Hulp

Vandaag had ik hulp. En wat was ik daar blij mee! Ik had er echt naar uitgekeken. Maaike en ik hadden afgesproken, dat wanneer Maaike klaar zou zijn met haar examen, ze mij af en toe zou helpen om de garage helemaal uit te mesten.

De garage is het ondergeschoven kindje in m'n huishouding. Eigenlijk is het maar een halve garage, want het voorste gedeelte is verbouwd tot werkkamer. Het achterste deel is mijn provisiekast, zolder, kelder, opslag, en nog veel meer. De ruimte is inpandig en meet zo'n 20 vierkante meter, schat ik. Behoorlijk veel als het vol staat met van alles en nog wat!

In de winter kom ik er alleen om even snel iets te pakken. Het is er dan koud en het is er ook een beetje donker. Ja, ik weet het: aan dat laatste is natuurlijk eenvoudig iets te doen ;-). Wat er dan wel gebeurt: er wordt van alles en nog wat 'geparkeerd'. Aanvankelijk redelijk geordend. Maar later steeds chaotischer. Tot er een moment komt, dat ik me echt schaam voor de zooi.

En dan is het voorjaar. En dan kan de buitendeur fijn open. Het is licht en warm. Tijd voor de grote schoonmaak!

Hoe fijn is het om dat samen met je grote dochter te gaan doen! Want eerlijk is eerlijk: als het náást m'n drukke huishouden moet, lijkt er altijd iets belangrijkers te zijn. En dan blijft de garage wat hij was: het ondergeschoven kindje.

Maar nu, samen met Maaike, gaat het heerlijk. Eerst doen we het noodzakelijkste werk in de huishouding tot ongeveer 10 uur. Daarna drinken we lekker een bakkie koffie en gaan vervolgens helemaal los in de garage. ¨Vang de spinnen, wees niet bang¨, weet-je-nog? Dat poëziealbumversje?

Schrob de keuken,

 dweil de gang.

 Vang de spinnen

 wees niet bang.

 Schil de piepers

 roer de pap,

 dan vindt iedereen je knap!

Vandaag had Maaike niet zo heel lang de tijd, want ze moest ook nog op twee adressen gaan oppassen. We overlegden en besloten om één hoek te doen, maar dan wel echt heel goed natuurlijk :-). Het werd de hoek van de jassen en schoenen. De hoek, direct als je de deur binnenkomt. De winterjassen hingen notabene nog aan de kapstok. Ook weer niet zo heel vreemd, want hoe lang is het helemaal geleden, dat ze die voor het laatst aan hadden, met dit koude voorjaar?!

De jassen werden gesorteerd: een hoop voor de kringloop, een hoop voor de was en een paar die de container in konden.

Aan de kapstok kwamen we, naast jassen, ook een flink aantal tassen tegen. Tassen die al héél lang niet meer gebruikt werden. Ook de tassen werden netjes gesorteerd. Er bleven er maar heel weinig over, die terug mochten :-).

weggooien

kringloop

Onder de kapstok stond een gescheurde knikkerbak. Die werd vervangen door een heel exemplaar. Compleet met deksel. De twee knikkerzakken die we ook aan de kapstok tegenkwamen, gingen er netjes bij. Zo. Mooi opgeruimd!

Tijd om de planken bóven de kapstok aan te gaan pakken. Drie planken. Boordevol schoenen. Een grote puinhoop!

Terwijl het ooit toch goed georganiseerd was ;-). We haalden de planken leeg en speelden 'Memory'. Zo snel mogelijk twee dezelfde schoenen zien te vinden. En daarna natuurlijk het grote sorteren. Er zijn heel wat schoenen weggegaan. Maar er bleven er nog genoeg ;-). Op de onderste plank de schoenenmandjes met 'daagse' schoenen. Daarboven wandel-, sport- en werkschoenen. De schoenen die het nodig hadden kregen een poetsbeurtje. Ik zei het al: echt heel goed!

Voordat we de schoenen, jassen en tassen terug hingen en legden, maakten we de leeggekomen hoek schoon. Het was echt schrikken hoe vuil het was! Dat is deels te wijten aan de eensteensmuur, die 'doorslaat'. Als je dat met water gaat afdoen, wordt het één grote kliederboel. We wilden het dus droog houden. Maar hoe maak je het dan toch goed schoon? Daar hebben we een krachtpatser voor ingezet: een staalborstel! Maaike heeft de hele muur met een staalborstel gerost en daarna met de stofzuiger nagezogen. Daar is het toch heus van opgeknapt, alhoewel die bakstenen echt niet mooi licht (de originele kleur) meer te krijgen zijn. Het zij zo. Het plafond werd geragd. De gestucte zijmuur met een sopje afgenomen. Langzamerhand begon het zowaar een beetje te stralen!

De spullen die terug mochten kregen weer hun eigen, oorspronkelijke plekje.

En intussen was ik erg blij, dat het droog geworden was en dat de zon was gaan schijnen. Want nu heb ik mooi nog twee volle trommels winterjassen weggewassen en die zijn in de zon en de wind fijn droog gekomen.

Ik zou dolgraag nu in één keer doorpakken. Elke dag een paar uur die garage in. Maar het ontbreekt me daarvoor aan tijd. Bovendien heeft Maaike op dit moment even veel omhanden. We hebben daarom onze agenda's getrokken om samen 'garagetijd' te reserveren. Gelukkig is Maaike nèt zo enthousiast over de klus als ik. En veel enthousiasme hebben we wel nodig. En moed en doorzettingsvermogen. Want als we het nu over het garageoppervlak hebben? Ik denk dat we nu zo'n halve vierkante meter gehad hebben.....

Drie jaar zitten wachten...

Aan het ontbijt:

Henk: Hoe oud bent u nu?
Ik: 47
Hij: O, dan moet u nog drie jaar zitten wachten.
Ik: ???
Hij: Nou, voordat u 50 bent.
Ik: O, maar ik was niet van plan om daar drie jaar op te gaan ZITTEN wachten, hoor :-)))

Dirk lag in een deuk. Hij zag het al helemaal voor zich: Daar is het hokje. Gaat u daar maar zitten. Er liggen tijdschriften :-))

De dag was verder business as usual met de twee grote routines: de was én 10 dingen uit mijn huis verwijderen.

Ik was zó blij, dat het zomaar lukte, dat ik verder niet zo heel veel uitvoerde.
Vanmiddag moest ik extra hard aan de slag, want ik zou om half 3 wegrijden voor controle in het ziekenhuis met Maria. Ik wilde dan de boel aan kant hebben en ook het avondeten klaar hebben staan. Precies om half 3 zat ik in de auto. Het vlees stond op. Jan (die al een paar dagen ziek thuis is) moest het gas na een kwartiertje uitdraaien. De aardappels stonden geschild klaar en ook de prei zat gewassen en gesneden in de pan. Zelfs al zou het vet uitlopen in het ziekenhuis, zou het met het eten wel goedkomen, want er lag een briefje klaar, dat alles om half 6 opgezet moest worden enzo.

Ik haalde Maria op van haar school in Rotterdam en tufte naar Dirksland. We hoopten dat dit toch heus de laatste keer zou zijn. We zijn al vanaf half oktober in de weer met die gebroken arm!

Helaas. De dokter was nog steeds niet tevreden. We zijn nóg niet klaar. Nu moet Maria 6 tot 8 weken fysiotherapie. Als de therapeut tevreden (of 'content', zoals de dokter zei. Zou het een Vlaming zijn?) is, dan hoeven we niet meer terug naar het ziekenhuis. Maar anders ziet hij ons graag terug. Ok dan. Laten we hopen dat de fysiotherapie afdoende gaat zijn.

Al  om kwart over 5 waren we weer thuis. Een meevaller. Ik ging meteen de keuken in om het eten verder klaar te maken. Maar ik zag bijna sterretjes. Ik was ineens zó moe! In de auto had ik al moeite om mijn ogen open te houden. Ik ben daarom na het eten nog maar snel een half uurtje plat gegaan. Heerlijk! Toen ik beneden kwam was de boel aan kant!

En dan nu nog maar even de breipennen ter hand nemen.

Het belang van routines

Vroeger was niet alles beter, maar alles was wel véél gestructureerder. Voor alles was er een vaste tijd. Vrijdag nam ik het boek 'Beminde zusters' van Tineke Hendriks mee van de bieb. De hoofdpersoon van dit boek is Neel Zandee. Zij werd geboren in 1907, als ik me niet vergis. In haar tijd was het nog heel gewoon: maandag wasdag, dinsdag strijkdag, woensdag versteldag, donderdag deed ze de bovenboel, vrijdag de benedenboel en zaterdag de buitenboel (grind harken!). En zondag natuurlijk de rustdag. In onze tijd is regelmaat meestal ver te zoeken. Toch brengt regelmaat rust. Daarom is het belangrijk om bepaalde routines te hebben.

Het werken met routines heb ik geleerd van Flylady. Maar toch merk ik dat routines die ik al heel lang heb, op den duur soms wegglijden. Nu, na de kerstvakantie, merkte ik dat als eerste met de was. Natuurlijk: in een periode van vakantie is het logisch, dat je je routines wat laat versloffen. Maar uiteindelijk heb je alleen jezelf er maar mee. Want als de vakantie dan voorbij is, word je geconfronteerd met achterstanden op allerlei gebied. En dan is het lastig om te beslissen waar je gaat beginnen om alles weer onder controle te krijgen. Je zou de neiging krijgen om je kop in het zand te steken en hard weg te rennen. Maar dat gaat natuurlijk niet.
Ik heb daarom besloten om als eerste die was weer op de rails te krijgen. Ik krijg altijd de zenuwen van overvolle was- en strijkmanden. Om nog maar niet te praten over kinderen die 's morgens van boven staan te blèren: ¨Ma, waar is m'n blauwe vest.¨ Of: ¨Ma, waar is m'n zwarte maillot¨. Ik heb dus m'n verstand op nul en m'n blik op oneindig gezet en ben gewoon vanaf 2 januari weer routineus gaan wassen en strijken en vouwen. Elke dag twee of drie wassen. En ja, vandaag kon ik eindelijk vaststellen, dat ik echt weer helemaal bij ben. Maar het is dan ook al 13 januari! Vanaf nu dus weer elke dag m'n vaste routine: bij opstaan een was aanzetten en een uurtje strijken. Na het ontbijt de tweede was aanzetten. Om 9 uur droge was (van de vorige dag) afhalen, de nieuwe wassen ophangen, het vouwgoed en het gestreken goed wegvouwen en twee of drie nieuwe wassen sorteren voor de volgende dag. Op die manier staat om 10 uur m'n dagelijkse portie schone was klaar om in de kast te leggen en heb ik m'n koffie weer verdiend :-).

het portie van vandaag

Er kwam nóg iemand aan de deur, die dacht dat hij iets verdiend had: Schobbejak, het zwerfkatje. Het katje loopt hier al heeeeel lang rond. Het was altijd heel schuw. Maar een maand of twee geleden ben ik d'r stapje voor stapje gaan tam maken. Nu komt ze bijna elke dag langs. Ze gaat dan bij de deur zitten wachten tot ze wat krijgt.

Ik geef haar goedkope kattebrokjes en wat te drinken op een schoteltje.

Soms krijgt ze (of zou het een 'hij' zijn?) vis of een stukje worst of ander lekkers. Ze is nu zo ver, dat ze geaaid wil worden en tegen me miauwt. Ze laat zich heerlijk strelen en spint dan als een malle. Maar naar me toe komen en/of langs m'n benen strijken doet ze (nog) niet. Ook komt ze niet binnen. Ze is wel een keer binnen geweest, maar raakte helemaal in paniek en sprong hoog tegen de ramen op om naar buiten te kunnen, want ze kon de deur niet meer vinden. Dat doe ik niet snel nog een keer. Ze was zó vreselijk bang! Nou, kom dan maar, Schobbejak, dan kijk ik of ik nog iets voor je heb :-).

Een routine die vorig jaar lange tijd enorm goed werkte was: elke dag (ma,di,wo,do,vr) tenminste 10 dingen wegdoen. Minimaliseren dus. Ik heb dat heel wat weken volgehouden en er is echt veel overbodige ballast uit m'n huishouden verdwenen. Toen werd het zomervakantie en kwam de klad erin. En raar genoeg kreeg ik na de vakantie de draad niet meer te pakken. Ik heb tot twee keer toe een halfslachtige poging ondernomen. Toen dat niet lukte veranderde ik de formule: ik zou elke dag een half uur geconcentreerd aan de gang gaan in de garage (de vergaarbak van ons huis). Ook dat hield ik niet lang vol. Maar nu ben ik toch weer gemotiveerd om die oude routine op te pakken. Het moet toch mogelijk zijn om dat ritme weer te vinden? Vandaag heb ik een begin gemaakt en minstens 10 dingen zijn verdwenen. Eén en ander ligt in mijn auto om naar de Kringloop gebracht te worden. Andere dingen gingen de container in, deed ik op de post of zette ik in mijn marktplaatswinkeltje. Heerlijk!

één, twee, weg ermee

We aten vandaag lekker basic. Nog steeds uit de voorraad. Die slinkt nu toch echt zienderogen. De groentenboer van de markt belde vanmiddag nog, of ik langs kwam. Maar ik ben streng. Ik koop echt niets voordat m'n oude voorraad helemaal op is. Als het moet, wacht ik gerust nog twee weken.
Gisteren verdween het laatste portie witlof. Vandaag moest een zak bieten eraan geloven. Ik kookte ze vanmorgen in de snelkookpan. Vanmiddag heb ik ze gepeld en geschaafd.

Ik maakte er een grote pan aardappelpuree bij (aardappels koken, wat afgieten, melk, margarine en nootmuskaat erbij en stampen maar). Er ging een heel fijn gesnipperd uitje door de bietjes en samen met de aardappelpuree werd dat een heerlijk stamppotje. Ik nam mijn deel alvast apart op een bord.

De rest wil er graag iets van vlees in. Daarvoor had ik 250 gram gerookte spekblokjes gebakken en 500 gram gehakt geruld en dat ging er doorheen. Zout en peper erdoor. Klaar. Mmm.

Ik had bij m'n werkplanning er al rekening mee gehouden, dat ik weer om 18.00 uur naar het ziekenhuis zou afreizen om m'n moeder te bezoeken. Maar ze belde vanmiddag op, dat ze vanavond naar huis mag. Hiephoi! Ze is natuurlijk nog niet beter. Maar uitzieken thuis is 100 keer fijner dan in het ziekenhuis! En zodoende hoefde ik ook niet halverwege de maaltijd weg. Wel zo rustig.

Het was een fijne, productieve dag. En dat is zeker ook te danken aan de routines. Hoe saai het misschien ook lijkt. Uiteindelijk spaar je er tijd en energie mee en heb je ruimte om leuke(re) dingen te doen.

Enne, iedereen die gereageerd heeft op mijn vaatwasspullen-overweging: dankjewel! Ik heb alle info zo weer op een rijtje!

Minimaliseren, maar ook hamsteren.

Een mens zit raar in elkaar. Dit mens toch zeker wel!

Voor de zomer vakantie heb ik me een paar weken bezig gehouden met minimaliseren qua spullen. Elke werkdag verzamelde ik 10 dingen die weg mochten. Veel ging er naar de kringloopwinkel, veel ging er naar de stort, er verdwenen wat spullen via m'n marktplaatswinkeltje en de rest gaf ik weg.

In de zomervakantie stopte ik er mee. De teller stond toen op 377 dingen die uit ons huis verdwenen waren. Maar dat was slechts een begin. Ons huis stond (staat!) nog veel te vol. Ik besloot om na de zomer verder te gaan met mijn minimaliseer-actie.

Helaas lukte het me niet meer om de draad op te pakken. Af en toe zette ik nog wel weer zo'n prachtig stapeltje klaar voor de kringloop. Maar dat mag geen naam hebben. Deze week heb ik echter eindelijk de draad weer opgepakt. Ik ben met de meest volgepakte en rommeligste ruimte in ons huis begonnen: de garage.

Ik heb m'n actie een beetje veranderd: mijn streven is niet meer om elke dag 10 dingen uit ons huis te verwijderen, maar om elke dag een half uur geconcentreerd in de garage bezig te zijn. Nu, na drie keer een half uur, is het resultaat al goed te zien! Er is al heel wat meer loopruimte. Heerlijk is dat. Ik heb de smaak echt te pakken. Vanmorgen heb ik besloten om weer foto's te maken van alles wat er verdwijnt. Gewoon zomaar, voor de stimulans. Ik heb al visioenen van een fijne, overzichtelijke, lege(re) ruimte :-).

Raar genoeg gaat het minimaliseren bij mij tegelijk gepaard met hamstergedrag. Maar dat hamsteren is dan niet van spullen, maar van voedsel. En dat is toch wel anders. Minimaliseren en hamsteren kunnen toch wel heel goed samengaan ;-).

Ik houd ervan om een ruime voedselvoorraad te hebben. Op die manier hoef ik niet voor elk wissewasje naar de winkels. Al minstens 15 jaar doe ik maar eens per maand de grote boodschappen. Daar heb ik al vaker over geschreven. In de winter is het extra handig om een goede voorraad te hebben. Je kunt dan in dure periodes mooi profiteren van de voorraden die je in goedkopere tijden hebt aangelegd.

Vandaag heb ik een fijne voorraad paprika's klaargemaakt. Annemiek schreef er dinsdag ook juist over in haar mijmeringen (tip 3). Van de winter zijn paprika's duur. Nu kocht ik maandag aan het einde van de markt een hele voorraad voor maar 1,50.

De meeste waren nog prima. Een enkele was wat rimpelig. Dat deert me niet. Slechts vier stuks verdwenen in de groene container vanwege (te) rimpelig of rot. Het kostte me een uurtje om de paprika's te verwerken. Toen lagen er 16 porties in Ziplockzakjes klaar voor in de vriezer.

Daarnaast hield ik nog een grote portie over waar ik voor vanavond rundergoulash mee maakte. Voor mezelf maakte ik een vegetarische versie.

Lekker! De bodems werden bijna uit de pannen geschraapt :-).

En zo rommel ik maar wat aan. De weken zijn goed gevuld. Drie weken op rij heb ik op de woensdag een workshop 'Bak je eigen brood'. Daarmee ben ik, inclusief de voorbereiding en het opruimen, toch wel een hele dag zoet. Maar ik doe het graag. Het is steeds zó leuk om zo'n groep vrouwen in te wijden in de geheimen van het brood bakken. Als ik ze dan helemaal enthousiast om thuis aan de slag te gaan de deur uit zie gaan is mijn dag weer goed :-).

Gisterenmiddag ben ik met Henk naar de opticien geweest om z'n bril op te halen. We hebben hem bij een oud-klasgenoot van mij gekocht: Henk Roukens. Sinds een paar weken heeft Henk een optiek in Alblasserdam. Het was erg leuk om bij hem een bril uit te kiezen. Hij heeft er echt zicht op wat bij iemand past.

Zelf moet ik ook aan een nieuwe bril. Mijn glazen voldoen al lang niet meer. Het is echt hinderlijk aan het worden, vooral in het verkeer. Henk Roukens heeft de meting gedaan en dat bevestigde mijn vermoeden: ik ben hard aan sterkere glazen toe. En omdat de min-kant nu nog sterker wordt, was het voor het eerst ook nodig om ietsje plus te nemen. Een leesgedeelte dus. Helaas kunnen dat soort glazen niet in mijn huidige montuur, omdat dat daarvoor te klein is. Jammer, want ik was mijn bril nog helemaal niet zat. En bovendien zat ik ook niet op de kosten van een nieuw montuur te wachten. Maar wat moet, dat moet. En nu ik eenmaal de knoop heb doorgehakt en Henk mij heeft geholpen met het uitkiezen van een mooi montuur, kijk ik toch wel naar mijn nieuwe bril uit.

Dinsdag ben ik weer met Maria op controle geweest voor haar gebroken arm. We hebben wel twee uur in het ziekenhuis gezeten! Eerst moesten we wachten voordat we in de gipskamer terecht konden. Daar was het vervolgens wachten op de orthopeed, die ging bepalen wat er moest gebeuren. Het (zware) gips moest eraf en er moest een röntgenfoto worden gemaakt. Bij de Röntgen was het ook weer wachten. We werden weer teruggestuurd naar de orthopeed, die de foto moest beoordelen. Daar kwamen we om 13.00 uur aan en kregen te horen dat de dokter tot 13.30 uur lunchpauze had. Tja, die beste man moet natuurlijk ook een keer eten. We zijn toen zelf ook maar even wat gaan eten. Om 13.30 zaten we weer in de wachtkamer, want we zouden als eerste van het middagspreekuur geholpen worden. Eindelijk, om 13.45 kwam de dokter en werden we binnengeroepen. De dokter bekeek de fotos, liep de kamer uit, kwam weer terug, keek nog een keer en vertelde zijn plan: eerst nog drie weken gips zoals ze had (tot boven de spierbal). Dan terugkomen voor nieuw gips. Haar elleboog moet er dan uit en ze krijgt dan alleen gips om haar onderarm. Dat moet dan ook nog weer twee tot drie weken zitten. Voorlopig dus nog vijf tot zes weken gips, terwijl ze er al 2 1/2 week in zit. Best lang dus! Maar goed. Maria koos een mooi roze kleurtje en was heel blij met het lichtgewicht gips wat ze nu heeft.

Zo loopt de week weer lekker vol en hoef ik me niet te vervelen. Morgen wil ik nog een dagje opruimen en poetsen. Dat gaat zo fijn met het lekker lichte herfstweer!

Station Luijkensteijn en minimaliseren qua spullen

Het was hier net een station, die maandag  de 11e augustus. Reizigers kwamen en gingen.

De eerste reizigers arriveerden om half 9. Dat waren Ellen en Marco. Zij kwamen de auto die ze van Dirk geleend hadden weer terugbrengen en dan zou ik ze naar Schiphol gaan brengen. Ze gingen na een heerlijke vakantie weer terug naar thuis in Zwitserland.

Terwijl Ellen en Marco aan de thee zaten, arriveerden mijn zwager en zus met hun kinderen. Zij kwamen de aanhangwagen ophalen die bij ons stond. Zou zouden die dag gaan inpakken en dan de volgende dag naar Winterberg in Duitsland vertrekken. De aanhangwagen werd aangekoppeld. De kampeeruitrusting van Leendert werd meteen meegegeven, want Leendert zou ze later nareizen om een weekje bij hen op de camping te kamperen. Ja, ja, het was net echt, dat station Luijkensteijn. Tassen, koffers, tenten en zwaaiende mensen :-).

Adrie en Maria reden de straat uit en vanaf de andere kant reden mensen de straat in. Leendert ging namelijk met drie vrienden een week naar Portugal. De vrienden werden één voor één bij ons afgeleverd. Met koffer en al natuurlijk ;-). Willem zou de jongens naar Schiphol brengen.

Hoewel het vliegtuig van Ellen en Marco een uur of twee later zou vertrekken dan het vliegtuig van de jongens, hadden we afgesproken om met twee auto's tegelijk naar Schiphol te rijden. Wel zo gezellig, niet?

Bij mij was er nog ruimte in de auto, maar die werd snel opgevuld. Dirk moest nog langs het consulaat in Amsterdam om zijn visum in orde te laten maken. Het kwam mooi uit, dat hij kon meerijden. En tenslotte schoof Henk nog naar binnen. Die ging mee voor de gezelligheid.

Na anderhalf uur van binnenkomende en vertrekkende mensen, van opgewonden jongens die van zenuwachtigheid nog wel 10 keer hun koffers wogen om te zien of die niet te zwaar waren, van intussen nog 101 dingetjes te doen die beslist gedaan moesten worden, reden we weg.

Op Schiphol verdwenen de jongens in een zucht achter de douane. Ze keken nauwelijks meer achterom. Want wat hadden ze zin in hun vliegreis en hun vakantie! De allerlaatste hug en goed bedoelde adviezen en daar vertrok Leen.

Het vertrek van Ellen en Marco ging heel wat rustiger :-). Ze hadden dan ook alle tijd, want moesten nog wel een uur of 3 of langer op hun vlucht wachten. Maar het was dan tóch zover. Snik, afscheid nemen is echt helemaal niet leuk! Ook niet als je weet dat je elkaar weer binnen afzienbare tijd hoopt weer te zien. Dag lieve vrienden...

En daar stonden we dan: Dirk, Henk, Willem en ik. Met toch wel zoiets als een soort kater. Maar Willem wist daar wel iets op: koffie met iets lekkers. En dus zochten we een tentje op voor een bakkie troost met een taartje ;-). Daarna liepen we in optocht naar de electronicawinkel, waar ze ook pasfoto's maken. Dirk had nog een pasfoto nodig voor op z'n visum. Ziezo, nu was alles in orde. We konden richting consulaat.

Eigenlijk wilde ik alvast met Henk naar huis rijden. Maar Willem vond het leuker als ik nog even meeging. We lieten daarom mijn auto in de garage staan en reden met z'n vieren naar het consulaat. Dirk had de week ervoor er nog over gebeld en er was gezegd, dat hij met 10 minuten weer zou buiten staan. Het consulaat was maar 7 autominuten van Schiphol vandaan. Appeltje eitje, zou je zeggen.

Het liep alleen anders. We waren net goed en wel onderweg, toen Dirk te binnen schoot, dat de benodigde papieren bij míj in de auto lagen. Ok. Rechtsomkeert dan maar. Willem wachtte buiten de garage, terwijl Dirk naar binnen holde voor de papieren. Al snel waren we op weg voor de tweede poging. We vonden met behulp van de tomtom snel waar Dirk zijn moest en Dirk ging er naar binnen. Inderdaad kwam hij met 10 minuutjes naar buiten, maar zonder visum! Er klopte iets niet in zijn papieren. Het moest aangepast worden en dan moest hij morgen maar terugkomen. Maar wij hadden niet zo'n zin in nóg een ritje naar Amsterdam, nu we er toch al waren. Dus bedachten we een ingewikkelde constructie. Goede papieren werden naar Dirk gemaild. We reden naar een copyshop waar ze genegen waren om een mail uit te printen. Dirk stuurde de mail door naar de copyshop en daar werd alles uitgeprint.

Nou, om een heel lang verhaal heel kort te maken: Dirk heeft uiteindelijk z'n visum op zak gekregen, maar vraag niet hoe :-).

We waren dus heel wat later thuis dan gepland. Maar precies op tijd voor de kapper die kwam. Fijn, want er was hier weer genoeg te knippen :-). Zes mannen werden van hun te lange haardossen verlost. En intussen mocht Henk kiezen wat we zouden gaan eten. Hij koos poffertjes. Nou, dat is toch een prima vakantiemenu, niet? Ik bakte twee schalen vol en maakte er nog maar een grote schaal fruit bij klaar voor de nodige vitamientjes.

Mijn poffertjesrecept voor 6 personen:

 600 gram bloem, 1 liter lauwe melk, 1 1/2 tl. zout, 1 1/2 eetlepel gedroogde gist en 1 1/2 eetlepel suiker tot een klontvrij beslag mixen. Een uurtje laten rijzen. En bakken maar. Ik heb een gietijzeren bakplaat en dat werkt als een trein. 

Meestal vervang ik een deel van de bloem door meel. Net zo lekker maar met meer voedingsstoffen.

Dinsdag presteerde ik het om nog 25 dingen te verzamelen die weg mochten vanuit het oogpunt van minimaliseren. Maar tegelijk besloot ik om dat minimaliseren de rest van de vakantie maar even te laten rusten. Het kost teveel tijd en aandacht. Tijd en aandacht die ik nu liever besteed aan vakantievieren met ons gezin. Kijk, dit is voorlopig de laatste portie die ons huis uit gaat:

.

De teller staat op totaal 377 dingen die weg gingen sinds ik hier eind juni mee begon.

's Middags heb ik het werk het werk gelaten. We hebben fijn twee familiebezoekjes in Zeeland afgelegd. Dat ging nu eens mooi in onze thuisblijfvakantie! Ik geniet geweldig van alle reuring en al dan niet geplande activiteiten!

Minimaliseren qua spullen (week 32)

Ook vorige week ben ik rustig aan verder gegaan met het minimaliseren qua spullen. Elke werkdag verwijder ik ten minste 10 items uit ons huis.

Weg met al die overbodige ballast. Op zoek naar ruimte :-). Letterlijk en figuurlijk! 

Vijf dagen lang 10 spullen verzamelen om weg te doen is me vorige week niet helemaal gelukt. Ik kwam op VIER dagen van 10 spullen. Geeft niet. Toch weer 40 dingen uit ons huis en uit ons leven verwijderd! Spullen waar ik nooit meer over hoef na te denken. Waar ik nooit meer energie in hoef te steken. Het voelt zó bevrijdend!

In mijn vorige logje over minimaliseren schreef ik al, dat ik aan de kast op de overloop begonnen was. Toen had ik overbodige dekens opgeruimd. Die kast is heel groot. Of liever: heel hoog. Hij loopt tot aan de nok van ons huis. Om bij het bovenste deel te kunnen moest ik mijn hoge huishoudtrap pakken en als ik dan op het hoogste plateautje ga staan kan ik er net bij. Onder het vak met dekens was nog zo'n vak waar ik nooit kom. Ook daar lagen spullen die voor het grootste deel weg konden. Na het opruimen konden de spullen die overbleven bij elkaar in één vak en was er één vak leeggekomen. Dat lege vak kreeg meteen een nieuwe bestemming. Leendert heeft namelijk het kampeervirus te pakken en heeft een basiskampeeruitrusting aangeschaft: een tent, luchtbed, slaapzak, pomp, lamp, opvouwbare picknicktafel en een stoel. Spullen die je maar één of een enkele keer per jaar gebruikt. Deze spullen konden mooi in het leeggekomen vak. Opgeruimd staat netjes. 

Het volgende vak in de kast is mijn bewaarplaats voor kadootjes. Ik koop altijd het hele jaar door leuke dingen voor 5 december, voor verjaardagen van onze uitgebreide familie, kinderfeestjes, jarige juffen en meesters, nieuw geboren kindjes enzovoorts. Het is heerlijk om zo'n grabbelkast te hebben vol met uitverkoopjes, buitenkansjes, aanbiedingen etc. waar je op het moment dat het nodig is het perfecte kadootje uit kunt pakken. Ook deze kast was aan een opruimbeurtje toe. Er bleken spullen te liggen die zo langzamerhand wel weg konden. Spulletje voor kleutermeisjes bijvoorbeeld, terwijl we geen kleutermeisjes in de familie hebben. Die konden mooi naar de Kringloop.

Het onderste deel van de kast is Willem z'n kleerkast. Ik had er al een beginnetje gemaakt. Maar nu heb ik 'operatie stofkam' voltooid. Alle kleding is uitgezocht. Maar ook de spullen die op de grond stonden, of achter de kleding weggestopt waren. Een doos met oude rollen behang bijvoorbeeld. 

De kast is nu netjes en luchtig en schoon. Het grootste deel van de buit kwam deze keer dus uit de kast. Maar ook verzamelde ik spulletjes uit andere hoeken en holletjes. De teller staat op totaal 352 dingen die weg gingen sinds ik hier eind juni mee begon. Dit ging vorige week allemaal weg:

Minimaliseren qua spullen (week 31)

Ook vorige week ben ik rustig aan verder gegaan met het minimaliseren qua spullen. Elke werkdag verwijder ik ten minste 10 items uit ons huis.

Weg met al die overbodige ballast. Op zoek naar ruimte :-). Letterlijk en figuurlijk! 

Ik merk, dat het in de vakantie wat lastiger is om mijn zelf opgelegde taakje elke dag uit te voeren. Ik denk dat het er op uitloopt, dat ik wat dit betreft een korte zomervakantiepauze neem. Het kost toch de nodige aandacht en energie. Maar goed. Vorige week is het me dan toch nog weer gelukt om minstens 50 dingen bijeen te sprokkelen. Het meeste ging weer naar de Kringloopwinkel. Ze kunnen me daar nu zo langzamerhand wel uittekenen, denk ik. Sommige spullen gingen de kliko in. En ook belandden er weer wat dingetjes in mijn marktplaatswinkeltje.

De opvallendste dingen die weg mochten kwamen uit het allerhoogste gedeelte van ons huis. Ik moest er voor op mijn hoge huishoudtrap klimmen. Toen wij hier kwamen wonen, heeft Willem op de bovenverdieping in een loze nis een hoge kast getimmerd. Het onderste deel is Willem zijn kleerkast. Daar is trouwens deze week ook het nodige uit verdwenen. Boven de kleerkast zit een groot vak waarin ik voornamelijk de kadootjesvoorraad bewaar. En daarboven zit dan nog weer een groot vak. Daar liggen spullen waar ik nooit aan kom. Liggen? Nee, lágen. Het meeste is verdwenen. Er lagen daar namelijk al meer dan 10 jaar dekens en spreien. Dat zijn spullen waarvan ik van mijn moeder leerde, dat je die nooit wegdoet. Want ja, 'als er oorlog komt, dan kun je die nog weleens hard nodig hebben'....Tja, typisch een gedachtengang voor iemand die de enorme schaarste in de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt. Zoiets raak je nooit kwijt, denk ik. Maar tijden veranderen. Als er ooit nog oorlog hier komt, denk ik niet, dat oude dekens het eerste is waar je dan heel blij mee bent. Van mij mochten ze nu weg. Twee dekens heb ik nog gehouden. Een tweepersoonsdeken voor als de dekens op ons bed nóg dunner worden en ze toch eens vervangen zullen moeten worden. En een eenpersoonsdeken die ik heel mooi vind en waar ik als meisje jarenlang onder geslapen heb. Verder ligt mijn trouwjurk daar in dat vak. Die neemt niet heel veel plaats in en wil ik niet wegdoen. Maar al met al is er weer lekker wat volume verdwenen en staat de teller op 312 dingen die ons huis uit zijn! Kijk maar eens mee:

Minimaliseren qua spullen (week 29 en 30)

Ook deze weken ben ik rustig aan verder gegaan met het minimaliseren qua spullen. Elke werkdag verwijder ik ten minste 10 items uit ons huis.

Weg met al die overbodige ballast. Op zoek naar ruimte :-). Letterlijk en figuurlijk! 

Het is best handig om jezelf elke dag een kleine plicht op te leggen. Het brengt structuur. Elke dag, zowel in de drukke laatste schoolweek, als in de lummelige eerste vakantieweek, begon ik de werkdag met mijn taakje: 10 spullen uitzoeken die ons huis uit mochten. Voor dit doel haalde ik steeds een keukenkastje leeg, haalde er de stofkam door, sopte het kastje grondig en deed er alleen in terug wat ik echt gebruik. Uit elk kastje kwam wel een aantal voorwerpen wat weg mocht. Dat was dan het begin van mijn 10-dingen-wegdoen-taak. De rest plukte ik uit kleer-, boeken- of andere kasten. Als ik 10 dingen had verzameld maakte ik een foto en gooide weg wat weggegooid mocht worden, of bracht naar mijn auto, waar een grote kringloopdoos in staat, om naar de kringloop te brengen. Een enkel ding kwam in mijn marktplaatswinkeltje. Ook dat is leuk, want het meeste is snel weg. En als ik op die manier elke week 10 euro 'verdien', dan is dat toch 500 euro in een jaar. Wie het kleine niet eert...

De keuken is nu helemaal klaar. Ik ga m'n werkterrein verleggen. Ik weet niet of het gaat lukken om ook in de vakantie steeds aan mijn taakje toe te komen. Maar we gaan het zien. In elk geval zijn er met de onderstaande spullen erbij gerekend in vijf weken tijd nu 262 items uit ons uit verdwenen!!!

Minimaliseren qua spullen (week 28)

Ook deze week ben ik rustig aan verder gegaan met het minimaliseren qua spullen. Elke werkdag verwijder ik ten minste 10 items uit ons huis.

Weg met al die overbodige ballast. Op zoek naar ruimte :-). Letterlijk en figuurlijk! 

Een deel van de spullen heb ik woensdag meteen naar de Kringloopwinkel gebracht. Daar moest ik toch zijn om samen met schoonmama een keukentafel en stoelen uit te zoeken. De Kringloopwinkel in Dordrecht is onze favoriet. Hij is heel groot en heel overzichtelijk en niet duur. Precies goed dus :-). Als je er spullen inlevert krijg je een koffiemuntje waarmee je in het restaurantje lekker een bakkie koffie kunt halen. En dat hoort er dan ook helemaal bij, bij zo'n Kringloopwinkel-ochtendje! Koffie met een punt appeltaart om de goede aankoop te 'vieren'. Zelf kocht ik niets. Nou ja, alleen een vierkant bakje van 0,25 wat ik wil gebruiken bij het maken van de kookrubriek. En daarna kan het dan weer terug.

Kijk, dit verdween allemaal uit ons huis:

Maandag

Dinsdag

Woensdag

Donderdag

Vrijdag

Elke dag 10 items en maandag zelfs 11. Totaal zijn er 51 items verdwenen. Vorige week waren het er 61 en die week daarvoor 50. Totaal 162 'dingen' die weg zijn. En je merkt er nog niets van :-(. Nou ja, niets...Dat is een beetje overdreven. Zoals je op de foto's kunt zien, zijn er vooral veel keukenspullen verdwenen. Daar ben ik echt met de operatie stofkam bezig. Elke dag ruim ik een kastje op, sop het grondig en zet er dan in terug wat ik echt gebruik. En ja, die kastjes zien er langzamerhand echt wat 'luchtiger' uit :-). Daar word ik toch wel blij van.

Maar eer dat ik zo het hele huis gedaan heb ... ben ik wel een jaar verder, vrees ik. Zover moet ik maar niet vooruit kijken, want dan zakt de moed me in de schoenen. Ik moet gewoon mijn doel goed voor ogen houden. Dan komt het wel goed.