Over peulvruchten en het naderende voorjaar

Vorige keer schreef ik al over potten vol peulvruchten in mijn kelder, die nodig eens leeggegeten moeten worden. Peulvruchten zijn heel gezond. Ze zijn eiwitrijk en vezelrijk en bevatten ook verschillende vitamines. In gedroogde vorm zijn ze bijzonder goed houdbaar. Het is erg handig en voordelig om een voorraadje peulvruchten in huis te hebben. Vooral in de winter, als de groente óf heel duur is, óf van heel ver komt, óf in kassen gekweekt is. Ik heb jarenlang altijd gezorgd, dat er vòòr de winter een voorraadje peulen, een 25-kilobaal uien en voldoende aardappels waren. Daarmee kom je een heel eind.

Er was een beetje de klad gekomen in het regelmatig bereiden van peulvruchten. Maar nu ik eenmaal besloten heb om de voorraad op te gaan maken, zodat die niet al te oud wordt, heb ik die peulvruchten weer helemaal herontdekt. 

Vorige week aten we al eens lekker linzensoep. En vanmorgen vroeg stond ik met een zak pintobonen in mijn handen. Pintobonen? Ja! Ik had er eigenlijk ook nooit van gehoord. En ik kan me ook niet herinneren, waar en wanneer ik die zak kocht. De bonen zagen er in elk geval wel leuk uit ;-).

Ter plekke bedacht ik, dat er vandaag een bonenschotel op tafel zou komen. Er zat 900 gram bonen in de zak en ik woog de helft af. Dat zou wel voldoende zijn voor ons gezin van 8 personen. Ik zette de bonen in ruim water in de week.

Vanmiddag na de koffie bracht ik de bonen aan de kook en zette de warmtebron laag. Als je het beter plant, kun je peulvruchten ook heel goed in de Hooimadam (of hooikist, of wat dan ook) garen. Maar dan moet je de peulvruchten ´s nachts in de week zetten en de volgende morgen vroeg aan de kook brengen en in de Hooimadam zetten. Aan het eind van de dag zijn ze dan gaar, terwijl je maar een fractie aan energie hebt gebruikt. Maar goed. Voor nu moesten de bonen gewoon 1 à 1 1/2 uur zachtjes koken.

Om een uur of 5 waren de bonen gaar en klaar. De grappige vlekjes, die op de gedroogde bonen te zien waren, zag je niet meer. De pintobonen zagen er uit als wat lichtere bruine bonen. Ik spoelde ze af en zette ze apart. De bonenschotel maakte ik vervolgens met wat me lekker leek en wat er in huis was:

Ik bakte een klein schaaltje gerookte spekblokjes uit. In het spekvet bakte ik vervolgens 2 uien, in halve maantjes gesneden, licht aan en deed er op het laatst nog 2 fijngehakte teentjes knoflook bij. Nadat ik de uien en knoflook uit de pan gehaald had, bakte ik in hetzelfde vet 2 in blokjes gesneden appels licht aan. Intussen bakte ik in een andere pan een in blokjes gesneden restje aardappels van zondag op. 

Tenslotte haalde ik een potje augurkenplakjes (kerstpakket) en een potje zilveruitjes uit de kelder en verkruimelde een half zacht kaasje (uit een blik, op pekelwater). Alle ingrediënten voegde ik samen en verwarmde alles goed door. Klaar was de bonenschotel. Smullen maar!

Oef, wat was dat lekker. Ik draaide er nog een lepel stroop over. Mmm.

Ik vertelde aan tafel, dat er de komende tijd vaker peulvruchten gegeten gaan worden, omdat m´n voorraad op moet. Dat vond niemand een probleem. Hoewel Henk het erg letterlijk opnam en dacht dat hij de komende maanden zo ongeveer elke dag zoiets te eten kreeg. ¨Ja, natuurlijk!¨ spotten de meiden, ¨morgenochtend peulvruchten, morgenmiddag peulvruchten, morgenavond peulvruchten, bij de koffie peulvruchten....het moet op, jonguh!¨

Maar zo dol maak ik het niet hoor. Hoewel je van bijvoorbeeld zwarte bonen ook een prima brownie kunt bakken, om maar iets te noemen.

Voorlopig houd ik het op eens per week peulvruchten :-). Ik heb nog verschillende kleuren linzen, witte bonen, bruine bonen, zwarte bonen, hele erwten, spliterwten. Als dat állemaal op is .... is het vast al voorjaar!

Dat voorjaar is dichterbij dan je denkt!

Hans vertelde aan tafel, dat hij vanmorgen het eerste ganzennest met eieren tegenkwam. Hij is boomwerker en is op het moment aan het wilgenknotten. In een wilg in Rhoon kwam hij dit tegen:

Uiteraard is deze wilg níet geknot! Moeder gans ging van haar nest. Morgen gaat Hans kijken, of ze weer terug gekeerd is. 

De vogels zijn volop paartjes aan het vormen. Ciara wordt helemaal opgewonden van alle opgewonden vogels. De eksters met hun wipstaarten, de eenden, de waterkipjes. Achter de koude miezer en de gure wind  hoor je de opwinding van het komende voorjaar. Wat is het mooi!

Een dagje in de keuken

Gisterenochtend schreef ik op m´n FB-pagina

Vandaag regent het zo’n beetje de hele dag, als de voorspelling uitkomt. 

Ik ga er een keukendagje van maken.

Ik bak, net als op alle andere dinsdagen, drie Moermanbroden voor twee vrouwen uit onze gemeente, die het Moermandieet volgen. En drie gewone broden voor ons gezin.

Dan een cake in de wonderpan, omdat ik aan het testen ben hoe hoog ik een elektrisch kookplaatje moet zetten voor een goed resultaat. Op de Terdege Zomerfair hoop ik bakdemo’s te geven met de wonderpan. Moet ik wel weten hoe dat gaat op zo’n kookplaatje.

Verder staat er een grote schaal met ruim twee kilo pastinaak in stukjes klaar. Het waren pastinaken waar de groentenboer vanaf moest omdat er hier en daar een plek aan zat. Die heb ik weggesneden en nu heb ik de basis voor een grote pan pastinaaksoep. Lekker met appel, ui, gember, knoflook, peterselie. Dat wordt het avondeten. Samen met versgebakken brood en groene salade.

Er staan ook enkele kilo’s blauwe bessen. Daar ga ik jam van koken voor in de webshop.

Ik hou een paar potten voor onszelf. En misschien maak ik ook nog een pannetje bessensaus. Lekker voor over vla, door de yoghurt, of bij ijs.

Ik zag de groentenboer ook een doos druiven in m’n auto schuiven. Daar zijn we niet zo heel dol op. Alleen op van die knapperig verse, zoete druiven zonder pit! Daar lust ik kilo’s van. Je weet wel: die zo lekker openknappen in je mond, als je er op bijt. Maar ik denk dat het andere druiven zijn. Samen met een doosje appels heerlijk om appel-druifsap van te maken.

Ik ga snel aan de slag! Ik denk dat ik een keukenverslagje maak voor op mijn blog

Vandaag dus het verslag van m´n dagje in de keuken ;-).

Als eerste haalde ik mijn weckketel voor de dag. Op mijn weckketel heb ik een opzetstuk, waarmee ik kan ontsappen. Als ik een kleine hoeveelheid fruit wil ontsappen, doe ik dat meestal in de sapcentrifuge. Maar bij grote hoeveelheden, pak ik de ontsapper. Daarin kun je grote hoeveelheden fruit in één keer ontsappen. Het voordeel van werken met  de ontsapper is, dat het sap lang houdbaar is, doordat het verhit/gesteriliseerd wordt. Het voordeel van de centrifuge daarentegen is, dat het sap koud geperst wordt en dus vers (en lekkerder, vind ik) is.

Ik had een doos met een paar kilo witte druiven. Die keek ik even na op rotte exemplaren, die ik er tussenuit haalde. Daarna spoelde ik de druiven goed af. (Druiven worden vaak overdreven bespoten en daarom was ik ze altijd secuur.). Ik deed ze in de ontsapper, samen met een restant appels. Het apparaat doet verder het werk: het water in de weckketel wordt aan de kook gebracht. De stoom, die ontstaat, verhit het fruit, zodat het openbarst en zijn sap laat lopen. Het sap wordt opgevangen in een opvangbak. Het enige wat ik doe is af en toe kijken hoe ver het proces is en als het fruit zacht is, stamp ik het een beetje aan met de pureestamper.

Het leverde me 4 flessen sap op. Voordat het (gloeiendheet) in de flessen ging, heb ik het sap even door een neteldoek laten lopen. Niet iedereen houdt van sap met ´stukjes´.  Nu is het sap prachtig helder, puur, ongezoet, lang houdbaar. Het was een werkje van niks en het is fijn, dat die druiven zo toch een bestemming kregen en niet weggegooid hoefden te worden.

Er was nog méér wat verwerkt moest worden: ruim twee kilo pastinaken, schoongemaakt en in stukjes gesneden. Daar wilde ik een pan soep voor het avondeten van maken. Ik maakte de soep heel simpel. Het enige bijzondere eraan was, dat ik van de groentenboer ook een bakje verse kurkuma-wortel had gekregen. Daar had ik nog nooit mee gewerkt. Maar omdat pastinaak van zichzelf zo´n bleke Bets is, schilde ik een kurkuma-worteltje en verwerkte dat in de soep. Dat kleurde de soep prachtig geel/oranje en was een goed idee.

De soep maakte ik zo:

2 el olie
3 uien, gesnipperd
2 knoflooktenen, gehakt
1 kurkuma-worteltje, geschild
2 kilo pastinaak (schoon gewogen)
2 appels, in stukjes
2 tl gemberpoeder
2 liter bouillon
handje gedroogde peterselie

Verwarm de olie in een grote pan en bak de uien in een paar minuten glazig. Doe de knoflook en kurkuma erbij en laat een minuut meebakken. (heb je geen verse kurkuma, gebruik dan een tl. kurkumapoeder). Zet het gas hoog en doe de pastinaak er in delen bij. Bak alles circa 5 minuten, al roerend. Schep er de appelstukjes en gemberpoeder door. Doe de bouillon erbij. Breng alles aan de kook en laat het een half uur zacht koken. Pureer de soep (ik zet de staafmixer in de pan). Voeg de peterselie toe. Dit kan natuurlijk ook verse peterselie zijn, maar die had ik niet in huis. Dan gaat gedroogde ook prima.

De soep is heel dik, fluweelzacht en smaakt zoooo lekker.

We aten de soep met versgebakken brood. Op het bord raspten we er nog wat nootmuskaat over. Om het compleet te maken, had ik er een groene salade bij.

verse kurkuma-wortel

geschilde kurkumawortel

Ik had ook een paar kilo blauwe bessen gekregen. Allemaal in bakjes van 125 gram. Jammer toch, die plastic berg! De bessen waren te rijp om nog te verkopen: er zat hier en daar een beschimmeld exemplaar tussen. Geen enkel probleem, om die bessen even na te lopen! Ik spoelde de bessen goed schoon in mijn grote vergiet en hield 4,5 kilo over. Daar maakte ik jam van. En nu ik toch bezig was, haalde ik meteen nog een zak blauwe bessen uit de vriezer en kookte daar saus van. De jam is voor in de webshop, de saus houd ik zelf. Zo lekker!

Er werd ook nog brood gebakken. Drie Moerman-broden en drie gewone, bruine broden. Op de Moermanbroden deed ik muesli. De bruine broden hield ik ´kaal´.

Als laatste stond er nog een cake uit de Wonderpan op m´n wensenlijst. Die kwam er ook :-).

Al met al heb ik zo´n beetje van 9.00 uur tot 14.30 in de keuken gewerkt. Intussen was het toch droog geworden en hing ik snel nog een was buiten te drogen.

Na half drie was het tijd om de webshop-bestellingen klaar te gaan maken. Het lukte me, om om kwart voor 5 met m´n hele handel naar het postkantoor te rijden. Mooi op tijd. Bovendien had ik daarna een makkie met eten koken. De soep stond klaar, het brood was vers gebakken en nog warm, de salade snel in elkaar geflanst. Dat was fijn, na zo´n productief dagje ;-).

Over een warme deken en hoe we leven met ziekte in het gezin.

Nadat ik schreef, dat we te kampen hebben met een ziek kind in ons gezin, kregen we van alle kanten steun. Er kwamen meelevende woorden per e-mail, messenger, app, post en telefoon. Er kwamen kaartjes en zelfs kadootjes. Heel bijzonder. Het voelde echt als een warme deken! En wij kunnen weten, hoe een warme deken voelt :-)). Een paar weken geleden deed mijn zus namelijk haar nauwelijks gebruikte wollen deken van Slaappunt aan ons kado. Zij en haar man vonden die deken veel te zwaar en gingen er erg onder dromen. Nu genieten wij ervan. Wij houden juist van gewichtig ;-). Dus hebben we bovenop die slaappunt deken ook nog eens onze oude (nogal dun geworden) deken liggen en slapen nu onder een heuse dekenvracht. Heeeeerlijk! Net zo heerlijk, als die warme deken van reacties dus!

Inmiddels zijn wij een paar weken verder en weten familie en naaste omgeving van de ziekte in ons gezin af en zal ik ook op deze blog één en ander delen. Ik houd het wat summier, want ziekte is toch best privé. Het gaat om onze Maria. Zij heeft anorexia. En wat is dat een lastig verstaanbare ziekte! Heel moeilijk. Mensen die zich er nooit in verdiept hebben, denken misschien: kwestie van voedsel erin stoppen en dan is het over. Was het maar zo eenvoudig! De zaak ligt behoorlijk gecompliceerd. Niet in het laatste geval doordat er twee kanten door elkaar heen lopen: de psychische kant en de lichamelijke kant. Wie er graag iets meer van wil weten, verwijs ik naar de documentaire Emma wil leven. Deze documentaire is aangrijpend en heftig en laat alle kanten van deze akelige ziekte zien.

In de afgelopen tijd heb ik enorm met Maria moeten ´leuren´. Ik kan er geen ander woord voor bedenken. Het gaat niet goed met haar. Ze is helemaal thuis van school, doordat ze totaal geen energie meer heeft. Desondanks word je met zo´n ziekte, als je eenmaal bij de huisarts bent geweest, op een ellenlange wachtlijst voor hulp gezet. Ik heb alles geprobeerd om eerder hulp te kunnen krijgen, juist omdat ik zie, dat het hard achteruit gaat. Uiteindelijk heeft Maria´s cardioloog vorige week de zaak in een stroomversnelling gebracht. Maria was bij de cardioloog op controle vanwege de Reveal (ingebouwde monitor) die ze heeft en zij constateerde, dat Maria´s hartslag heel traag is. Een bewijs, dat er tekorten zijn, die gevaarlijk kunnen worden. Als al het vet in je lichaam op is, gaat je lichaam je spieren ´opeten´ om zo lang mogelijk de organen te sparen. Je hart is bijvoorbeeld zo´n spier...

Vandaag, binnen 1 week!, waren we (Maria, Willem en ik) op de eetstoornissenpoli van het Sophia Kinderziekenhuis. Het was zeer intensief. We hebben al dan niet gezamenlijk gesprekken gehad van 14.00 uur tot 17.30. En dat, nadat we vanmorgen al heel lang thuis bezig waren met het invullen van allerlei lijsten. Om alleen voor mezelf te spreken: ik moest 9 vragenlijsten invullen en daar was ik van 5.00 uur tot 6.45 ingespannen mee bezig. We waren alledrie compleet gevloerd, toen we dik na half 7 thuiskwamen. Er was eigenlijk een kerstvertelling in de kerk, waar we elk jaar naar toe gaan. Maar dit jaar zijn we blij, dat Maaike met Jan en Henk wilde gaan.

Donderdag wacht ons bij leven en welzijn nóg zo´n dag. Dan zijn we van 11.00 tot 16.00 in het ziekenhuis voor gesprekken met drie verschillende mensen. Intussen loopt er dan nog een aanvraag voor een (lichamelijk) onderzoek bij een kinderarts in een ander ziekenhuis. En dan kunnen we al met al op 10 januari het adviesgesprek tegemoet zien. Gelukkig gaat er intussen al wel behandeld worden, want een diëtist gaat uitrekenen wat Maria precies moet eten om niet nóg meer af te vallen. Dat mag namelijk niet, anders wordt ze opgenomen. Dat willen we natuurlijk het liefst voorkomen. Hopen en bidden, dat het gaat lukken!

Intussen heeft Maria´s ziekte een grote plaats in ons gezin. We moeten het allemaal verwerken en zo onze manier vinden om ermee om te gaan en Maria te steunen. Het is mooi om te zien hoe de gelederen zich om Maria sluiten. Alle brussen staan als een muur om haar heen om haar te beschermen en te steunen. Wat is dat fijn!

Praktisch heeft het natuurlijk ook veel kanten en gevolgen. Maria is hele dagen thuis en ik wil haar niet alleen laten. Ik probeer de dag een klein beetje voor haar in te vullen. Zo heeft ze al mijn afleveringen van de kookrubriek van Terdege (4 jaargangen!) netjes uitgesneden en in een map gestopt. Af en toe bakt of kleurt ze wat. Ook heb ik samen met haar bedacht wat ze minimaal per dag eet. Ze eet totaal andere dingen dan de gewone gezinspot en ik heb soms het gevoel alsof ik een dieetkeuken run: een speciaal menu voor Maria, een aangepast eetprogramma voor Willem die wat moet afvallen (de hoge bloeddruk kwam terug), een eiwitrijk menu voor Koos die wil aankomen (om bij Defensie aangenomen te worden na zijn opleiding), en dan nog een hongerige bouwvakker, een hongerige groenvoorziener en wat ´gewone´ kostgangers te voederen. O ja. Zelf heb ik snoep uit mijn menu geschrapt, want ook ik ging uitdijen :-)). Daarnaast gaat er veel tijd zitten in bezoeken van artsen, lezen van informatie, informeren van school, familie en belangstellenden. Het is, kort gezegd, gewoon heel druk.

Toch gaat het gewone leven ook door en moet er gewerkt worden, zijn er leuke en minder leuke bezigheden, dringende en minder dringende zaken, verjaardagen, gesprekken op scholen en nog veel meer.

Van sommige gewone, dagelijkse dingen heb ik foto´s gemaakt: mijn blog-geheugen. Fijn om zo te zien, dat juist het gewone leven (wat zo bijzonder is) ook doorgaat. Een kleine selectie:

Maria kreeg voor haar verjaardag een kleurboek en krijt en kleurde deze prachtige plaat in (hier nog niet af).

Maaike haalde haar rijbewijs en er was dus taart. Maaike is de zesde in ons gezin, die haar rijbewijs haalt. Alle zes hebben ze het opgespaard van (bij)baantjes. Hier worden namelijk geen rijbewijzen verstrekt aan 18-jarigen die niet roken of anderszins hun papiertje ´verdienen´. Het is bloed, zweet en tranen om dat rijbewijs te bemachtigen ;-). Maaike was er overigens circa 1600,00 euro aan kwijt. Ik denk, dat dat redelijke gemiddeld is.

Ik probeer regelmatig overtollige dingen te lozen (o.a. via m´n marktplaatswinkeltje). Aanstaande zaterdag hebben we hier een poetsfeest. De hele halve familie komt meehelpen om eens lekker met z´n allen alles blinkend schoon te poetsen voor het Kerstfeest. Ha, ha, niet speciaal daarvoor, hoor! Het kwam gewoon zo uit. En die aanstaande poetsdag zorgt er als vanzelf voor, dat er spullen opgeruimd worden. Bij elk ´ding´ wat verdwijnt, word ik blijer.

Regelmatig boeken en andere spullen op MP

Maria´s beugel ging eruit. Altijd een historisch moment. Had ik een half jaar geleden maar liefst DRIE beugelkinderen tegelijk, nu nog maar één (Jan). Wat heeft Maria een mooi gebit gekregen. Heel fijn!

We hadden een oergenoeglijke gezinsavond/pakjesavond. Niet speciaal met Sint, maar wel met kadootjes en gedichtjes en een eenvoudig maar gezellig en lekker ´lopend buffet´.

Vanwege de schrikbarend gestegen boterprijs, heb ik mijn boterkarn weer te voorschijn gehaald. Ik heb elke week 5 liter verse, rauwe, boerenmelk. Ik schep daar de room vanaf en bewaar die in de vriezer, totdat ik genoeg heb om er boter van te karnen. Ik karnde toen ik zo´n 1300 gram room gespaard had (van 5 weken melk).

Ik had foto´s gemaakt van het proces, maar op de één of andere manier krijg ik de foto´s niet van mijn telefoon en zijn ze ook niet opgeslagen in mijn Google Foto´s. Daarom heb ik maar screenshots gemaakt van de foto´s en zal die hier delen.

Na een poosje draaien aan de zwengel
van de boterkarn, scheidt de boter zich
in vlokken van de (karne)melk.

Ik laat de inhoud van de karn in een
vergiet met neteldoek lopen.
De boter blijft op het doek liggen.

Ik laat de boter goed uitdruipen door
wat in de doek te knijpen

Er blijft een prachtige kluit boter over

De boter moet al knedend uitgespoeld worden
met koud water.

Als de boter ´schoon´ is, kneed ik er wat zout door.
Het eindproduct is een volle pot boter en een
flesje karnemelk voor tezamen
ongeveer 90 cent.

Ook waren er de bekende ritjes naar de groentenboer aan het einde van de markt. Dat levert soms verrassingen op, zoals een paar weken geleden een leuke hoeveelheid maïskolven. Daar zijn we dol op! Nadat ik de bladeren eraf gehaald had, werden de kolven een klein kwartiertje gekookt in ruim water. Na het koken was er het maïsknaagfeestje en smulde iedereen van deze gezonde snack, naar smaak met wat zout, boter en/of citroensap eroverheen gesprenkeld.

Ook was er een flinke hoeveelheid Jonagolds. Een krat of zes. Die waren gevallen. Eerst was ik van plan er een voorraad gedroogde appelschijven en een flinke voorraad appelmoes van te koken. Helaas waren de appels zó gebutst en beschadigd, dat ik ze niet gemakkelijk op mijn schilmachientje kon schillen. En met de hand, schil je je met zo´n hoeveelheid minimaal een rsi-arm. Dus verdwenen er appels met kilo´s tegelijk in mijn Weck-ontsapper om er heerlijke appelsap zonder toevoegingen van te maken. Zo lekker! Je hoeft spontaan noooooooooit meer de zooi uit de winkel :-).

Natuurlijk werd hier vorige week ook genoten van het pak sneeuw. Want behalve dat het ongemakken opleverde (vooral in het verkeer), was er ook tijd voor sneeuwpret. Hans, die de hele dag in de sneeuw had gewerkt (bomen rooien), vond het toch leuk genoeg, om ´s avonds een enorme sneeuwpop (2.30 meter) te maken. En natuurlijk waren er de sneeuwballengevechten en gewoon het simpele lopen in de knoerpende sneeuw. Heerlijk!

En zo kabbelt dus ook het gewone leventje in Huize Luijkensteijn verder. Of, nou ja, kabbelen? Het heeft de laatste tijd meer weg van een stroomversnelling. Hopelijk komen er weer rustiger tijden!

Van uitstel kwam toch geen afstel :-)

Op deze zomerse herfstdag had ik natuurlijk kunnen gaan wandelen, of fietsen, of naar het bos of het strand gaan. Maar dat is het niet geworden. Ik heb een klus gedaan, die ik eigenlijk in de zomervakantie had willen doen, maar waar niets van gekomen is, doordat we schoonmama een tijdje in huis hadden. Ik had me er al bij neergelegd, dat die klus dan (dit jaar) maar níet gedaan zou worden. Maar nu, met een paar dagen heerlijk weer in het vooruitzicht, pakte ik toch die koe maar eens bij de horens: de grote opruimbeurt van de garage!

Ik moest er wel moed voor verzamelen om er aan te beginnen. De garage (of eigenlijk is het een halve garage) is echt het ondergeschoven kindje in mijn huishouden. Het staat er bomvol en op de één of andere manier verdwijnt daar alles wat geen vaste plek heeft of wat tijdelijk even ergens gestald moet worden. Zoiets als wat bij andere mensen de zolder is, denk ik. (Wij hebben geen zolder of vliering en dus dient die garage dat doel.)

Maar goed. Nadat ik moed verzameld en weerzin overwonnen had, ging ik toch maar aan de slag. En, zoals dat altijd gaat: als je dan een half uurtje bezig bent, krijg je er vanzelf plezier in. Ik heb zo´n tweeëneenhalf uur stug doorgewerkt en ben echt een eind gekomen. Er is weer loopruimte! En er is geveegd, gestofzuigd, geraagd. Oef, wat ben ik vreselijk veel spinnen tegengekomen. Grote, kleine, dikke, sprietige. Gelukkig ben ik er niet bang voor :-)))

Hopelijk lukt het morgen nog weer een poosje verder te werken. Maar dat hangt nog even in de lucht. Maria heeft al sinds zaterdag erge buikpijn. Vannacht heb ik zelfs met haar op de dokterspost gezeten. Maar de dokter kon niets vinden. Morgen ga ik toch maar weer bij de huisarts aan de bel trekken. En daar kan zomaar een hoop tijd mee heengaan. We gaan het zien. Wat gedaan is, is gedaan en daar ben ik gewoon heel blij mee.

Mijn dag verliep verder als een gewone maandag, ook al waren er vier kinderen thuis vanwege herfstvakantie. De kinderen vermaakten zichzelf en dus kon ik m´n boeltje opruimen, wassen, bestellingen klaarmaken enzovoorts.

Vanmiddag belde de groentenboer, of ik langs kwam. Hij had nog e.e.a. voor me. Prima. Ik moest toch naar het postkantoor met de pakketjes van de shop. De groentenboer had gevallen appels. Elstar en Jonagold. Nou, kom maar op. Ook nog wat restanten groenten en Teun was weer blij. We aten vandaag meteen al van de nieuwe voorraad, want ik had juist geen verse groenten meer in huis. Het werd bloemkool. Ik had er vier, maar gebruikte er maar twee. We waren ´maar´ met z´n zevenen. Ik bakte er zalmburgers bij. Die waren bij de Lidl in de reklame. Nog duur zat, maar nu we met een wat kleiner clubje waren had ik er aan 6 genoeg en dat was 5,94. Samen met de bloemkool (die drie keer niets kostte) en gekookte aardappels en (uiteraard zelfgemaakte) mosterdsaus was het een koningsmaal.

Vanavond heb ik eerst een poos uitgerust. Na die gebroken nacht en het garage-opruim-feest was ik echt moe! Maar na de koffie besloot ik toch een beginnetje te maken met het wegwerken van de appelvoorraad. Gevallen appels kun je nu eenmaal niet heel lang goed houden. Ik pakte twee zakken Elstars, samen 5 kilo, en haalde ze door mijn appelschilmachientje.

Eigenlijk had ik er gedroogde appelringen van willen maken, maar de appels hadden teveel bruine plekken. Het werd dus appelmoes. Ook goed :-).

Terwijl de appelstukjes in een bodempje water met wat suiker en kaneel tot moes kookten, zette ik de spulletjes klaar om havermoutrepen te bakken.

Daar had Willem pas om gevraagd. Dat ging nu mooi tussen de bedrijven door. De havermoutkoek staat nu in de oven en de appelmoes is klaar. Vier grote potten voor de voorraad. En een pot met een restje, wat meteen gebruikt gaat worden. Al met al geeft het toch een voldaan gevoel, dat er alvast 5 kilo appels is verwerkt. Fijn, zo´n bezig dagje!

En die garage? Daar loop ik steeds even heen om ervan te genieten ;-).

Huisgemaakte appelstroop

Vandaag maakte ik appelstroop. Als je dat wil doen om te besparen, dan moet je je appels voor niets of bijna voor niets hebben. Misschien heb je één of meerdere appelbomen? Dan is appelstroop maken een ideale oplossing om van je valfruit af te komen.

Ik had een kist Elstar appels, die gevallen waren en dus niet meer verkocht konden worden. De appels die gebutst waren bestemde ik voor de stroop. 

Omdat m´n weckpan er niet helemaal mee vol kwam, heb ik er ook nog wat andere appels bij gedaan.  Jonagolds, die nodig op moesten. 

Ik haalde de stickertjes eraf en deed ze in de ontsapper. Daar had ik voorlopig even geen omkijken naar. De gave Elstar appels haalde ik door m´n appelschilmachientje en Maaike legde de ringen op de roosters van mijn droogoventje. Zo kon ik mooi mijn voorraadje gedroogde appelringen weer wat aanvullen.

Er bleef een emmertje schillen en klokhuizen over. Een deel ging naar de konijnen en cavia´s. Die wisten daar wel raad mee :-).

De rest bestemde ik voor appelazijn.

Maar eerst ging ik verder met de appelstroop. De ontsapper had zijn werk gedaan. Het sap deed ik door een vergiet, waarin ik een gewassen en gestreken theedoek had gelegd, om het te zeven.

Er bleef ruim 3 liter sap over.

Dit ging in een pan en bracht ik aan de kook.
De sap moet je net zolang koken totdat er stroop overblijft. Dit duurt best lang, maar je hebt er verder geen werk aan. Alleen af en toe roeren in het voorbijgaan is genoeg.

Intussen zette ik de appelazijn op. Ik heb daar een speciale azijnpot van 5 liter voor. Maar je kunt het ook prima in een weckpot of iets dergelijks doen. Ik volgde het recept van weckenonline. Om de appelschillen en klokhuizen onder water te krijgen, had ik 4 liter water (met  20 gram gist) nodig. En nu is het een kwestie van gewoon afwachten. Makkelijk toch?

Er werd tussen de bedrijven door ook een vooraadje brood gebakken.

En een emmertje wasmiddel gemaakt.

En eten gekookt. Bami met zelfgemaakte pindasaus.

Gelijk met de bami was de appelstroop klaar. Het laatste stukje moet je altijd goed opletten. Dan gaat dat inkoken ineens heel snel. En je wil natuurlijk wel stroop overhouden, en geen blok appelbeton. Wat je overhoudt is ongeveer één tiende van het gewicht aan sap. In mijn geval dus ongeveer 300 gram appelstroop. Natuurlijk is dit wel de allerlekkerste appelstroop die je ooit geproefd hebt :-). En zonder een enkele toevoeging. Het is alleen appel.

Ook de broden waren klaar. Een vroegertje voor morgen, want dan hebben we plannen om weg te gaan.

Zo is de dag leuk gevuld geweest met keukengeneugten, naast alle andere dingen die langs kwamen. Ik ging voor het laatst naar de bekkenbodemfysiotherapeut. Ging naar de bank. Maakte bestellingen klaar en bracht die naar de post. Deed een aantal wassen. Deed een flinke strijk. Gaf de jongenskamer een goede beurt. Haakte zowaar nog wat toertjes aan mijn sjaal. Lekker veel gedaan, zonder dat ik het gevoel heb, dat ik het druk had. Dat zijn de mooiste werkdagen :-).