De jongens hebben gisterenavond enorm genoten van de dropping. Ze kwamen om middernacht aan op de camping. Ze hebben nog even een snackje en een drankje gedaan en kwamen toen naar de tent om lekker in de slaapzak te kruipen.
De nacht was vrij koud. In de slaapzak is het prima. Alles wat daar buiten steekt is brrr. Maar wat houd ik ervan, om in de tent te slapen! Om wakker te worden met het zonlicht dat je wekt. Om te luisteren naar hoe hier en daar een tent opengeritst wordt. Hoe de eerste kinderstemmetjes klinken. En om dan een tijdje later met z´n allen voor de tent te ontbijten. Eieren met spek. Dat hoort er nu eenmaal bij :-).
Na het ontbijt gingen we naar Groningen. Willem en ik wilden even over de markt boemelen. En we hadden nog een paar wensen op ons lijstje. Eén daarvan was een -voor mij- heel normale koffiefilterhouder. Op de één of andere manier is mijn koffiepot en filterhouder uit het karretje gehaald en misten we die nu. Maar die filterhouder heeft ons de hele dag zo´n beetje achtervolgd :-).
We parkeerde de auto´s in een parkeergarage en liepen naar de Vismarkt. Onderweg zagen we een oer-ouderwets snoepwinkeltje. Daar kwamen we niet voorbij. Even naar binnen, hoor. Hoe leuk!
Er werd wat pure nostalgie gekocht en verder gingen we weer. Bij de markt aangekomen, besloten we op te splitsen. De jongens gingen huns weegs en Willem en ik kozen een ander pad. We slenterden op ons gemakje langs de kraampjes en kochten het allerlekkerste brood, wat je maar bedenken kunt. Twee jaar geleden kochten we bij hetzelfde kraampje een lekker roggebrood. Nu iets met spelt en rozijnen en noten. Nog lekkerder dan een gebakje!
Daarna liepen we de stad in, op zoek naar een winkel waar we een filterhouder konden kopen. Maar nee hoor, nergens gevonden. Maakt niet uit. Het was intussen kwart over 1 en via de app en locatie delen zochten we elkaar weer op. Tijd om iets te eten. Ik haalde zoete en hartige broodjes bij een marktkraam en Henk haalde drinken bij een Albert Heijn. We hebben het lekker op een stoepje op zitten smikkelen.
Met volle buikjes liepen we in de richting van de Martini-toren. In die richting was het een enorme herrie. Er was een ontgroeningsfeest gaande in de stad, geloof ik. Hele hordes kersverse studentjes liepen verwachtingsvol rond en werden ingewijd in van alles en nog wat en niet in de laatste plaats in het drinken van bier. Dat thema hoor ik steeds opnieuw langskomen bij de quiz waar de hele stad van kon meegenieten.
Henk en William hadden niet zoveel zin om de toren op te gaan. Dus gingen we met z´n vieren. Op de één of andere manier vind ik het altijd heel leuk om zomaar simpel zo´n toren op te gaan. Je te verbazen over de enorme klokken. Leren over de geschiedenis. En de stad (en de herrie) bij elke zolder verder achter je te laten en te genieten van het mooie uitzicht.
Ik moet zeggen, dat ik wel een beetje last had van hoogtevrees op dat punt. Niet zozeer, dat ik zelf bang was te vallen, maar ik was wél bang, dat m´n telefoon zou vallen. Heel onlogisch, want dan zou er niets gebeuren en zou ik hem gewoon op kunnen rapen. Maar ja, hoogtevrees is dan ook helemaal niet logisch.
We klommen weer verder en kwamen op de uurwerkzolder. Dat was het hoogste punt waar we konden komen. Prachtig! Het was er wel verrassend winderig en koud!
 |
| De markt waar we net liepen! |
 |
| 266 treden gelopen |
 |
| geland |
Het werd tijd om langzamerhand terug te gaan naar de parkeergarage. Onderweg zouden we dan meteen boodschappen doen voor het avondeten. En natuurlijk hoopten we nog steeds om ergens een filterhouder te kunnen scoren. We kwamen langs een grote kookwinkel met een enorme sortering. Maar nee hoor. Wel koffiezetapparaten. Wel permanentfilters. Wel percolators. Geen koffiefilterhouders.
Onze hoop was tenslotte nog gevestigd op de Hema, die vlakbij de parkeergarage was. In ganzenpas liepen we de Hema in. Ik hoorde Willem het al aan een winkelmeisje vragen, die ik vanuit mijn ooghoeken glazig zag kijken. Een toegesnelde collega keek al even niet-wetend. Op dat moment viel mijn oog op ... een filterhouder!! Yes!! Maar het bleek wel een bijzonder geval te zijn. Het was er namelijk één van porselein. Heb je dat ooit gezien? Ik niet! Nou ja, zeker een uitvinding in de strijd tegen plastic, of zo. Foei duur natuurlijk. Maar ja, vooruit. We namen zo´n ding. Ik tikte 12,99 af en we zakten de parkeergarage in. Daar was dan wel weer een financiële meevaller. Want Henk hoefde voor zijn auto niet te betalen. Heel verhaal, maar het kwam erop neer, dat hij vandaag de geluksvogel was.
We reden naar de camping. Poeh, we waren gewoon moe! Lekker even uitrusten dan en daarna zou ik het eten klaar gaan maken. Toen ik de skottelbraai aan wilde maken, was er iets raars. Eerst kreeg ik hem niet aan de praat. Later deed hij het alleen maar heel zachtjes. Na een hoop gezeur hadden de mannen ontdekt, dat er één of ander gaatje verstopt zat. Maar toen had ik het hele bak- en braadgebeuren al verplaatst naar m´n kookstelletje. Ik was bang, dat we anders pas om half 11 aan het avondeten toe zouden zijn ;-).
Na het eten stelde Willem voor, dat de jongens vandaag de vaat zouden doen, zodat Willem en ik een rondje konden wandelen. Prima. En zo liepen we lekker in de avondzon een uurtje in de buurt van de camping en genoten van het boerenleven, de natuur, de rust, de vogels.
Toen we terugkwamen was het moment daar: ik ging koffie zetten en de filterhouder inwijden. Ha, ha, dat werd me toch een klucht! Ik schonk kokend water in de filter en dat ging goed. Maar toen ik voor de tweede keer opschonk, kolkte de koffie over de rand van de filter. Ik tilde voorzichtig de filterhouder op. En hé, er kwam helemaal niets uit! Wat raar! Maar de overbuurman van de camping, die juist bij ons kwam buurten, had het door: er zat een sticker aan de onderkant over het gaatje. Ha.ha.ha. Wat een klucht!! Henk haalde met een mes het stickertje eraf, terwijl ik de filterhouder omhoog hield. En eindelijk, eindelijk, eindelijk hadden we toch ons heerlijk bakkie filterkoffie.
Tijd voor het avondprogramma! Potje schaken bij kaarslicht.
