Op deze warme dag was het even verzinnen wat we zouden gaan doen. Als snel stond de zon op onze tenten en was het niet lekker meer om voor de tent te zitten. Daarom had ik bedacht om het Boomkroonpad te gaan doen. In de boomkruinen zou het vast lekker zijn. Zo bedacht, zo gedaan.
We reden er met twee auto´s heen. Het was niet heel ver rijden. Ooit, heeeeeeel lang geleden zijn we er ook weleens geweest. Maar dat is zeker 25 jaar geleden. We liepen eerst langs het winkeltje van Staatsbosbeheer, waar we de tickets konden kopen. Ik wilde er meteen een paar ansichtkaarten kopen. (Ja, ik vind dat gewoon leuk, om die en gene een ouderwetse kaart te sturen.) Willem vroeg, of ze ook kaarten van het Boomkroonpad hadden. Nou, dan moesten we maar buiten kijken, was het niet al te toeschietelijke antwoord. Maar de reden kwam er meteen achteraan: ze worden niet meer bijgedrukt, want we gaan sluiten. O ja, dat is waar. Wat een onzinnig plan toch weer, om al die mooie, educatieve centra van Staatsbosbeheer te gaan sluiten. Dat is toch absurd? Zoveel geld gekost, zoveel liefde erin gestoken, zoveel mensen die er vrijwillig werken, zoveel educatie voor de kinderen. Terwijl we buiten naar kaarten zochten (en die vonden), zagen we ook een intekenlijst liggen, waarop je kenbaar kon maken, dat je het niet eens bent met die sluitingen. Onze handtekeningen waren snel gezet! Wie die sluiting net zo jammer vindt als wij, kan online hier ook tekenen!
Met de kaartjes liepen we op de ingang van het boomkroonpad af. Daar was eerst een worteltunnel, waarin je kon zien, wat er zoal onder de grond gebeurt. Het was wel een beetje kinderlijk (er komen daar ook veel kinderen), maar evengoed wel leuk.
 |
| deze vond ik echt grappig: de snavel van een vogel, die een worm pakt |
Via een trap gingen we omhoog en kwamen op het boomkroonpad. Het was er inderdaad heerlijk, tussen de bladeren van de bomen!
En helemaal op het hoogste punt, ben je bóven de boomkruinen en daar woei een lekker briesje.
Er kwamen juist een meneer en een mevrouw naar boven en die meneer had nog meegeholpen om die hoogste trappentoren te plaatsen. Hij vertelde dat dat aanvankelijk helemaal misgegaan was en het hele gevaarte uit de hijskraan gevallen was. Meneer zat (nou ja, stond) op de spreekwoordelijke praatstoel en het ene verhaal volgde op het andere. Maar na een tijdje daalden we toch maar weer de trappen af en al snel stonden we weer beneden.
We hadden van tevoren al gezien, dat het Boomkroonpad niet heel lang is en dat het dus zéker geen dagvullend programma zou zijn. We kozen voor nog een boswandeling(etje) met z´n allen en daarna zouden de jongens naar het zwembad in Nieuw-Buinen gaan. Willem en ik wisten nog niet precies wat we zouden gaan doen.
Eerst dus aan de wandel. Het bos was prachtig. We hoorden ook allerlei vogels en de jongens haalden hun mobiel erbij om met een app die vogelgeluiden te determineren.
We hadden een wandeling gekozen van maar drie kilometer, maar we deden er best lang over. Het was warm en we stonden ook wel steeds even stil om iets te bekijken of dus naar de vogels te luisteren.
We kwamen dorstig en hongerig bij de auto´s aan. Maar ik had drinken en koeken meegenomen en die lieten we ons goed smaken. De jongens reden daarna met z´n vieren naar het zwembad. En Willem en ik rustten even lekker uit in de auto met alle ramen en deuren open. Ik schreef ook meteen maar de kaarten en pakte m´n breiwerk nog even.
Eenmaal uitgerust reden we nog wat door de prachtige omgeving, gingen boodschappen doen voor het avondeten en zochten een brievenbus op om de kaarten te posten. Op de camping moesten we eerst nog even de ontbijtvaat wassen. Anders had ik niet genoeg keukengerei om te koken :-). En net toen we daarmee bezig waren, kwamen de jongens weer terug. Mooie timing!
Ik maakte op verzoek heerlijke wraps en we zaten er weer lekker van te smullen. Iedereen was een beetje gaar en rozig van de warmte en van het bezigzijn. We hebben dus een lekker rustige avond. De jongens hebben zich op het veldje voor de tent vermaakt.
