Keuzes maken en klussen (en stof happen ;-))

Zo langzamerhand komt hier alles toch wel in de verhuismodus. En dat moet ook wel, want als het gaat, zoals we het bedacht hebben, dan is de verhuizing al over 11 weken. Waarbij ik meteen aanteken, dat we er rekening mee houden, dat we dat niet gaan halen. We hebben nog 2 weken speelruimte, maar meer ook niet. Dan moeten we namelijk hier weg zijn :-).

Ik ben dan ook op alle fronten bezig, waar ik ook maar een steentje kan bijdragen aan het hele proces.

Hier thuis ben ik begonnen met opruimen van kasten. Het is echt heerlijk, dat we vorig jaar al zo intensief hebben opgeruimd. Dat scheelt bergen! Maar toch is het goed om nu alvast weer kast na kast leeg te ruimen en weg te doen, wat niet mee hoeft naar Bles. (Bleskensgraaf = Bles) Als we dan straks echt zover zijn, dat we gaan verhuizen, is alles zó ingepakt.

Koos z´n kleding is alvast helemaal nagelopen. De (gezamenlijke) kast met kostuums van de jongens is ook gedaan. En vrijdag deed ik Willem z´n kledingkast. Er hangt geen enkel aftands kledingstuk meer. Wat er hangt mag mee :-).

Zaterdag zijn we met een heel ploegje gaan schuren in de boerderij. Woensdag komt de boktorrenmeneer en daarvoor moesten alle balken kaal/stofvrij/ragvrij zijn. We waren met z´n zessen en hadden ook al menskracht voor de middag ingepland. Maar we kregen de klus prachtig in één ochtend geklaard! De middagploeg hoefde niet te komen.

Klussen inclusief gezellig koffie drinken en pizza eten! Voor die pizza´s hebben Willem en ik de combimagnetron aan de gang geslingerd, die Geertje op de weggeefhoek had gescoord. Het was even vogelen, voordat we hem aan de praat hadden. Maar nu is het fijn om hem standby te hebben staan om even een soepje te warmen, een pizzaatje te bakken of anderszins.

Voordat de pizza´s de oven in gingen, waren Willem en ik al verdwenen. Wij hadden namelijk om 13.00 uur een afspraak in Nunspeet bij Knulst Vloeren. Daar hebben we onze PVC-vloer in ons huidige huis vandaan en dat is zó goed bevallen, dat we er nu ook voor de vloer van de boerderij heen gingen.

Eerst kregen we koffie met heeeeeeeeeeeeerlijke arretjescake :-). De verkoper bekeek samen met ons de plattegrond van ons huis en wij vertelden, dat we dezelfde kwaliteit wilden als die we nu hebben. Maar dat we geen visgraat hoeven. Dat is veel te sjiek voor daar. We wilden graag iets ´landelijks´.

De verkoper liet ons een voorbeeld zien en ja! Gaaf! Hij legde er nog een ander voorbeeld bij. Een tikkie klassieker. Ook héél mooi. En vervolgens kwam hij met iets heel anders, maar op een andere manier ook heel mooi. We hoefden niet heel lang te verzinnen: het werd nummer 1, of nummer 2. Met vijf minuten waren we eruit: nummer 1 moest het worden!

¨Maar ik heb nog wel méér, om uit te kiezen,¨ zei de verkoper. ¨Nee!!!¨ riepen we meteen. ¨Asjeblieft níet! Dít is goed, dus we gaan het niet moeilijker maken met méér keuzes. Goed is goed.¨ Nou, dat maakte die knul ook niet iedere dag mee :-). Maar zo kiezen wij altijd. We hebben het zó gezien en als we er allebei een goed gevoel over hebben, dan ís het ook goed. Dan hoeven we er niet nog twee weken over na te denken/nóg meer te zien/bij andere bedrijven te gaan kijken en te vergelijken of wat dan ook.

We zouden ook voor een gietvloer gaan kijken, die in het zakelijke gedeelte van ons huis gepland was. Toen we uitlegden wat we zochten, bleek, dat zo´n gietvloer niet geschikt is om er met een palletwagen met een paar honderd kilo meel over te rijden. Jammer, maar wel fijn, dat we daar eerlijke info over kregen. Er werd zelfs met ons meegedacht wat wél een goede vloer zou kunnen zijn. Iets van een betonnen vloer, die dan dóórgevlinderd zou moeten worden, of zoiets. Willem begreep het allemaal wel. Dus daar moeten we dan nog achterheen.

Vandaag is er ook weer hard gewerkt in Bles. De houten vloer in de woonkamer is eruit gehaald.

Vanmiddag kwam iemand met een vrachtwagen isolatiemateriaal voor het dak brengen. Het hele dak moet eraf (de pannen dan) en het moet dan helemaal geïsoleerd worden. Er is nu niets dan een rieten laagje en daarop de pannen. Een soort cabrio dus :-).

Vanavond is Willem met een metselaar gaan praten over de entree. Daar moeten dubbele deuren komen met een speciaal kozijn en ik geloof dat er een boogje gemetseld moet worden. Maar helemaal scherp heb ik het niet. Dat stukje heb ik heerlijk aan Willem uitbesteed. Wat hij kiest is goed. Overigens komt de metselaar zaterdag terug met een plan. Er staat wéér iets in de week!

Zelf was ik vanavond ook op Bles. Samen met Maria en met mijn vriendin Wilma. De balken die zaterdag geschuurd zijn én al het overige houtwerk wat door de boktorrenmeneer onderhanden genomen wordt, hebben we gestoft en geragd. Het was echt stof happen. Op die hoge balken lag volgens mij van een kleine honderd jaar stof. Ha, ha.

De hoogste stukken deed Willem. Daar waren we te klein voor ;-).

En zo vordert het allemaal langzaam maar zeker! Tot nu toe is het nog leuk...

Inpakdag, tandarts, bank. Dit gaat eigenlijk nergens over ;-)

Sinds een aantal weken houden we er één inpakdag per week op na. We pakken dan van alles in voor de webshop: meel, bloem, kruiden, noten, rozijnen, bakpoeder, poedersuiker en nog heel veel dingen meer. We deden dat eerst altijd vooral op zaterdagochtend en verder een beetje de hele week door. Maar dan heb je elke dag rommel. En het werd langzamerhand een beetje teveel van het goede.

Precies op tijd bood schoonzoon Gerwin aan om één dag per week te komen helpen met inpakken. Hij werkt bij Defensie en draait daar 24-uurs diensten. Als hij 24 uur op de kazerne geweest is, is hij weer 2 dagen vrij. Die eerste dag rust je dan uit, maar die tweede dag? Als dat niet precies in het weekend is, is zo´n dag best saai. Dan kun je beter maar bij je schoonmoeder gaan inpakken :-). Ha, ha.

We proberen het steeds zo te plannen, dat Maria het grootste deel van de dag ook inpakt. Samen is het een stuk gezelliger en gaat het ook veel sneller. Op deze manier is al het inpakwerk in één dag gedaan. Fijn is dat!

Vandaag was het dus inpakdag. En intussen kon ik me wijden aan het huishouden. Nu de was niet meer buiten aan de lijn kan drogen, hangt hij binnen. Dat is altijd even omschakelen. Ik vind het op een mooie zomerdag best wel fijn, om een echte wasdag in te lassen en alle was in één dag weg te werken. Dat kan, als de was in een paar uurtjes droog is. Binnen droogt de was een stuk minder snel. De was in het trapgat gaat nog wel. Maar de was die aan de lijntjes in de badkamer hangt, heeft toch echt een hele dag nodig. Daarom is mijn winter-wasplanning een stuk strakker. Elke dag moet er wat gewassen worden. Dat is dan de volgende dag droog en komen de rekjes en lijntjes weer vrij voor de volgende was. Ik kan goed merken, dat ons gezin kleiner is geworden. Toen we nog met z´n twaalven waren, had ik elke dag wel drie wassen. Nu zijn we nog maar met z´n achten en red ik het met twee wassen per dag. Elke ochtend werk ik meteen het strijkgoed weg. Dat is mijn eerste klusje van de dag. Het is dan nog heerlijk stil in huis en ik vind het fijn om dan achter de strijkplank na te denken, of een preek te beluisteren. Vanmorgen luisterde ik muziek. Ik kreeg namelijk van een lieve bloglezeres een youtube-linkje met een psalm toegestuurd en toen ik dat had beluisterd, smaakte het naar meer. Om half 7 is de strijk klaar en is het tijd om de ontbijttafel te gaan dekken. Een ochtendroutine is heerlijk. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Ik heb verder deze dag niets bijzonders gedaan in huis. Maar ik ben wel twee keer op stap geweest. Eerst had ik om 11.00 uur een afspraak met m´n overbuurman. Daar heb ik bijna drie kwartier in de stoel gelegen. Voor je nu iets raars gaat denken: m´n overbuurman is m´n tandarts ;-). Er moesten maar liefst drie kiezen gerestaureerd worden. Iets met maalsters die gaan stil staan...(Prediker 12 : 3). Volgende week moet ik nog een keer terug. Een paar jaar geleden moest er namelijk een voortand bij me getrokken worden, omdat ik steeds last had van een ontsteking in mijn verhemelte. Dat bleek te maken te hebben met een val, die ik als meisje van 10 jaar had gemaakt en waarbij ik hard op mijn kin terecht gekomen was (aldus de kaakchirurg). Er moest een voortand uit, om van de ontstekingen af te komen. Sinds die tijd heb ik voor die tand een prothese en die zit vanaf het begin al niet fijn. Eerst probeer je eraan te wennen. Als dat niet lukt, ga je informeren. Dan hoor je, wat zoiets kost en denk je: het komt nog wel een keer; het komt nu niet uit. Maar nu moet het er dan toch maar van komen.

Vanmiddag had ik nog een uitstapje. Ik ging samen met Henk naar de bank. Hij had nog steeds geen pinpas en dat is toch wel een beetje lastig, als je al op de middelbare school zit. Onze bank heeft geen filiaal meer op het dorp, dus reden we naar Papendrecht. Het was wel leuk, om zo even samen met Henk op pad te zijn. Nadat we bij de bank ons ding gedaan hadden, liepen we nog even door het winkelcentrum. We kochten meteen maar even een leuk kadootje, want hij is morgen voor een feestje uitgenodigd.

Het was al bijna half zes, toen we thuis kwamen. Maar dat was niet erg. Ik had iets makkelijks op het menu staan: spirelli pasta. Lekker met saus van verse tomaten. We hebben gesmuld. Ik had alleen echt te weinig gekookt. Ik merk dat er veel meer gegeten wordt, nu het wat kouder is. Het was al de derde dag op rij, dat de pannen schoon leeg gingen.

Vanavond na de koffie heb ik notencrackers gebakken naar een recept van De Voedselzandloper. Ze liggen nu af te koelen. Ik ben benieuwd hoe ze smaken.

Dit logje gaat dus eigenlijk nergens over. Het was een dag met niets bijzonders. Maar juist daarom bijzonder!

Mijn naaldenboekje

Ook vandaag zette ik me weer aan verstelwerk. Elke dag een draadje, is tenslotte een hemdsmouw in het jaar. Ik had de boel lekker vroeg aan kant en was een paar uurtjes alleen thuis. Dat leek me een geschikt moment om, net als gisteren, de naaimachine op tafel te zetten en weer een spijkerbroek te restaureren.

Terwijl ik alles klaarlegde, wat ik nodig had, viel mijn oog op mijn naaldenboekje. Het naaldenboekje is, net als het speldenkussentje, een werkstukje wat ik als jong meisje op de basisschool maakte. En ook het naaldenboekje heb ik na ruim 40 jaar nog altijd in gebruik. Leuk hè?

De broek die ik vandaag restaureerde was in erbarmelijke staat. De ene pijp viel nog wel mee en die had ik in no time dicht. Maar zo snel als dat eerste gat ging, zo langzaam ging het tweede.

Omdat het gat helemaal rafelig was, heb ik de randen eerst met de hand bij elkaar gestoken.

Daarna bedacht ik om de kontzak van een oude broek te halen en die bij wijze van knielap over het gat te naaien. Leuk bedacht. Alleen trok mijn naaimachine dat niet. Hij liep tot twee keer toe vast. En toen ik uiteindelijk halverwege was en ik dacht, dat het me ging lukken, kwam ik erachter, dat ik toch (ik had nog wel zó goed opgelet!) de achterkant van de pijp gedeeltelijk had meegestikt. Toen had ik het helemaal gehad. Ik tornde de zak er weer af en zette weer gewoon een lapje áchter het gat. Hè, hè. Dat ging beter. Dat had ik meteen moeten doen.

Ik stikte nog even een klein rondje over een gaatje bovenaan de pijp en voilà de broek kan weer een poosje mee.

Het liep inmiddels tegen elven. Qua tijd is dit echt niet lonend. Maar het spaart wel grondstoffen. Juist spijkerbroeken zijn erg vervuilend om te produceren. Vanuit dat oogpunt voelde het toch wel zinnig. Maar één broek-restauratie vond ik echt wel weer genoeg voor vandaag.

Snel ging ik aan mijn andere huishoudelijke taken. Ik wilde voor de lunch alle gewone werkjes gedaan hebben, zodat ik vanmiddag weer een kledingkast kon gaan uitmesten. Maria zou me helpen. Lekker alles vast uitzoeken, zodat het straks met de verhuizing wat overzichtelijker is.

Zo bedacht, zo gedaan.

Vanmiddag lag de hele overloop bezaaid met stapeltjes kleding.

We hebben grondig opgeruimd. Er kon een hele vuilniszak kleding naar de kledingcontainer! Net als gisteren, trouwens. En af en toe doe je een vondst. Willem was al een tijdje een colbertje kwijt. Dat vonden we terug in de kast van de jongens. Fijn! Het was dus niet bij een klant blijven hangen, ofzo. Ook vonden we een prachtig paar Van Lier schoenen en ik wist niet van wie ze waren. Ik appte de jongens. Nee, ze waren niet van Leendert. En nee, ook niet van Hans. Koos wist van niets. Jan draagt zulke schoenen niet. Bingo! Die waren mooi voor Willem. Makkelijk trouwens dat alle mannen hier dezelfde maat hebben :-).

Vanavond zijn Willem en ik even naar ons nieuwe huis geweest om nog eens ter plekke te kijken, hoe de keuken nu moet komen. Maar na enig wikken en wegen en wat overleg, bleven we bij de keuze, die we vorige week al maakten. Dat is gewoon de beste.

In het huis is het nu echt een droeftoeter-bende. Plafonds eruit, vloeren eruit, keuken eruit....Zaterdag hopen we er met een heel ploegje aan de slag te gaan. We gaan proberen om al het schuurwerk klaar te krijgen, zodat volgende week woensdag de boktorrenmeneer aan de slag kan. Ik ben daarom bezig geweest om mens en materieel (schuurmachines!) te pakken te krijgen. We gaan het zien. Ik merk, dat ik het best spannend vind, allemaal.

Verstelwerk

Ik ben jarenlang heel erg verwend door mijn moeder, die al het verstelwerk voor me deed. Heerlijk was dat! In de tijd, dat we alle tien de kinderen nog thuis hadden, was er áltijd wel verstelwerk. En dat was typisch een klusje, waar ik niet zo aan toe kwam. Verstelwerk vind ik behoorlijk tijdrovend. En, eerlijk is eerlijk, het is ook niet echt mijn lievelingswerk. Ik ben er, denk ik, te ongeduldig voor. Mijn moeder daarentegen vond het fijn werk. Ze deed het echt graag en was heel blij, dat ze mij zo kon helpen. Ze heeft het gedaan, totdat ze begin 2016 ziek werd en in mei overleed.

Nadat mijn moeder is overleden, heb ik de groeiende stapel verstelgoed eerst een tijd genegeerd. Het was op de één of andere manier zó confronterend om die klus op te pakken. Want ja, dat herinnerde me er schrijnend aan, dat mijn moedertje er niet meer was.

Maar op den duur moet je je daar toch overheen zetten en nu, drie en een half jaar later, is verstelwerk iets wat gewoon tot mijn huisvrouwentaken hoort. Ook al is het nog steeds niet mijn lievelingswerk en ben ik nog steeds ongeduldig ;-).

Gisteren hebben Koos en ik samen zijn kledingkast opgeruimd en ook zijn werkkleding nagelopen. Vandaag ging hij voor het eerst, nadat hij 7 weken geleden zijn sleutelbeen brak, weer aan het werk. Hij draagt altijd goedkope spijkerbroeken naar zijn werk. En aangezien hij stratenmaker is, gaan natuurlijk altijd zijn knieën kapot. Nou ja, die van zijn broeken dan. Er lagen maar liefst drie kapotte broeken in zijn kast, die hij graag gerepareerd wilde hebben. Welja...

Toen ik vanmorgen de boel aan kant had, besloot ik m´n naaimachine dan maar eens voor de dag te halen.

Er was nog een vierde spijkerbroek. Die was niet kapot, maar daar was lijm aan gekomen en daardoor bleven de pijpen zo ongeveer rechtop staan. Die broek moest ik maar weggooien, vond Koos. Maar nee, die broek ging niet weg. Die kon ik mooi gebruiken om lapjes van te knippen om achter de gaten in die andere broeken te naaien.

Ik speldde de lapjes achter de gaten. Mijn speldenkussentje heb ik zelf gemaakt, toen ik een jaar of 10 was. In die tijd kregen wij, meisjes, nog ´nuttige handwerken´ op school. Ik weet het nog goed. Wij hadden een handwerkjuf, die op dinsdag bij ons op school was. Op die dag moest je dus zorgen dat je je handwerk bij je had. We leerden breien en haken en borduren. Maar ook bijvoorbeeld macramé. Ik was dól op handwerken. Het speldenkussentje was dus bedoeld om te leren borduren. Het katoenen lapje aan de achterkant moest met de hand aan het lapje borduurstramien vastgezet worden. En natuurlijk moest dat met keurige, heel kleine steekjes. En ja, daar deed ik echt mijn best op!

Toch leuk, dat je dan dik 40 jaar later nog altijd zo´n schoolwerkje gebruikt :-).

Het repareren van de spijkerbroek hoefde gelukkig niet met kleine, bijna onzichtbare steekjes. Dat mocht gewoon met grof geschut. Als het maar weer dicht zat en liefst een beetje stevig. Nou, dat is wel gelukt.

oeps. Grote gaten :-(

lapje erachter spelden

op de goede kant zigzaggen

Het gat komt keurig dicht

Zo ziet het er aan de binnenkant uit.
De overtollige stof wordt netjes weggeknipt

Poeh, in de andere knie minstens zo´n groot gat.

Wat op dezelfde manier gerepareerd wordt.

Ziezo. Klaar voor een volgende ronde.

Ik zigzagde ook nog even een kleine winkelhaak onderaan één van de pijpen dicht en vond het wel weer eens geschoten. Ik was een uur verder! Eigenlijk nog twee broeken te gaan. Maar nee, ik ben niet geschikt om een hele ochtend achter de naaimachine te zitten. Het masjien ging weer fijn van tafel en die broeken wachten maar tot een volgende keer. Ik vond dat ik koffie met een dikke plak cake verdiend had. Ha, ha! Je moet jezelf maar belonen. Een ander doet het niet.

De dag kabbelde verder en ik deed allerlei administratief werk. Vorige week stak er post in de brievenbus van ons nieuwe huis. Een brief van het waterleidingbedrijf met het contract om in te vullen. En een brief van Stedin, dat wij contractloos waren en dat dat verboden was en dat wij van gas en licht afgesloten zouden worden, als we niet binnen 10 dagen reageerden. Dat was raar! Ik had namelijk al sinds 17 september een contract voor gas en licht bij Gezinsenergie! Daar maar eens heen gebeld en gevraagd, of er misschien iets mis ging. Ze gingen het uitzoeken en ik zou terug gebeld worden. Na een kwartiertje werd ik teruggebeld, dat ze langer tijd nodig hadden. Maar ik zou vòòr 13.00 uur teruggebeld worden. Dat gebeurde en gelukkig was alles inmiddels opgelost.
De post bracht facturen, die ik meteen voldeed. Ook kwam er een onterechte aanmaning voor een dienst, die ik niet had afgenomen. Daar heb ik meteen achteraan gebeld en ook dat werd recht gezet. Zo kun je zomaar weer een uur verder zijn met onzichtbaar werk.

Na de lunch ben ik met een dubbele paracetamol even in bed gekropen. Ik had flinke hoofdpijn. Zo´n gevoel of er een steen door je hoofd rolt, als je bukt :-(. Holtepijn dus. Na een half uurtje was de hoofdpijn gezakt en begon ik aan mijn middagprogramma: was ophangen, benedenverdieping opruimen en stofzuigen, de keuken aan kant maken en de webshopbestellingen klaarmaken. De middag vloog voorbij, met aan het einde van de middag onze huiskapper over de vloer, die 7 personen kwam knippen. Ook Leendert was van de partij. Die at meteen een hapje mee. Gezellig! We zaten met z´n negenen te smullen van stamppot rauwe andijvie. Dat was lang geleden, dat we dat op hadden!

Na het eten zochten Willem en ik samen met Leendert dakramen uit voor ons nieuwe huis. En we bespraken details van de verbouwing. Elke dag vorderen we een klein stukje. Vandaag is de houtwormmeneer geweest. Ik noem hem de boktorrenmeneer. Dat vind ik leuker klinken :-). Er bleken helaas houtwormen actief en dus moet er van alles behandeld worden. Hiervoor moeten de te behandelen balken en vloerdelen eerst (licht) opgeschuurd en stofvrij gemaakt worden. En alles moet kaal en leeg of met dik plastic afgedekt zijn, als de boktorrenmeneer komt. En als hij geweest is, mogen we minimaal 1 dag de boerderij niet in. Zo gaat dat met een verbouwing aan een oude boerderij...

Na de koffie nam ik nóg maar een verstelwerkje ter hand. Dat had ik eigenlijk klaargelegd om vanmiddag tijdens het koffieuurtje met schoonmama te doen. Maar schoonmama appte af en het verstelgoed was blijven liggen. Het was nog weer wat van Koos: de rits uit z´n winterjas was een heel eind losgescheurd. Een raadsel, hoe hij het voor elkaar kreeg. Nou ja, het kostte me nóg een uur, om ook dat gerepareerd te krijgen. Toch fijn ... als het klaar is :-).

De maand afsluiten

September was mijn back-to-basic-maand. Na een rommelige zomerperiode van hard werken (de Fair!) en juist lummelen (onze kampeervakantie), had ik behoefte aan een zuinige periode. Een periode van structuur in de huishouduitgaven. Een periode van ´doen met wat er is´. Een periode van geld overhouden voor andere dingen, door met weinig/minder genoegen te nemen. Het was fijn om zo weer terug te komen in de lifestyle, waar ik van hou en die ik ´eenvoudig leven´ noem.

Deze maand heb ik de huishoudelijke uitgaven strak bijgehouden. Normaal gesproken ben ik daar geen fan van. Ik heb dan het gevoel, dat ik erg met geld bezig ben: cijfertjes, plussen, minnen, budgetten, inschattingen, tegenvallers, meevallers. Allemaal goed en wel: ik vind het maar een krampachtig gebeuren en het past gewoon niet zo bij me.

Toch is het wel goed om het één en ander nu zwart op wit te hebben en eigenlijk zonder dat ik er nu echt mee bezig ben geweest. Ik denk er daarom over om, zomaar voor de aardigheid, nog even verder te gaan met noteren, hoeveel ik waar aan uitgeef. Of ik dat ook op m´n blog blijf delen, weet ik nog niet.

Maar goed. Eerst maar eens de cijfertjes van de maand september. Van drie weken was alles al vastgelegd. Rest me nog de laatste week plus deze laatste dag:

Maandag
Groentenkraam markt: 6,00 (kleine hoeveelheid restanten)
Lidl: 22,10 (2 rollen vuilniszakken, 9 pakjes roomboter, 1 kilo sperziebonen, 1 kilo wortels, 1 fles vloeibare margarine)

Dinsdag
Aardappelkraam 18,00 (10 kilo patatbonken, 15 kilo eigenheimers)

Donderdag
Lidl: 12,30 (jodekoeken, suikerklontjes, koffiecreamer, suikerwafels, 2 zakken koffiepads -> allemaal spullen voor in ons klushuis; eieren, 3 preien)

Vrijdag
Albert Heijn: 10,50 (eieren ->er wordt veel gebakken!; pakje bacon, 1 flesjes brouwers o,o ->uitproberen; sixpack flesjes grolsch radler -> aanbieding; 2 2-liter melk)

Maandag
Albert Heijn: 4,65  (2 2-liter melk; -> Koos eet momenteel gepofte granen in melk als ontbijt; 1 pak blanke vla, 2 af te bakken stokbroden)
Groentenkraam markt: 12,50 (restanten, fijn van alles wat!)

Totaal: 86,05

Het totaal van de hele maand september:
84,52 week 1
106,29 week 2
255,87 week 3
86,05 de rest van de maand
Totaal: 532,73
Dit zijn de gewone huishoudelijke uitgaven, zoals eten en drinken, maar ook de nodige non-food zoals toiletpapier, zelfmedicatie enzovoorts.
Aan kleding werd uitgegeven: 65,00 aan schoenen voor Jan en een vest voor Henk. Dat zal DV volgende maand wel meer zijn!
Aan kado´s werd uitgegeven: 20,00. Dat is extreem weinig, maar komt, omdat ik kadobonnen heb ingezet. Ook dat vond ik vallen onder ´doen met wat er is´. En ook dat zal in oktober heel wat meer zijn.

Tot zo ver de cijfertjes.

We hebben weer dagen achter de rug met allerlei soorten drukte. Met een lach en een traan. Met allerlei ballen :-). Met allerlei keuzes, die gemaakt moesten worden.

Vandaag is Koos voor het laatst voor controle geweest bij de chirurg. Zijn sleutelbeen is keurig genezen en vanaf morgen mag hij weer gaan werken. Uiteraard is het niet de bedoeling dat hij dan meteen met banden van 30 kilo gaat smijten (hij is stratenmaker). Maar hij mag voorzichtig aan beginnen. Fijn!!! Wat is alles goed afgelopen! Dat was een lach.

Vrijdag was het meer een traan. Een lieve vrouw uit onze gemeente werd begraven. Wij zijn ´s zondags vaak haar kerktaxi geweest. Net zo lang, tot het niet meer ging. Op een zondag zei ze tegen me: ¨´k Geloof, dat het de leste keer is geweest. Het gaat niet meer.¨ En dat is inderdaad ook de laatste keer geweest. Wij hielden van haar. Ze is zelfs een keer bij ons aan het kerstdiner aangeschoven. Ze vond het heerlijk, al die kinderen en de reuring van ons grote gezin. Nu is ze er niet meer. Toen we na de rouwdienst de begraafplaats op schuifelden, merkte ik met een schok, dat we richting het vak liepen, waar drie van onze vroeg gestorven kindjes liggen. We kwamen steeds dichterbij en uiteindelijk stopten we één rij voor de rij waar onze kindjes liggen. Het ontroerde me op een speciale manier, die ik niet goed verwoorden kan.

Wat kan er zomaar veel gebeuren in een paar dagen tijd. Het is net als het weer: regen en zonneschijn.

Ballen in de lucht

Vorige week kregen we de sleutel van ons huis in Bleskensgraaf. Er moet héél veel gebeuren en we hebben niet al te lang tijd. Om precies te zijn: drie maanden. Vorige week is er vooral veel nagedacht en is er wat voorbereidend werk gedaan. Deze week wordt er écht gewerkt! En dat betekent, dat er nóg weer een bal in de lucht te houden is. Ik vind dat niet erg. Ik houd wel van wat reuring. Maar zo´n verbouwing en verhuizing is nu niet meteen routinewerk. Er komt enorm veel denkwerk bij kijken. En dat maakt het allemaal best spannend en het zorgt ervoor dat een deel van ´mijn hoofd´ dáár bezig is. Denkwerk is veel vermoeiender dan doe-werk. Of beter: ánders vermoeiender. Vanmorgen begonnen bij mij al vroeg de raderen te draaien. Dat houd je niet tegen. En nu, aan het eind van de dag, merk ik dat ik een vol hoofd heb, met hoofdpijn op de koop toe.

Er zijn heel veel puzzelstukjes, die gelegd moeten worden. Over drie maanden moet die puzzel af zijn. Wat voor puzzelstukjes dat zijn? Ik noem er een paar: contact met een keukenmeneer, contact met een vloerenmeneer, contact met een tekenmeneer, contact met een electriciën, contact met een loodgieter, contacten leggen met een stucadoor, met een schilder, met een gordijnenwinkel, met een houtworm/boktor-bestrijder.

werkoverleg

Onze Leendert is de spin in het web. Hij is de aannemer en is sinds deze week elke dag daar aanwezig en bezig. Ook Dirk en Hans en Koos en Henk zijn al bezig geweest. De keuken is gesloopt,

de kamer-en-suite-deuren in de woonkamer zijn eruit (en opgeslagen, want ze worden hergebruikt), de vloer in de gang is eruit,

in de huiskamer is stucloper gelegd,

maar die mag binnenkort weer verwijderd worden. Aanvankelijk wilden we het parket in de kamer sparen. Maar na verschillende deskundigen gehoord te hebben, wordt hoogstwaarschijnlijk die hele (houten) vloer eruit gehaald en vervangen door een betonnen vloer met isolatie en vloerverwarming. Ons huis heeft energielabel G. Dat is het slechtste wat je kunt hebben. Elke cent die wij besteden aan isolatie heeft direct nut. Het betekent niet alleen meer wooncomfort (ik ben toch al zo´n koukleum), maar ook besparing op de energierekening.

Wat doen we met het pleetje? Eerst zou het verplaatst worden. In het nieuwste plan blijft het waar het is. Yes! Stiekem vind ik het zo´n grappig oud pleetje :-) en wilde ik het graag zo houden.

Nog iets wat ik zo veel mogelijk in oude staat wil laten, is de kelder. Die is nog helemaal origineel, met pekelbad, oude (kaas)planken (die behandeld moeten worden tegen houtworm) en wit gekalkte muren.

Afijn. Werk genoeg dus en het gaat heel spannend worden, of wij echt aan het eind van het jaar er kunnen gaan wonen. Vooralsnog is dat het streven en staat er dus druk op de ketel.

Thuis gaat het gewone werk natuurlijk ook door. De was gaat behoorlijk stroef, nu ik niet meer buiten kan drogen. Even wennen om al die was weer in huis op te hangen. Vandaag heb ik voor het eerst de houtkachel op de dag aan gehad. Niet eens zozeer, omdat het koud was, maar vooral omdat het zo klammig/vochtig aanvoelde. Dat komt deels natuurlijk ook door de was die binnen hangt, deels omdat de luchtvochtigheid gewoon heel hoog is door alle regen. Het was heerlijk om even een paar uurtjes te stoken. Het huis voelt nu weer fijn.

Ik heb het druk met de webshop. Dat komt, omdat ik in de Landleven sta, die deze week uitkwam. Het is een reportage over brood bakken.

Er moest daarom dinsdag enorm veel ingepakt worden. Gelukkig heb ik daar hulp bij!

Labels

Er moest weer een aflevering voor de kookrubriek van Terdege afgeleverd worden. Daar was ik gisteren druk mee.

Maar er blijft zeker ook wel tijd over voor ontspanning. Dinsdagavond ben ik fijn naar de spingroep geweest. Sowieso zit ik de laatste tijd veel achter het spinnewiel. Daar word je zó rustig van. Terwijl mijn handen een draad spinnen, spin ik tegelijkertijd gedachten.

Zolang dat denk- en doewerk nu maar in evenwicht zijn, komt het wel goed :-).

Advertorial deel 2, SPECIALE EDITIE

Iedereen, die hier al langer meeleest, weet het wel: af en toe publiceer ik hier een post met advertorials van bedrijven die op mijn blog adverteren. Zo´n advertorial is er maximaal één keer per maand en in de titel van de blogpost schrijf ik altijd ´advertorial´. Zo is het voor iedereen duidelijk waar het om gaat. Je komt dus op mijn blog nooit verborgen reclame tegen. De advertorials zijn altijd van bedrijven die producten of diensten leveren, die passen in de stijl en sfeer van "eenvoudig leven". Meestal zijn het bedrijven, waar ik zelf ervaring mee heb.

Deze maand is er een speciale editie van de advertorial. Dat komt, omdat we in het komende nummer  (oktober) van Landleven staan met een reportage over brood bakken. We verwachten daardoor aanloop van nieuwe lezers. Onze adverteerders willen zich graag presenteren aan het nieuwe lezerspubliek. Enkele adverteerders hebben voor deze gelegenheid ook speciale acties.

Om de advertorial niet enorm lang te maken, heb ik hem deze maand in tweeën gehakt. Vorige week verscheen deel 1. Vandaag het vervolg in deel 2.

1. Roukens Optiek & Optometrie
Ik begin in dit deel 2 met de nieuwkomers. Roukens Optiek & Optometrie is zo´n nieuwkomer, hier. Wellicht is Roukens een onbekende voor je. Maar niet voor mij. Henk Roukens is al enkele jaren de vaste brillen-leverancier van ons gezin. Buiten dat, is Henk voor mij oud en vertrouwd, want wij zaten (heeeeeeel lang geleden) samen in de schoolbank op de Middelbare School :-).

Een paar jaar geleden vestigde Henk zich als opticiën bij ons in het dorp. Dat werd een hernieuwde kennismaking. Als ik het me goed herinner was onze jongste zoon, ook een Henk, de eerste klant binnen ons gezin bij Roukens. Onze Henk klaagde al een tijdje over niet goed op het bord kunnen kijken op school. Toen wij Roukens op een dag tegenkwamen op een markt, waar je je ogen (globaal) kon laten opmeten, schoven wij Henk bij hem naar binnen. Uit die meting kwam het advies om de ogen nauwkeurig te laten meten, want er was inderdaad sprake van minder zicht.

Lang verhaal kort: Henk moest aan een bril. En die kochten we bij Roukens. Wat ik zo fijn vind bij Roukens is dat twee dingen samenkomen: de kennis van oogproblemen én het esthetische aspect van bril-dragen.

Kennis
Oogkennis heeft Roukens breed in huis. Dat geldt zowel voor kinderen als voor ouderen. Zo is er voor zowel kinderen, als voor volwassenen het onderzoek door de orthoptist. Moest je daar eerst nog voor naar een arts in een ziekenhuis, tegenwoordig kan het ook gewoon bij Roukens ´in huis´. Bij afwijkingen, die niet door een bril zijn te corrigeren, stuurt de orthoptist je door naar een specialist. De orthoptist is niet altijd in huis. Wil je voor jezelf, of je kind, zo´n onderzoek, dan kun je daarvoor een afspraak maken.

Is er geconstateerd, dat een bril de oplossing is, dan zal er uiteraard een nauwkeurige oogmeting gedaan moeten worden. Ook dit kan gewoon bij Roukens in de optiek. De ogen worden gemeten en er kan, als de klachten er aanleiding voor geven, een netvliesfoto en zelfs een OCT-scan (een soort echo) worden gemaakt.

Mode
Als er gekozen wordt voor het dragen van een bril, dan is Roukens de aangewezen persoon om te helpen een passend, mooi en modieus montuur uit te kiezen. Roukens heeft een groot assortiment monturen. Ook weer zowel voor kinderen, als voor volwassenen. Ik word zelf altijd een beetje zenuwachtig van zoveel keuze. Maar Roukens bewaart alle rust en geeft goed advies. Inmiddels dragen ook Willem en ik brillen van Roukens.

Persoonlijk. Of: dorps, zo je wilt.
Ik zou nog van alles en nog wat over Roukens kunnen vertellen. Maar je kunt het natuurlijk ook gewoon eens zelf gaan ervaren. Als ik de werkwijze van Roukens zou moeten typeren, dan komt ´persoonlijk´ bij me op. Misschien nog wel treffender: ´dorps´. En dat in de zin van: gemoedelijk. Je kunt bij Roukens zó binnenstappen. Kopje koffie of thee hoort er helemaal bij. Heb je een nieuw montuur nodig, of één van onderstaande klachten, dan ben je er op het juiste adres!

• wazig, vervormd of dubbel zien
• vermoeide, jeukende of geïrriteerde ogen
• last van de ogen bij lezen of beeldschermwerk
• hoofdpijn
• moeite met scherpstellen
• pijn in of rond de ogen
• licht flitsen
• vlekjes of draadjes die voor het beeld drijven

Je vindt Roukens in Alblasserdam, middenin het dorp. En houdt ook gerust de facebook-pagina in de gaten. Roukens heeft regelmatig leuke (win)acties :-).

2. KOOZ Kozijnen
Een volgende nieuwkomer hier is Kooz Kozijnen. Bij Kooz Kozijnen kun je voor heel veel zaken terecht. Heerlijk vind ik dat, als er van alles onder één dak te vinden is. Eén aanspreekpunt, één keer een bezoekadres om van alles te kiezen, één telefoonnummer voor als er problemen zijn enzovoorts. Dat scheelt je enorm veel tijd.



Kooz Kozijnen levert kozijnen. Maar dat had je vast al wel begrepen :-). Wat levert Kooz nog meer?

• deuren
• ramen
• zonwering
• kunststof dakgoten
• dakkapellen
• gevelbekleding
• kunststof (onderhoudsarm!) tuinhuisjes/chalets

En dan ook nog eens in heel veel verschillende uitvoeringen. Én met eigen montagedienst! Eigenlijk levert Kooz Kozijnen wooncomfort!

Bij Kooz Kozijnen houden ze van een persoonlijke benadering. De adviseurs denken graag met je mee. Waar kan dat beter, dan gewoon bij je thuis? Daar kun je op je gemak een keuze maken en krijg je een goed en realistisch beeld van het eindresultaat. De adviseur van Kooz Kozijnen komt bij je langs met stalen/brochures/materialen van kozijnen, gevelbekleding enzovoorts en/of met kleurenwaaiers van zonwering/screens enzovoorts. Het bezoek is geheel vrijblijvend en je wordt direct geïnformeerd over de investering en het eindresultaat.



Bekijk je liever alles in de showroom? Dan kan dat ook. De showroom is gevestigd in Hardinxveld-Giessendam en is geopend op donderdag, vrijdag en zaterdag.

Bij Kooz Kozijnen houden ze van kwaliteit. Daarom is garantie tot wel 10 jaar standaard op alle producten én op de montage. De kwaliteit is bovendien gegarandeerd door verschillende certificeringen, zoals Komo en het politiekeurmerk.



Wil je niet zomaar alleen op mijn verhaal afgaan? Dan ben je vast benieuwd naar de ervaringen van anderen. Op de pagina Referenties vind je veel en prachtige voorbeelden, die je zullen inspireren.

3. Le Poole
En dan is er nóg een nieuwe adverteerder: Atelier Le Poole. Wij ontmoetten Willem Le Poole in augustus op de Terdege Zomerfair in Barneveld. Willem viel daar positief op. Allereerst omdat hij op klompen liep. Maar ten tweede ook, omdat hij zulke prachtige dingen maakt! Het ene houdt trouwens wel verband met het andere. Dat verband is: HOUT! Willem lóópt óp hout en wérkt mét hout.



Atelier Le Poole is een kleine werkplaats in Opheusden waar Willem op zeer ambachtelijke wijze de prachtigste voorwerpen van hout maakt. Denk aan stoelen, kasten, dekenkisten, maar ook maakt Willem lijsten en doet hij draai- en snijwerk.

Laat ik beginnen met iets te vertellen over lijsten maken. Willem heeft daar heel specifieke ideeën over. Wacht, ik laat hem gewoon zélf even aan het woord:

¨Een kunstwerk aan de muur verdient een bijpassende lijst. Een lijst die laat zien dat de foto of het schilderij persoonlijk waarde heeft. Een goede lijst maakt een kunstwerk compleet. Hiervoor zijn de juiste verhoudingen, houtsoort en de juiste kleur van belang. Wellicht nog een subtiele versiering in de vorm van een facet of randje. Maar niet te druk: het gaat erom wat er binnen de lijst te zien is.

Wat wel gezien mag worden: het is een lijst gemaakt door een meubelmaker. Geen vergulde lijsten, wel een mooie natuurlijke afwerking. Geen diepe profielen, wel facetjes met de hand geschaafd. Niet altijd de standaard verstekhoek, maar ook houtverbindingen met handgemaakte houten pennen.

Een lijst van Le Poole: met aandacht gemaakt van eiken, iepen, of ander inlands hout.¨

Zoals de lijsten met veel aandacht en liefde worden gemaakt, zo ontstaat ook het snijwerk van Willem met veel aandacht en liefde. En natuurlijk vakmanschap! Wat dacht je van een receptieboek met houten kaft met een handgesneden afbeelding of tekst. En dan ook nog eens met handgeschept papier van binnen. Zoiets is een kunstwerk, wat je niet in een kast of la bewaart, maar wat een ereplaatsje krijgt. Zo´n boek is bijvoorbeeld een idee voor iemand die ergens afscheid neemt. Iedereen kan er iets liefs, leuks, aardigs in schrijven.

Willem vindt het leuk om op ouderwetse manier te werken. Niet zomaar met schroeven uit de bouwmarkt, maar bijvoorbeeld ambachtelijk gemaakte stalen nagels. Dat zie je onder andere terug in de prachtige dekenkisten, die hij maakt. Ik heb zo´n kist op de fair in het echt gezien en moet zeggen, dat ik honderd keer liever mijn geld uitgeef aan zoiets moois en stevigs (wat een leven lang meegaat), dan aan modegevoelige rommel uit Verweggistan, wat na een paar jaar weer achteloos afgedankt wordt. Ik word echt wel enthousiast van zoiets moois. Nog één keer laat ik er Willem zelf over vertellen. En als je dan nog méér van Willem en zijn mooie werk wilt weten, dan neem je gewoon contact met hem op. Ok? Daar komt-ie dan:

Zes-planken kist
Dit model dekenkist heeft zijn oorsprong van de zogenaamde Vikingkist. De Noormannen gebruikten deze tijdens hun lange zeereizen. Niet alleen om gereedschap en kleding in op te bergen, maar ook om op te zitten. Superhandig dus. Op mijn dekenkisten kun je ook gerust gaan zitten, en naast het opbergen kun je ze als bijzettafeltje gebruiken bijvoorbeeld.

Dit type kist staat nu bekend als de ‘six-board chest’: een kist gemaakt van zes planken. Twee voor de zijkanten, twee voor de voor- en achterzijde. Eentje voor de bodem, en de laatste vormt het deksel. De stalen nagels geven wat mee als het hout onder invloed van luchtvochtigheid wat uitzet en weer krimpt. Hierdoor wordt voorkomen dat het hout gaat barsten, maar de constructie wordt wel stevig bij elkaar gehouden. De nagels worden in Frankrijk gemaakt door Rivierre Nail Factory. Hier lijkt de tijd te hebben stilgestaan. Alles ziet er uit alsof er sinds de start in 1888 niet echt iets aan de fabriekshal en de machines verandert is.

De hieronder afgebeelde dekenkist is gemaakt van iepenhout, afgewerkt met lijnolie en natuurlijke was.
Afmetingen lxbxh: 750x300x510 mm
Prijs: €450

4. Cuisine d´Oc
Een oude, vertrouwde adverteerder is Cuisine d´Oc. Henk Geluk van Cuisine d´Oc heeft een lange staat van dienst als het om het vak van keukens plaatsen gaat. Eerst deed hij 20 jaar ervaring op in loondienst. Daarna besloot Henk voor zichzelf te beginnen.


In de begintijd richtten Henk en zijn vrouw Nellie zich vooral op het renoveren van keukens. Dat renoveren van keukens is iets, wat ze nog steeds doen en waar ze veel mensen blij mee maken. Hoe vaak gebeurt het niet, dat er onderdelen van je keuken compleet versleten, of heel erg uit de mode zijn, maar andere delen nog prima meegaan? Dan is het zonde en onnodig kostbaar om de gehele keuken te vervangen. In dat geval denkt Henk graag met je mee en kun je besluiten om bijvoorbeeld alleen de frontjes te vervangen. Of om alle apparaten te vervangen. Of om een nieuw aanrechtblad te nemen. Of ... vul zelf maar in.

Maar als vanzelf is Cuisine d´ Oc gaan groeien en tegenwoordig worden er ook veel compleet nieuwe keukens geplaatst. Vanwege zijn ervaring met renovatie van keukens, is Henk helemaal gewend, om met de klant mee te denken. En zo´n samenwerking kan niet anders dan tot een creatief resultaat leiden, dat tot volle tevredenheid van de klant is.

Cuisine d´ Oc is gevestigd op Tholen, maar Henk renoveert en plaatst nieuwe keukens door het hele land. Hij komt de situatie eerst ter plekke bekijken en je wensen bespreken. Daarna kun je bij Henk en Heleen aan de keukentafel de puntjes op de ¨i¨ komen zetten: het zogenaamde keukentafelgesprek. Je kunt dan meteen in de mooie, grote showroom alles uitzoeken. De lijntjes bij Cuisine d´ Oc zijn kort. Showroom, magazijn en opslag zitten onder één dak. Snel leveren is daarom géén probleem. Ter indicatie: een keuken renoveren kan al binnen 5 tot 6 weken na de besteldatum en duurt 1 à 2 dagen. Zo is er het minst overlast.

Je bent vast heel nieuwsgierig naar de projecten, die Henk zoal gedaan heeft. Ik heb het dan niet over de 100 keukens, die hij de afgelopen 2 jaar in diverse vakantieparken installeerde. Maar juist over de keukens, die op klantspecificatie geleverd of gerenoveerd werden. Kijk dan maar eens op de pagina met klantenervaringen.

5. Bellebien
Ook Bellebien is een oude bekende. U weet wel: die webshop met dat prachtige linnengoed! Want dat is waar Lisette Baart van Bellebien bekend mee geworden is. De theedoeken, schorten, tafellakens, placemats, hamamdoeken, ovenwanten, het beddengoed en nog véél meer. Alles van prachtige kwaliteit en met tijdloze dessins.

Vandaag wil ik het over een andere productgroep van Bellebien hebben. De minstens zo prachtige plaids en sjaals. We hebben het dan over Engelse plaids en sjaals van zuiver wol. Heerlijk om die de komende herfst en winter voor het grijpen te hebben liggen op of naast de bank of je luie stoel en je er helemaal in te nestelen. Je krijgt vanzelf zin in de lange winteravonden :-).

Omdat de plaids en sjaals van zuiver wol zijn, houden ze je lekker warm. Allemaal onder een plaid en een wollen sjaal om de nek en de verwarming mag gerust een paar graden lager!

De plaids en sjaals zijn er in de typisch klassiek Engelse uitvoeringen: in rustige, effen kleuren, stoer, in visgraat of in de bekende Schotse ruiten.

Lisette importeert de plaids en sjaals zelf. Met het oog op de komende Brexit heeft ze een enorme voorraad ingeslagen, zodat je nog kunt profiteren van nette prijzen, zonder invoerheffing. Neem dus snel een kijkje bij de plaids, die gratis thuisbezorgd worden. Of zet zo´n prachtige sjaal op je verlanglijstje!

6) Jeantique
En dan lest, best, Jeantique. ¨Gepassioneerde meubelmakers¨, zoals ze zelf zeggen. En gepassioneerd zijn ze zéker, de mensen van Jeantique. Willem en ik weten er alles van, want wij kochten er twee jaar geleden ons bankstel en een mooie fauteuil.

Wat kun je bij Jeantique verwachten?
Allereerst is er de prachtige, sfeervolle showroom. Het is een genot om daar zomaar eens heerlijk rond te kijken. Je vindt er meubels in verschillende stijlen. Maar één ding hebben ze gemeen: ze zijn van een tijdloze kwaliteit en schoonheid.

De interieuradviseurs van Jeantique luisteren graag naar je wensen en kunnen je van gedegen advies voorzien. Trek er gerust een paar uur voor uit, om te kiezen en te proefzitten en te mijmeren over hoe die meubels bij je thuis zullen staan. Die tijd nemen de mensen van Jeantique graag voor je. Daarbij is het leuk om te weten, dat alle meubels in het eigen atelier worden gemaakt. Het is dus ook mogelijk om meubels in afwijkende maten te laten vervaardigen. Niets is te gek, als het om maatwerk leveren gaat.

In het atelier werken gedreven vakmensen met beste materialen. Leer uit gerenommeerde Europese leerlooierijen in welke kleur je maar wilt, of stoffen van hoogwaardige kwaliteit. In het atelier kun je trouwens ook terecht voor het herstofferen van die ene fijne stoel, die je niet wilt missen. Of voor het opnieuw laten inleggen van leer in een houten tafelblad. Ik zeg het gewoon nog een keer: niets is te gek, als het om maatwerk gaat.

Jeantique is er voor de particulier, maar ook voor projecten, zoals restaurants, kantoren, ziekenhuizen. De mensen van Jeantique zijn juist in hun element, daar waar speciale eisen aan meubels worden gesteld. Heb je dus eisen? Heb je wensen? Wil je kwaliteit? Wil je producten van puur Hollands vakwerk? Ga dan eens naar de showroom in Goor of neem contact op met Claudia en haar team!