Zonnige zomeravond

Wie hier langer meeleest, weet dat we elk jaar met elk thuiswonend kind apart een uitstapje doen. We beginnen daarmee, zodra het kind 12 jaar is en doen dat zo lang het kind thuis woont. Ook met de volwassen kinderen dus, want die vinden het evengoed leuk (en wij ook!).

Vorige week donderdag was het de beurt aan Hans. Ik vroeg al een tijdje naar zijn wensen. Maar Hans  is een tevreden mens en heeft niet zoveel wensen ;-). Daarom bedacht ik zelf maar een leuk programmaatje en stelde het hem voor. En ja, hoor, Hans vond het een prima voorstel. We zouden eerst naar de Japanse Tuin in park Clingendael in Den Haag gaan en daarna iets gaan eten in een strandtent op Scheveningen.

Willem had die donderdag zijn thuiswerkdag en was om 17.00 dus meteen klaar voor vertrek. Hans zou proberen om ook uiterlijk 17.00 thuis te zijn en dat lukte. Zo konden we fijn op tijd vertrekken. Omdat we pas later op de avond zouden eten, had ik vast wat lekkers gekocht om in de auto op te eten. Voor allemaal een hartig broodje en een smoothie. Mmm.

Redelijk vlot wurmde Willem z´n auto door de avondspits en om een uur of half 7 parkeerden we bij het park en bestudeerden we de plattegrond om te zien hoe we bij de Japanse tuin konden komen.

Meteen bij de ingang van het park staat een schattig Hans-en-Grietje-huisje. Het is een oude portierswoning. Wat een snoepje!

Overal stonden Rododendrons. Ze waren al over de top van de bloei, maar evengoed nog heel mooi!

We zagen grote dieren,

en kleine dieren

en genoten van het prachtige vogelconcert:

We volgden de bordjes naar de Japanse tuin.

De Japanse tuin is maar een paar weken per jaar geopend. Zes weken in het voorjaar en twee weken in het najaar. Dat is vanwege de kwetsbaarheid van de tuin. We waren juist in de laatste week van de voorjaarsopenstelling. En, oh, wat is die tuin prachtig!! We hebben met volle teugen genoten van de planten, de bloemen, de bomen. Het was zeer de moeite waard!

prachtige mossen

vijvertjes

schitterende bloemen

Hans wist veel te vertellen over verschillende bomen

enorm hoge rododendrons.
De bladeren en bloemen waren hoog boven ons.

Voor wie denkt dat Willem met een raar ´tasje´ loopt:
dat is een bloeddrukmeter :-).
Hij had juist een 24-uurs meting.

Mooi plaatje van vader en zoon!

We hebben op ons gemak de tuin bekeken en besloten daarna ook nog een stuk van het park te ´doen´. Ook daar was veel moois te zien. Hans had vooral oog voor alle oude bomen en wees ons op interessante vergroeiïngen enzo. Hij is al ver met zijn opleiding voor European Tree Worker en kan eigenlijk geen enkele boom meer ´zomaar´ zien. Hij scant ze meteen op bijzonderheden: ziekten, gevaar, snoeivorm enzovoorts.
Maar behalve bomen was er wel meer te zien. Bloemen natuurlijk. En vlinders, ganzen, kraaien, bijzondere tuin-architectuur. En toen Willem en Hans (weer) bij een boom bleven stil staan, maar niet omhóóg keken, maar omláág, bleek daar een heus hondenkerkhof te zijn. Compleet met grafzerken. Best bijzonder.

boomschors is ook zo mooi!

een hondenkerkhof!

er stonden ook dode bomen.
Hans dacht, dat ze die misschien expres laten staan.
Voor allerlei insecten.
Ik vind het niet zo mooi.

Het was een prachtige zomeravond, na een wat sombere en wat druilerige dag. Wat boften we! In het park liepen mensen met honden, of achter kinderwagens. Hier en daar kwamen we een jogger tegen. Langzamerhand liep het tegen achten, de sluitingstijd van het park. En we kregen ook trek! Tijd om de auto weer op te zoeken en naar Scheveningen te rijden.

We parkeerden op de boulevard en op de bonnefooi liepen we een strandtent binnen. We konden buiten zitten, maar het was toch al wat later op de avond en niet heel warm. We kozen voor binnen. Wel een plaatsje bij het raam :-). De tafel naast die van ons was bezet met een grote groep mensen, die een voor ons onbekende taal spraken. We dachten eerst Italiaans. Maar nee, daar was het niet zangerig genoeg voor. Daarna dachten we aan een Oost-Europese taal. Maar nee, dat was het toch ook niet echt. Uiteindelijk dachten we aan een Noord-Europese taal, Deens misschien? Af en toe klonk het zelfs Russisch. We sloegen de plank niet ver mis: aan het einde van de avond konden we onze nieuwsgierigheid niet langer te bedwingen en vroegen we het aan één van de mensen, die net ons tafeltje passeerde. Het bleken Finnen te zijn. Grappig.

We vroegen een broodplankje en bestudeerden de kaart. Ik was snel klaar, want er waren maar 2 vegetarische gerechten. Het werd een salade met gebakken geitenkaas. Willem ging voor vis en Hans voor pasta. We hebben lekker zitten smikkelen. En natuurlijk namen we ook een dessert. Daar zijn we dol op. Hans en Willem kozen voor ijs. Ik nam een wafel met warme kersen. Verrukkelijk om zo lekker verwend te worden!

Intussen ging de zon zakken en zakken. Als kers op de taart kregen we een prachtige zonsondergang te zien!

Dat was meteen het sein van vertrek. We hadden nog een uurtje reistijd voor de boeg en het was al 22.00 uur. Het was ook mooi geweest. Een prachtige avond, een prachtige herinnering! Wat is dit een fijne traditie.

Mazzeltjes

We hebben ons een tijdje geleden aangemeld bij Toogoodtogo. Toogoodtogo is een mooi concept om voedselverspilling tegen te gaan. Sinds Maria als vakkenvuller in een supermarkt werkt, weet ze hóeveel goed eten er weggegooid wordt. Iets waar ze echt niet aan kan wennen en waar ze ook eigenlijk niet aan mág wennen. Want goed eten weggooien is en blijft zonde.

Als het zo eens op ons pad komt, halen we een toogoodtogo-pakket op bij een supermarkt. Ook hebben we al eens een pakket opgehaald bij een bakker, één dorp verderop. Dat was op de dag, dat Willem na een week weggeweest te zijn, thuiskwam uit Frankrijk. Het was vrijdagavond en we dachten: dan hebben we wat lekkers bij de koffie. Maar er zat toen juist niets bij voor bij de koffie. Het was een tas vol luxe brood. Wel leuk en makkelijk voor een keer. Ik hoefde dat weekend niet meer zelf brood te bakken :-). En voor bij de koffie was er nog wel cake uit de weck. Ook goed.

Het laatste toogoodtogo supermarktpakket van de Jumbo was ook zeer de moeite waard. Voor 5 euro scoorden we: een riblap van 500 gram, een schaaltje speklapjes, een schaal gesneden kastanje-champignons, een schaaltje broccoli-roosjes, radijzen, thaise roerbakmix, 4 mooie bio trostomaten en een suikerbrood. Het leuke van zo´n pakket is wat ons betreft toch ook wel het verrassingselement. Je weet totaal niet wat er in je pakket zit en je laat je gewoon eens lekker verrassen. En dan met die ingrediënten natuurlijk een creatieve maaltijd klaarmaken :-). Het voelt haast aan als een kadootje.

Voor wie juist helemaal niet houdt van zulke verrassingspakketten is het ook zeker heel voordelig én goed tegen de voedselverspilling om producten met de welbekende 35% kortingssticker te kopen. Als het gaat om verse spullen, weet dan, dat alles wat die dag niet verkocht wordt, weggegooid wordt! Wij maken er vaak en veel gebruik van. Bij de Lidl gaat het ons vooral om vlees. Soms nemen we een salade of gesneden groenten mee. Bij Albert Heijn is er heel wat meer keuze, als het om die stickers gaat. Daar worden bijvoorbeeld ook producten die uit het assortiment gaan, of die een andere verpakking krijgen, afgeprijsd en dat zijn dan echt niet alleen merken of dure producten. Ook huismerk-artikelen worden regelmatig afgeprijsd. Dat zijn de voor mij interessante mazzeltjes :-).

De kinderen blijken er automatisch ook al op getraind. Vorige week appte Hans trots: Hoppa! En nog in de bonus ook. En stuurde dit fotootje:

Vorige week troffen Maria en ik een mega-mazzel bij Albert Heijn. Er was een diepvriesbak vol met van alles en nog wat. Alles was afgeprijsd voor 1 euro per stuk. We sloegen onze slag: we namen enkele pizza´s, diepvries maaltijden, snacks, duur ijs....Allemaal dingen, die we normaal niet nemen vanwege veel te duur :-).

Alles bij elkaar was het 50,85. We betaalden slechts 13,00 euro! Dat is nog eens leuk boodschappen doen.

Ik ga er niet speciaal voor op stap. Volgens mij is de zuinigste methode nog altijd om niet te vaak in de winkels te komen en alleen te kopen wat je nodig hebt. Maar als je dan toch in de winkel bent, is het lonend om op stickers of aanbiedingen te letten. Sommige dingen koop ik eigenlijk nooit voor het volle pond. Vaatwasmiddel bijvoorbeeld. Ik heb altijd van die flessen poeder van Sun. Die zijn heel zuinig in gebruik. Heel regelmatig zijn die 1 plus 1 gratis. Je koopt zo´n fles dan voor circa 3,50 en daar doe je heel lang mee. Leuke sport, hoor :-).

Geslaagden!

Er is blijdschap in ons gezin. Eerst omdat Koos dinsdag zijn rijbewijs haalde. Het was vooral voor Koos zelf een heel grote opluchting. Rijles is zó duur! Onze kinderen bekostigen hun rijlessen helemaal zelf. En daar gaat toch wel snel een 2.000 euro in zitten. Een heel kapitaal, zéker als je nog maar 17 of 18 bent en het grotendeels van bijbaantjes opgespaard moet worden. De kinderen beginnen daarom ook al heel jong hiervoor te sparen.

En gisteren zaten we in spanning voor hét telefoontje voor Maria. Zou ze geslaagd zijn? Dat was allerminst zeker. Ze dacht zelf dat ze het examen van Maatschappijleer helemaal verknald had. Als ze daar nu eens een 1 voor zou hebben? De rest van de vakken kunnen dan wel goed zijn, maar ... Twijfel, twijfel.

Maria had wel alvast ´s morgens taarten gebakken. Samen met een vriendin, die ook de uitslag zou krijgen. Ze bakten twee worteltjestaarten en nog een lading redvelvet cupcakes.

Toen werd het 13.00 uur. En vanaf dat tijdstip zou er gebeld worden. Zowel als wanneer je gezakt, als wanneer je geslaagd zou zijn, zou je het horen. In Maria´s klas zaten maar 11 kinderen. Die heb je zo gebeld, zou je denken. Maar om 14.00 uur waren we nog steeds niet gebeld. Het werd half 3. Ik stond echt gespannen als een snaar. Op dat moment kwam Jan thuis van school en die wist te vertellen, dat de uitslagen vertraging hadden in verband met één of andere storing. Inderdaad was dat inmiddels te lezen op de site van de NOS. Pffff.

Om kwart voor 3 kwam er een appje in Maria´s school-groepsapp van een jongen, die gebeld was en een her had. Oh, eindelijk waren ze dus aan het bellen! En ja, dan bellen ze altijd eerst naar de kinderen, die het niet gehaald hebben. Om 5 voor 3 kwam het verlossende telefoontje: GESLAAGD! Wat een blijdschap!

Het werd een erg gezellige avond. Met taart en blije mensen. En Maria was beduusd van alle kado´s die ze zomaar kreeg. Wat heerlijk om zo verwend te worden. En dat mag ook wel. Het is allemaal niet gemakkelijk geweest. Ze heeft haar examens vanwege haar ziekte over twee jaar verspreid gedaan. En in die twee jaar is ze nauwelijks naar school geweest. Ze heeft er echt voor moeten knokken. Daarnaast heeft ze een heel lieve en goede mentor gehad, die steeds alle mogelijkheden voor haar heeft uitgezocht, overzicht bewaarde en contact had met de docenten. Ze is vorig jaar zelfs een paar keer bij ons thuis geweest om toetsen af te nemen. Helaas ging ze per 1 september met pensioen. Wat misten we haar als aanspreekpunt, vraagbaak, constante factor! Al snel kwam Maria in de problemen, omdat niet alle docenten tijd/zin/de mogelijkheid hadden om zich in Maria´s bijzondere positie te verplaatsen en uit te zoeken wat er mogelijk was. Op een gegeven moment heb ik de stoute schoenen aangetrokken en naar Maria´s oude mentor gemaild, met de vraag, of zij ons een tip wilde geven, wie we het best binnen de school konden vragen, om een oogje op Maria te houden. Misschien schoolmaatschappelijk werk? In no time kwam er het spontane aanbod: ondanks dat mw. ´t Hart al van haar pensioen genoot, wilde ze Maria wel helpen!! Waar kom je zoiets liefs nog tegen? Bijna wekelijks kwam mw. ´t Hart naar school. Enerzijds om als vrijwilliger in de mediatheek werkzaam te zijn, anderzijds om samen met Maria van alles en nog wat door te nemen, docenten te contacten, huiswerk en toetsen te plannen enzovoorts. En was er tussendoor iets, kon Maria altijd even met haar appen. Ik denk, dat het zonder mw. ´t Hart Maria nu niet haar diploma had. Heel bijzonder om zulke mensen op je pad gestuurd te krijgen!

En nu is het genieten. Voorlopig hoeft Maria niet naar school en kan ze zich helemaal concentreren op de strijd tegen de Anorexia. We hebben nog geen officieel bericht van de leerplichtambtenaar, maar Maria heeft wel een lang en uitgebreid onafhankelijk onderzoek gehad, om te zien, of ze wel of niet een vervolgopleiding moest gaan starten. De onderzoeker heeft de leerplichtambtenaar geadviseerd, om Maria tenminste een half jaar vrijstelling te verlenen en daarna de situatie opnieuw te bekijken. Dit geeft veel rust en we zien nu al, dat dat Maria goed doet.

Allemaal goede berichten dus. En wat kun je dan vanuit je tenen zomaar de blijdschap voelen opborrelen. Dagen met gouden randjes zijn dit!

Het Pieterpad uitgelopen!

Op 1 juni hebben de mannen het Pieterpad uitgelopen!

Het Pieterpad is de langste LAW (Lange Afstand Wandeling) van Nederland en loopt van Pieterburen in Groningen tot de St. Pietersberg in Limburg. Of andersom natuurlijk, als je hem van Zuid naar Noord loopt :-).

Willem en Jan hebben het hele pad samen gelopen. Dirk en Wim zijn vanaf Swalmen aangehaakt.

Willem en Jan begonnen in oktober 2016. Jan was toen een ventje van net 13.

Inmiddels is hij uitgegroeid tot een lange slungel van bijna 16 en draagt hij schoenen die wel een paar maten groter zijn dan toen. Ha, ha.

Wat hebben ze samen veel gezien, beleefd, gepraat, gezwegen. Steeds samen fris en fruitig aan een nieuwe etappe begonnen en aan het einde van een loopdag vermoeid naar bed gegaan. Hotelletjes, Bed&breakfasts. Het waren steeds goedkope adresjes, maar op sommige adressen werden ze desalniettemin helemaal in de watten gelegd. Op andere adresjes was er weinig service en waren er nauwelijks faciliteiten. Maar voor een vermoeide reiziger telt alleen de douche en het bed. Van vermoeidheid hebben ze zelfs weleens het avondeten overgeslagen en het maar gedaan met wat noten en fruit uit hun rugzak :-).

Bij de meeste overnachtingsadressen was er ontbijt bijgeboekt. En dat hebben ze zich steeds goed laten smaken. Ook bij het hotelletje in Valkenburg, waar ze de laatste nacht doorbrachten, deed Jan het ontbijt alle eer aan :-).

Z´n derde bord ....

De laatste etappes met Wim en Dirk erbij maakten het hele loopgebeuren tot een gezellig mannen-uitje.

Dirk heeft sinds een aantal maanden het wandelen ook helemaal omarmd. Hij is bloedfanatiek en loopt heel veel. Op een doordeweekse avond is een kilometer of twaalf niets en op een vrije zaterdag loopt hij ook best 30 kilometer, of meer. Gewoon bij ons door de Alblasserwaard. In dat geval kun je simpel vanuit je achterdeur weg stappen en kom je zo ook weer thuis. Geen gedoe met vervoer.

De mannen hebben het erg gezellig gehad met z´n vieren en liepen al te zinnen op een vervolg.

Maar de vrouwen hebben bedacht, dat ze ook wel eens zomaar met elkaar weg willen :-). We zullen zien. Dat wandelen is in elk geval op de St. Pietersberg niet gestopt.

Kijk, die Pietersberg was natuurlijk wel een echte uitdaging, zo aan het einde van de reis. Zeker als je bedenkt, dat het op die 1 juni 2019 bijna 30 graden was! Maar ze haalden het, hoor. De één fluitend, de ander zuchtend, maar dat maakt niet uit.

Ze deden het! Geweldig! Ik ben trots op ze :-).

Wandelen is een gezonde en goedkope sport. De mannen hebben alleen geïnvesteerd in goed schoeisel. Willem kreeg een paar prachtige Meindl´s van iemand voor wie hij wat computerklussen deed. Voor Jan scoorden we Meindl´s via Marktplaats. Dirk loopt op Willem z´n oude wandelschoenen, die we ooit bij de ANWB-winkel kochten. En ook Wim heeft nu Meindl´s via Marktplaats. Met een beetje zoeken kun je ze daar vinden vanaf 25 euro.

Willem heeft verder ook een goede rugzak. Een fijne lichtgewicht, die vanwege de vormgeving niet op zijn rug geplakt hangt, maar ruimte houdt tussen de rug en de tas. De tas heeft lekker veel vakken, goede banden en kan met een hoes helemaal waterdicht gemaakt worden. Die tas heb ik hem eens voor zijn verjaardag gegeven. Als ze gaan lopen zorgen ze in elk geval voor voldoende water, appels, worst en noten. Ook een pet hoort bij de standaard uitrusting. Maar dat is het wel zo´n beetje.

Wandelen is vooral zo leuk, omdat je zoveel zíet. Landschap, vogels, bloemen, alles, waar je met de auto en zelfs ook met de fiets véél te hard aan voorbij gaat om het écht te zien, zie je wandelend gewoon vanzelf. Niet te missen. Vanwege het tempo is het de ultieme manier van onthaasten.

Wat wandelen ook zo leuk maakt, is de ontmoetingen die je hebt. Je maakt eigenlijk vanzelf een praatje met andere wandelaars. Kom daar eens om bij welke sport dan ook. Telkens als Willem thuis kwam had hij verhalen over ontmoetingen. Prachtig toch?!

Als afsluiting van het Pieterpadverslagje nog wat foto´s:

Advertorial

Spelregels
Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.

Deze maand noem ik:

1) Outbackexplorers

Outbackexplorers
Karel Post van outbackexplorers is voor mensen, die hier langer meelezen, vast geen onbekende. Ik schreef al eerder over hem. Karel is, om het even heel kort te zeggen: jongens/mannen-coach. En dan niet zo iemand die vanuit een luie stoel met (of tegen!) jongens (en hun ouders) of mannen praat, om zo problemen waar ze tegenop lopen te helpen tackelen. Karel gaat bij voorkeur ánders in contact: actief! Praten terwijl je bijvoorbeeld een stapel hout aan het hakken bent, gaat namelijk veel gemakkelijker. Karel werkt dan ook niet vanuit een kantoor, maar vanuit een soort boshut. De ideale uitvalsbasis voor persoonlijke therapie.

Individuele gesprekken voeren in de hut is niet het enige wat Karel doet. Hij gaat ook met groepen op stap! Bekend zijn de survivals in de Ardennen, die hij organiseert voor schoolklassen. Tijdens deze survivals gebeuren er interessante dingen: jongens worden door het gaan en lopen op en over hun grenzen ánders. Ze zijn kwetsbaar en gaan zich als vanzelf openstellen. Er komen emoties los. Omdat dit in een gecontroleerde setting gebeurt, leidt het tot unieke gesprekken. Heel belangrijk voor de chemie in een klas met jongens en hun docenten!

Op eenzelfde unieke manier zijn er bij Outback-explorers groepstherapieën, vader-zoonweekenden en nog veel meer. Karel werkt ook allang niet meer alleen. Outbackexplorers werkt vanuit verschillende locaties en met meerdere therapeuten. 

De 100%-vader-app!
Net als vorig jaar wil Karel in aanloop naar Vaderdag aandacht vragen voor: De 100%-vader-app! Ideaal voor drukke en/of vergeetachtige vaders, die graag 100% vader zijn en via deze app doelgericht contact hebben en houden met hun kind(eren).

Hoe werkt het?
De app werkt heel simpel: na het downloaden van de app start een 10-weken-programma rond het thema ´SAMEN BLIJ´. Iedere letter van ´samen blij´ staat voor een thema. Zo staat de ´S´ voor Speelsheid en de ´N´ voor Nieuwsgierig, om er even twee te noemen.
Aan het begin van de week krijg je eerst een vlog te zien over het thema. Een voorbeeld:

Daarna ga je rond dat thema aan de slag. Aan de hand van het thema bedenk je acties die je met je kind(eren) wilt ondernemen. Dat kan heel simpel het sturen van een appje zijn aan het einde van de dag, dat hij/zij een moeilijke toets op school heeft. Of het vragen, hoe het was op de zwemles, wat je kind spannend vindt. Dingen die heel gewoon zijn, maar waar je als vader vaak niet aan toekomt, simpelweg omdat je vergeten was, dat die toets van Jan op woensdag was en de zwemles van Marit op dinsdag. Voor deze dingen zet je een herinnering in je smartphone.
Rond het thema van de week krijg je een paar keer een zogenaamde ´nudge´ aangereikt. Een ´duwtje´, waardoor je aan het thema herinnerd wordt. Zo ben je steeds rond het thema bezig en wordt het gaande de week verdiept.

Het voordeel van deze aanpak
Het grote voordeel van werken met deze app is, dat het meteen effect heeft! Je hoeft niet eerst dikke boeken te lezen of een opvoedcursus te volgen. Gewoon de app downloaden, de vlog van het eerste thema bekijken en je kunt direct ideeën gaan toepassen! Dat is een typisch voorbeeld van Karels aanpak! Praktisch en direct toepasbaar. Voor veel vaders fungeert hun smartphone als een soort extern geheugen. Maak daar op deze manier een passend gebruik van en gá ervoor om 100% vader te worden, zijn en blijven.
Je kunt op elk moment via de app in het programma stappen.



Leuk Vaderdagkado
De app is een leuk en origineel Vaderdagkado. Voor het geld hoeft u het niet te laten. De app kost slechts 12 euro. Wil je deze app door je kind(eren) aan papa laten geven? Dan is het leuk om dit kado tastbaar te maken. Speciaal hiervoor zijn er kadobonnen ontwikkeld. Er zijn kadobonnen voor jongens en meisjes onder de 10 jaar (met kleurplaat) en voor jongens en meisjes boven de 10 jaar. Download de bonnen en laat je kind(eren) er een persoonlijk vaderdagkado van maken!

De 100%-vader-app is geschikt voor vaders met kinderen van 3 tot 18 jaar. Maar ook als je al volwassen kinderen hebt, kan de app helpend en vormend zijn. Je vindt de kadobon en de bestelgegevens van de app hier:

kadobon en app downloaden