Een baas!

Regelmatig schrijf ik hier over de kat, die al jaren rond ons huis scharrelt. Wij hebben heel lang gedacht, dat het een zwerfkatje was. In het begin was het een heel schuw beestje en was hij best mager. Hij kwam regelmatig in onze tuin, om muizen te vangen, die bij ons in het kachelhouthok wonen.

Hoewel hij schuw was en erg op zijn hoede, begon hij toch contact te maken. Hij kwam dan bij de achterdeur en zette zijn voorpootjes op de glaslat om naar binnen te kijken.

Heel langzaam werd hij tammer en tammer. Op een keer kocht ik kattenbrokjes om te kijken, of hij die lustte. Het waren de goedkoopste van Albert Heijn en hij knaagde verheerlijkt de brokjes weg. Later kocht ik ook weleens een blikje nat voer en Maria verwende hem weleens met Whiskas kattensnoepjes.

De kat werd steeds tammer. Op een gegeven moment kwam hij ook naar binnen. Maar dan zag je, dat hij niet op zijn gemak was. Als de deur openstond, was het geen probleem.

Hij voelde zich zichtbaar steeds meer bij ons op zijn gemak en vooral de laatste anderhalf jaar heeft hij zich compleet in het gezin genesteld. Hij ligt op ´zijn eigen´ kleed op de bank lekker te slapen. Of hij zit in de vensterbank naar buiten te staren.

Hij komt op elk moment van de dag binnen´vallen´. Soms door de achterdeur, soms door de voordeur, soms door het open raam. Hij ligt ook weleens op een stapeltje tuinkussens in de schuur te slapen. Of hij ligt onder de auto en wacht dan tot iemand naar binnen gaat. Dan rent hij snel mee.

Toen we een paar maanden geleden onverwachts verhuisplannen kregen, vroegen we ons af, hoe dat met de kat moest. Je kunt een kat niet zomaar verhuizen. Mijn vriendin had haar kat, na de verhuizing, een paar weken binnen gehouden. Maar dat zagen we bij ´onze´ kat niet zo zitten. Het is een echte buitenkat.

Terwijl we over het kattenprobleem nadachten zag Maria op een dag, dat de kat iets tegen vlooien op zijn kop had. Er moest dus nóg iemand zijn, die voor de kat zorgde! Misschien had de kat al die tijd wel twee huizen! Ik had op internet gelezen, dat dat heel goed mogelijk was. De kat meenemen naar ons nieuwe huis zou dan in elk geval niet aan de orde zijn!

We wilden er uiteraard zo snel mogelijk achter komen, waar zijn andere thuis was! We zouden met hem naar de dierenarts kunnen gaan, om te kijken, of hij gechipt was. Maar hoe tam de kat ook is, hij houdt er totaal niet van om opgepakt te worden. In een mandje naar de dierenarts leek me echt traumatisch voor het beestje.

We bedachten iets anders: een bandje om zijn hals met ons telefoonnummer erop. Als de kat dan ergens zou thuishoren, zouden we vast wel gebeld worden. Zo gezegd, zo gedaan. De kat kreeg een bandje om, wat hij gelukkig wonderwel toeliet. En ja hoor, de volgende dag werd ik gebeld door een meneer, die weleens wilde weten, waarom zijn kat met een bandje met ons telefoonnummer om zijn nek liep.

Ik vertelde, dat de kat al jaren bij ons om de deur liep en dat wij verhuisplannen hadden en dat we, vòòrdat er nieuwe bewoners zouden komen, wilden weten, of hij ´nóg een baasje had´. Als door een wesp gestoken corrigeerde de meneer me: ¨Of hij EEN baasje had! Hij heeft ÉÉN baasje!!¨ O ja, sorry, natuurlijk! De boze reactie bracht me min of meer van mijn stuk. Ik vertelde hoe het één en ander was gebeurd in de loop van jaren. Maar de reactie bleef boos. Waarom hadden we ooit hún kat binnen gelaten. Dat dóe je toch niet?! Ehm ja, klopt, maar de kat is eigenlijk gewoon zèlf bij ons gekomen.

Nou ja. Lang verhaal kort: die mensen waren op vakantie en ná hun vakantie zouden ze wel even langs komen. Intussen beloofde ik de kat NIET meer aan te halen en ook zeker GEEN eten meer te geven. De kat heeft namelijk iets aan zijn nieren en heeft daarvoor speciaal en heel duur voer. Nu gaven we hem toch al nooit veel te eten, want we zagen, dat hij  prima in staat was, zijn eigen kostje bij elkaar te jagen. Wel gaf ik meteen aan, dat ik er niets aan kon doen, als de kat via een open raam of deur bij ons naar binnen zou lopen.

Meneer en mevrouw kwamen inderdaad de volgende week langs. Ze waren nog steeds boos. Ik heb me verontschuldigd zoveel als ik kon en nogmaals verzekerde ik hen, dat de kat NIET meer bewust binnen gelaten werd en ook GEEN eten meer kreeg.

Een week later stond mevrouw weer op de stoep. Ze vertelde, dat haar kinderen heel verdrietig waren, omdat wij hun kat GESTOLEN hadden. Nou, dat hebben we niet, dacht ik. En ze vroeg zich af, of ze er toch wel van uit kon gaan, dat wij hem écht niets gaven. En dat kon ik met de hand op mijn hart verzekeren en beloven.

De kat krijgt niets meer. Al weken niet. En als hij voor het raam zit, om binnen gelaten te worden, laten we hem zitten. Af en toe glipt hij naar binnen en dan zetten we hem zo snel mogelijk weer buiten de deur. Maar we zijn het niet altijd vòòr. Dan komen we er bijvoorbeeld achter, dat de kat onder ons bed ligt te slapen. Is hij stiekem binnen gekomen. Heel lastig dit!

Het spreekwoord luidt: Om wille van de smeer, likt de kat de kandeleer. Ik hoop dus, dat de kat ´vanzelf´ vertrekt, als hij niets te eten en ook geen aandacht krijgt. Ik heb het idee, dat hij al wat schuwer naar mij kijkt. Maar misschien is de wens de vader van de gedachte. Ik moet er namelijk niet aan denken, dat ik het dier weg zou moeten jagen door een puts water over z´n kop te gooien :-(.

Voorlopig hebben we te doen met een kat die elk moment voor het raam of voor de deur zit te kijken, of hij binnen mag. Vorige week probeerde hij zelfs door het rolhor van de achterdeur heen te komen!

Mag ik erin?

Ik wacht wel, hoor

Laat me erin, laat me erin

Doe dat raam nou gewoon ff open

En dan praat ik maar weer tegen hem:

¨Ga weg! Je hebt ÉÉN baas!¨

Wanneer zal hij het begrijpen??

Moraal van het hele kattenverhaal: goed bedoeld, slecht gedaan. Achteraf...
Van achteren kijk je een koe in z´n gat. Toch?

Jam maken en verrassingsmenu´s uit de voorraad

Vorige week zaterdag had ik nog een partijtje aardbeien tegen een zacht prijsje toegeschoven gekregen. Al vroeg in de morgen werden er 14 kistjes op de stoep gezet! Heerlijke Hollandse aardbeien van de koude grond. Goed rijp, maar nog zonder schimmel (gelukkig!) en lekker groot (nog gelukkiger :-).

Omdat Henk die dag zijn verjaardag vierde, kwamen er veel mensen over de vloer en kon ik dus fijn bakjes aardbeien uitdelen. Zo raakte ik alvast een beginnetje kwijt. Verder heb ik tussen de bedrijven door al die kilo´s aardbeien schoongemaakt en in zakken van anderhalve kilo gedaan. Af en toe was er iemand, die ook een poosje een mesje hanteerde en zo kreeg ik die partij bijna ongemerkt schoon.

´s Avonds gingen de zakken schoongemaakte en afgewogen aardbeien bij mijn broer de vriezer in, zodat ik ergens deze week er jam van kon koken.

Die jamkokerij was donderdagavond en vrijdag overdag. Binnen 24 uur maakte ik meer dan 250 potjes. Ik verwerkte er meteen een kistje rabarber door, wat ook zomaar kwam binnen geschoven. Nu heb ik een fijne voorraad aardbeienjam en een voorraad aardbei-rabarberjam. Heerlijk! Het rook hier zoooo lekker! Maar op het laatst wás ik bijna een aardbei!

En toen de groenteboer vrijdag belde, dat ze nog weer een partijtje aardbeien voor me in de aanbieding had, heb ik toch maar vriendelijk bedankt. Dit was toch echt de laatste grote keukenklus. Nog anderhalve week en dan is de sleuteloverdracht en gaan we het druk krijgen met het project ´verbouwen en verhuizen´. Mijn weckketel én mijn droogapparaat staan al in de opslag, zodat ik niet per ongeluk in de verleiding kom tóch weer een partijtje van het één of ander aan te nemen om te verwerken :-).

Waar ik wel mee verder ga, is het project ´Back to basic´. Dat duurt de hele maand september. Ik geef zo min mogelijk uit aan boodschappen en leef deze maand vooral uit de voorraad. Dat vergt planning, kost tijd en vraagt creativiteit. Maar ik geniet ervan.

Ook de afgelopen dagen toverde ik weer van alles op tafel, wat ik maakte met wat ik in huis had. Ik bakte natuurlijk brood, zoals ik altijd doe. Maar in plaats van gewoon bruin brood, maak ik restjes op, die nog over waren van de broodbakworkshops van het voorjaar. Voor de workshops bak ik altijd een aantal voorbeeldbroden van allerlei mixen. Nu stonden er nog verschillende aangebroken zakken in de bijkeukenkast. Maria vond ze, toen ze de bijkeuken opruimde en zette ze allemaal bij elkaar. Nu maak ik steeds iets op.

Een klein Waldhornbroodje

Donker en voedzaam brood is dat

Ik maakte witbrood in een sloffenvorm
en bestreek het met een tijgerbroodpapje

Het tijgerbrood werd niet moeders mooiste
maar
was wel erg lekker :-)

Vanmorgen bakte ik krentenbrood in de wonderpan.
Voor zondag.
Maar het heeft de zondag niet gehaald.
Althans, de helft is al verorberd...

Een 13-granen brood en een Vierwindenbrood.
De keuze is reuze

Donderdagavond aten we courgettesoep met tosti´s. Voor de courgettesoep trok ik eerst bouillon van een stuk soepkip, wat volgens mij ook al minstens een jaar in de vriezer lag. De kip ging trouwens niet in de soep. Die heb ik apart gehouden om er kipkerrie-salade van te maken voor op brood.

In de courgettesoep verdween ook een restje aardappelkruim (er hoeft niets weggegooid te worden!), een bakje bladselderij (al over de datum). De aardappelkruim diende om de soep wat te binden. Het was verder een simpele soep met uien, knoflook, kurkuma, kerrie en peper. De tosti´s, die we bij de soep aten, was een mooie manier om van enigszins oudbakken brood af te komen.

Voor gisteren stond er Mexicaanse bonenschotel op het menu. Ik had nog een zakje gedroogde bonenmix. Dat kocht ik een paar maanden geleden op de markt. Ik zag nu, dat de bonen al over de datum waren. Maar dat geeft natuurlijk niet. Ik heb ze wel lang laten weken: 24 uur. Ik kookte de bonen ´s morgens na het ontbijt in het weekwater en na 5 minuten zette ik de pan in de Hooimadam. Aan het eind van de middag waren de bonen gaar en voegde ik er een blik tomatenblokjes, een blik maïs, gebakken uien, geruld gehakt, zout en sambal aan toe. Ik kookte een pannetje zilvervliesrijst en vond ook nog een pak wraps in de voorraadkast en een komkommer in de groentenla van de koelkast. Die gingen er meteen ook bij. Lekker! Als toetje kookte ik vruchtengriesmeel van een pakje, wat al maanden over de datum was.

Het ruimt allemaal lekker op!

Ik hoefde deze week niet veel te kopen. En wat ik kocht, was allemaal in de aanbieding of afgeprijsd. Ik ging trouwens voor het eerst de mist in met de 35% kortingssticker van Albert Heijn. Ik wilde deze week mijn vlees-voorraadje een beetje aanvullen. Ik bestel dan meestal vlees bij mijn broer. Maar dan neem ik altijd in één keer een wat grotere voorraad. Anders is het voor hem de moeite niet om voor me klaar te maken (vind ik dan). Omdat ik niet zoveel ruimte in de vriezer heb voor een grote(re) portie vlees, dacht ik mijn voorraad aan te vullen met wat afgeprijsd vlees uit de supermarkt. Gisteren zag ik kippenpoten met de bekende kortingssticker. Ik nam twee verpakkingen mee en wilde die thuis in kleinere porties verpakken voor in de vriezer. Maar toen ik de bakken opendeed, stonk het vlees een uur in de wind. BAH!!! Ik ben meteen terug gegaan naar de winkel. Bij de servicebalie gingen ze zowat over hun nek. Ik kreeg uiteraard mijn geld terug, maar mocht ook nog een bosje bloemen uitzoeken. En van de hulpvaardige baliemedewerkster kreeg ik cleaner aangeboden om mijn handen te reinigen. Het werd echt heel goed opgelost!

Al met al gaf ik deze week uit aan boodschappen:
maandag 14,40
vrijdag 66,27
zaterdag 3,85
Totaal: 84,52

Er zaten behoorlijk wat voorraad-dingen bij: 48 rollen toiletpapier, 4 pakjes mentosrollen, 4 flessen limonadesiroop, 4 pakken volkoren pasta, 8 pondspakken koffie, 2 pakken vaatwasserzout, 2 6-packs radler.

De Grote Dag van Leendert & Thea; een terugblik

Vandaag is het precies 7 weken geleden, dat Leendert en Thea zijn getrouwd. Een mooi moment voor een kleine terugblik aan de hand van foto´s van fotograaf Joost Meyer van JJM Fotografie.

Daar zijn ze dan. In vol ornaat. Met de trouwauto die geleend werd van een vriend van een broer van Thea en die door Leendert zelf bestuurd werd.

De fotoreportage werd gemaakt bij het Lammetjeswiel, hier in Alblasserdam. Wat was het daar mooi op deze prachtige dag!

Later zijn we met alle daggasten ook naar het Lammetjeswiel gereden om daar de gezins- en groepsfoto´s te maken. Zomaar een kleine selectie:

Leendert en Thea
met
alle brussen Luijk

Onze zeven zonen

Ons hele gezin, met aanhang,
en de kleinkinderen

Leendert en Thea met de hele vriendengroep

De ceremonie was in de tuin
van Restaurant De Wachter

Het gouden zakhorloge van mijn vader.
Leendert was er maar wát trots mee!

Eten uit de voorraad

In de vakantie hebben Willem en ik elke doordeweekse dag samen ontbeten. Op bed! Lekker een kommetje havermout smikkelen en de tijd nemen om samen de dag te beginnen. De rest van het gezin was dan óf al naar het werk, óf sliep uit vanwege véél te laat naar bed gaan. Zelf houd ik ervan om óók in de vakantie in mijn ritme te blijven. Gewoon vroeg op dus. En dan om een uur of 7 (als ik er al een paar uurtjes op heb zitten) Willem wakker maken voor het ontbijt.

Vandaag was het gedaan met de ontbijtjes voor twee. Voor Jan en Henk begon het schoolleven weer. En dat betekent: ontbijten met de schoolkinderen. Braaf dekte ik om kwart voor 7 de tafel: zelfgebakken brood, pot thee, lege brooddozen om te vullen...

En daar ging dan onze laatste brugsmurf. In een najaars-ochtendzonnetje.

Niet veel later vertrok ik zelf ook richting school. Henk doet Cluster IV-onderwijs en zijn school hield in een kleine setting de jaaropening, waarbij 1 ouder aanwezig mocht zijn. Omdat Willem al aardig door zijn vrije dagen heen is, ging ik.

Toen ik bij school aankwam, was Henk al gearriveerd. We liepen samen naar de kantine, waar de jaaropening was. Het thema was ´Gehoorzaamheid´ en het Bijbelgedeelte waar de overdenking over ging, was de geschiedenis van de koperen slang (Numeri 21). Dat sloot mooi aan op de preek van zondagavond, waarbij het Bijbelgedeelte uit Kronieken aan de orde kwam, waar óók over die koperen slang wordt gesproken (waar koning Hiskia hem vernielt, omdat er afgoderij mee bedreven werd).

Na de jaaropening liep ik nog even mee naar boven, naar het lokaal, waar Henk dit jaar les krijgt. Zijn juf ken ik al langer, want daar kreeg Jan ook les van, toen hij nog op de Cluster IV zat. Hopelijk gaat Henk het net zo naar zijn zin krijgen, als Jan het had, op deze school!

Thuisgekomen waren Maria en Gerwin al hard aan het inpakken voor de webshop. Er was een enorme waslijst af te werken. Het fijne was, dat ik met hun hulp mijn handen vrij had om eens lekker door de bovenverdieping te jakkeren. Het is zó fijn, als je even een paar uurtjes ongestoord dóór kunt gaan! Toen het lunchtijd was, zagen de slaapkamers er uit als hotelkamers: opgeruimd en met strak opgemaakte bedden :-).

Vanmiddag werkte ik aan de webshop. Er moest heel veel uitgepakt, geprijsd en in de schappen gezet worden. De hele gang kwam leeg. Hoe fijn is dat! Terwijl Gerwin de pakjes naar de post bracht, had ik mooi de tijd om een kadootje voor kleinzoon Marinus te kopen. Die vierde vandaag zijn verjaardag. Zes jaar is hij alweer! Hij is dus gestart in groep 3 en gaat lezen leren. Zo leuk! Hij kreeg een stoere fiets voor zijn verjaardag.

De maaltijd werd geheel uit de voorraad samengesteld. We geven deze maand immers zo min mogelijk uit. Maar met restanten creëer je vaak de lekkerste dingen!

We aten gegrilde groenten. Hiervoor gebruikte ik drie courgettes, een paar uien, een halve bol knoflook, een rimpelige zoete aardappel, een bakje cherrytomaatjes en een pakje gekookte bieten. Ook maakte ik meteen maar het zakje gerookte spekreepjes (bijna) op, wat al een dag of 10 over de datum was. Niets mis mee. Olijfolie en grof zeezout erover en wat Italiaanse kruiden.

Ik bakte aardappels van overgebleven gekookte aardappels van eerder deze week. Steeds als er een (paar) aardappels over zijn, doe ik ze in een schaal in de koelkast. Ik had nu een mooie portie om te bakken. Lekker in olijfolie en een klont roomboter. Mmm!

Het toetje kwam ook helemaal uit de voorraad. Ik had nog twee potten peren op siroop staan. Volgens mij heb ik die minstens drie jaar geleden geweckt. Maar dat maakt niet uit. Ik diepte nog een chocoladeletter op. Die koop ik altijd ná de Sint voor een habbekrats en dan heb ik  er een jaar lang lol van. Officieel was die letter al een half jaar over de datum. Maar ook voor die letter gold: niets mis mee. De peren gingen in schijfjes in schaaltjes. Ik gebruikte uiteindelijk maar 1 pot, want we waren maar met z´n zessen. De letter smolt ik au bain marie en schepte de saus over de peren. Wat discodip erover en smullen maar.

Vanavond na de verjaardag heb ik niet veel meer gedaan. Het was een lange dag met veel werk en helaas bekkenpijn. Tijd voor rust dus!

De brugger staat in de startblokken!

Er stond vandaag iets leuks op het programma: Henk en ik zouden zijn e-bike gaan halen! We hadden bij de fietsenwinkel afgesproken, dat we de fiets zèlf bij de fabriek zouden afhalen. Dat leverde ons korting op, terwijl het voor de fietsenwinkels veel handiger is, als zoveel mogelijk mensen hun fiets centraal gaan ophalen. Om dat aantrekkelijk te maken, bedachten ze een VIP-arrangement. Daaronder valt een onthaal met koffie en iets lekkers, op een afgesproken tijdstip, op het afhaalpunt in Nunspeet. Je fiets staat daar klaar en wordt netjes op maat afgesteld. Dat leek ons wel iets en dus vroeg ik Leendert z´n caddy te leen om deze dag samen met Henk op stap te gaan.

Voordat het zover was, heb ik eerst een slinger aan het huishouden gegeven. We gaan deze maand immers back to basic en doen met wat er is. Ik bakte een simpel bruin brood met sesamzaad en een koektrommel vol Jan Hagel.

Net uit de oven

Aansnijden als de koek nog warm en zacht is

In stukjes af laten koelen

Natuurlijk was er was en strijk en ik ruimde de keuken aan kant.

Maar al snel was het half 11 en tijd om te vertrekken. Ik smeerde een paar boterhammen voor onderweg en daar gingen we. Gezellig hoor!

Het was tegen twaalven toen we bij Stella aankwamen voor de ¨Ophaal Experience¨. We keken onze ogen uit. Wat was het druk!! Wat een groot gebouw! En ook nog een grote parkeerplaats! Maar dat parkeren bleek een crime. Voor mij dan. Want ik ben niet zo´n coureur (eufemisme). Ik reed de parkeerplaats op, op zoek naar een plaatsje. Maar ik reed me klem, doordat je niet rond kon rijden, terwijl het niet aangegeven was, dat de weg doodliep. Ook iemand áchter mij reed zich klem. Toen moesten we allebei achteruit rijden (voor keren was het te smal), terwijl er allemaal Stella bussen aan de kant geparkeerd stonden. Het zweet brak me uit! In mijn eigen auto zou ik het al eng vinden. Maar nu, in die caddy, moest het ook nog eens helemaal op de spiegels. Henk stelde voor, om uit te stappen en me aanwijzingen te geven. Goed plan. Adem in, adem uit, en alles kwam goed.

We volgden de rode loper en kwamen binnen. Daar zaten heel veel mensen aan tafeltjes met bekertjes koffie voor hun neus. Ik keek even hoe ´het´ werkte, want er stond niets aangegeven. Het leek me, dat ik eerst maar naar de balie zou gaan om me aan te melden. Dat bleek een goed plan. Ik hoorde namelijk later van mensen aan het tafeltje náást me, dat ze al een kwartier hadden zitten wachten, voordat ze er achter kwamen, dat ze zich hadden moet aanmelden. Dat was dus niet zo handig geregeld.

Afijn. We hadden ons aangemeld, onze bon was klaargelegd en we konden aan een tafeltje plaatsnemen. We zouden ´zo snel mogelijk´ geholpen worden. O ja, we mochten ook koffie met iets lekkers pakken. Dat voelde wel feestelijk.

We keken wat rond en ontdekten, dat het vooral heel druk was, doordat er een groot gezelschap senioren een VIP-rondleiding kregen. Juist kwam hun touringcar voorrijden en dropen al die mensen af.

Bleven nog over: al die mensen aan de tafeltjes. En ook dat waren alleen maar senioren. En ... het was één en al gemopper om me heen. Want ze moesten allemaal zoooooo lang wachten. Eerst mompelden Henk en ik tegen elkaar: ¨Wat een zeurpieten, zeg. Ze hebben verder toch de dag aan zichzelf?¨ Maar wat ik toen nog niet wist, was, dat het wachten inderdaad écht heel lang duurde!

Het gemor werd luider en luider. Heel af en toe werd er een naam afgelezen en sprong de gelukkige op: eindelijk! Een meneer naast ons tafeltje gaf het op. Die vertrok. Eindelijk kwam er een meneer in een wit overhemd. De manager misschien? Hij vroeg aan mensen, helemaal achteraan, of ze soms een afspraak hadden. Ja! Om een fiets op te halen. Maar het duurde zo lang! En, zeiden ze, de andere mensen wachten zelfs nog veel langer! De meneer beloofde te gaan kijken, wat hij kon doen. Hij kwam terug en zei: ¨We gaan nú vanaf híer íedereen helpen!¨ Maar dat was dus achteraan! Ik zei, dat de mensen aan de andere kant al véél langer wachtten. Maar daar ging hij niet op in.

De mensen naast ons hadden een afspraak om half 12. Wij om 12 uur. En het was inmiddels al 1 uur. Eindelijk werd onze naam afgelezen. ¨Ja,¨ zei ik tegen de monteur, ¨leuk dat we mogen. Maar deze mensen moeten eerst! Die hebben een afspraak om half 12 en wij om 12 uur.¨ Het werd uitgezocht en de bon van onze buren was niet in het juiste bakje beland. Zij mochten dus nu eerst. Wij wachtten nog wel even....

Kwart over 1 waren we dan eindelijk aan de beurt. En ook al baalde ik echt enorm van dat lange wachten en was het feestelijke VIP-gevoel totaal verdwenen, toch was dit lang verwachte moment heel leuk. Want daar stond hij dan toch: de prachtige, splinternieuwe e-bike voor Henk! Hij glunderde van oor tot oor. De monteur deed hem voor hoe alles werkte, stelde het zadel en daarna mocht Henk een proefritje doen. Super leuk! We kregen ook informatie over hoe we het beste met de accu om konden gaan. En we zochten een goede extra fietsketting uit. Ziezo. Helemaal compleet!

We hebben de fiets voorzichtig in de caddy geladen en vastgezet met spanbandjes. Zo kon er niets gebeuren. Op naar huis!

Thuis wilde natuurlijk iedereen een rondje rijden :-).

We hebben de fiets ook wel precies op tijd. Want morgen is Henk z´n eerst schooldag. Hij kijkt ernaar uit, maar ziet er ook wel tegenop.

Vanavond heb ik z´n boeken gekaft. Henk schreef de etiketten en plakte de hoekjes. Poeh, wat een stapel!

Daarna hielp ik hem met het inpakken van z´n tas. En nu staat onze laatste brugger dan toch helemaal in de startblokken!

Al met al was het een drukke dag. Want toen ik vanmiddag thuiskwam, moest ik natuurlijk ook de webshopbestellingen nog klaarmaken. En daarna een paar noodzakelijk boodschappen doen. Dat ging streng volgens het lijstje (in het kader van back to basic). Er stond alleen melk op en een pot appelmoes. Appelmoes is iets wat ik normaal nooit koop, maar altijd zelf maak. Veel lekkerder en ook nog eens goedkoper. Maar ik ben helemaal door mijn voorraad heen en heb op het moment ook geen appels liggen. Dus maar een pot gekocht, want ik zou rode kool klaarmaken. Dat kan écht níet zonder appelmoes :-). Ook wilde ik even kijken of er misschien wat afgeprijsd vlees lag. Dat lag er. Totale schade: 14,33. Hiervoor heb ik voor vier maaltijden vlees, 2 liter verse melk en 1 pot appelmoes. We aten verder uit de voorraad: de laatste bbq-worstjes (over van zaterdag), gekookte aardappels, rode kool (heb nog een paar kilo in de vriezer). Als toetje een lekker prutje: een pot volle kwark (stond nog in de koelkast en was al over de datum), een pakje lobbig geklopte houdbare slagroom en een schaaltje rabarber (over van gisteren). Mmm, wat een lekker prutje. Doen met wat er is, maakt je altijd heel creatief :-).

September!

September voelt op de één of andere manier altijd als een soort januari: een nieuwe maand in een nieuw jaar. Zowel in september als in januari heb ik altijd de behoefte om weer fijn ´terug naar normaal´ te gaan. Back to basic dus, zoals dat tegenwoordig bekt. Dat is een logisch gevolg op een periode van meer overvloed. Overvloed vanwege de zomervakantie, of overvloed vanwege de periode van Kerst en Oud&Nieuw. Na alle zomerse ijsjes en alle winterse oliebollen, heb ik altijd weer trek in een simpele zelfgebakken boterham met kaas.

Back to basic dus. En dat om meerdere redenen. Ik wil de teugels even strak trekken als het gaat om geld uitgeven. September wordt de maand van ´doen met wat er is´. Ik wil deze week m´n normale portie maandboodschappen bestellen en ook moet ik de vleesvoorraad wat aanvullen. Verder is er elke week verse melk en AGF (aardappels, groenten en fruit) nodig. Dat is het dan wel zo´n beetje.

Vanmorgen heb ik daarom eerst een maaltijdplanning gemaakt, waarin ik zoveel mogelijk verwerk wat er in huis is. Voor vandaag leverde dat een lekker Hollands prakkie op: gekookte aardappels, bloemkool (die ik vrijdag van mijn neef kreeg) met witte saus, 4 gemarineerde filetlapjes (die nog in de vriezer lagen), 1 gehaktbal (die van gisteren over was) en 1 bbq tapasspies (die over was van de bbq van zaterdag), een schaal rabarbermoes. Als toetje chocolade kookpudding (waarvan ik nog een kleine voorraad in de kast heb staan). Makkie.

Er was nog voldoende brood en ik hoefde vandaag dus niet te bakken. Morgen weer aan de bak en dan meteen ook maar een doos koekjes voor de hele week.

Moeilijker is het niet. Het vergt alleen een kleine planning.

Als je krap zit is het logisch, dat je elk dubbeltje drie keer omdraait voordat je het uitgeeft. Jammer alleen, dat zuinig doen met eten en drinken eigenlijk maar weinig zoden aan de dijk zet. Want hoewel ik geen cent uitgaf aan gewone boodschappen, vloog er dik 1100 euro van de bankrekening...Een stukje hypotheek, een stuk (gemeentelijke) belastingen (ik had een bericht in Mijn Overheid gemist!), een rekening van de orthodontist, een rekening van een internist, een paar pasfoto´s voor Henk z´n nieuwe ID-kaart, een nieuwe ID-kaart, parkeren bij het ziekenhuis....

Maar ja. Toch maar zuinig doen voor wat betreft de kleine(re) uitgaven. Dat zijn tenslotte wel de uitgaven die je in de hand kunt houden. De rest, daar heb je helaas niet veel invloed op.

Vanmorgen was ik met Koos bij de chirurg voor controle. Het zag er allemaal goed uit. Helaas mag hij nog vier weken niet werken. Dat was wel de verwachting, maar het is toch flink balen voor hem.

Neehee, géén foto, mam. Okeeeee.

Henk en Jan waren vandaag nog thuis. Die hoeven pas woensdag naar school. Jan ging samen met z´n vriendinnetje ein-de-lijk dan maar eens de benodigde schoolspullen kopen en zijn boeken kaften. Van dat kaften had ik gerust een lachfilm kunnen maken. Het plakband plakte overal aan vast, behalve aan waar het moest. Dan was het papier weer te kort, dan de vouwen weer te krap. Wat een giller. Overigens kaften de jongens hun boeken gewoon met het bruine pakpapier uit de webshop. Dat is lekker voordelig :-).

We hebben er maar eens hard om gelachen. Maar ik moest ook wel terugdenken aan mijn moedertje, die altijd trouw ál die schoolboeken voor de kinderen kaftte. Dat deed ze altijd zó netjes. En ze vond het echt leuk om te doen.
Ook kregen de kinderen die naar de Middelbare School gingen altijd een mooie schooltas van opa en oma. Dat was al zo toen Wim 18 jaar geleden naar de Middelbare School ging. En dat ging door tot Jan toe. Het jaar daarna waren ze allebei overleden. Zo blijven er altijd momenten, dat je weer speciaal aan ze terugdenkt. Ook al omdat er vorige week een oom van Willem overleed, waar we vanavond gingen condoleren. Vanavond waren we daardoor voor het eerst in 18 jaar niet aanwezig bij de opening van het schooljaar.

Morgen kan de e-bike van Henk opgehaald worden. Precies op tijd, zodat hij woensdag bij leven en welzijn naar school kan gaan fietsen. Ik ben benieuwd hoe hij het gaat vinden op z´n nieuwe school!