Lijstjes

Al sinds ik op de middelbare school zat, maak ik in tijden van drukte graag lijstjes. Op die manier houd ik overzicht en loopt mijn hoofd niet over. Normaal gesproken zitten zulke lijstjes gewoon in mijn hoofd. Maar met een uitpuilende agenda moet je gewoon niet alles willen onthouden. Tenzij je een olifant bent. Want dan heb je er een hoofd voor :-).

Van hot naar haar

Vandaag liep ik zo´n beetje van hot naar haar. Of eigenlijk: ik rééd van hot naar haar. Ik was voor mijn doen behoorlijk uithuizig. Eerlijk gezegd ben ik liever gewoon thuis. Maar ja, soms heb je van die dagen, dat je nu eenmaal op pad moet.

Verwondering

Tot mijn verwondering en blijdschap was de pijn vandaag totaal weg! Wat is het toch heerlijk, als je goed uit de voeten kunt en niet gehinderd wordt door pijn. Dat kun je nooit genoeg waarderen!

Elke dag een stapje

Elke dag ga ik een stapje vooruit. En dat is iets om dankbaar voor te zijn. Ik heb nog echt niet de energie van voordat ik begon te kwakkelen. Maar het gaat zeker de goede kant op! 

Alles of niets en soms een beetje...

Waar gaat dit over? Alles of niets en soms een beetje? Nou, dat gaat over hoe het hier gaat. Soms voel ik me prima en kan ik ´alles´. Op andere dagen is het prut en kan ik ´niets´. En dan zijn er ook nog dagen, dat ik ´een beetje´ kan en mezelf de dag maar zo´n beetje doorsleep.

Ik wist het

Ik wist, dat ik vandaag een vol programma had. Ik stapte gisterenavond gewoon al met een stoot adrenaline in m´n bed. Dat is niet handig, want dan rust je niet goed uit. Maar ja, zo werkt dat kennelijk bij mij, als ik onder druk sta.

De (bijna) laatste keer.

Vrijdagavond was het diploma-uitreiking en was het de laatste keer dat Jan op school was. Nou ja, bíjna de laatste keer dan. In elk geval de laatste keer dat hij er met zijn mede-leerlingen was.

Een verdeeld huis

Vandaag had Jan z´n mondeling Nederlands. Hij zit in VWO-6 is dan ben je dus al goed twee jaar bezig met je boekenlijst. Dat tentamen is waar je al die tijd naar toe werkt.

Lezen is niet heel erg Jan z´n ding. Hij heeft dyslexie en het lezen gaat daardoor moeizaam. Toch kreeg hij er langzaam maar zeker aardigheid in. En hij heeft zich werkelijk erg uitgesloofd voor dat tentamen. Complete boekverslagen hingen in chronologische volgorde aan de muur.

Maar ....

Het liep anders.

Vrijdag was Willem niet helemaal fit. Beetje verkouden en gewoon niet lekker. We besloten daarom om maar niet naar zijn moeder te gaan, wat we normaal vaak op vrijdagavond doen. We dachten niet direct aan corona. Sowieso was Willem niet echt ziek, maar vooral: hij komt totaal niet buiten de deur. Dus waar zou hij dat ooit opgedaan moeten hebben.

Zondagochtend stond Hans op met keelpijn. Dat is een bekende kwaal van hem, waar hij al zijn hele leven last van heeft. Niet alarmerend dus, maar wel zo, dat hij niet meeging naar de kerk.

Vanmorgen had ik hier dan twee kerels, die niet fit waren. En Jan wilde duidelijkheid. Zó kon hij zijn tentamen níet gaan doen. Er zou nota bene een wat oudere leraar bij zitten. Hij wilde zeker weten, of Willem en Hans geen corona hadden.

Om Jan gerust te stellen, werd besloten, dat één van beiden een sneltest zou laten doen. Was die negatief, dat zou er hier een gewone verkoudheid rondwaren en kon Jan zijn tentamen gaan doen.

Noch Hans, noch Willem had veel trek in die test. Maar uiteindelijk offerde Willem zich op en reed naar Rotterdam.

Intussen was Jan met de allerlaatste voorbereidingen bezig. Hij had een mooi, schoon overhemd aangetrokken en declameerde zo af en toe nog een gedicht om vast te stellen in welk metrum het geschreven was.

Nog 10 minuten en dan zou hij samen met Maaike vertrekken. Maaike was zo lief, om hem naar school te rijden en dan even 20 minuten op hem te wachten en weer naar huis te rijden. Op dat moment kwam de uitslag van de test binnen: positief! Oeps!!

Eerst belde ik maar naar school, om te vertellen, dat Jan z´n tentamen niet door kon gaan. Evenmin als zijn mondeling Engels, wat voor morgen op het programma stond.

Daarna moest er van alles en nog wat geregeld worden. We zaten met een snotterige Willem en dito Hans én met een neusverkouden Henk, die ik voor de zekerheid (gelukkig!) ook maar thuis gehouden had. Ik besloot ons huis te verdelen. Het is gelukkig groot genoeg. Eén deel is de Covid-19 afdeling voor de mensen met klachten. Eén is er voor de mensen zonder klachten. Willem ging dus in zelf-isolatie en de rest van het gezin in quarantaine. Wie klachten heeft moet de rest van de quarantaine-tijd in de Covid-19 afdeling. Over 5 dagen moet de rest zich laten testen. Is de test negatief, dan mag je uit de quarantaine. Is hij positief, dan komen er 5 dagen bij.

Poeh. Wat een geregel! Scholen bellen, werkgevers werden gebeld, familie die in de achterliggende dagen bij ons was, werd op de hoogte gebracht. Enzovoorts.

Langzaam maar zeker keerde de rust weer en schikte een ieder zich. 

Al snel kreeg ook Jan klachten. De mannen zitten nu dus met z´n vieren in de Covid-19 afdeling. Ik bracht vanavond dienbladen met eten naar boven en zette die voor de deur van de grote jongenskamer. Daar is een tafel met stoelen en ook een bank. Daar kunnen ze het best voor een paar dagen uithouden.

Na een half uurtje vond ik de dienbladen met lege borden weer achter de keukendeur ;-).

Het is wel super saai, hoor. Niet met z´n allen eten. Niet met z´n allen koffie drinken. En voor slapen ben ik naar het stapelbed op zolder uitgeweken. Dat is nog wel het allersaaist. Maar ja.

Zoals altijd heeft ook dit nadeel zijn voordeel. Nu Maaike en Maria in quarantaine zijn, helpen ze mij met de webshop. Hopelijk worden we niet ziek. Het is enorm druk, nu bij de gewone kerstdrukte ook meteen de hamsterdrukte is gekomen, zodra het eerste bericht van de strenge lockdown verscheen. We gaan het zien, hoe het loopt. Je kunt niet op de zaken vooruit lopen en we bekijken per dag, wat haalbaar is.

Voor nu ga ik mijn ogen maar eens dichtdoen. Ik stond er vanmorgen nota bene al om kwart over vier naast. Het was met het dagje wel.

Gaap.

In crisistijd...

Speciaal voor de mensen, die nu binnen moeten blijven, of eenzaam zijn, of een digitaal verhaaltje wel even een leuke afleiding vinden, wil ik de komende tijd proberen wat vaker te bloggen. Vandaag een verslagje van de eerste dag, dat de scholen dicht waren.

Het was wel even wennen gisteren. Willem werkte al vanaf vrijdag thuis. Hij werkt wel vaker thuis. Elke week toch minstens 1 hele dag. Dat zijn we dus wel gewend. Willem heeft in dit huis gelukkig een eigen kamertje. Dat is fijn voor al die online vergaderingen. Dan wordt hij niet gestoord door ons en wij hoeven al dat kantoor-latijn niet aan te horen :-).

Jan en Henk mogen voorlopig niet naar school. Zo´n eerste dag is dat natuurlijk helemaal niet erg ;-). Vooral niet, omdat het schoolwerk nog niet geregeld was. Ze hadden dus eigenlijk gewoon een dag vrij.

Vanaf vandaag gaat Jan zijn gewone lesrooster volgen, maar dan thuis. Hij krijgt per e-mail instructie en kan ook per e-mail vragen stellen. Ze zijn op school nog bezig met het opzetten van een online schoolprogramma met video-lessen, begreep ik. Maar voorlopig kan Jan zo prima uit de voeten. Hij vindt het niet erg. Hij kan thuis veel beter werken, dan op school. Bovendien scheelt het hem 2 uur reistijd per dag. Hij ziet het thuis zijn vooral als effectief. Eigenlijk zoals ik thuis-onderwijs zie. Wij zien daar de voordelen wel van in. Jan gaat zich vandaag op de workshopzolder installeren. Voorlopig kunnen er toch geen workshops gepland worden. Hij kan daar heerlijk rustig zitten.

Henk kreeg gisterenavond zijn schoolboeken thuis bezorgd. Met een instructiebrief voor de hele week. Hij moet zelfstandig aan de slag. Elke dag gaat hij door één van zijn twee docenten gebeld worden. Dan wordt er nadere instructie gegeven, kan hij vragen stellen en wordt de vinger aan de pols gehouden. Henk kan niet zo goed zelfstandig werken. Hij is dan ook 3 jaar jonger dan Jan en heeft ook een andere werkhouding. Ik zal hem echt moeten aansturen en controleren. Om te beginnen wil ik proberen om hem bij Jan op zolder te zetten. Het kan zijn, dat Jan z´n serieuze werkhouding positieve invloed heeft op Henk. Maar het kan ook zijn, dat Jan zich aan Henk gaat storen. Dan is het snel einde verhaal en zoek ik een andere werkplek op voor Henk. Dat gaan we vandaag dus uittesten. Ik ben benieuwd! In elk geval mag Henk eerst ´uitslapen´, want normaal moet hij om 7 uur op de fiets zitten. Nu hoeft hij pas om half 9 te beginnen. Zijn school is elke dag om kwart over 2 uit en dus heeft hij elke middag vanaf dat tijdstip ook vrij. Ik moet me bezinnen op de invulling van zijn vrije tijd. Ik heb hem alvast in het vooruitzicht gesteld, dat hij mij mag helpen :-). Sinds hij in januari bij mij stage liep, weet hij wel wat dat helpen inhoudt. En natuurlijk vindt hij dat niet altijd leuk. Maar dat is niet anders. Het is hier steendruk, dus niet meer dan normaal, dat hij een handje helpt!

Hans en Koos werken vooralsnog gewoon door. Zij hebben allebei een buitenberoep. Hans is boomverzorger en Koos stratenmaker. Dat werk kan nog doorgaan. Alleen zit Hans al maanden op een project in Brabant (Boxtel) en dat is natuurlijk wel een risico-gebied. Zijn naaste collega werd zondag ziek: hoge koorts, ademhalingsklachten en hoofdpijn. Ook zonder dat dat getest wordt, weet je dan eigenlijk wel genoeg. Het is dus wachten op de eerste zieke hier, denk ik, als ik het nieuws goed interpreteer.

De meisjes zijn momenteel allebei thuis. Maaike was snotterig en had wat verhoging. Zij werkt in de gehandicaptenzorg en in de ouderenzorg en moet dus eerst 24 uur klachtenvrij zijn, voordat ze weer aan het werk kan. Gisteren had ze een goede dag en was de hele dag koortsvrij. Vandaag is ze sowieso nog thuis, maar waarschijnlijk kan ze morgen weer gaan werken. Ook voor haar is alles anders. Ze is drie dagen activiteitenbegeleider bij ouderen. Gisteren kreeg ze te horen, dat het rooster anders wordt. Het wordt één dag op, één dag af, afwisselend met haar collega´s. Hoe dat precies uitpakt met haar dagen weet ze nog niet. Verder werkt ze op twee verschillende instellingen voor gehandicapten. De ene is een dagbesteding en die is sinds gisteren dicht. De andere instelling is een woongroep met jong volwassenen en die mogen voorlopig niet naar de dagbesteding en zijn de hele dag op de groep. Daar is het dus juist heel druk. Ik denk, dat Maaike werk genoeg zal hebben, de komende tijd. Hopelijk blijft ze verder gezond en slaat het virus niet toe bij de kwetsbare mensen voor wie ze zorgt. Een paar weken geleden overleed er een jong cliëntje. En dat hakt er behoorlijk in, als je zo´n kind met veel liefde verzorgd hebt.

En dan ben ik er nog :-). Ook voor mij is alles anders. Het is vooral steen- en steendruk. De mensen hamsteren nog steeds op grote schaal. Negentig procent van de orders in mijn webshop zijn bestellingen om brood te bakken: meel, bloem, gist en mixen. Gisteren had ik op één dag 80 orders. Dat is echt ongekend. Normaal ben ik ongeveer 10 minuten bezig met het inpakken van één order. En dan moeten de in te pakken producten klaarstaan in de schappen, anders red ik het niet in 10 minuten. Wat een order klaarmaken inhoudt? Eerst print ik de pakbon. Dan pak ik de producten, die daar op staan, uit de schappen en doe ze in een winkelmand. Als alle orders klaarstaan pak ik de spullen per winkelmand in een doos. Bij het inpakken in de doos doe ik nog een laatste controle. De doos moet netjes afgevuld en dichtgeplakt worden. Ik schrijf het ordernummer, het huisnummer en de woonplaats op de doos. Ik print adreslabels en schuif die in hoesjes. Op elke doos moet het juiste label geplakt worden. Daarna wordt de doos in de auto gezet.
Op dit moment duurt alles langer, omdat de voorraad niet op peil is en de schappen leeg. Ik hoopte gisteren een nieuwe voorraad meel te krijgen, maar dat is niet gelukt. Hopelijk kan ik het vandaag gaan halen bij de molen. Ik krijg het dan aangeleverd in balen van 25 kilo. We verpakken het handmatig in zakken van 1250 gram en van 5 kilo. Gelukkig helpt Maria me hier bij. Zij gaat vanwege haar ziekte (anorexia) niet naar school of werk. De therapie, waar ze vandaag heen moest, gaat telefonisch. Dat scheelt in elk geval zo´n anderhalf uur reistijd. We werken heel veel samen en zijn een goed team!

Elke dag maken we eerst het huis aan kant en doen wat noodzakelijk werk: de was, brood bakken, stofzuigen, stoffen enzo. Maar nu het al twee weken zo heel druk is in de webshop, beperken we het huishoudelijk werk tot een minimum. De rest van de dag zijn we dus bezig met inpakken.

Tussen het inpakken door beantwoord ik vragen. Soms word ik gebeld, de meeste vragen komen per e-mail. Vragen over leveringen, over brood bakken, over workshops, over van alles en nog wat. Daar gaat best veel tijd in zitten. Ook plaats ik bestellingen bij leveranciers. De leveranties verlopen niet altijd vlekkeloos. Op dit moment is er een leveringsprobleem bij een groothandel in eco-spullen. En gisteren kreeg ik van een andere leverancier verkeerde bakblikken binnen. Ook dat soort ´geintjes´ kosten de nodige tijd!

Af en toe is er een klant aan de deur. We hebben nog steeds geen bel. Dus wordt er regelmatig op de deur geklopt, of staat er iemand bij de achterdeur ´Volluk!´ te roepen.

Ik heb gisteren ondanks de drukte en ondanks de zorgen om het corona-virus erg genoten van de dag. De dag begon met een prachtige zonsopgang.

Midden op de dag, zag ik dat de bijen volop vlogen. Ik heb er even een poosje naar staan kijken. Geweldig!

En ´s avonds na het eten ging de zon ook weer prachtig onder.

Ik denk, dat het helpt, als je niet ieder uur kijkt, of er Corona-nieuws is. Je belandt dan al snel in een wat-als-stemming. In mijn geval zouden dat vragen zijn als: Wat als ik straks geen meel meer binnenkrijg? Wat als de koerierdiensten straks niet meer rijden? Wat als we straks niet meer naar buiten mogen? Wat als we ziek worden? Wat als???

Als je gewoon doet, wat er op dit moment van je verlangd wordt, zonder bange wat-als-vragen, scheelt dat een hoop onrust. Dus ben ik van plan om vandaag rustig te kijken, welke orders ik bij de post krijg. Ga ik naar mijn leverancier voor plakband en dozen, want die zijn op. Ga ik advocaat maken, zodat de orders met Lamme Teun de deur uit kunnen. Ga ik Henk helpen met zijn schoolwerk. Probeer ik de was bij te houden. Probeer ik gezond te koken. Probeer ik de rust te bewaren, door de koffie- en eetmomenten op dezelfde tijden aan te houden als normaal. Goed eten is belangrijk. Dus hier geen afbakpizza´s ofzo, maar een voedzame maaltijd. Ik bakte gisteren voor de avondmaaltijd biologische kipfilet uit een To good to go-pakket. Daarbij waren er sperzieboontjes (ook uit dat pakket), gebakken aardappels en een grote kom ijsbergsla. Heerlijk!

En gisterenavond heb ik mijn ontspanning gepakt, door aan mijn stickeralbum te werken. Er is hier zo´n actie van de Jumbo in samenwerking met de plaatselijke historische vereniging. Bij 10 euro aan boodschappen krijg je (vandaag voor het laatst) een pakje met 4 stickers, die in een boek geplakt kunnen worden. Er zou vandaag ruilbeurs zijn, maar dat gaat niet door. Nu zie je iets leuks gebeuren: de mensen gaan zelf aan de slag. Echt een actie die verbindt! Ik heb gisterenavond eerst eens een lijstje gemaakt met dubbelen en met ontbrekende plaatjes. Nu kan ik gemakkelijker ruilen. Om te beginnen met mijn twee buurvrouwen. Maar dat breidt zich vanzelf verder uit. Echt heel leuk. Dat was echt een fijn ontspan-moment!

Eten uit de voorraad

In de vakantie hebben Willem en ik elke doordeweekse dag samen ontbeten. Op bed! Lekker een kommetje havermout smikkelen en de tijd nemen om samen de dag te beginnen. De rest van het gezin was dan óf al naar het werk, óf sliep uit vanwege véél te laat naar bed gaan. Zelf houd ik ervan om óók in de vakantie in mijn ritme te blijven. Gewoon vroeg op dus. En dan om een uur of 7 (als ik er al een paar uurtjes op heb zitten) Willem wakker maken voor het ontbijt.

Vandaag was het gedaan met de ontbijtjes voor twee. Voor Jan en Henk begon het schoolleven weer. En dat betekent: ontbijten met de schoolkinderen. Braaf dekte ik om kwart voor 7 de tafel: zelfgebakken brood, pot thee, lege brooddozen om te vullen...

En daar ging dan onze laatste brugsmurf. In een najaars-ochtendzonnetje.

Niet veel later vertrok ik zelf ook richting school. Henk doet Cluster IV-onderwijs en zijn school hield in een kleine setting de jaaropening, waarbij 1 ouder aanwezig mocht zijn. Omdat Willem al aardig door zijn vrije dagen heen is, ging ik.

Toen ik bij school aankwam, was Henk al gearriveerd. We liepen samen naar de kantine, waar de jaaropening was. Het thema was ´Gehoorzaamheid´ en het Bijbelgedeelte waar de overdenking over ging, was de geschiedenis van de koperen slang (Numeri 21). Dat sloot mooi aan op de preek van zondagavond, waarbij het Bijbelgedeelte uit Kronieken aan de orde kwam, waar óók over die koperen slang wordt gesproken (waar koning Hiskia hem vernielt, omdat er afgoderij mee bedreven werd).

Na de jaaropening liep ik nog even mee naar boven, naar het lokaal, waar Henk dit jaar les krijgt. Zijn juf ken ik al langer, want daar kreeg Jan ook les van, toen hij nog op de Cluster IV zat. Hopelijk gaat Henk het net zo naar zijn zin krijgen, als Jan het had, op deze school!

Thuisgekomen waren Maria en Gerwin al hard aan het inpakken voor de webshop. Er was een enorme waslijst af te werken. Het fijne was, dat ik met hun hulp mijn handen vrij had om eens lekker door de bovenverdieping te jakkeren. Het is zó fijn, als je even een paar uurtjes ongestoord dóór kunt gaan! Toen het lunchtijd was, zagen de slaapkamers er uit als hotelkamers: opgeruimd en met strak opgemaakte bedden :-).

Vanmiddag werkte ik aan de webshop. Er moest heel veel uitgepakt, geprijsd en in de schappen gezet worden. De hele gang kwam leeg. Hoe fijn is dat! Terwijl Gerwin de pakjes naar de post bracht, had ik mooi de tijd om een kadootje voor kleinzoon Marinus te kopen. Die vierde vandaag zijn verjaardag. Zes jaar is hij alweer! Hij is dus gestart in groep 3 en gaat lezen leren. Zo leuk! Hij kreeg een stoere fiets voor zijn verjaardag.

De maaltijd werd geheel uit de voorraad samengesteld. We geven deze maand immers zo min mogelijk uit. Maar met restanten creëer je vaak de lekkerste dingen!

We aten gegrilde groenten. Hiervoor gebruikte ik drie courgettes, een paar uien, een halve bol knoflook, een rimpelige zoete aardappel, een bakje cherrytomaatjes en een pakje gekookte bieten. Ook maakte ik meteen maar het zakje gerookte spekreepjes (bijna) op, wat al een dag of 10 over de datum was. Niets mis mee. Olijfolie en grof zeezout erover en wat Italiaanse kruiden.

Ik bakte aardappels van overgebleven gekookte aardappels van eerder deze week. Steeds als er een (paar) aardappels over zijn, doe ik ze in een schaal in de koelkast. Ik had nu een mooie portie om te bakken. Lekker in olijfolie en een klont roomboter. Mmm!

Het toetje kwam ook helemaal uit de voorraad. Ik had nog twee potten peren op siroop staan. Volgens mij heb ik die minstens drie jaar geleden geweckt. Maar dat maakt niet uit. Ik diepte nog een chocoladeletter op. Die koop ik altijd ná de Sint voor een habbekrats en dan heb ik  er een jaar lang lol van. Officieel was die letter al een half jaar over de datum. Maar ook voor die letter gold: niets mis mee. De peren gingen in schijfjes in schaaltjes. Ik gebruikte uiteindelijk maar 1 pot, want we waren maar met z´n zessen. De letter smolt ik au bain marie en schepte de saus over de peren. Wat discodip erover en smullen maar.

Vanavond na de verjaardag heb ik niet veel meer gedaan. Het was een lange dag met veel werk en helaas bekkenpijn. Tijd voor rust dus!

De brugger staat in de startblokken!

Er stond vandaag iets leuks op het programma: Henk en ik zouden zijn e-bike gaan halen! We hadden bij de fietsenwinkel afgesproken, dat we de fiets zèlf bij de fabriek zouden afhalen. Dat leverde ons korting op, terwijl het voor de fietsenwinkels veel handiger is, als zoveel mogelijk mensen hun fiets centraal gaan ophalen. Om dat aantrekkelijk te maken, bedachten ze een VIP-arrangement. Daaronder valt een onthaal met koffie en iets lekkers, op een afgesproken tijdstip, op het afhaalpunt in Nunspeet. Je fiets staat daar klaar en wordt netjes op maat afgesteld. Dat leek ons wel iets en dus vroeg ik Leendert z´n caddy te leen om deze dag samen met Henk op stap te gaan.

Voordat het zover was, heb ik eerst een slinger aan het huishouden gegeven. We gaan deze maand immers back to basic en doen met wat er is. Ik bakte een simpel bruin brood met sesamzaad en een koektrommel vol Jan Hagel.

Net uit de oven

Aansnijden als de koek nog warm en zacht is

In stukjes af laten koelen

Natuurlijk was er was en strijk en ik ruimde de keuken aan kant.

Maar al snel was het half 11 en tijd om te vertrekken. Ik smeerde een paar boterhammen voor onderweg en daar gingen we. Gezellig hoor!

Het was tegen twaalven toen we bij Stella aankwamen voor de ¨Ophaal Experience¨. We keken onze ogen uit. Wat was het druk!! Wat een groot gebouw! En ook nog een grote parkeerplaats! Maar dat parkeren bleek een crime. Voor mij dan. Want ik ben niet zo´n coureur (eufemisme). Ik reed de parkeerplaats op, op zoek naar een plaatsje. Maar ik reed me klem, doordat je niet rond kon rijden, terwijl het niet aangegeven was, dat de weg doodliep. Ook iemand áchter mij reed zich klem. Toen moesten we allebei achteruit rijden (voor keren was het te smal), terwijl er allemaal Stella bussen aan de kant geparkeerd stonden. Het zweet brak me uit! In mijn eigen auto zou ik het al eng vinden. Maar nu, in die caddy, moest het ook nog eens helemaal op de spiegels. Henk stelde voor, om uit te stappen en me aanwijzingen te geven. Goed plan. Adem in, adem uit, en alles kwam goed.

We volgden de rode loper en kwamen binnen. Daar zaten heel veel mensen aan tafeltjes met bekertjes koffie voor hun neus. Ik keek even hoe ´het´ werkte, want er stond niets aangegeven. Het leek me, dat ik eerst maar naar de balie zou gaan om me aan te melden. Dat bleek een goed plan. Ik hoorde namelijk later van mensen aan het tafeltje náást me, dat ze al een kwartier hadden zitten wachten, voordat ze er achter kwamen, dat ze zich hadden moet aanmelden. Dat was dus niet zo handig geregeld.

Afijn. We hadden ons aangemeld, onze bon was klaargelegd en we konden aan een tafeltje plaatsnemen. We zouden ´zo snel mogelijk´ geholpen worden. O ja, we mochten ook koffie met iets lekkers pakken. Dat voelde wel feestelijk.

We keken wat rond en ontdekten, dat het vooral heel druk was, doordat er een groot gezelschap senioren een VIP-rondleiding kregen. Juist kwam hun touringcar voorrijden en dropen al die mensen af.

Bleven nog over: al die mensen aan de tafeltjes. En ook dat waren alleen maar senioren. En ... het was één en al gemopper om me heen. Want ze moesten allemaal zoooooo lang wachten. Eerst mompelden Henk en ik tegen elkaar: ¨Wat een zeurpieten, zeg. Ze hebben verder toch de dag aan zichzelf?¨ Maar wat ik toen nog niet wist, was, dat het wachten inderdaad écht heel lang duurde!

Het gemor werd luider en luider. Heel af en toe werd er een naam afgelezen en sprong de gelukkige op: eindelijk! Een meneer naast ons tafeltje gaf het op. Die vertrok. Eindelijk kwam er een meneer in een wit overhemd. De manager misschien? Hij vroeg aan mensen, helemaal achteraan, of ze soms een afspraak hadden. Ja! Om een fiets op te halen. Maar het duurde zo lang! En, zeiden ze, de andere mensen wachten zelfs nog veel langer! De meneer beloofde te gaan kijken, wat hij kon doen. Hij kwam terug en zei: ¨We gaan nú vanaf híer íedereen helpen!¨ Maar dat was dus achteraan! Ik zei, dat de mensen aan de andere kant al véél langer wachtten. Maar daar ging hij niet op in.

De mensen naast ons hadden een afspraak om half 12. Wij om 12 uur. En het was inmiddels al 1 uur. Eindelijk werd onze naam afgelezen. ¨Ja,¨ zei ik tegen de monteur, ¨leuk dat we mogen. Maar deze mensen moeten eerst! Die hebben een afspraak om half 12 en wij om 12 uur.¨ Het werd uitgezocht en de bon van onze buren was niet in het juiste bakje beland. Zij mochten dus nu eerst. Wij wachtten nog wel even....

Kwart over 1 waren we dan eindelijk aan de beurt. En ook al baalde ik echt enorm van dat lange wachten en was het feestelijke VIP-gevoel totaal verdwenen, toch was dit lang verwachte moment heel leuk. Want daar stond hij dan toch: de prachtige, splinternieuwe e-bike voor Henk! Hij glunderde van oor tot oor. De monteur deed hem voor hoe alles werkte, stelde het zadel en daarna mocht Henk een proefritje doen. Super leuk! We kregen ook informatie over hoe we het beste met de accu om konden gaan. En we zochten een goede extra fietsketting uit. Ziezo. Helemaal compleet!

We hebben de fiets voorzichtig in de caddy geladen en vastgezet met spanbandjes. Zo kon er niets gebeuren. Op naar huis!

Thuis wilde natuurlijk iedereen een rondje rijden :-).

We hebben de fiets ook wel precies op tijd. Want morgen is Henk z´n eerst schooldag. Hij kijkt ernaar uit, maar ziet er ook wel tegenop.

Vanavond heb ik z´n boeken gekaft. Henk schreef de etiketten en plakte de hoekjes. Poeh, wat een stapel!

Daarna hielp ik hem met het inpakken van z´n tas. En nu staat onze laatste brugger dan toch helemaal in de startblokken!

Al met al was het een drukke dag. Want toen ik vanmiddag thuiskwam, moest ik natuurlijk ook de webshopbestellingen nog klaarmaken. En daarna een paar noodzakelijk boodschappen doen. Dat ging streng volgens het lijstje (in het kader van back to basic). Er stond alleen melk op en een pot appelmoes. Appelmoes is iets wat ik normaal nooit koop, maar altijd zelf maak. Veel lekkerder en ook nog eens goedkoper. Maar ik ben helemaal door mijn voorraad heen en heb op het moment ook geen appels liggen. Dus maar een pot gekocht, want ik zou rode kool klaarmaken. Dat kan écht níet zonder appelmoes :-). Ook wilde ik even kijken of er misschien wat afgeprijsd vlees lag. Dat lag er. Totale schade: 14,33. Hiervoor heb ik voor vier maaltijden vlees, 2 liter verse melk en 1 pot appelmoes. We aten verder uit de voorraad: de laatste bbq-worstjes (over van zaterdag), gekookte aardappels, rode kool (heb nog een paar kilo in de vriezer). Als toetje een lekker prutje: een pot volle kwark (stond nog in de koelkast en was al over de datum), een pakje lobbig geklopte houdbare slagroom en een schaaltje rabarber (over van gisteren). Mmm, wat een lekker prutje. Doen met wat er is, maakt je altijd heel creatief :-).

September!

September voelt op de één of andere manier altijd als een soort januari: een nieuwe maand in een nieuw jaar. Zowel in september als in januari heb ik altijd de behoefte om weer fijn ´terug naar normaal´ te gaan. Back to basic dus, zoals dat tegenwoordig bekt. Dat is een logisch gevolg op een periode van meer overvloed. Overvloed vanwege de zomervakantie, of overvloed vanwege de periode van Kerst en Oud&Nieuw. Na alle zomerse ijsjes en alle winterse oliebollen, heb ik altijd weer trek in een simpele zelfgebakken boterham met kaas.

Back to basic dus. En dat om meerdere redenen. Ik wil de teugels even strak trekken als het gaat om geld uitgeven. September wordt de maand van ´doen met wat er is´. Ik wil deze week m´n normale portie maandboodschappen bestellen en ook moet ik de vleesvoorraad wat aanvullen. Verder is er elke week verse melk en AGF (aardappels, groenten en fruit) nodig. Dat is het dan wel zo´n beetje.

Vanmorgen heb ik daarom eerst een maaltijdplanning gemaakt, waarin ik zoveel mogelijk verwerk wat er in huis is. Voor vandaag leverde dat een lekker Hollands prakkie op: gekookte aardappels, bloemkool (die ik vrijdag van mijn neef kreeg) met witte saus, 4 gemarineerde filetlapjes (die nog in de vriezer lagen), 1 gehaktbal (die van gisteren over was) en 1 bbq tapasspies (die over was van de bbq van zaterdag), een schaal rabarbermoes. Als toetje chocolade kookpudding (waarvan ik nog een kleine voorraad in de kast heb staan). Makkie.

Er was nog voldoende brood en ik hoefde vandaag dus niet te bakken. Morgen weer aan de bak en dan meteen ook maar een doos koekjes voor de hele week.

Moeilijker is het niet. Het vergt alleen een kleine planning.

Als je krap zit is het logisch, dat je elk dubbeltje drie keer omdraait voordat je het uitgeeft. Jammer alleen, dat zuinig doen met eten en drinken eigenlijk maar weinig zoden aan de dijk zet. Want hoewel ik geen cent uitgaf aan gewone boodschappen, vloog er dik 1100 euro van de bankrekening...Een stukje hypotheek, een stuk (gemeentelijke) belastingen (ik had een bericht in Mijn Overheid gemist!), een rekening van de orthodontist, een rekening van een internist, een paar pasfoto´s voor Henk z´n nieuwe ID-kaart, een nieuwe ID-kaart, parkeren bij het ziekenhuis....

Maar ja. Toch maar zuinig doen voor wat betreft de kleine(re) uitgaven. Dat zijn tenslotte wel de uitgaven die je in de hand kunt houden. De rest, daar heb je helaas niet veel invloed op.

Vanmorgen was ik met Koos bij de chirurg voor controle. Het zag er allemaal goed uit. Helaas mag hij nog vier weken niet werken. Dat was wel de verwachting, maar het is toch flink balen voor hem.

Neehee, géén foto, mam. Okeeeee.

Henk en Jan waren vandaag nog thuis. Die hoeven pas woensdag naar school. Jan ging samen met z´n vriendinnetje ein-de-lijk dan maar eens de benodigde schoolspullen kopen en zijn boeken kaften. Van dat kaften had ik gerust een lachfilm kunnen maken. Het plakband plakte overal aan vast, behalve aan waar het moest. Dan was het papier weer te kort, dan de vouwen weer te krap. Wat een giller. Overigens kaften de jongens hun boeken gewoon met het bruine pakpapier uit de webshop. Dat is lekker voordelig :-).

We hebben er maar eens hard om gelachen. Maar ik moest ook wel terugdenken aan mijn moedertje, die altijd trouw ál die schoolboeken voor de kinderen kaftte. Dat deed ze altijd zó netjes. En ze vond het echt leuk om te doen.
Ook kregen de kinderen die naar de Middelbare School gingen altijd een mooie schooltas van opa en oma. Dat was al zo toen Wim 18 jaar geleden naar de Middelbare School ging. En dat ging door tot Jan toe. Het jaar daarna waren ze allebei overleden. Zo blijven er altijd momenten, dat je weer speciaal aan ze terugdenkt. Ook al omdat er vorige week een oom van Willem overleed, waar we vanavond gingen condoleren. Vanavond waren we daardoor voor het eerst in 18 jaar niet aanwezig bij de opening van het schooljaar.

Morgen kan de e-bike van Henk opgehaald worden. Precies op tijd, zodat hij woensdag bij leven en welzijn naar school kan gaan fietsen. Ik ben benieuwd hoe hij het gaat vinden op z´n nieuwe school!

Boekendoos en Vriendinnendag

Over twee projectjes zou ik nog schrijven. Projectjes, waar we met de halve familie aan werkten. Familie-projectjes dus :-).

Eerst iets over het project ´Boekendoos´.

Een paar weken geleden stond er een bijzondere opdracht in Henk (groep 8) z´n agenda. Hij moest een ´boekendoos´ gaan maken. Dat fenomeen was mij niet onbekend, want Maria heeft ook al eens zo´n doos moeten maken. Het gaat zo: je moet een boek lezen en daar een uittreksel van maken, compleet met informatie over de hoofdperso(o)n(en), tijd, plaats enzo. Dan moet je 5 tot 10 voorwerpen verzamelen, die in het boek voorkomen en een belangrijke rol spelen in het verhaal. Die voorwerpen stop je in een schoenendoos en je doet er een briefje aan, waarop je aan de ene kant schrijft waar dat voorwerp in het verhaal voorkomt (vindplaats en citaat) en aan de andere kant de reden waarom je dit voorwerp hebt gekozen. De doos moet aan de buitenkant versierd worden met plaatjes/tekeningen over het onderwerp van het boek. En als laatste moet er een duidelijke kopie van de kaft van het boek bovenop de doos geplakt worden. Al met al een hele opdracht voor een kind uit groep 8. En hoewel het echt Henk z´n opdracht was, werd het vanzelf een familie-projectje. Om te beginnen heb ik het boek voor Henk voorgelezen. Henk leest namelijk zeer traag (waarschijnlijk is hij dyslectisch, zoals meerdere kinderen uit ons gezin) en het gekozen boek is behoorlijk dik:

Aardappels met lawaaisaus door Miek Dorresteijn

Na ieder voorgelezen hoofdstuk maakte Henk een samenvatting van een paar regels, zodat hij aan het eind een prachtig uittreksel had.

Het boek gaat over het leven van griendwerkers in de Biesbosch rond 1935. Als voorwerpen koos Henk (vanzelfsprekend zou ik zeggen) allereerst een pan met aardappels (titel). Dat pannetje kwam ik tegen in het keukentje van een nichtje bij wie ik op een verjaardagsfeestje was. De aardappeltjes had ik op voorraad.
Op een ander feestje zag ik tussen een hoop kinderspeelgoed ineens een prachtige muis-knuffel liggen. Die kon uitstekend fungeren als rat in de boekendoos. In het boek komen namelijk regelmatig passages over ratten voor. Het derde voorwerp moest een bootje worden. Alles in de Biesbosch ging (gaat) over het water. Het waren simpele bootjes waar die griendwerkers in voeren. Roeibootjes met een huif. We hadden in het Bieschboscentrum in boeken met oude foto´s gesnuffeld, zodat we precies wisten  hoe zo´n bootje eruit zag. Maria knutselde het bootje en bracht Henk op het idee om de binnenkant van de doos groen te verven.

Het vierde voorwerp was een hakbijl: gereedschap van de griendwerkers. Maria had nog wel zo´n bijl van het boswachtershuis van Playmobil. Kijk, dat was snel klaar :-). Als vijfde voorwerp bedachten we een bos takken. De jongen, over wie het boek gaat, moest wekenlang zware bossen takken sjouwen. Dat was zijn eerste klus als griendwerker. De dode bessenstruik uit de voortuin had daarvoor perfecte takken. We bonden er een stuk raffia om en het was net echt.

Henk mocht op school een kleurenkopie maken van de kaft van zijn boek, zodat de bovenkant van de doos ook snel netjes was. Voor de buitenkant van de doos hadden we in het Biesboschcentrum folders meegenomen. Henk knipte er plaatjes uit, die hij op de doos plakte. Het leuke was, dat er in het centrum ook een plattegrond van de Biesbosch in het folderrek stak. Op die plattegrond zie je precies het stuk Biesbosch, waar het (echt gebeurde) verhaal zich afspeelt. Leuk om ook op de doos de plakken.

Als laatste heeft ook Willem nog aan het project gewerkt. Hij heeft ervoor gezorgd dat alle tekst, die aan de voorwerpen bevestigd moest worden, precies op maat uitgeprint werd. Zo kon Henk die tekstbriefjes op kartonnetjes plakken en aan de voorwerpen vastmaken.
Maandag ging Henk supertrots met z´n boekendoos naar school. Zíjn boekendoos. Maar intussen was het ook ónze boekendoos ;-). Weer een familie-projectje verder.

Een ander project was de Terdege Vriendinnendag. Dat was vorige week zaterdag. Een tijdje geleden werd me gevraagd, of ik ook een steentje wilde bijdragen aan de Terdege Vriendinnendag en daar een workshop wilde verzorgen. Maar, werd er meteen bij gezegd, je hebt géén keuken tot je beschikking. Ok. Nou ja, tot nu toe gaf ik workshops brood bakken. Dat wordt erg lastig zonder keuken. Dus bedacht ik iets anders: Verzorgingsproducten uit eigen keuken. We zouden tandpasta, zalf en deodorant gaan maken. Iets wat ook wel zónder keuken kan. De mensen van Terdege waren enthousiast en een poosje later kreeg ik door, dat er 28 mensen aan de workshop zouden deelnemen. Tegelijkertijd zou er in de pauze van deze dag een soort marktje zijn, waar ik een tafel zou krijgen om wat spullen uit de webshop te verkopen. Goed plan.

Twee weken geleden moest ´ineens´ alles voorbereid worden. Alle ideeën, die al die tijd door mijn hoofd spookten, moesten uitgevoerd worden. Ik schreef handleidingen voor het maken van tandpasta, zalf en deodorant en Willem zorgde dat mijn tekst keurig opgemaakt werd. Daar ben ik helemaal niet goed in en Willem wel. De handleidingen werden meteen uitgeprint. Die lagen vast klaar.

Ik had etiketten besteld om op de verschillende potjes te plakken. Ook die etiketten moesten opgemaakt worden met tekst en een logo. Nog een werkje voor Willem :-).

Er moesten allerlei materialen ingekocht worden voor de workshop. Kookplaatjes, placemats, schaaltjes, bakjes, gardertjes, lepels enzovoorts. Maria en ik shopten er een hele ochtend voor bij de Makro en bij Ikea. Ik was in geen jaren bij Ikea geweest en eigenlijk vonden we het best leuk! En natuurlijk hebben we er gezellig een bakkie koffie gedronken!

Op vrijdag pakten Maaike en ik alles in, waarvan we dachten, dat het leuk zou zijn voor op onze verkooptafel. Ook dat was nog wel even een klus.

Tenslotte reden Maaike en ik zaterdagochtend om 9 uur weg naar Apeldoorn. Maaike heeft me de hele dag geassisteerd. Alléén zou ik het nooit gered hebben. Het was al met al dan ook weer typisch een familie-project geworden :-).

In Apeldoorn maakten Maaike en ik eerst de workshopruimte helemaal klaar.

Dat was op de tweede verdieping.

Daarna sjeesden we naar de begane grond, waar in de Newsroom onze verkooptafel klaargemaakt moest worden. Ren, hijg, sjouw, puf.

Ook dat kwam in orde.

Iemand van Terdege kwam vertellen, dat wij samen met de deelnemers aan de vriendinnendag mochten lunchen, zodat we hier en daar ook met mensen een praatje konden maken. Leuk! We gingen eens kijken waar die lunchruimte was. We keken onze ogen uit. Zowel op de begane grond als op de eerste verdieping was een enorm buffet aangericht. De mensen van de catering waren nog hard bezig om er de laatste hand aan te leggen. Omdat wij toch verder helemaal klaar waren, vroegen we, of we misschien ergens bij konden helpen. Zo stonden we ineens lepeltjes in glaasjes te steken en stekertjes te beschrijven :-).

Onze lunch was overheerlijk, maar wel met een beetje haast. Want ná de lunch hadden de vrouwen vrije tijd en kon er geshopt worden. We haastten ons dus naar onze verkooptafel. Het was allemaal erg gezellig, heel druk, veel praten, veel ontmoetingen. Aan het eind van de pauze lieten we de tafel zomaar achter en renden naar de tweede verdieping. Daar zaten alle deelnemers aan de workshop al aan de tafels op me te wachten. Even omschakelen van winkelmevrouw naar juffrouw en daar gingen we aan de slag. In vijf kwartier maakten de dames elk drie producten. Steeds als er één product af was, wisselden ze van tafel, om een volgend product te maken. Het was best spannend, of het allemaal zou gaan, zoals ik het in mijn hoofd had. Of het zou lukken in die 5 kwartier. Ja! Of er van alles genoeg was. Bijna! Uiteindelijk kwam ik 6 eetlepels kokosolie tekort ;-). De dames regelden dat heel soepeltjes onderling. Twee vriendinnen maakten gewoon sámen één zalf. En twee dames namen alle ingrediënten, behalve de kokosolie, mee naar huis om thuis hun tandpasta af te maken. Prachtig hoe ontspannen en spontaan dat allemaal ging.

De dames gingen met hun zelfgemaakte producten naar de zaal om de dag af te sluiten en Maaike en ik gingen met de bende aan de slag. Eerst die workshopruimte weer netjes maken. Alle vieze rommel inpakken, kookplaatjes terug in de dozen, kommen water leeg gieten enzovoorts. Daarna naar beneden om onze verkooptafel leeg te ruimen.

Toen we eindelijk rond vier uur onze auto weer volgeladen hadden en de terugweg aanvaardden, waren we moe, maar zeer voldaan. Wat ons betreft: een heel geslaagd project, waar we met plezier aan terugdenken.

Workshops, wolletjes en ov-gedoe.

Het was hier vandaag weer een lekker afwisselend dagje. Het begon met vroege vogels, die op tijd naar hun werk moesten. Om kwart voor 7 waren achtereenvolgens Hans, Leendert, Koos en Maaike al vertrokken. Dat ging tamelijk geruisloos. De scholieren Maria en Jan gaven méér werk. Eerst vertrok Maria. Maar die stond na een klein half uur weer op de stoep. De bus was niet komen opdagen. Er is hier sinds december een nieuwe busmaatschappij actief en dat is ronduit hopeloos. Het is er enorm op achteruit gegaan. Afijn. Maria ging sowieso niet meer op tijd komen, maar werd, om het te laat komen te beperken, per auto naar school gereden.

De volgende patiënt was Jan. Hij moest een uur later naar school. Ook hij kwam een tijdje na vertrek weer terug: zijn ov-kaart kon niet in de bus opgeladen worden. Bij de oude maatschappij kon je in de bus je bestelling ophalen (saldo opladen). In de nieuwe bussen dus niet :-(. Hij vroeg, of ik hem even naar De Dam wilde rijden. Dan zou hij bij de sigarenboer z´n ov-kaart opladen en met de volgende bus naar school gaan. Ook hij zou te laat komen. Dus stuurde ik even een mailtje naar zijn docent, dat Jan wat later zou zijn. Intussen was ook Henk naar school vertrokken, nadat ik nog Namen + Feiten (Bijbelles) met hem geoefend had, omdat dat er gisterenavond nog niet goed in zat. Eindelijk daalde om kwart over 9 de rust neer. Willem en ik hadden toen nog niet eens ontbeten. En gek genoeg kon ik maar aan één ding denken: een stuk mokkataart. Ha, ha. Maar dat ging hem toch heus niet worden. Ik maakte snel 2 borden Brinta klaar en zette een bakkie troost :-)

Naast het gewone huishoudelijke werk was er vandaag veel werk aan de webshop. Ik kreeg namelijk steeds ongeduldigere mailtjes met de vraag, wanneer ik weer met de broodbakworkshops zou beginnen. Ik had bedacht, dat ik deze week dan toch heus de agenda zou maken. En toen was het ineens vrijdag en was er nog steeds geen agenda...Die moest er nú komen. Maar ik vind dat systeem, waarin de agenda gemaakt wordt, zoooo lastig. Tja, ik ben nu eenmaal tamelijk digibeet. Gelukkig wilde Willem wel helpen. Die was vanmorgen voor het eerst op. En behalve dat hij continu zat te snotteren enzo, begon hij op te knappen. Het was me echt een pak van het hart, dat hij even wilde meekijken.

Enigszins voldaan constateerde ik dat ook Willem mopperde op het knullige systeem. Het lag dus niet helemaal aan mij ;-). Behalve dat we de agenda voor de workshops erin wilden hebben, wensten we ook een koppeling met het betaalsysteem. Na een hoop gevogel kwam het voor elkaar. Hè, hè, eindelijk kon de boel online en had ik er rust van.

Er moesten ook aardig wat bestellingen klaargemaakt worden en vanmiddag heeft Maria vast meel, bloem en zonnebloempitten ingepakt. Dat heb ik allemaal in de schappen gezet.

Dat was dus het shopwerk. Maar ik wilde ook zover mogelijk klaar zijn met het huishoudelijke werk. Vanavond vierde Maaike d´r vriend zijn verjaardag en morgen hoopt schoonmama te verjaren. Dan blijft er niet veel tijd over voor alles wat ik vòòr de zondag af wil hebben.

Het lukte allemaal. De pakjes gingen op tijd met de post mee. Daarna sprong ik achter het fornuis. Er stond een aardappel-vlees-groente-menuutje op de planning. Altijd lekker, maar best bewerkelijk, ook al waren we vanavond ´maar´ met z´n zevenen. Het allerlaatste restje verse groenten werd opgemaakt: twee zakken gesneden rode kool. Tikkie verkleurd. Maar verder niets mis mee.

Morgen is het patat-dag en voor zondag heb ik stoofpeertjes in m´n hoofd. Dan kan ik maandag bij leven en welzijn weer fijn een nieuwe voorraad inslaan bij de groenteboer.

Rode kool dus. En, oh, wat was dat lekker. Ik heb het ouderwets klaargemaakt. Met een scheutje azijn en wat suiker en verder: zout, kruidnagels, nootmuskaat, kaneel, snuf peper en appel. Mjammie! Gekookte aardappels erbij en kipfilet voor de liefhebbers. Zelfgemaakte verse appelmoes natuurlijk. Dat mag bij rode kool niet ontbreken. En voor toe was er rijstepap.

Vanavond dan een verjaardag. En nu eens een keertje zonder dat ik een handwerkje meenam. Meestal doe ik dat wèl. Ook als ik naar het ziekenhuis moet (voor in de wachtkamer), of in de auto. Ik ben gewoon dol op wol :-).

De laatste tijd heb ik veel gesponnen. Ik had twee soorten wol. Eén soort die verrukkelijk spon, de andere was drama: allemaal gepluis, korte haartjes, waardeloos. Maar ik vond het zonde om die pluizige wol weg te doen en besloot de twee soorten te combineren. Zo werd het uiteindelijk nog wel een leuk draadje. Maar na twee klossen heb ik het voor gezien gehouden. Die akelige soort ga ik verder niet spinnen. Die kan nog wel dienst doen als vulmateriaal ofzo. De gesponnen wol heb ik geverfd in mooie kleuren. Nu nog bedenken wat ik er van ga maken.

Het volgende spinprojectje was een zakje prachtige alpaca lontwol. Die had ik vorig jaar op de spingroep gekregen. Er was teveel geld in de pot van de groep en iedereen kreeg een voorraadje prachtige spinwol kado. Geweldig! De groene wol spon fantastisch en de 150 gram joeg ik zo door m´n wiel :-).

Ik draaide er mooie bolletjes van en heb alvast een proeflapje gebreid. Nu nog een patroontje uitkiezen om iets moois ervan te maken. En ook bedenken wat ik nú eens zal gaan spinnen. Ik heb nog mooie witte lontwol. Maar die wil ik vòòr het spinnen verven. En aangezien ik geen idee heb, wanneer ik daar eens even tijd voor kan maken, spin ik misschien eerst nog maar iets uit die verrassingszak van de spingroep. Vervelen hoef ik me in elk geval niet. Wat een geruststelling :-).