De markt

Elk jaar wordt er door onze gemeente op het Raadhuisplein een markt georganiseerd ten bate van De Schutse Gehandicaptenzorg. En elk jaar opnieuw wordt daar door ons gezin naar uitgekeken. Die markt is zó leuk :-).

Ik heb voor de grap eens gekeken, wanneer ik er op deze blog voor het eerst over schreef. Dat was in 2010. Er zijn heel wat herinneringen verbonden aan die markt. ´Vroeger´ gingen we er met een hele horde kinderen naar toe. De kinderen hadden dan eerder die week van oma al kleingeld gekregen, wat ze op de markt mochten spenden. Mijn moeder spaarde hiervoor al weken van tevoren wisselgeld op, zodat alle kinderen een ´zak´ met geld hadden. Je moet dan niet aan een enorm geldbedrag denken, maar al dat kleingeld bij elkaar was, zeker in kinderogen, toch heel wat. En dan begon dagen van tevoren al het wikken en het wegen. Wat gingen ze met het geld doen? Een ballon kopen? een ijsje? snoepjes? speelgoed? Iets op de rommelmarkt? Serieuze keuzestress!

Nu de jaren zijn verstreken, is de horde kinderen opgedund. Alleen Henk gaat bij zulke gelegenheden nog graag met ons mee. En soms Jan. De rest gaat op eigen gelegenheid. En een centje van oma is er ook al niet meer bij :-(.

Aanstaande zaterdag is het weer zover! En dit jaar is het nog weer anders dan anders. Want dit jaar loop ik niet vòòr de kramen langs, maar sta ik er achter! Een paar weken geleden belde één van de organisatoren, of ik misschien óók met een kraam op de markt wilde staan. Ik hoefde daar niet lang over na te denken, want ik had daar eerder zelf ook al eens aan gedacht. Er was alleen niet van gekomen om de daad bij de gedachte te voegen. Maar dat ging nu gewoon ´vanzelf´ :-). We praatten even over het assortiment, waarmee ik zou willen komen. Bakproducten ging niet, want daar was al een kraam van. Maar kruiden en zeep waren prima. Ik legde de hoorn van de telefoon neer en binnen 5 minuten zat er een e-mail in mijn mailbox en maakte ik de bevestiging meteen rond. ´Zo, dat is snel!´ kwam er een reactie terug.

Maar goed. Nu is het dan bijna zover. En zo´n markt geeft toch wel een hele voorbereiding. Dus ben ik druk. Eerst heb ik nagedacht over wat ik zou moeten inkopen. Dat is een gok natuurlijk, want ik heb hier totaal geen ervaring mee. Toen mijn handel binnen was, begon het grote inpakken.

Daar ben ik vorige week al mee begonnen, maar vandaag is er eigenlijk pas een grote klap op gegeven. Dat werd natuurlijk hoog tijd ook! Ik ben nog niet klaar. Morgen zal ik er ook nog een paar uurtjes werk aan hebben. Verder zijn er reclameborden gemaakt. Willem heeft ze ontworpen en morgen kunnen we ze, geplastificeerd en wel, ophalen bij de drukker. En dan is er de aankleding van de kraam: wat moet er als ondergrond? En o ja, wisselgeld moet er natuurlijk zijn. En recepten misschien? Folders? Steeds komt er wéér iets oppiepen...

Maaike heeft zaterdag een dag vrij genomen van haar werk, zodat we samen de kraam kunnen bemannen. We hebben er reuze veel zin in.

We kijken uit naar heel veel bezoekers! Het doel van de markt is de aanschaf van een nieuwe rolstoelbus. Hiervoor is maar liefst 66.000 euro nodig. Ik ben benieuwd hoeveel we met z´n allen gaan ophalen. De markt is groots van opzet. Er zijn meer dan 100 kramen. Er is ook een heel grote rommelmarkt. En er is van alles te doen voor groot en klein. Lees dit leuke verhaal maar eens:

In actie voor een rolstoelbus

Kom je ook? In onze kraam hebben we een leuke aanbieding: 3 zakjes kruiden voor 5 euro. We hebben heel veel keus. Nog meer dan (nu) in de webshop, want het assortiment is weer uitgebreid. Nu met e-nummervrije kipkruiden en e-nummervrije bouillonpoeder. En als ik tijd genoeg heb, komen er zelfs nog enkele soorten bij.
Daarnaast hebben we ook het zeep-assortiment bij ons.

Wie onze kraam komt bezoeken krijgt een kadootje: een kortingsbon van maar liefst 10 procent, te besteden in de Eenvoudiglevenshop.

Graag tot zaterdag dus ;-).

Terug bij af...

Vanmorgen moest ik even laten controleren of de foute bacteriën om zeep geholpen waren door de antibiotica-kuur. Helaas! Ik werd halverwege de ochtend gebeld. De antibiotica die ik had gebruikt waren niet geschikt voor de bacterie die bij mij de ontsteking veroorzaakten. De assistente van huisarts vroeg, of ik me toch wel beter voelde. Ja echt. Ik voel me prima. ¨Toch heeft u nog een ontsteking,¨ zei ze. En ik moest naar de apotheek om een nieuwe (andere) antibioticakuur te gaan halen.

En dat was maar goed ook. Hoe waardeloos ik die antibiotica verder ook vind! Maar nog voordat ik bij de apotheek was, voelde ik de ontsteking weer opspelen. Toch vreemd, dat de klachten weg waren, zolang ik de vorige (achteraf foute) kuur gebruikte. Maar ja. Er is weer meer wat vreemd is.

Ik ben maar braaf aan de volgende kuur begonnen. Het is er nu één van maar vijf dagen. Maandag opnieuw controle en dan hoop ik dat de foute bacteriën echt weg zijn. Om mijn darmen te ondersteunen heb ik maar een nieuwe kefir opgezet. En ik heb een liter cranberrysap gedronken.

Trek in mijn eten had ik niet. En ik had nog wel zó lekker gekookt. De gehakt-pompoensaus van Echt eten, puur koken als vulling in wraps.

Nieuw

Een nieuwe werkweek, vlak nadat je ziek geweest bent. Dat is zó´n speciaal moment! Net of alles nieuw is :-). Wat ben ik blij, dat ik weer mijn werk kan doen!

Gewoon lekker vroeg beginnen en tussen 5 en 6 de strijk doen! Dan kan voor de rest van de dag de strijkplank weer van de vloer ;-).

Genieten van een gezellige lunch, samen met Henk. Soep en brood. Mmm. Het smaakt ook allemaal weer nieuw!

Vanwege de paasactie in mijn webshop ben ik druk met advokaat maken. Zo´n gezellig werkje!

En natuurlijk bakte ik ook ons dagelijks brood. Dat verveelt nooit.

Wat ook nieuw is: ons toilet. Eigenlijk ergerden we ons al bijna 14 jaar aan dat ding. Dat is: zolang als we hier wonen. Hij spoelde altijd zo zuinigjes door. Het is natuurlijk prima als een toilet weinig water verbruikt, maar dat kleine beetje moet dan wel graag in een krachtige straal door de pot spoelen. En niet met een pisstraaltje (excusez le mot). En nu voor de honderdste keer de spoelknop lam was, was Willem het zat. Direct na het eten is hij met Hans naar de bouwmarkt gegaan, om een nieuwe pot. De hele familie kon meegenieten, want de keuze was reuze en we kregen steeds foto´s doorgeappt tijdens de keuzesessie. Je snapt: een prima gelegenheid voor slap geneuzel :-))).

Welke moeten we nemen?

ff test-zitten

Dirk heeft nog een suggestie voor de toiletrolhouder.
Die neemt hij zelf maar, hij woont hier niet eens meer ;-)

De keuze kwam rond. En gewapend met de gereedschaptrolley, een kitspuit en de gekozen pot, toog Hans aan het klussen. En jawel! Aan het einde van de avond stond hij daar. Als een huis. Onze nieuwe pot :-). Met een dubbele spoelknop voor de grote en de kleine boodschap. En met een lekker stevige waterstraal. Je kan er maar blij mee zijn :-).

Bloemen

Gisteren belde ik naar de Rabobank voor twee nieuwe readers, omdat die waren gestolen. De medewerker, die me te woord stond, was heel meelevend. Ze had het zelf ooit meegemaakt, dat haar tas uit haar auto was gestolen en wist zich nog al te goed te herinneren, hoeveel gedoe dat gaf. Alleen al je pasjes opnieuw aanvragen is al een mega-klus. Afijn. Behalve meelevend, was de dame ook attent. Ze vroeg waar ze me nog meer mee van dienst kon zijn en nu ze toch in mijn gegevens was ingelogd, gaf ze meteen een tip over iets wat beter geregeld kon worden, dan hoe het nú geregeld is.

Eerlijk is eerlijk: ik ben altijd een beetje argwanend bij ongevraagde bank-adviezen. We hebben de ervaring vanuit het verleden (toen we nog een eigen bedrijf hadden), dat men met prachtige aanbiedingen komt, als men brood in je ziet (en je de bank helemaal niet nodig hebt). Maar als de kaarten andersom liggen en je ze nodig hebt, geven ze niet thuis.

Maar goed. Je bent er natuurlijk altijd nog zélf bij, of je iets met de adviezen doet. Het kwam gisteren bepaald niet onprettig over.

Vandaag al lagen de aangevraagde readers op de deurmat. Wat snel! Maar dat was nog niet alles...Er was ook een prachtig boeket bloemen bezorgd!!! Wat een verrassing! Zou dit een nieuwe vorm van klantenbinding zijn? Nou, dan hebben ze bij mij een gevoelige snaar geraakt, hoor :-).

Hij wappert weer

Hoe hangt de vlag erbij vandaag? Nou: hij wappert weer gelukkig!

Toen ik vanmorgen wakker werd, was ik zonder rugpijn (door mijn nieren). Daar was ik alvast heel blij mee. Ook voelde ik me niet koortsig meer.  Nóg iets om blij mee te zijn. Ik ben tot een uur of 8 op bed blijven liggen. Daarna heb ik Henk en Jan een duwtje richting school gegeven ;-). En toen iedereen verdwenen was, ben ik lekker languit in bad gegaan. Omdat het allemaal best goed ging, kleedde ik me aan. Ok, ik was nog wat wiebelig en daarom besloot ik wat licht werk op te pakken. Er was zát waarmee ik me nuttig kon maken. Eerst maar eens de bank gebeld voor nieuwe readers. Er waren er namelijk twee gestolen bij de inbraak in februari.

Daarna een telefoontje naar een behandelaar van Henk. Ook al vanwege de inbraak: doordat mijn agenda gestolen is, wist ik niet wanneer de volgende afspraak zou zijn. Ook was het door de dokter uitgeschreven recept verdwenen en daar had ik een nieuw voor nodig. Het was goed dat ik belde, want de komende afspraak was begin april. Mooi. Weer iets afgewerkt/opgelost.

Daarna nam ik een duik in de administratie. Er lag weer genoeg. Dingetjes uitzoeken, fakturen betalen. Post bekijken. Oude paperassen wegdoen. Fijn, fijn, fijn.

Ik voelde me met het uur opknappen en breidde mijn werkzaamheden uit. Ik kon best de was sorteren en er één aanzetten. Ook wat was betreft: er lag weer genoeg. Daar hoef je nu nooit naar te zoeken :-).

Ik deed alles wel slow motion. Maar dat geeft niets. Bij een ontsteking moet je echt je rust in acht nemen. En dat doe ik door mijn werkjes op het gemakje te doen en af en toe af te wisselen met even zomaar zitten. Even bijlezen op bepaalde blogs. Een stukje haken in de zon.

Vanmiddag ben ik naar de bank gegaan. Dat was wel typisch een klusje wat domweg móest. Morgen heb ik er geen gelegenheid voor en ik wilde toch graag iets afwerken voor het einde van de maand. In ons dorp is geen Rabobank meer. Dus startte ik m´n brik en reed naar Papendrecht. Wat fijn, dat het lukte! Toch bijzonder als je bedenkt hoe ziek ik gisteren was.

Toen ik thuiskwam maakte ik de pakjes voor de webshop klaar en bracht ze weg. Ik had besloten om vandaag ook weer voor het eten te zorgen. Maar dan wilde ik iets makkelijks klaarmaken. Toen ik vanmorgen op de blog van Zuinigaan over capucijners las, had ik er al trek in: Captains Diner! Mmmm.

Ik haalde daarvoor nog even wat ik niet in huis had en schoof thuis achter het fornuis. Oud en vertrouwd :-). Toen Willem thuiskwam, was hij verbaasd me in de kleren te zien. En de kinderen waren blij, dat ik weer kookte. Volgens Maaike ben ik afgevallen in mijn gezicht. Dat kan. Ik heb een paar dagen nauwelijks gegeten, vanwege de misselijkheid. Jammer dat je dan in je gezicht afvalt. Ik weet wel betere plekjes ;-).

Wat een wonder, deze dag voor mij! Van dweil naar wapperende vlag. En de les: Je kunt nooit blij genoeg zijn met de gewone dingen in het leven!

Ik voel nu toch de rugpijn weer terugkomen. Dus kruip ik maar in m´n mandje. En hopelijk groeit er vannacht een velletje over de twee brandblaren die opengegaan zijn en zo schrijnen...

Het energie-level van een dweil

En toen?
Toen was ik ziek :-(.

Zondag had ik al nare rugpijn. Maar door de pijnstillers, die ik vanwege de brandwonden innam, was ik die rugpijn kwijtgeraakt en vergeten.

Maandag was ik rillerig en duizelig. Dat weet ik aan de brandwonden.

Gisteren was ik nog steeds rillerig en duizelig. Omdat de brandwonden goed aan het genezen waren, stopte ik met pijnstilling en voelde ik meteen die nare rugpijn weer.

En zo bedacht ik, dat er waarschijnlijk méér aan de hand was, dan enkel brandwonden. Ik had zelf al een vermoeden wát dat was ook. En helaas. Mijn vermoeden werd door de dokter bevestigd: ik heb nierbekkenontsteking.

Hopelijk slaat de penicilline snel aan. Wat is dit akelig. Ik heb het energie-level van een dweil :-(.

Goede raad enzo...

Sinds ik gisterenavond blogde over mijn verbrande arm, krijg ik overal vandaan tips, goede raad en medeleven. Dat blijft toch altijd heel bijzonder voor me. Hoe mensen echt begaan kunnen zijn met iemand die ze alleen maar via een blog kennen!

Maar ik dacht, dat het misschien zinvol is om hier wat over mijn ervaringen met brandwonden te schrijven. Dit om bezorgdheid weg te nemen en te laten weten, dat ik niet ''zomaar wat aanklooi'' met de serieuze brandwonden.

Behalve de honderduizend kleine brandwondjes die ik als klungel regelmatig heb opgelopen, hebben we in ons gezin twee keer met echt verschrikkelijke brandwonden te maken gehad. De eerste keer was, toen onze Dirk (26) nog maar anderhalf jaar was. Wij woonden op een bovenhuis en hadden daar geen verwarming. We hadden drie kleine kinderen: Wim, Trijnie en Dirk in de leeftijd van 3, 2 en 1 jaar. Op een vrijdagavond, na het avondeten, had ik de waterkoker tot bovenaan toe gevuld met water om dat te koken voor kruiken. Die kregen de kindjes mee naar bed. Het was november en in die jaren hadden we soms wekenlang de bloemen op de ruiten staan vanwege de vorst. (Tja, dat waren nog eens winters! Daar weten we de laatste 15 jaar toch echt niet meer van.)

In de drukte van drie kleine kinderen die naar bed moesten, lette ik even niet op. Dirk kroop naar de keuken, trok aan het snoer van de waterkoker en kreeg de hele plens (bijna) kokend water over zich heen. Vooral zijn ledematen waren flink verbrand. Na een weekend getob (elke dag naar de dienstdoende huisarts) kwam ik op maandagochtend bij mijn eigen huisarts. Die schrok echt, toen de verbanden afgewikkeld werden. "Dit gaat echt niet vanzelf goed komen," zei ze meteen. (Dat had de vervangende huisarts ons voorgespiegeld). Ze belde op naar het Brandwondencentrum en daar konden we meteen komen. Daar hebben ze een paar dagen aangekeken wat er vanzelf zou gaan genezen en uiteindelijk bleek er op één wond huidtransplantatie nodig te zijn. Er werd huid van het bovenbeentje op Dirk zijn arm gezet en gelukkig sloeg dat meteen aan. We zijn nog wel minstens twee jaar aan het ziekenhuis verbonden geweest, vanwege littekengroei. Daarvoor moest Dirk al die tijd een drukkous om zijn arm dragen. Het is allemaal goed gekomen. Behalve dat Dirk een arm met littekens heeft. Maar daar maalt hij niet om.

Nauwelijks een half jaar later was het wéér raak! We waren met een groepje aan het gourmetten. Buiten, op ons balkon. In die tijd waren de gourmetstellen niet elektrisch, maar waren het spiritusbrandertjes. Levensgevaarlijk! Toen één van de brandertjes leeg was (en het vlammetje dus uit), pakte iemand de spiritusfles om haar brandertje bij te vullen. Ze had er echter geen erg in, dat dat heel gevaarlijk was, omdat de andere brandertjes nog wél aan waren. Het ging echter zó snel, dat niemand tijd had om maar iets ervan te zeggen. Op het moment dat ze de geopende spiritusfles naar het brandertje bracht, vloog het vuur van één van de andere brandertjes in de fles en die ontplofte. Het was één vuurbal en een grote boog brandend spiritus spoot uit de fles zó over Willem heen. Zijn kleren vlogen direct in brand. In een reflex vloog hij naar de balkonomheining om het vuur uit te drukken. Intussen stond ik te gillen, dat hij direct mee moest, naar boven. Ik had namelijk net voor het eten de kinderen in bad gedaan en het badwater stond nog in de kuip. Ik weet niet hoe we Willem in alle paniek zo snel naar boven hebben gekregen, maar in no time lag hij (met kleren en al, natuurlijk) in het water. Ik zag, dat zijn gezicht erg verbrand was en met een zachte, lauwe sproeier ben ik toen alsmaar zijn gezicht gaan koelen.

Intussen was natuurlijk de ambulance gebeld. En de buurvrouw kwam meteen om zich over de kinderen te ontfermen. Zij waren wakker geworden en ik wilde, dat ze zo min mogelijk van deze vreselijke gebeurtenis meekregen. De buurvrouw is toen op hun kamertje gaan zitten, met de deur dicht, en is gaan voorlezen. Zo knap! Ben ik nooit vergeten.

Toen de ambulance kwam, was het een probleem om Willem twee trappen af te krijgen per brancard. Er is toen iemand vòòr hem gaan lopen en iemand achter hem en zo is hij naar beneden gegaan. Daar werd hij meteen in folie gewikkeld en in de ambulance geschoven. Zelf ging ik ook mee. Het ging met een bloedvaart. Nog voor we het dorp uit waren, hadden ze een infuus bij hem aangebracht. Alle belangrijke kruispunten op weg naar het Brandwondencentrum (in Rotterdam) waren met motorpolitie afgezet, zodat we ongehinderd en heel snel naar het ziekenhuis konden.

Willem bleek voor 15% verbrand te zijn. Ik weet nog, hoe ze dat toen meetten: de huidoppvervlakte ter grootte van één hand (van de patiënt) is circa 1%. Het was vooral zijn gezicht, zijn arm en zijn borst. En ik vergeet ook nooit, dat ik hem heb horen loeien als een koe van de pijn! Willem heeft toen alles bij elkaar ongeveer 3 weken in het Brandwondencentrum gelegen en ook hij heeft huidtransplantatie gehad. Het meeste op zijn arm en een klein stukje op zijn borst. Het was een onvergetelijke ervaring. De pijn, de warmte en de vochtigheid van het centrum, de dagelijkse zoutbaden, de morfine...Bij Willem is alles uiteindelijk mooier genezen, dan bij Dirk.

Na zijn thuiskomst heb ik nog wekenlang dagelijks zijn wonden moeten verzorgen. Dat is dus de ervaring die ik heb. En daarom weet ik ook nú, waarop ik moet letten. Er is maar één punt van zorg: infectie. Dus doe ik er alles aan om dat te voorkomen. Het stelt ook echt helemaal niets voor bij de ernstige verbrandingen van Dirk en Willem. Maar weet, dat het mijn serieuze aandacht heeft!

Klungel

Ik ben best een klungel.
Of eufemistisch uitgedrukt: ik heb niet zo´n goede motoriek.
Misschien dat het daardoor komt, dat ik best vaak brandwondjes heb. Dan brand ik me aan stoom, dan aan de oven, dan aan mijn strijkijzer...

Meestal is het maar iets kleins. Maar nu is het een beetje uit de hand gelopen.
Ik was kip aan het braden en toen ik een stuk wilde omdraaien, spatte ineens het vet tot tegen het keukenplafond. Het leek wel een ontploffing! En tja, dat plafond was zo erg niet. Maar mijn onderarm was ook lelijk geraakt.

Ik heb mijn arm meteen onder de lauwe kraan gehouden en na een poosje riep ik vanuit de keuken, of iemand even voor mij de brandzalf wilde pakken.
In plaats van schrik of meeleven, hoorde ik hoongeroep. ¨Ja hoor....is het weer zoveeeeer!¨ Maar Maria kwam toch aangelopen om me te helpen.

Ik had al gezien, dat het dit keer serieus was en Maria zag het ook. De vellen hingen er bij. Ik heb er een dikke laag Flammazine op gedaan. Mijn tube is bijna leeg. De eerste keer de beste dat ik in België ben, haal ik een nieuwe. In Nederland is dat spul alleen op doktersrecept verkrijgbaar. En uiteraard heb je zo´n geintje altijd in het weekend of ´s avonds. Kan je er een paar uur voor op de HAP gaan zitten.
Maar goed.

Vanmorgen had ik een arm vol blaren. Zeker wel tien, ook al zijn ze niet heel groot. En dus heb ik er maar vette gazen op gedaan en heeft Maria er een zwachtel om gewikkeld. Zo hoopte ik dat de blaren heel zouden blijven en infectie voorkomen kan worden.

Ik heb de hele dag pijnstillers ingenomen, want de boel schrijnt verschrikkelijk. En vanmiddag, toen ik de pakjes naar het postkantoor bracht, ging ik bijna onderuit :-(.
Maaike heeft vervolgens eten gekookt. Wat fijn, dat iedereen altijd vanzelf inspringt, als het nodig is!

¨

Nameloos verdriet

In gedachten ben ik bij m´n buurtjes uit de straat, die zo´n nameloos groot verdriet in hun leven kregen...

Een overvloed aan tranen

er zijn geen woorden

liefst ben ik maar stil

tranen

wanhoop

een voorzichtige glimlach

ik weet dat het lukt

maar nu

een overvloed aan tranen.

Chocola van de gemeente en Bossche Bollen

Dinsdag kreeg ik een e-mailtje van Jan z´n school. Aanstaande maandag willen ze met alle leerlingen een bezoek brengen aan de Tweede Kamer. Of de ouders erop toe wilden zien, dat de kinderen die dag hun ID-kaart bij zich zouden hebben.

PFIEUW! Jan z´n ID-kaart is bij de inbraak gestolen. En ik ben niet direct naar het gemeentehuis gedraafd voor een nieuw exemplaar. Het komt regelmatig voor, dat zo´n document een paar dagen later ergens in de bosje wordt teruggevonden. Helaas verstreken de weken zonder dat de ID-kaart boven water kwam en dus moest er een nieuwe komen. Maar met de openingstijden van het gemeentehuis is het niet zo lekker gesteld voor een scholier. En dus had ik het voornemen om in de eerstkomende vakantie nieuwe pasfoto´s te gaan laten maken en een nieuwe kaart aan te vragen. Daar fietste dat mailtje van school nu dus even dwars doorheen!

Tja...ik vond het uiteraard niet leuk, als Jan niet mee zou kunnen. Ik ging dus onderzoeken, of er een mouw aan te passen was. Ik vond uit, dat je je ID-kaart via een spoedprocedure in 1 dag in huis kon hebben. Daar hangt uiteraard een prijskaartje aan. Maar ja, dat was dan niet anders. Ik legde de openingstijden van Burgerzaken naast Jan z´n schoolagenda en ontdekte, dat we op woensdagmiddag terecht konden. Het gemeentehuis is dan om 14.00 uur open en toevallig was Jan gisteren (woensdag) vrij. We zouden de kaart dan donderdag meteen om 9.00 kunnen ophalen en als ik Jan vervolgens met de auto naar school zou brengen, dan was hij nog op tijd ook!

Het had wat voeten in aarde, want Jan was die vrije woensdag bij een vriend in Dordrecht. Die was dinsdag jarig en Jan zou meteen uit school daarheen gaan en blijven logeren. Ik stelde Jan voor om hem in Dordrecht op te halen, foto´s te laten maken, precies om 14.00 uur langs Burgerzaken te gaan en hem weer bij zijn vriend terug te brengen. Jan had hier he-le-maal geen zin in. Maar wat moet, dat moet. Een andere mogelijkheid was er simpelweg niet.

We zaten gisterenmiddag keurig om tien voor twee in de hal van het gemeentehuis op onze beurt te wachten. We hadden maar 1 persoon voor ons en het loket ging zelfs een paar minuten vòòr tweeën open. Mooi! De mevrouw achter de balie vertelde, dat wij de andere dag om 9.00 uur de kaart konden ophalen. Ik verwonderde me hardop over de snelheid. ¨Ja,¨ zei ze, ¨maar daar betaalt u dan ook voor.¨ Dat was waar. Het deed best even pijn in de portemonnee: pasfoto´s laten maken en een ID-kaart via een spoedprocedure = 86 euro alstublieft...

Vanmorgen waren we om tien voor negen weer present op het gemeentehuis. We werden om negen uur binnengeroepen en de dame achter de balie vertelde, dat zij ´even´ ging kijken, of de documenten al binnen waren. We zaten serieus 20 minuten te wachten. Ik werd ongeduldig, want Jan z´n les begon om kwart voor 10. Dat gingen we nooit halen! Maar gelukkig, daar kwam de mevrouw, met zonder kaart! Ze vertelde, dat wij weliswaar onze aanvraag op tijd hadden gedaan (vòòr 15.00 uur), maar dat die te laat was ingediend en dat daarom de kaart pas morgen opgehaald kon worden. Ik ging al sip zitten kijken, want ik registreerde in een flits: vandaag voor niets te laat op school en morgen wéér te laat op school, want dan zou ik Jan niet met de auto kunnen brengen en zou hij met de bus moeten. Enzovoorts. Op hetzelfde moment haalde de dame een doos Merci te voorschijn.

Als goedmakertje.
Tja. Leuk. Maar ik had toch betaald voor snelheid, mopperde ik, terwijl ik al op stond.
¨U moet ook nog niet weggaan,¨ zei de mevrouw, ¨want u kunt uw geld terugkrijgen.¨ OK. Daar ging ik maar al te graag weer voor zitten. Er werd 46,55 uitgestuiverd. Jan moest tekenen voor ontvangst. En de belofte is, dat Jan z´n ID-kaart er morgen tussen 9.00 en 10.00 uur zal zijn.
Jan was nog nèt op tijd, doordat ik de hele weg een klein beetje (10 kilometer) te hard heb gereden. En dat is dus echt niets voor mij. Ik houd me altijd aan de snelheid. En om het feest compleet te maken, is voor morgen met school ook alles keurig geregeld.

Hè, hè, na dit vroege avontuur kon ik eindelijk aan mijn dagtaak beginnen. De was kon weer fijn naar buiten. Een momentje om meteen van de bloemen in de tuin te genieten. Er bloeit al van alles.

Vanavond zaten we, ouderwets, met z´n tienen aan tafel. Trijnie had geappt, of ze kon meeëten. Natuurlijk :-). Gezellig hoor. Konden we elkaar meteen nog even zoenen, want ze gaat een weekje naar mijn vriendin Ellen in Zwitserland.

Vlak voordat we aan tafel gingen, stuurde Dirk een appje:

23-03-17 17:38:47: Dirk Luijk: De enige echte
23-03-17 17:38:53: Dirk Luijk: Dusssss


Ik zag het meteen: dat moest een doos Bossche Bollen zijn! (Dirk werkt in Den Bosch).
Ik wil wel komen helpen, hoor, appte ik terug. Waarop hij terug typte: nou, ik wil ze eigenlijk komen brengen. Geen bezwaar! En zo stond Dirk tegen zevenen met een grote doos lekkers op de stoep met de vraag: ¨Is er nog eten over?¨ Nee, alles was vandaag opgegaan. Maar ik had nog wel een prakkie hutspot in de koelkast, wat ik met alle liefde wilde opbakken. Graag!

En zo zat Dirk zomaar weer eens bij moeders aan tafel en hadden we een superfeestelijk koffie-moment met de allerlekkerste Bossche Bollen van Jan de Groot!! Hoe leuk is dat?