En toen brak onze laatste vakantiedag aan.
Nog één keer lag ik te genieten van het wakker worden in de tent. Het was trouwens éxtra genieten, want de zon scheen! Nog één keer genoot ik van het kneuterige eieren bakken en thee zetten op het camping-gasstelletje. Nog één keer zaten we heerlijk voor de tent te ontbijten. Het was een wonderlijk ontbijt, want alles moest/mocht op. Dus zaten Julian en Esther naast lekkere broodjes ook nog een toetje weg te smikkelen en sneed Willem royaal van de kaas.
Maar toen was het toch echt zover en begon het grote inpakken. Wát was het toch heerlijk, dat het droog was! En volgens de voorspelling zou het ook pas om 14.00 uur gaan regenen. Nou, dan zouden we allang vertrokken zijn!
Beide tenten waren weliswaar kletsnat. Maar toen de zon eenmaal goed op de tenten ging schijnen, droogden ze verrassend snel. Zouden we dan tóch de tenten droog krijgen? Dat zou fantastisch zijn, want dan konden we ze meteen netjes in het tentwagentje opbergen voor de volgende keer. Eigenlijk was ons dat alle jaren dat we kamperen nog altijd gelukt.
We lieten de luchtbedden leeglopen (met de elektrische pomp), rolden slaapzakken op, deden het laatste vaatje, schrobden het keukentje schoon, verzamelden de vuile was enzovoorts enzovoorts. We hadden een hele verzameling kratjes/tassen/tafeltjes enzo bij elkaar staan, die in het tentwagentje moesten. En we hadden op een andere plaats alles verzameld wat in de auto moest. De kinderen speelden lief om ons heen. Het ging van een leien dakje!
We waren bíjna klaar. Willem haalde de auto en zette de kinderen vast in de autostoeltjes. We hoefden alleen nog de tenten van binnen schoon te maken. Ze waren echt bíjna droog! Yes!! We bedachten om ze schoon te maken, dan een bakje koffie te gaan doen en daarna zouden de tenten echt helemaal droog zijn en konden we ze opvouwen en in de zakken en in het tentwagentje doen.
Maria had haar oplaadbare steelstofzuiger van huis meegenomen. Ideaal om daarmee de tenten te stofzuigen. De tent van de kinderen was al gedaan en gewapend met het apparaat liep ik naar onze eigen tent om die ook fijn uit te zuigen. Juist toen ik mijn hoofd de tent instak, hoorde ik grote regendruppels op het tentdoek. ¨HUH??? Regen!!¨ riep ik. ¨Nee joh, dat kan niet,¨ antwoordde Maria. ¨Ja hoor, echt!¨ zei ik, ¨kijk maar!¨. Ik hoopte, dat het maar een paar verdwaalde spetters waren. De zon scheen immers nog volop. Maar nee hoor. Een paar seconden later kregen we een complete hoosbui over ons heen. Maria rende naar de kinderen in de auto. Alle deuren en ramen stonden open. Dus riep ze naar Willem om de sleutel, zodat ze alles dicht kon doen. Op hetzelfde moment riep ik naar Willem: ¨Je computer!!¨ (zijn laptoptas stond ook buiten klaar, om in de auto gezet te worden). En ik liep nog een paar keer in blinde paniek de regen in om wat klaarstaande kratten en dozen terug de tent in te trekken. Maar ik was in no time doorweekt. Beteuterd keken we naar ons werk. Maria vanuit de auto, Willem vanuit de ene tent, ik vanuit de andere tent.
Zo snel de bui op was komen zetten, zo snel hield hij ook weer op. Alles, maar werkelijk alles was drijfnat. Twee natte tenten. Maar vooral: heel veel keurig ingepakte kratjes en tassen met nu natte zooi. Wat een drama.
Maar ja. We moesten toch verder. Het was trouwens wel gedeelde smart. Bij onze campingburen, die ook aan het opbreken waren, was ook de tent drijfnat. Alleen hadden zij de mazzel, dat veel van hun spullen al in hun aanhangwagen waren.
We besloten om de bus op het veld te rijden en de spullen te verdelen over het aanhangwagentje, Willem z´n auto en de bus. De bus was een uitkomst, want die natte tenten konden daar - hup - zo in! En niet veel later waren we dan toch zo ver om de aftocht te blazen.
We reden langs de receptie om de sleutel van het sanitairhokje in te leveren en ik moest nog even de overnachtingen van Maria, Julian en Esther betalen. En daar gingen we dan. Willem met Julian in de bus. Maria en Esther zaten bij mij in de auto en ik had het tentwagentje achter de auto. Willem zou over Elspeet rijden om daar de relaxfauteuil van onze zwager weer op te halen. En omdat hij met de bus sneller mocht rijden dan ik met het aanhangwagentje, besloten we om allebei op eigen gelegenheid te rijden.
Maar na een uurtje rijden belde Willem op, waar we zaten. Hij had nog wel zin om de rit te onderbreken met een bak koffie met z´n allen. Hij had intussen alle verhaaltjes van Dikkie Dik al twintig keer voorbij horen komen, dus hij was het een beetje zat :-). We bleken een kwartiertje bij elkaar vandaan te rijden en Willem zou iets opzoeken, waar we een bakkie konden doen en daar op ons wachten. Dat bleek bij een benzinestation voorbij Oldebroek te zijn. Nou, dat was een goed idee van Willem. We kikkerden allemaal weer op en opgefrist stapten we weer in de auto/bus.
Ergens bij Amersfoort voelde ik het aanhangwagentje raar doen. Het danste wat en ik voelde het soort van trekken aan m´n stuur. Maar er was daar juist wat langzaamrijdend verkeer en toen ik wat later weer op m´n normale snelheid reed, ging het dansen en trekken gelukkig over. Zeker een beetje onbalans, dacht ik.
Na een lange rit kwamen we thuis. Ik was wat eerder dan Willem, want die was immers die stoel nog gaan ophalen in Elspeet. Het was een blij thuiskomen. Maaike was in de tuin tomaatjes aan het plukken en Sem scharrelde om haar heen. Wat was dat kereltje blij om ons weer te zien en wat een verhalen had hij meteen! Op de oprit lag ook nog een een flinke hoop kachelhout. Die had Hans daar donderdags gestort. En hout is goud!
Maaike had een heerlijke pionierscake gebakken. En toen Willem even later ook arriveerde, was het feest compleet. We dronken koffie, aten cake, vertelden verhalen. Maaike en Maria wilden helpen met de natte bende. We wisten gewoon even niet, waar we beginnen moesten. Henk en neef Henk kwamen aanrijden. Die waren al een paar uur eerder thuis gekomen van vakantie. Ook zij wilden helpen. Ha fijn, al die handen! Willem stelde voor, om eerst het kachelhout met z´n allen in het hok te doen. Niet omdat dat meteen de hoogste prioriteit had, maar omdat we dan de oprit lekker vrij hadden, bijvoorbeeld om de tenten uit te leggen.
We begonnen rap. Maar toen de hoop voor de helft weg was, veranderden we het plan. Er ging teveel tijd mee heen. Toch maar liever eerst nu die natte tenten uit de bus en alles tassen en kratten enzo. Dat was beter. Bovendien wilden Maaike en Maria zo langzamerhand ook wel graag naar huis. Dus na het uitladen en sorteren, hebben we eerste de meiden met hun kinderen uitgezwaaid. Dag lieverds! Daarna sjeesde ik naar de bloemenwinkel, om een bos bloemen voor schoonmama te gaan halen. Daar zouden we ´s avonds naar toe gaan.
Willem en ik gingen verder met wat we konden doen. Voor mij was dat: de was sorteren en zo snel mogelijk de eerste stink-was aanzetten :-). Daarna ruimde ik alle etenswaren op. Willem hield zich bezig met onze tent en spreidde natte luchtbedden uit over het dakje van het houthok.
Nu alle chaos van ons natte vertrek wat aan het landen was, bleef over wat echt belangrijk is en wat we ook tegen elkaar uitspraken: allemaal weer heelhuids thuis en dan zo´n lief en warm onthaal. Wat een zegeningen en wat een wonder!
Dat wonder werd alleen maar groter, toen Willem nog weer iets nats uit het aanhangwagentje ging opdiepen en ineens iets opmerkte. ¨Hee Teun,¨ riep hij, ¨moet je nou eens komen kijken!!!¨ Wat bleek? Eén wiel hing nog maar aan een metalen ´draadje´ aan de as. De lagers waren compleet verdwenen!! (waarschijnlijk verdroogd en verbrand ofzo? ik ben niet technisch). Vandaar dus die onbalans, die ik gevoeld had! Wat een groot wonder, dat er geen ongeluk gebeurd is! We zijn door het oog van een naald gegaan.
Nou, alles moest echt wel even bezinken hoor! Ik zei tegen Willem, dat hij maar een keer iets moest gaan halen bij de snackbar op het dorp voor het avondeten. En als je bedenkt, dat wij hier bijna 7 jaar wonen en dat dat nog nooit is gebeurd ... dat weet je, dat ik me echt heel raar voelde ;-).
We aten een frietje. Willem was ook de weg een beetje kwijt. Hij had voor zichzelf een berenklauw erbij genomen. Ik had om een kaassoufflé gevraagd. Maar hij nam shaslick mee. En dat voor een vegetariër :-). Ha, ha. We hebben er hard om zitten lachen.
´s Avonds zaten we weer als vanouds bij schoonmama op de bank. Die was blij met het leuke kadootje wat we voor haar meegenomen hadden uit Bourtange. En ze was blij, dat wij weer ´gewoon´ bij haar op de bank zaten. Zoals dat hoort, op vrijdagavond. We hoorden de laatste nieuwtjes uit het huis. Wij lieten foto´s zien en vertelden de verhalen erbij. Hoe fijn.
En ja, dan stap je aan het einde van de dag weer in je eigen bed. Maar serieus: dat bed had ik echt niet gemist. Ik slaap liever in de tent ;-). Ik was de vakantie nog helemaal niet zat. Maar intussen zitten we hier alweer helemaal in ons ritme. Ook goed.
Daar hoop ik volgende keer dan over te bloggen.
