Vorige week maandag was mijn schoonmama jarig. Ze is 90 jaar geworden! Dit bijzondere feit hebben we zaterdag met een groot deel van de familie herdacht. Het was een erg leuk feestje, in de hal van een basisschool. De kinderen mochten gebruik maken van het speellokaal/de gymzaal. Dat was echt een schot in de roos. Het krioelde namelijk van de achterkleinkinderen :-).
Deze week hebben we in ons eigen gezin drie jarigen: 2 kinderen en 1 kleinkind. Het is dus echt weer een verjaardagenmarathon :-).
Maar vandaag is het een gewone maandag. Zonder feestjes of ´dingen buiten de deur´. Het was wel een beetje een rare werkdag, want Julian is vorige week amandelen geknipt en het gaat nog echt niet lekker met hem. Maria kwam dus met een ziekig kind en Esther was van de weeromstuit ook enigszins jengelig. Gelukkig kwam Anne-Marie ook helpen en met elkaar hebben we toch kunnen doen, wat er gedaan moest worden. Hopelijk knapt Julian nu snel op. Zo´n kindje met pijn is niets gedaan :-(.
Maria is na de lunch met de kinderen naar huis gegaan. En Anne-Marie en ik werkten nog tot een uur of drie. Daarna heb ik in m´n eentje nog de laatste bestellingen klaargemaakt en even over vieren reed ik al naar het pakketpunt. Henk belde, dat hij later thuis zou komen, omdat hij nog een klusje af moest maken in Sliedrecht. Willem en ik zouden dus samen eten. En ik besloot spontaan om dan vóór het koken nog even een rondje te gaan lopen.
Sinds het ongeluk heb ik steeds flink last van mijn nek. Het zal vast een whiplash zijn. Het vervelende is, dat de pijn verergert bij stress. Dus als ik me maar éven ergens druk om maak, voel ik m´n nek. En omdat wandelen ontstressend is, leek dat me een goed idee.
Normaal gesproken hoef ik maar 10 stappen te zetten, of ik voel de stress uit mijn lijf zakken. Maar nu duurde het tot driekwart van het rondje, voordat ik ontspanning voelde en de nekpijn afzakte.
Toch genoot ik van de buitenlucht en van het vakantiegevoel. Van de sneeuwklokjes, die overal boven de grond piepen.
Van de stoere Hofwegense molen, die daar al meer dan 500 draait.
Van het meisje dat paard leerde rijden en zo blij keek, toen ik haar toeriep, dat ze het al zo goed kon.
Van ons huis, dat er vanaf de overkant ook zo knus uitziet.
Toen ik thuiskwam was ik zo heerlijk opgefrist! En de boerenkoolstamppot, die ik kookte, smaakte zo lekker!
Na het eten installeerde Willem me op de bank en smeerde mijn nek maar weer eens in met Perskindol. De kachel snort. M´n breiwerk vordert. We hebben muziek op staan: ¨Heer´ ik hoor van rijke zegen...¨ Wat een fijne avond.
