afgevinkt moesten worden. En verder is er natuurlijk ook niets mis met een fijn thuisdagje :-).

Zal ik wel, of zal ik niet ... ???

Vrijdag voelt altijd een beetje ´vrij´. Willem werkt dan voor Eenvoudig Leven en we kunnen dus zelf onze tijd indelen. Het was dan ook geen probleem, dat Willem vanmorgen Jan heen-en-weer reed, die z´n schoolboeken moest gaan inleveren.

Het was verleidelijk om een beetje een lummeldag te nemen, door géén inhaalslagje te slaan. ¨Zal ik wel, of zal ik niet?¨ vroeg ik me af. Maar nee. Het werd wèl! Ik heb tenslotte met mezelf afgesproken om élke dag een inhaalslagje te slaan. In elk geval totdat Willem vakantie krijgt. En we hoorden vandaag, dat dat pas op 26 juli is. De beuk er dus maar weer in. Het mag ook best een piepklein inhaalslagje zijn. 

Op een halve vierkante kilomter

Even een klein berichtje om ´bij te praten´.

Ik zit in het Sophia Kinderziekenhuis, waar Maria therapie heeft. Helaas had ik er niet aan gedacht, dat mijn blog hier altijd geblokkeerd wordt en ik alleen kan schrijven, als ik hem thuis alvast geopend heb op m´n laptop. Maar ik ben niet voor één gat te vangen en schrijf m´n logje gewoon in Docs en kopieer het straks thuis wel naar m´n blog.

Zoals altijd zijn de afgelopen dagen weer flink gevuld geweest. En alles gaat nog steeds in slow motion, omdat ik voortdurend bekkenpijn heb. Ik denk erover om er binnenkort toch maar eens mee naar de dokter te gaan en me te laten verwijzen naar een specialist.

Maar goed. Vooralsnog hobbel in in sloom tempo maar wat voort en ook slakken komen wel op hun bestemming.

Om snel weer bij gepraat te zijn, wordt dit een logje met veel beeld en wat minder tekst.

Zaterdag was het aardbeiendag. Voor het eerst dit seizoen maakte ik weer jam voor de webshop. De groenteboer had prachtige aardbeien in de aanbieding en ik kocht 13 kratjes van 4 kilo. Dik 50 kilo dus. De aardbeien waren rijp, maar nog helemaal goed. We zijn in die 50 kilo maar 2 aardbeien met schimmel tegengekomen! Maria en ik haalden de aardbeien al vroeg op

en gingen aan de slag met ontkronen. Ook Maaike hielp nog een poosje. En omdat de aardbeien mooi groot waren, schoot dat snel op.

Aan het einde van de ochtend was alles klaar en konden we gaan koken. Inmiddels was ook Jan-Hendrik, Maria´s vriend, van de partij. We hebben tot half 3 in een treintje gestaan en hadden toen 127 potjes klaar!

Daarna moesten Maria en Jan-Hendrik weg en heb ik nog 2 pannen alleen gedaan. De laatste 9 kilo schoongemaakte aardbeien gingen bij mijn broer in de vriezer. Die komen later aan de beurt. Er waren namelijk nog méér dingen te doen, die dag, dan jam koken.

Al om half 8 ´s morgens waren er twee kitters gearriveerd. Ze hadden een hele klus: het oude kit uit
de oude badkamer moest verwijderd worden en daarna moest alles daar opnieuw gekit worden.
In de keuken ontbraken nog altijd de tegeltjes achter de kookplaat. Die werden door de mannen
netjes aangebracht.

De tegels onder de houtkachel moesten nog worden gevoegd en ook daar was nog wat kitwerk. De nieuwe badkamer

en het nieuwe toilet moesten afgekit worden. En tenslotte hebben de mannen een keurig kitrandje gespoten aan de onderkant van de plinten in de woonkamer en de keuken. Deze hardwerkende mannen moesten natuurlijk wel regelmatig van koffie worden voorzien en ook was er een lekkere lunch.

En dan was er nog de verjaardag van Amarantha, de vriendin van Jan. Vanwege corona zijn we niet bij

haar thuis geweest, maar vierde zij haar verjaardag met ons, bij ons :-). Knus en gezellig. Met kadootjes
en taart.

Maar ook meteen met een kado voor Willem voor Vaderdag. De kinderen hadden de koppen bij elkaar
gestoken en bepaald, dat die bbq van ons écht niet meer kon. Ha, ha. Daar hadden ze wel gelijk in.
Ok, het ding doet het nog. Maar hij ziet er niet meer uit. Hij is dan ook 15 jaar oud en we hebben hem
heeeeeeeeeeeeeel vaak gebruikt! Er werd een nieuw exemplaar uitgekozen en deze kreeg Willem
zaterdagavond overhandigd. Dat zorgde meteen voor een avondvullend programma, want het ding
moest nog in elkaar gezet worden. Daar zijn ze serieus met drie man minstens anderhalf uur mee zoet
geweest :-).

Maar het lukte! En deze week hopen we hem in gebruik te nemen!

De praktische hoes kreeg Willem van mij :-) 

Ons leven speelt zich verder vooral hier in Bles af. Zo ongeveer op een halve vierkante kilometer.
En dat is prima. Ik vermaak me uitstekend. Geniet van huishoudelijke klusjes, zoals het bed opmaken
met zongedroogde, verse lakens. Ja, gestreken! Want dat vind ik fijn.

Met de moestuin, waar ik bijna dagelijks iets uit kan oogsten.

Gisterenavond zakte de buurman met z´n trekkertje in een sloot en Hans trok hem er met zijn auto uit. In corona-tijd is zoiets meteen een gebeurtenis :-).

Maria is inmiddels terug. Einde logje dus. Als afsluiter nog even een plaatje van het uitzicht
vanmorgen vroeg vanuit de inpakruimte. 

Zand erover

Kwam er gisteren aan het einde van de middag een grote kiepwagen met grond, nu kwam er in alle vroegte een kiepwagen met zand. Zand erover dus! Over dat terras in wording, weet je wel :-). Die zandbestelling was een beetje ad hoc gedaan door Hans en Koos. Eigenlijk hadden ze dat eerst voor morgen op de planning. Maar er veranderde iets, waardoor ze het liefst vandáág al dat zand hadden. Ze moesten er wel een paar belletjes voor doen. Het ene bedrijf zat vandaag al volgeboekt. Het andere bedrijf had pas aan het eind van de dag een gaatje. Eindelijk vonden ze een bedrijf wat kon leveren, maar dan wel heel snel. Binnen een half uur zou de wagen hier zijn. Rap hebben we toen alles uit onze handen laten vallen en hebben de hoek waar het terras komt leeggehaald. Er stond van alles: twee scooters, een fiets, een tuinset, een parasol, een geïmproviseerde buitenkachel van stenen, autobanden, een konijnenhok. Kortom: het was er een droeftoeter-bende. Ongelofelijk hoe snel de boel leeg was. Precies op tijd.

En of ik even 400 euro kon aftikken. Maar wie heeft er tegenwoordig nog contanten? En dan zóveel? Ik niet. Een pinapparaatje had de chauffeur niet bij zich. Maar gelukkig: ik kon het ook wel gewoon met m´n mobiel overmaken.

Met frisse moed sprong Koos in het shoveltje. Hij zou die berg wel even snel glad trekken. En jawel! Met een half uur was de boel glad!

Echt zó fijn, he! En wat heerlijk om zulke handige knullen te hebben. Ik zou nog niet weten, hoe ik zo´n ding moest starten. Ha, ha.

In de tussentijd was Hans op pad om varkensruggen te kopen. Nee, niet van vlees, maar van beton. Van die ronde dingen, die aan het eind van een parkeervak liggen en waar je met je wielen tegenaan gaat. Willem had al langer op Marktplaats rond gespeurd naar een paar van die dingen. Maar het was hem nog niet gelukt de goede te bemachtigen. Maar nu had hij ze gevonden. In Driebrugge dacht ik. Fijn! Precies op tijd.

Hans en Koos hebben de hele dag weer hard gewerkt en ze zijn een heel stuk verder gekomen. Het is wel een megaklus, hoor. En voor Koos zit het werk en nu zo´n beetje op. Vanaf morgen is er alleen zwaar lichamelijk werk en dat gaat niet met z´n gebroken sleutelbeen. Maar we zien wel hoe ver het afkomt deze week. Grote kans, dat het daarna weer voor weken stilligt. Maar ook dat is niet erg. De jongens hebben vanmiddag een paar rijplaten op het terras neergelegd. Zo hebben we toch een hoekje, waar we kunnen koffie drinken, ook al is er nog niet bestraat.

Zelf was ik vanmorgen ook op stap. Weer naar de molen voor meel en naar de verpakkingsgroothandel voor dozen. Dozen zijn steeds schaars, omdat er zo enorm veel online besteld wordt. Maar een week of twee geleden was het echt drama. Ik had een lijstje bij me met nummers van zes verschillende maten dozen. Maar er waren er maar twee op voorraad. De grootste maat en de kleinste maat. Ze hadden nog wel één soort doos van een tussenmaat, maar die was superdeluxe en heel duur. Een stevige, witte, kartonnen doos, die je helemaal kon vouwen en waar je geen plakband voor hoefde te gebruiken. En ja, precies in een maat, die ik heel vaak gebruik. Ik vroeg, hoeveel die dozen dan moesten kosten. Nou, omdat het crisis was, wilden ze me wel matsen en staffelkorting toepassen. Maar dan nog waren het dozen van twee euro per stuk!! Het was slikken of stikken, want er was domweg niets anders meer. Dus kocht ik de laatste 100 dozen. Met pijn in mijn hart portemonnee. De rest van mijn verlanglijst werd in backorder geplaatst. Vorige week kon ik om één maat dozen komen. En gisteren werd ik gebeld, dat er wéér een maat binnen was. Fijn! Als je alle maten dozen hebt, maakt dat het inpakken een stuk gemakkelijker.

En m´n nieuwe shop werkt ook een stuk gemakkelijker! Wat een genot nu ik alles zó uit de schappen kan plukken. Vanmorgen vroeg had ik al een mooi aantal orders ingepakt. En vanmiddag ging ik samen met Maria vrolijk verder. Maria zou eigenlijk vanmorgen wat inpakwerk doen. Maar het huis dreigde zo langzamerhand ook te verslonzen. Er lag zand op de vloer (vanwege de buitenboel, die op de schop ligt). De keuken was een bende. En de ramen waren ook smerig. Maria had daarom bedacht, dat ze beter even lekker kon huishouden. Goed bedacht! Ze had echt enorm veel gedaan. Ook de nieuwe plee was lekker gesopt en Ciara´s kleed was gewassen. Heel fijn. Zo konden we met een gerust hart verder werken aan de shop, vanmiddag.

Aan het einde van de middag hadden we maar liefst 50 dozen klaarstaan voor de post.

Zo was de dag weer goed gevuld. Het is tijd om mijn ogen eens dicht te doen. Morgen wil ik vroeg opstaan om in de bijen te werken. Ik ben benieuwd of de honingkamer in gebruik genomen is, die ik van de week plaatste. Ook ga ik kijken, of er geen zwermcellen in de volken zitten. Anders ben ik straks een deel van m´n bijen kwijt. Ik werd vandaag voor het eerst dit seizoen gebeld om een zwerm te komen scheppen. Maar ik heb er geen tijd voor en ook geen kast klaarstaan, waar ze in kunnen. Bovendien was het ook nog eens ver uit de buurt. Dus heb ik verwezen naar de plaatselijke imkervereniging. Meestal zijn er in een vereniging wel één of meer imkers, die graag komen scheppen. Maar ik hou m´n bijen liever zelf. Dus pas ik in deze zwermperiode extra goed op ze ;-).

Een pechvogel

Even een klein logje om te laten weten, dat wij hier een pechvogel hebben: Koos heeft z´n sleutelbeen helaas (weer) gebroken. Het gebeurde gisterenavond uit z´n werk tijdens een stoeipartijtje. Het vervelende is, dat zoiets natuurlijk geen spoedgeval is en je niet zomaar naar de dokter kunt. We hebben het daarom eerst maar een nachtje aangekeken met pijnstillers. Vanmorgen heb ik de dienstdoende huisarts gebeld en verteld wat er was gebeurd en hoe het er nu uit ziet. Koos z´n arm hangt af en dat is een duidelijk kenmerk van een gebroken sleutelbeen. Bovendien had hij zelf, toen het gebeurde, een harde ´knap´ gehoord. Zo door de telefoon dacht de dokter dan ook, dat het inderdaad om een gebroken sleutelbeen ging. Ze zou gaan overleggen met het ziekenhuis, omdat Koos in augustus datzelfde sleutelbeen ook al gebroken heeft en er toen aan geopereerd is. Ze beloofde om vòòr 13.00 uur terug te bellen.

Rond half 1 werd ik terug gebeld. De dokter had overlegd en het was, wat ik al dacht: er wordt pas maandag een foto gemaakt. De dokter wilde nog wel even Koos uitvragen en met hem de pijnstilling bespreken. Het gesprek bevestigde haar in haar vermoeden van een gebroken sleutelbeen. Koos moet elke vier uur 1 ibuprofen 600 mg en 2 paracetamollen 500 mg innemen. Als het morgen onhoudbaar is, mag hij bellen. Wellicht wordt er dan toch al morgen een foto gemaakt.

Nou....

Het is bijna niet uit te houden, helaas.

Echt heel dikke pech, dit!!

Afijn. Moeder/vrouw/webwinkelier/kok/bakker/chauffeur/psycholoog/motivator/interieurverzorgster/enzovoorts, Teunie, mag nu ook haar verpleegster-vaardigheden weer uit de kast trekken. Zuchterdezucht.

Vandaag was ik trouwens vooral gewoon de interieurverzorgster. Na al die weken, dat het extreem druk  was in de webshop, had ik maar zeer minimaal ´gehuishoud´ en het was een genot om nu eens lekker overal de bezem door te halen. Behalve twee vroege uurtjes administratie-werk, heb ik de hele dag niets aan de webshop gedaan. Mijn huishouden en gezin hadden vandaag echt topprioriteit.

De keuken die een bende was

werd omgetoverd tot een plaatje

mijn moeders zoutpotje

Het hele huis werd gestofzuigd en gestoft en gemopt en ontrommeld. Daarbij werd ook het sanitair fijn gepoetst. Heerlijk! Maaike heeft de hele ochtend geholpen. Maria ook nog even, maar die was het grootste deel van de ochtend met Hans mee naar de dierenarts voor Ciara. Zij moest inentingen en een gezondheidscheck enzo. Met de lunch was alles spic en span.

Vanmiddag heb ik op de workshopzolder van alles gebakken.

Gewoon brood

een trommel vol American chocolat cookies

en een amandeltaartje

Maaike was inmiddels boodschappen gaan doen en kwam thuis met een berg lekkers van de groenteboer.

Een deel werd uitgedeeld. Met de rest ging ik aan de slag in m´n schone, opgeruimde keuken.

Ik maakte een pan verse champignonsoep

en perste sinaasappels.

Intussen braadde ik ook vast vlees voor morgen.

Aan het eind van de dag kwam iedereen weer op de frieten af. En zo werd het weer zaterdagavond.

Omdat het vandaag toch een wat kille dag was, stak ik de kachel nog maar een keer aan.

En ik haalde ook eindelijk mijn haakwerk weer eens voor de dag.

Tijd voor de rustdag. Maar ik houd er rekening, dat er nog wel een ritje naar het ziekenhuis zal langskomen...

Het gaat weer ergens op lijken

Ook vandaag was Arie nog steeds onderwerp van gesprek. Het ging niet steeds weer over dat akelige ongeluk. Maar ik merkte, dat het meer gesprekken met een glimlach werden. Leuke en lieve herinneringen werden opgehaald. En dat is goed. Als ik terug denk aan het gestresste beestje, wat hier op 24 december bij ons kwam wonen en hoe Arie in heel korte tijd helemaal opbloeide. Dat is gewoon geweldig. Hoe kort Arie ook bij ons was, ze had een heerlijk poezenleventje. Dat is een troostend idee.

Wat ook troost, zijn alle lieve FB-berichtjes, e-mailtjes, reacties via de webshop en zelfs super lieve kaarten, die we vandaag uit de brievenbus visten. Wat doet dat goed! Ook heel fijn voor Maria! Dus mede namens Maria wil ik iedereen heel hartelijk bedanken! We vinden het heel bijzonder!

Ik had verder eigenlijk best een fijne werkdag. Het aantal orders in de shop normaliseert en dat is fijn. We kunnen het zo prima behappen en er komt ook weer ruimte voor andere dingen.

Zo namen we vanmorgen fijn even de tijd voor een bakkie koffie. We zijn daarbij maar neergestreken op ons terras-in-aanleg, zeg maar. Zo konden we vast ervaren, hoe dat daar zit, als het straks betegeld is enzo. Nou, het zat prima :-).

ff kroelen met Ciara 

Maria en ik hebben de hele dagen samen in de webshop gewerkt en konden een record aantal pakjes klaarmaken voor de post. Echt super fijn!

Vanavond heeft Maria de inpakruimte lekker strak opgeruimd. En zelf heb ik wat huishoudelijke klusjes gedaan. Een kruidkoek gebakken in de wonderpan,

drie broden gebakken, een was afgehaald en één opgehangen en één aangezet en ook nog eens een werkbroek van Koos gerestaureerd.

Tussen al die klusjes door hebben Maria en ik samen nog 4 kratten zooi uitgezocht. In de schuur staan nog allemaal dozen en kratten van de verhuizing. En die willen we opgeruimd hebben, vòòrdat de jongens aan de buitenboel verder gaan. Het is echt een ratjetoe aan spullen, die we niet direct nodig hadden/hebben. We zochten een krat met handschoenen, mutsen en sjaals uit en een krat met oude jassen. Dat soort spul dus. Het ruimt lekker op! We willen elke dag twee kratten/dozen uitzoeken. Dat gaat vast goed komen!

Vanavond was er nog iets leuks: Hans z´n collega kwam langs met een broertje van Ciara: Hunter. Dat was echt leuk! Wat een verschil tussen broer en zus! Broer is véél groter en heeft een totaal andere vacht. Broer heeft ook een heel ander karakter en is anders gekleurd. Echt grappig. Ze hebben minstens een uur lang gespeeld. Ciara was bekaf :-).

Kijk die kleine Ciara eens de baas spelen. Haha!

Al met al ging het vandaag echt weer ergens op lijken. Fijn!

Mijn arme armspieren kregen vrij!

Vandaag kregen mijn arme armspieren een dag vrij! Even géén dakpannen boenen :-). En dat was best fijn. Het was bovendien heel erg nodig dat ik hier thuis eens even de bezem erdoor joeg. Het was een dievenbende. Maar wat wil je? Maandag begon mijn werkweek met een rit naar het Sophia-ziekenhuis heen-en-weer. Om kwart over 9 zaten Maria en ik al in de auto en pas om kwart voor 12 waren we terug. Ik had een kwartier de tijd, voordat ik m´n brik weer moest starten voor een volgende afspraak. Om vijf voor half 1 werd ik op de school van Jan verwacht voor een voortgangsgesprek. Mijn lunch at ik achter het stuur...
Thuisgekomen nam ik een half uur pauze en kneep mijn ogen even dicht. Of nee, ze víelen dicht ;-). En daarna was het webshop-bestellingen inpakken geblazen. De avond vulde zich met dakpannen boenen.

Daarna dus dinsdagmiddag pannen boenen, dinsdagavond pannen boenen, woensdagmiddag pannen boenen....

Tussendoor was er qua huishouden alleen tijd voor het allernoodzakelijkste: eten koken, brood bakken en wassen.

Vanmorgen vroeg maakte ik de kookrubriek voor Terdege en Willem maakte de foto´s. Maar toen om half 9 iedereen (!) naar school en werk verdwenen was, was de dag voor míj en kon ik ein-de-lijk in huis aan de slag.

Het was echt een slagveld. Ik begon maar met de benedenverdieping. Die bood deze treurenswaardige aanblik:

een tafel vol met ontbijtrommel
én fotoapparatuur. Hoe logisch :-)

Lampen aan, een tas op een stoel, rommel op tafel.
Beslist geen salon ;-)

Vooral heel veel rommel van het baksel
voor Terdege.
Aardig volgebouwd :-(

Ok dan....
Best wel om je te schamen.
30 kilo aardappels, een kist sinaasappels,
muntplanten, een kabelhaspel, oven-inventaris....
En dat alles zomaar geparkeerd in de achterkamer!

Verstand op nul. Blik op oneindig. Gewoon opruimen die zooi! En daarna op de lege tafel meteen de was maar vouwen. Kan die ook in de kast. Met het kwartier ging het er beter uitzien. En juist toen het het predicaat ´redelijk´ kon hebben, appte Geertje, of ik tijd had voor een bakkie. Ja natuurlijk! Ik was wel aan een koffiepauze toe :-).

Bij de koffie keurden we meteen de vers gebakken pinda-havermoutrepen. Het was gezellig om even uit te rusten en de tijd te nemen voor een praatje.

Na de koffiepauze ging ik met nieuwe moed verder. En ondanks dat ik verschillende keren van mijn werk gehaald werd door de telefoon en dingetjes die even tussendoor kwamen, had ik aan het eind van de ochtend de benedenverdieping fijn aan kant.

Vanmiddag deed ik de slaapkamers en heb ik continu de wasmachine laten draaien. De waslijnen hangen nu allemaal vol. Morgen wordt het dus strijken en vouwen! Dan heb ik nóg een thuisdagje. En dan staat er voor zaterdag een dag Bles op de planning. Eens kijken hoe ver we dan met die pannen kunnen komen...