Oproepje kachelhout

Onze voorraad kachelhout is aardig aan het opraken. Voor deze winter hebben we nog wel genoeg, maar we denken vast vooruit aan volgend jaar. Vers gekapt hout moet immers voor het mooi 1 tot 2 jaar drogen voordat je het fatsoenlijk kunt stoken. Wie weet of heeft een partij hout, gratis of voor weinig? Het mogen ook bomen zijn die nog gerooid moeten worden.
Mail maar met Willem: wluijk@gmail.com

In een ander perspectief

Vandaag had ik een dag vol mijmeringen. Je hebt zo weleens van die dagen. Het gaat vanzelf. Zomaar onder het werken door. Het kwam doordat ik steeds moest denken aan de mensen op de Filipijnen, die getroffen zijn door die vreselijke tyfoon. Die hun huis kwijt zijn, of dierbaren hebben verloren en geen eten hebben. Zoiets zet je dagelijkse beslommeringen toch even in een ander perspectief. Wat onzinnig om je bezig te houden met het bijeen vergaren van geld voor een onnozele rekenmachine. Ik zou liever mijn vingers blauw haken om geld bijeen te vergaren waarmee iemand geholpen kan worden. Misschien wel van de hongerdood. Zucht...

Vanmorgen was ons riool weer eens verstopt. Eigenlijk gisterenavond laat al. Willem was nog bezig geweest met een ontstopper, maar dat had niets geholpen. We rolden dus zo uit ons bed in de vieze stank en de troep van een overgelopen toilet. Nee, dat was niet zo leuk en het gemopper was niet van de lucht. Maar toen ik opmerkte dat het op de Filipijnen wel harder stinkt...stopte het gemopper.

Maar goed. De dagelijkse dingen moesten toch hun voortgang hebben. Dus heb ik gedaan wat mijn hand vond om te doen. Rommel opgeruimd, bedden verschoond, gestreken, boodschapjes gedaan, Henk uit school opgehaald en nog duizend-en-één dingen meer.

En nu is het weer avond geworden. Iedereen is weer thuis. Alleen Willem nog niet. We hebben onze buikjes rond gegeten. De kachel brandt. Tel je zegeningen.

We gaan toch maar weer verder werken aan die rekenmachinepot. Hoe onzinnig het ook is in het perspectief van zo'n grote ramp. Het is nu eenmaal de werkelijkheid waarin we op dit moment leven. Een werkelijkheid waarin het hebben van een rekenmachine belangrijk is...

Een berichtje over de sterretjes

Naar aanleiding van het sterren haken krijg ik veel reacties. Om niet 100 keer hetzelfde te moeten schrijven heb ik hierbij een standaard reactie gemaakt:

* Het patroon van de sterren heb ik gekocht bij haakzaken.blogspot.com.

* Het staat iedereen vrij om ook deze sterren via Marktplaats of anderszins te verkopen.

* De sterren die ik heb verkocht laat ik liever niet door anderen haken. De mensen die mijn sterren kochten zijn (bijna?) allemaal bloglezers en vinden het leuk om echt iets van mijzelf te ontvangen. Bovendien kan ik van een afstand niet zien hoe anderen haken. Zelf heb ik best een vaste hand van handwerken en ben daarin ook behoorlijk precies. Als anderen haken worden er wellicht andere eisen aan het resultaat gegeven en dat zou ik jammer vinden.

* Ik probeer iedereen op tijd de sterren toe te zenden. Ook de mensen die op de wachtlijst staan probeer ik nog op tijd aan sterren te helpen. Zodra de sterren klaar zijn stuur ik een mailtje en zet daarin meteen mijn bankgegevens.

Hartelijke groeten van Teunie

Ik zie sterretjes.... (+update)

...

Oepsie. Ik zie sterretjes! Samen met de 30 sterren die ik voor Ellen moest haken, zijn er nu 170 sterren besteld. Dat zijn heel wat uurtjes haken en ik ben wel zo'n beetje volgeboekt, vrees ik. Als ik op volle toeren haak, doe ik er 5 in een uur.
Ik pas de advertentie in mijn Marktplaatswinkeltje aan om teleurstellingen te voorkomen. Ik ben wel heel blij, hoor. Die rekenmachine gaat er vast komen. Ik heb een pot (fles) met meetlint op het aquarium gezet. Steeds als ik wat verdien (met sterren haken, brood bakken, of wanneer ik iets op marktplaats verkoop) gaat het geld in de rekenmachinepot en wordt er op de meter bijgehouden wat de stand is. Zo is het voor mij overzichtelijk en wordt het bovendien een sportief gebeuren.

Het begin is er :-)

Update:

Sorry, ik ben nu echt helemaal volgeboekt voor de sterren met 230 stuks in bestelling...

Hooguit kan ik je op een 'wachtlijst' zetten, maar voor zover ik het nu kan bekijken gaat het niet meer (ruim) voor kerst lukken om nieuwe bestellingen uit te leveren.

We gooien wat huisvlijt in de strijd

De huishoudpot moet hier nodig wat gespekt worden. We hebben al een poosje geen reserves meer en dan kan een gestolen fiets zomaar een kleine ramp zijn...

Nee, we komen niet om van de honger! En we zitten heerlijk warm en droog! We hebben niets te klagen. Alleen zijn er wat noodzakelijke aanschaffen, die we maar van de ene maand naar de andere doorschuiven, maar die eigenlijk geen uitstel meer kunnen lijden.

Zo moet Hans zo'n dure grafische rekenmachine. Een jaar of 5 geleden schaften we er zoëen aan voor Dirk. We hadden die zuinig bewaard voor de volgende kandidaat. Maar nu Hans zover is, dat hij zo'n apparaat moet hebben, schrijft de school een nieuwe versie voor. Zó nieuw, dat hij ook niet tweedehands verkrijgbaar is. Die apparaten kosten al snel zo'n 120 euro...
Daar gaan we dan nu eerst maar voor sparen. (en daarna dan een nieuwe bril voor Willem, een 'nieuwe' fiets voor Maaike, een nieuw dekbed voor Koos en voor Hans, een matras voor Dirk, en nog zo het een en ander)

Ik gooi wat huisvlijt in de strijd:

Ellen bestelde pas witte, gehaakte sterren om straks in december in de boom te hangen. Die sterren zijn zó leuk! Je kunt ze aan een mooi lint doen en dan voor het raam hangen. Of aan de schouw. Of aan de buitendeur.
Je kunt ze op een satehprikker plakken en gebruiken in een (zelfgemaakt) kerststukje.
Je kunt ze gebruiken als decoratie op een mooi gedekte kerstdinertafel, bijvoorbeeld met plaatsnaamkaartjes eraan of op een dubbele kaart geplakt waar je binnenin het menu schrijft.
Je kunt ze als onderzetters gebruiken.

Kortom: voor vele doeleinden geschikt.

Ik zet de sterren in mijn winkeltje op Marktplaats.

De sterren zijn 10 cm. doorsnee en ik verkoop ze per 10 stuks. Voor de prijs hoef je het niet te laten. Ze kosten slechts 7,95

Advertorial

Ook in de maand november is er een nieuwe adverteerder op mijn blog. Zoals ik gewend ben te doen, zet ik deze nieuwe adverteerder even lekker in het zonnetje :-).

Bij deze stel ik aan u voor: www.kaaspakketten.nl. Kaaspakketten.nl is een jonge onderneming. U kunt er online kaas- en wijnpakketten kopen. Kijkt u maar eens op uw gemakje rond op de website. Het assortiment kaaspakketten is verrassend. U kunt er terecht in alle prijsklassen, te weten vanaf 9,95 tot 39,95 voor wat betreft het standaard assortiment, maar u kunt ook terecht voor pakketten op maat. Er is voor iedere gelegenheid een pakket.

Heel leuk zijn de speciale kaasjes met opdrukken als 'Gelukkig 2014', of 'Verjaardag', of 'Huwelijk'. Zo kun je nog eens origineel voor de dag komen. Ik vind kadootjes voor mannen altijd zo lastig. Zo'n kaasje is dan een leuk idee. En bij een huwelijk kun je het bijvoorbeeld samen met een wittebrood geven voor de Wittebroodsweken. Dat is weer eens wat anders dan een bloemetje o.i.d.

Voor bedrijven is het interessant om het bedrijfslogo op een kaasje te laten zetten. Zo heb je een origineel relatiegeschenk. Of je zet het kaasje in als onderdeel van het kerstpakket.

Over kerstpakketten gesproken: behalve de kaaspakketten levert kaaspakketten.nl ook wijnpakketten. Steekt u gerust uw licht eens bij ze op en laat u adviseren over een passend, origineel en gewild kerstpakket.

Uw pakket wordt verzonden met PostNL. Er wordt alle zorg besteed aan de verpakking, zodat het pakket keurig netjes en ongeschonden bij u afgeleverd wordt. Het is ook mogelijk om uw pakket in Doorn af te halen. Voor zakelijke relaties of grote(re) aantallen kunt u contact opnemen.

Van harte aanbevolen!

(Schoon)zussendag

Vandaag was onze jaarlijkse schoonzussendag. Twee van de negen schoonzussen waren helaas (op het laatste moment) verhinderd. Zodoende hebben we de dag met z'n zevenen gevierd.

Elk jaar is er een ander die de dag invult en dit jaar was bedacht om met z'n allen naar de Kreadoebeurs in Utrecht te gaan. We hadden om 11 uur bij het Transferium afgesproken en twee aan twee kwamen we daar aan. Eén was met de trein en was dus direct naar de Jaarbeurs gelopen. Daar hadden we elkaar al snel gevonden.

We hadden het natuurlijk allemaal zuinig aangepakt :-). De kaartjes kwamen allemaal van Marktplaats. Dat scheelde alvast een slok op een borrel. En dat Transferium is trouwens ook een zuinig plan. Voor 4,50 staat je auto daar de hele dag geparkeerd en dan kun je ook nog eens gratis met de sneltram naar de Jaarbeurs.

Toen we eenmaal binnen waren stelde M. voor om eerst maar eens koffie te drinken. Sommige van ons waren immers al uren onderweg. M. gaf een rondje als kadootje voor al onze verjaardagen. En zo kwam het dat we meteen met ons neus in de koffie met appeltaart vielen :-).

Daarna trokken we ons plan. We besloten om de beurs met z'n allen tegelijk te doen. Dat ging zo'n twee of drie gangpaden goed, maar daarna raakten we elkaar een beetje uit het oog. De één had meer met wolletjes, de ander met kantjes en bandjes. Helemaal niet erg. We kwamen elkaar zo af en toe tegen en vermaakten ons prima.

Ik heb de hele beurs verder samen met schoonzus W. gedaan. Het was voor ons allebei de eerste keer dat we naar die beurs gingen en keken onze ogen uit. Stand na stand schuifelden we af, heerlijk op ons gemak. Het viel ons op dat er wel enòòòòòrm veel scrapbook- en stempelspullen waren. Mensenkinderen, dat moet toch wel een megamarkt zijn! Hoe leuk we het ook allemaal vonden, geen van beiden hadden we de aandrang om alles wat los en vast zat te gaan kopen. We kochten heel selectief hier en daar een kleinigheid. Mijn grootste aanschaf waren 6 bolletjes witte Catania-katoen voor een opdracht voor kerststerren. En, o ja, ook nog een pot speciale lijm, waarmee je oude dingen kunt beplakken met papier, zodat ze een tweede leven kunnen krijgen. Kijk maar eens op: http://www.huisraadidee.nl/ .Ik heb erg veel zin om dat te gaan uitproberen. Echt iets voor mij :-).

Ook kocht ik nog wat stickers, lintjes en labeltjes om mijn eigen maaksels een 'finishing touch' te geven alvorens ik het weggeef. Ook daarmee ben ik helemaal in mijn sas.

Tussen de middag aten we onze meegebrachte lunch. W. had boterhammen en ik had een beker snoeptomaatjes en een trosje bananen. Mmm, lekker!

We hadden er totaal geen moeite mee om de hele middag vol te krijgen met kijken. Heerlijk overal ideetjes opdoen. Aan het einde van de middag kwamen we elkaar allemaal weer tegen. We bekeken elkaars aankopen en creaties (er waren workshops gedaan) en zetten weer koers naar het Transferium. Er wachtte ons nog een leuk afsluiter. We gingen uit eten bij AC restaurant De Meern langs de A12.

We schoven er gezellig aan een grote tafel en bestudeerden de menu-kaart. Ik hoef nooit zo lang te kijken, want vegetarische menu's zijn er meestal niet zoveel. In dit geval waren er twee en ik koos Tagliatella en nam er een gemengde salade bij. Het eten was erg goed. Het was heerlijk warm en niet, zoals je dat vaak bij vegetarische menu's ziet, overgoten met een overdaad aan braamzoute kaas. Het was echt heel lekker. Ook de portiegrootte was goed. We hebben allemaal genoten van het eten, of het nu ging om zalm of kip of wat anders. We besloten nog te gaan voor een nagerecht. Ik koos voor Ben en Jerrie chocolade-ijs en dat was een supertraktatie. Enige minpuntje was, dat het ijs kei- en keihard was. Eigenlijk moet je zulk lekker ijs een poosje uit de vriezer zetten voordat je het consumeert.
Voor wie daarvoor koos was er nog een kop koffie. En tijdens het smullen tetterden en taterden we er lekker op los. Eigenlijk zie je elkaar veel te weinig. En als je elkaar dan eens ziet, dan is dat meestal in de drukte van een verjaardag en komt het vaak niet echt tot een gesprek. Nu konden we fijn alle nieuwtjes uitwisselen, zorgjes met elkaar delen, over de kinderen praten enzovoorts. En op zijn tijd eens goed lachen natuurlijk. Wat wil je met zéven vrouwen :-).

Afijn. Ik ben weer thuis. Alles is goed gegaan. Het is alsof ik een week weggeweest ben. Dat komt door alle indrukken die ik opdeed. Nu nog fijn nagenieten en deze dag weer koesteren!

Ik heb, om maar bij 'Krea' te blijven, trouwens heel wat gehandwerkt in oktober. Het was echt productie draaien. Het is voor mij pure ontspanning om zomaar een (klein) haakseltje onder handen te hebben. Het fijne is, dat je er alleen maar wat wolletjes en een haaknaald voor nodig hebt. Als ik dan vandaag zie wat voor uitrusting je soms nodig hebt om zelfs ook maar een beginnetje van een hobby te hebben...Nergens voor nodig, wat mij betreft.

Taart(dooshoes) volgens een patroon van Garnstudio
 (http://www.garnstudio.com/lang/nl/visoppskrift.php?d_nr=0&d_id=894&lang=nl)

Kinderdijk

Een poosje geleden heb ik hier op mijn blog aandacht gevraagd voor de jaarlijkse Molenprijs en jullie gevraagd om te stemmen op de Contramolen van Kinderdijk. Hierdoor heeft de Contramolen heel veel stemmen gekregen en daar wil ik jullie nog hartelijk voor bedanken. Helaas werd de Contramolen niet de eerste (wel de tweede) en ging de hoofdprijs van 90.000 aan haar voorbij. Au, au, dat deed pijn, hoor! Maar daar blijven we maar niet te lang bij stilstaan. Dat Contrarad gaat er hoe dan ook een keer komen, in die molen. Het duurt alleen wat langer...

Als dank-je-wel voor de aandacht op mijn blog voor deze molen was me een bezoekje aan deze bijzondere molen toegezegd. Een aanbod wat ik met twee handen aangegrepen heb, want molens...die vind ik zó intrigerend! Na wat heen-en-weer gemail werd er voor afgelopen zaterdag een afspraak gemaakt. Een super leuke afsluiter van de herfstvakantie!

Met z'n vijven togen we zaterdag naar het kantoortje bij de molens, waar Peter Paul Klapwijk ons opwachtte. De molenaar van de Contramolen had hij niet te pakken kunnen krijgen, maar daar werd ons bezoek niet minder om. We kregen een complete VIP-rondleiding en hebben er enorm van genoten.

We zijn er nog steeds verbaasd over, dat we er niets van wisten dat in de afgelopen twee/drie jaar 'de molens' zó leuk geworden zijn. Nee, die molens zijn niet veranderd. Die staan er al een paar honderd jaar. En als je daar al 45 jaar op een steenworp afstand vanaf woont, dan vind je die altijd nog wel mooi en indrukwekkend, maar verder zijn ze 'gewoon'. We vinden het bijzonder prettig om er te wandelen, te fietsen, te varen of te schaatsen. En altijd nog dachten we, dat dát het enige was wat je er kon doen. O ja, er was een bezoekersmolen. Dat wisten we ook wel. En nog een bootje wat heen en weer langs de molens vaart. Die rondvaartboot kunnen we vanuit onze woonkamer precies op het keerpunt zien keren. Allemaal echt wel leuk en perfect voor de Chinezen die er met busladingen tegelijk aankomen, duizend foto's maken, en weer vertrekken....
Maar dat er intussen zo'n interessant bezoekerscentrum is gekomen? En dat het nu heel leuk is om, ook al woon je bijna bovenop de molens, het hele gebied als toerist te bekijken, dát wisten we niet. Maar nu dan wel! En we zijn heel enthousiast! Lees maar:

Het bezoekerscentrum was het eerst aan de beurt. Het is gevestigd in een oud stoomgemaal. Het zogenaamde Wisboomgemaal. Een paar jaar geleden zijn we er eens met mijn hele familie geweest om er een familiefoto te maken. Maar nu is daar dus het bezoekerscentrum in gekomen. In het bezoekerscentrum zijn allemaal leuke 'kinderdijk-dingen' te koop. Niet van die afgezaagde nep-delftsblauwe toeristendingen, maar originele herinneringen aan een bezoek aan de molens van Kinderdijk. Alles is er ingesteld op het geven van informatie. Er staat een compleet team aan vrijwilligers klaar om alle vragen te beantwoorden en er liggen informatieve folders. Bij het bezoekerscentrum kun je tickets kopen om de filmruimte in te gaan en daar een interessante, interactieve film te zien én een bezoek te brengen aan de bezoekersmolen.
Een kaartje hoefden we niet te kopen, want wij kregen die gratis aangeboden. Leuk zo'n kado!

Peter Paul nam ons mee naar landkaarten die aan de wand hingen. Eén kaart was helemaal in reliëf en zo kon je precies zien welk deel van Nederland onder de zeespiegel ligt. Op de andere kaart kon je goed zien hoe het nu precies zit met de polders en hoe en waar en hoe hoog het water omhooggemalen moet worden om op de rivier te kunnen lozen. Ik zal het in het kort een beetje proberen uit te leggen.

Onze polder, de Alblasserwaard, ligt laag. Het diepste punt is bij Kinderdijk. De Albasserwaard is omgeven door dijken om het rivierwater tegen te houden. Als het gaat regenen, stroomt onze polder als vanzalf helemaal vol. Om droge voeten te houden werd een ingenieus waterafpompsysteem bedacht. Windmolens brengen met hulp van de wind een waterrad in beweging, waarmee het water vanuit een lager gelegen boezem in een hoger gelegen boezem wordt gepompt en vervolgens nog verder omhoog om het op de rivier te kunnen lozen. Omdat onze polder een veengrond heeft (die werkt als een spons) kregen we te maken met inklinking. Daardoor zakte de hele boel dusdanig, dat het water niet meer hoog genoeg kon worden gepompt om het op de rivier de Lek te lozen. Er kwam een grote overstroming. Daarom werd er besloten tot het bouwen van de molens die er nu nog steeds staan. Dat was in 1738 en in 1740!! 19 molens staan er nu nog steeds. Ik noem ze maar de Deltawerken van de 18e eeuw. Ik vind het zó indrukwekkend!

Na dit stukje technische uitleg kwam de film. Het is een heel grappige film. Enerzijds wordt verteld waar de naam 'Kinderdijk' vandaan komt (daar zijn nogal verschillende lezingen over), anderzijds wordt er van alles verteld over het hoe en waarom van molens en gemalen. Het grappige van de film zit hem erin, dat er aan vier kanten schermen hangen en dat je overal tegelijk kunt kijken. Je zit op krukjes, zodat je gemakkelijk alle kanten op kunt kijken. Een vinding voor adhd-ers :-)).

Peter Paul stond ons na de film al op te wachten. Hij nam ons mee naar de molenmakerswerkplaats. Dit is een plaats waar je alleen maar komt wanneer je een speciaal arrangement hebt geboekt. We voelden ons dus wel erg exclusief ;-). In de werkplaats is alles aanwezig om aanschouwelijk te maken hoe een molen werkt. Peter Paul kan daar als geen ander over vertellen, want hij is zelf molenaar en een aantal jaren timmerman op de molens geweest.

Toch kwam er van een technisch verhaal niet zo heel veel terecht, want wij zaten gewoon bomvol met allerlei vragen en die werden steeds geduldig beantwoord. Het werd meer een leuk gesprek. Zéker toen bleek dat we verwante kennissen hadden enzo. Kun je nagaan. Peter Paul blijkt een schoonzoon te zijn van een molenaar die mijn vader weer goed kent en van wie ik jarenlang kisten vol stoofperen heb gekregen. Wat is de wereld klein! We kregen ook allerlei ins en outs te horen over het reilen en zeilen van Kinderdijk als Werelderfgoed en als toeristische trekpleister met alle mogelijkheden en onmogelijkheden die erbij horen.

Om dit Werelderfgoed in stand te houden en kennis over te brengen is heel wat nodig. Zo zijn er maar liefst 120 (!) vrijwilligers actief. Als gids, in het bezoekerscentrum, als onderhoudsmensen, als kassa-medewerkers en wat al niet meer. En vanwege de plannen die er liggen (voor o.a. een tweede bezoekersmolen, leuke arrangementen, en een eigen rondvaartboot) zijn er nog veel meer vrijwilligers nodig. Eerlijk gezegd ging het bij mij direct kriebelen! Hoe leuk is dat om in zo'n uniek gebied te mogen werken en mensen van alles te mogen vertellen! Kun je nagaan. Er komen hier elk jaar zomaar 400.000 mensen van over de hele wereld kijken. Maar nee, ik moet me nog even inhouden. Misschien als het gezin wat kleiner wordt. (Mocht het je trouwens iets lijken om er vrijwilliger te worden, meldt je dan aan via de contactpagina van www.kinderdijk.nl)

Na ons bezoek aan de werkplaats liet Peter Paul ons op eigen gelegenheid naar de bezoekersmolen gaan. Zelf had hij alweer een volgende afspraak.

Op weg naar de bezoekersmolen hebben we eerst nog een poos bij het J.U. Smitgemaal staan kijken. Wij noemen dat altijd het 'Grote Gemaal'. Er stonden twee vijzels op volle toeren te draaien.

Dat heeft nog alles te maken met de enorme regenval van pas geleden. Als die twee vijzels draaien gaat er maar liefst meer dan 1000 kuub water per minuut doorheen om op de rivier geloosd te worden! Soms staan zelfs alledrie de vijzels aan en dat is altijd een prachtig gezicht, waar ik vroeger als kind al niet moe van werd om naar te kijken. Nu stonden onze eigen kinderen met hun neus door het hek gedrukt :-)

We liepen naar de bezoekersmolen.

Hij draaide en er stond een behoorlijke wind. De wieken zwiepten gewoon.

Willem maakte een praatje met de molenaar. Hij vroeg of het geen kwaad kon, met die harde wind. De molenaar was nogal nuchter: die molen staat er al een paar honderd jaar. Die zal het nog wel even uithouden :-).
Maar toen we binnen waren hoorden we van het ene moment op het andere de molen toch stilgezet worden. We renden meteen naar buiten om er met onze neus bovenop te staan wat de molenaar aan het doen was. Hij vond het toch wel een beetje gortig worden met die rukwinden en had besloten de molen stil te zetten en de zeilen op de wieken een slag terug te rollen. En hup, daar ging het hele spul weer. Draaien maar!
Willem liet zich door de molenaar van alles uitleggen over de werking. En hoe het toch ooit bestaat dat zo'n ding zomaar zonder kogellagers draait! Mij verbaast het altijd weer hoe ze ooit die enorme wieken in die molens hebben kunnen hangen. Volgens mij waren de mensen destijds veel knapper dan nu.

In de molen was het een en al nostalgie. Alles is er gelaten zoals het in de jaren vijftig door de laatste bewoners is achtergelaten. Zwijmel!

 De houtkachel.

De weckketel op zolder.

De bedsteden.

O, genoeg om al mijn dromen weer voor weken de vrije loop te laten :-). Aangewakkerd door onze wandelingen 's avonds over de molenkade, waarbij ik me altijd al hardop afvraag hoe het moet zijn om in zo'n molen te wonen...En nu is het tegenwoordig natuurlijk wel anders dan toen. Maar de vrijheid, die zal hetzelfde zijn. De eenzaamheid van de polder, het kraken van de molen, het 'zijn' middenin de natuur.

We moesten er een eindje aan gaan breien. We hadden nog meer op ons programma staan. Maar mensen, wat was het een heerlijk uitstapje. Echt even helemaal wat anders aan je hoofd!

Wil je ook een bezoek brengen aan Kinderdijk? Kijk dan eens op www.kinderdijk.nl. Een nieuwe website met alle info die je zoekt. Kijk vooral ook even bovenaan de website in de balk voor de openingstijden. In de wintermaanden zijn de openingstijden namelijk aangepast en het zou niet leuk zijn als je voor gesloten deuren komt te staan. Als je besluit de molens te komen bezoeken, boek dan je kaartje online. Dat scheelt vast weer 10%.
Je kunt ook van alles lezen op de facebookpagina van de molens van Kinderdijk.
Straks als het voorjaar wordt hoop ik nog wel weer eens iets op mijn blog te schrijven.

Diploma

Gisterenavond was het de diploma-uitreiking van de basiscursus Bijenteelt. Omdat het vakantie is mochten de kinderen gezellig mee. Ze vonden het erg leuk om te kijken waar ik nu steeds bezig geweest was met de cursus.

Eerst was er koffie, thee en frisdrank. Daarna was eerst de diploma-uitreiking. Alle cursisten zijn geslaagd. We kregen één voor één ons diploma, wat we moesten ondertekenen. Daarbij een praatje van de bijenteeltleraar. Ik ben geslaagd met een 8,7. Dat viel me beslist niet tegen.

Toen iedereen zijn/haar diploma had begon de jaarlijkse honingkeuring. Er waren 13 potjes honing in vier verschillende categorieën ingestuurd. In de slingerruimte waren de officiële keurmeesters bezig met de keuring. In de cursusruimte mochten de aanwezigen hun mening geven. Je moest de potjes keuren op uiterlijk, kleur, geur en smaak. Dat werd een gezellig gesmikkel :-).

Het duurde lang voordat de keuring eindelijk klaar was. Het bleek dat één familie er met zowat alle prijzen vandoor ging!

Nu is het bijenseizoen echt afgelopen. In de wintermaanden zijn er nog wat lezingen. Ik blijf lid van de vereniging. Ik kan dan de lezingen bijwonen, gebruik maken van materialen zoals de honingslinger en natuurlijk veel contact houden (op de bijeenkomsten) met andere imkers. Ik moet het toch vooral van ervaringsverhalen van anderen hebben. Steeds hoor ik weer nieuwe dingen en interessante tips. Ik heb dan ook nog maar mijn basisdiploma en ben nog lang niet uitgeleerd!

Tot nooit meer ziens

Ik ben maar weer eens aan het ontrommelen geslagen. Dat gaat in één moeite door als je toch met de (kleding)kasten bezig bent.

Vandaag ging er weer lekker wat mijn huis uit. Zo'n twee vuilniszakken vol kleding gingen met de kledinginzameling mee. Er ging een boekje op de post. Ik bracht een krat met spulletjes naar de Kringloop. En ok, ik ging daar naar binnen en kwam met een 'nieuwe' lampenkap en twee kaarsen naar buiten. De lampenkap zit inmiddels op de schemerlamp en z'n verfomfaaide voorganger ligt in de kliko. En die kaarsen komen vanzelf wel op. Een lekker gevoel om bij al die zaken die je huis uitgaan te denken: Tot nooit meer ziens.

O ja, ik heb mijn winkeltje op Marktplaats ook weer een beetje aangevuld en het is de bedoeling dat daar de komende tijd weer regelmatig wat op gezet wordt. Zou ik het ooit voor elkaar krijgen, een lekker leeg en opgeruimd huis?