Ontstressen in de buitenlucht

De planning stond strak, vandaag. Hoe heerlijk is het dan, om een klein uurtje te ´moeten´ wandelen! Ik kan het iedereen aanbevelen. 

Jaren geleden hadden we een wat oudere mevrouw als krantenbezorger. Elke dag bracht ze trouw de krant. Zomer, winter, bij zonneschijn en in de regen. Toen ik een keer een praatje met haar maakte, vertelde ze, dat haar psycholoog had gezegd, dat ze moest kiezen: óf ze nam een hond, óf ze nam een krantenwijk. Gewoon omdat je dan gedwongen wordt om elke dag een poosje buiten en in beweging te zijn. Dat is goud voor je geestelijke gezondheid.

Ik ervaar het ook, dat dat verplichte rondje met de hond enorm goed doet. Juist als je het druk hebt. Het ontstresst en dat gaat helemaal vanzelf.

Mijn vaste wandeluurtje is ergens tussen 9.00 uur en 10.00 uur. Het was vandaag erg grijs. Maar de wind was minder guur dan gisteren. Tijdens elke wandeling valt er iets te beleven, of te zien. De eerste belevenis met Ciara was trouwens al vanmorgen vroeg, toen Hans haar uitliet. Ze had iets in haar bek, wat ze niet los wilde laten. Hans wilde echt, dat ze los liet, want hij kon niet goed zien, wat Ciara beet had. Met enige stemverheffing riep hij: ¨Ciara, LOS!!¨ Toen ze de buit uit haar bek liet vallen, begreep Hans meteen waarom ze niet zomaar los wilde laten. Het was een dikke kreeft! 

Kreeften kwamen we op ons rondje niet tegen. Wel allerlei bloemen. Wat groeit het allemaal hard! De berm langs de Graaf staat vol speenkruid.

Ik zag ook Hondsdraf  paarse dovenetel

En Witte Dovenetel.

Ook paarse, pluimvormige planten. Geen idee, wat het zijn. Ze groeien in de rietkraag. Een waterplant misschien? In elk geval zijn ze mooi.

Terwijl we in de berm naar de bloemen keken, dobberde een fuut roerloos voorbij.

Zo´n uurtje lopen is om voor je er erg in hebt. Omdat Ciara nog jong is en nu pubert (ze is 14 maanden), is het uitlaten niet zomaar een slappe hap. Je moet steeds alert zijn. Ze kan zomaar een run nemen, als ze een andere hond ziet bijvoorbeeld. En dan is ze heel sterk. Het is geen probleem als ik zelf de eerste ben, die zoiets ziet. Dan ben ik er op bedacht, dat ze kan gaan rennen en/of trekken en houd ik haar bij voorbaat kort. Daarom kijk ik steeds goed vooruit en om me heen. 

Ik zag vanmorgen een oudere mevrouw met een wit hondje voor me uit lopen. Dat hondje liep gewoon een halve meter achter haar, heel rustig en volgzaam. Dat is een heel verschil met Ciara! Als ik thuiskom, heb ik er een uurtje sportschool op zitten :-).

Het 10-uur-bakkie-koffie smaakt me altijd prima. Lekker even uitrusten. En dan weer verder met de dagtaak. 

Buitenboel

Van de week is er een flinke klap op de buitenboel gegeven. Leendert heeft twee prachtige houthokken gemaakt. We hebben er lang over nagedacht, hoe we het hebben wilden. De hokken zijn nu aan de kanten van het terras geplaatst. Eén als een soort erfafscheiding met de buren. De andere als een scheiding tussen terras en moestuin. Die tweede hebben we laag gehouden. Het hoogste punt is 1,50 meter. Als ik op mijn tenen sta, kan ik er precies overheen kijken en zien wat er op de weg gebeurt. Als we zitten, zitten we heerlijk beschut en uit het zicht. Alles is gemaakt van douglas hout en de hokken staan op poeren. Stevig en goed, zodat we er hopelijk heel lang plezier van hebben. De achterkanten zijn open gehouden. Er zit betongaas in. Er bleven nog een paar stukken gaas over. Die heb ik meteen geannexeerd voor op de moestuin. Daar kan van alles tegenaan klimmen. Op het dak van de hokken liggen dakpannen. Dat was Willem z´n idee. Het zijn dezelfde dakpannen als die op het dak van ons huis liggen. Het is nu heel mooi één geheel. Het is helemaal naar ons zin geworden!

Vandaag zijn de puntjes op de ¨i¨ gezet. Alles is opgeruimd en de straat is weer netjes gemaakt. Hans had gisteren een flinke lading hout bij zich. Dat moet allemaal nog gekloofd worden. Het ligt wel al keurig opgestapeld klaar. Daar moeten we weer even een goed moment voor vinden.

Er is nog héél veel te doen. Maar er is ook al héél veel gedaan. Wat ben ik blij! Ook zo fijn, dat er zoveel handen meehielpen! Leendert heeft vandaag nog bijna de hele dag hard gewerkt. Koos heeft gestraat. Hans heeft opgeruimd en het hout georganiseerd. Maaike heeft me in huis geholpen, boodschappen gedaan en vanmiddag nog even buiten geholpen. Maria en Jan-Hendrik hielpen nog een poosje mee met opruimen. Echt geweldig! Dit hadden we alléén nooit voor elkaar gekregen.

Nog even reclame maken voor Leendert z´n bedrijfje: voor elke timmerklus kun je bij hem terecht. Van een aanbouw, tot een opbouw. Van kozijnen tot buitenverblijven: luijkbouw.nl

Laat het voorjaar maar komen :-).

Pay yourself first

Het was gisteren een ouderwets druk dagje, doordat ik weer een workshop ´Bak je eigen brood´ gaf. Een tijdlang heeft dat helemaal stilgelegen vanwege corona. Sinds twee weken mag ik weer onder allerlei voorwaarden aan de slag. Gisteren was het de tweede keer. Het is noodgedwongen heel kleinschalig, maar dat is juist wel gezellig. 

Als ik de avond tevoren alles aan het voorbereiden ben, denk ik weleens: ¨Waar ben ik mee bezig.¨ Want het is een hele klus. Maar als de deelnemers allemaal weer geïnspireerd en blij vertrekken, dan ben ik dat allemaal direct vergeten. Dan is het me het allemaal meer dan waard.

Eén van de deelnemers bracht een prachtig geschenk voor me mee. Een heel mooi, super netjes, gehaakt tasje. Helemaal in style: met honingraten en in een mooie, warme, gele kleur. Ik ben er zó blij mee! Het wordt mijn handwerktasje. Kan ik fijn mijn brei- of haakwerkje in vervoeren.

Vanmorgen heb ik mezelf een vroeg uurtje ´kado gedaan´ om even te hobbyen. Lekker frotten met m´n zaaisels. De peulen, die ik twee weken geleden zaaide, zijn al zó groot, dat ik ze uit de zaaitray heb gehaald en in potjes heb gedaan. Als ik daar nog langer mee gewacht had, waren ze in elkaar gaan zitten, denk ik.

Zo´n eerste uurtje van de dag aan je hobby besteden, voelt eigenlijk best apart. Het is een beetje volgens het principe van ´Pay yourself first´. Ik denk, dat ik het vaker ga doen ;-).

De kop is er weer af

 ¨Zo, de kop is er weer af,¨ plegen we op maandagavond tegen elkaar te zeggen. En vaak is dat ook best voelbaar, want op de één of andere manier draaf ik op maandag wat harder, dan bijvoorbeeld op dinsdag. Ook vandaag was ik lekker bezig, zeg maar.

Ik ben vooral heel veel met de webshop bezig geweest. Er lagen al pakketten klaar, die ik zaterdag had ingepakt. En ook een aantal pakketten, waar nog één of een paar producten bij moesten, die niet meer op voorraad waren. Maria ging daarvoor het één en ander inpakken. Maar dat ging allemaal niet vanzelf, helaas. Wij labelen de producten altijd met een label uit een Dymo printer. Maar op de één of andere manier kwamen uit alle drie de printers alleen maar blanco labels. Grrr! Wat was hier nu weer aan de hand? Google wist het te vertellen: er was zaterdag een windows update geweest en daar ´praat´ de Dymo-software niet mee. Er waren twee manieren om het op te lossen. Maar beide manieren werkten niet bij ons. Uiteindelijk heeft Willem de Dymo-software even op een andere laptop gezet (die geen Windows-update heeft gehad) en nu doet die handel het weer. Al met al leverde het de nodige vertraging op. Maar ja, niets aan te doen.

Terwijl Maria en ik liepen te lummelen met die inpakkerij, was Leendert hard aan het werk. Leendert komt deze week een paar dagen klussen. Oh, wat is dat fijn!! De ramen op de workshopzolder hadden nog geen horren. Die horren waren met de ramen meegeleverd (anderhalf jaar geleden dus al), maar niet geïnstalleerd. Nu hangen ze. Wat zal dat heerlijk zijn, als we van de zomer de ramen gewoon open kunnen zetten, zonder dat er allerlei vliegend gespuis naar binnen komt. 

Eén verdieping lager, op de inpakzolder, was een raam, waar nog geen zonwering in zat en wat ook nog niet afgetimmerd was. Die zonwering is toch wel heel belangrijk, als je daar moet werken. De zon schijnt precies op de inpaktafel. Vorig jaar was er een keer een doos chocolade gesmolten, die daar was blijven staan. Nu hebben we er fijne zonwering. Eigenlijk zou het wel handig zijn, als ook hier een hor werd aangebracht. Maar bij dit raam was het hor niet meebesteld en dat hebben we dus niet. Dat zetten we maar even op ons wensenlijstje. Voor nu zijn we blij met de zonwering en met de prachtige aftimmering!

Langzaam maar zeker werd het op de inpakzolder voller en voller. Daarom hadden we bedacht om Leendert een tilletje te laten timmeren, waarop we onze dozenvoorraad kunnen bewaren. Ook dat is helemaal naar onze wens gerealiseerd. Zomaar 4 vierkante meter ruimte erbij! 

De dag was om, voordat we er erg in hadden. Op maandag moeten we heel vroeg eten, omdat de jongens al om kwart voor zes weg moeten rijden naar de catechisatie. Die wordt op een raar tijdstip gegeven, vanwege de avondklok. Het betekent, dat we om kwart over 5 aan tafel gaan. Voor ons doen is dat heel vroeg. Vaak is dan nog niet iedereen thuis uit z´n werk. Vandaag was dat gelukkig wel het geval. Konden we tenminste met z´n allen eten. Koos kwam thuis in een auto van z´n werk. Zijn baas heeft een caddy voor hem gekocht. Fijn hoor, een werk-auto. Nu kan z´n privé-auto tenminste schoon en netjes blijven. 

Vanwege de tijdsdruk maak ik op maandag meestal macaroni of iets dergelijks klaar. Maar vandaag was het aardappels, groenten (wortels en sla) en vlees (afgeprijsde kipfilet). Daar ben je wel langer mee bezig. Maar Maria maakte de sla klaar en Willem dekte de tafel. Zo met z´n allen is het zo gepiept.

Vanavond maakten we plannen voor de buitenboel. Leendert gaat houthokken timmeren en de goot repareren. Met Hans maakte ik plannen voor heggen, voor de kruidentuin en voor de voortuin. We maakten niet alleen plannen, maar ook keuzes. Alles in één seizoen gaat hem niet worden. Dat is ook niet te bekostigen. De haag, die we graag wilden, blijkt helaas boven de begroting. Ik was helemaal weg van een haag van olijfwilg. Maar 20 meter haag kost al snel 800 euro! Nu wordt het òf simpel liguster, òf bladhoudende haagbeuk. Er komt dan alleen een klein stukje olijfwilg rond de containerplaats, is het plan. De aanleg van de kruidentuin stellen we uit tot volgend jaar bij leven en welzijn. Ideeën zijn er al. Nu nog zorgen voor de materialen, de beplanting en de tijd om het allemaal aan te leggen. Eerst de moestuin maar. Dat is werk zat. 

Op de achtergrond wordt er ook nog aan iets heel anders gewerkt, hier. Aan onze digitale leefomgeving, zeg maar :-). Ruim een jaar geleden (misschien zelfs al twee jaar?) kochten we de url ´eenvoudigleven.nl´. Al die tijd hadden we plannen daarvoor, maar niet de gelegenheid ze uit te voeren. Gelukkig kwamen we iemand tegen, die verstand heeft van het deel, waar Willem niet zoveel kaas van gegeten heeft. Samen lukt het om er iets moois van te maken. Een plaats op het web waar vandaan je alle kanten op kunt: naar de blog, de shop, de workshops en de recepten. Het is nog niet af, maar misschien vind je het leuk om er alvast een kijkje te nemen: www.eenvoudigleven.nl.

Al met al was het een arbeidzame dag en wordt het langzamerhand tijd om hem af te ronden.

Zaterdag

Zaterdag is bij ons zo´n dag, waarop alles bij elkaar komt. Een soort eindsprint. Alles wordt klaargemaakt voor zondag, onze rustdag. De laatste wassen worden gedraaid, de laatste teil wasgoed weggestreken. De ontbrekende boodschappen worden gehaald en er wordt voor een paar dagen brood gebakken. Ook wordt er meestal iets speciaals gebakken voor het zondagse ontbijt en iets lekkers voor de koffie na de kerkdienst. De schoolgaande kinderen maken hun huiswerk. Werkende kinderen hebben soms een zaterdagklus. En als het éven kan, wordt er op zaterdag ook nog iets leuks ondernomen (al zijn de mogelijkheden door corona nogal beperkt) én worden er ´s avonds huisgemaakte frieten gegeten. 

Dat is zo´n dag. Dat is zaterdag. Dat was vandaag dus zo´n dag. Hoe dat ongeveer in beeld eruit ziet? Kijk maar mee.

Mijn dag begon met strijken en vouwen

Daarna was er het ontbijt voor twee, samen met Willem. Havermout met rozijnen en honing.

De honing is heel bijzonder. Zwager Marinus nam die voor me mee uit Ghana.Hij is heel speciaal. Mmmmm.

Normaal maken we op zaterdag geen bestellingen klaar voor de webshop. Maar het is druk. Dus werken we een poosje in de shop. Ik pak de orders in.

Intussen zorg ik ervoor, dat de wasmachine niet stilstaat ;-).

Maaike en Maria pakken een uurtje in. Meel en bloem en monchoupakketen en boekweitmeel en gele room...

Intussen is Hans buiten aan het werk. Hij legt vandaag de paadjes aan in mijn moestuin. En hij maakt de bedden klaar.

Al ik bij Hans kijk, kijk ik ook nog even naar het nieuwe kippenhok. Ik kreeg het gisteren kado van Hans en Maria. Ze zijn het samen gaan halen, ergens in Brabant. Mijn mond heeft uren opengestaan
van deze superverrassing. Veel te gek!

Tien uur is het koffietijd. De koek is op. Maar we hebben lekker chocola.

Na de koffie bak ik meteen een grote appelplaatcake. ¨Hier kunnen we het hele weekend mee doen,¨ 
dacht ik ...

Willem begint vast aan de frieten. Bonken schillen.

Kijk, hoe leuk!!! Er komt echt vorm in mijn tuin! Wat ben ik blij! Dit zie ik zelf niet zo zitten. Fijn dat Hans het kan en wil doen.

Ja,ja, ook hier komt al vorm in ;-).

Henk moet een boekverslag maken. Die zit lekker met mijn laptop op m´n bed.

Ik zit ook even. En naai een lusje aan een keukendoek. Op de één of andere manier voelt dat heel ´braaf´ :-)

Terwijl Hans buiten het ´grove´ werk aan de moestuin doet, doe ik binnen het ´fijne´ werk. Het zaaisel wordt 2 keer per dag gesproeid.

Buiten wachten de bedden ...

De appelplaatcake bleek té lekker. Die gaat het weekend niet halen. Dan nog maar snel een frangipane taartje bakken.

En na het afkoelen komt er glazuur op. Met een kers. De kers op de taart ...

Intussen bak ik brood. Een bruin brood met sesam. Een vlechtbrood voor het zondagse ontbijt. Een vierwindenbrood en een feestbroodje (niet op de foto).

Intussen is het stil geworden in huis. De kinderen besloten spontaan om te gaan uitwaaien aan zee! Alleen Willem en ik zijn thuis. En Jan en Amarantha, die druk zijn met hun schoolwerk (eindexamen).

Aan het einde van de middag racen Willem en ik nog even naar de Aldi voor wat boodschappen. Gelukkig was onze lievelingskoffie er! Drie weken lang was die er niet. Vorige week vertelde een vulploegmedewerker, dat hij uit het assortiment was. Maar gelukkig was hij er nu en sloeg ik maar liefst 10 pondspakken in. Kunnen we even vooruit.

Smullen van de friet! Samen met mijn vriendin, die bijna elke zaterdagavondmaaltijd van de partij is.

In de keuken wordt er druk overlegd. Hans had een stuk vlees gekocht voor op de bbq. Maar hoe zouden ze het kruiden? En hoe zouden ze het portioneren? Dat zijn serieuze zaken :-).

Het kwam helemaal goed. De bbq stond vanwege de wind en de regen direct bij de achterdeur opgesteld. De vleeseters hebben gesmuld. De vleeshaters hebben gegruweld van die rode lappen ...

Om 8 uur was er nog snel een bakkie en daarna vertrok die en gene om vòòr de avondklok weer thuis te zijn.

Een ´ouderwetse´ zaterdag. Met een hoop drukte. Met een hoop gezelligheid.

Mijmeringen bij een tafellaken

Vanmorgen dekte ik de ontbijttafel en legde er een schoon tafellaken op. Ik dacht eraan, hoe ik er als tienermeisje mijn best op gedaan had, om het tafellaken zo mooi mogelijk te borduren. Het was voor m´n uitzet. Samen met mijn moeder had ik bedacht, dat de roosjes afwisselend in blauw met rood en rood met blauw geborduurd moesten worden. De kleurtjes, die mooi pasten bij het Boerenbont servies, wat ik spaarde.

 

En nu? Nu zijn onze dochters druk in de weer met hun uitzet. Nee, zij borduren geen tafellakens. Ze houden er ook geen twéé serviezen op na (zoals in mijn tijd gebruikelijk was). Maar toch zijn er wel veel overeenkomsten. Hoe grappig, dat gehamster en sparen met zegeltjes voor van alles en nog wat. En al die dozen op zolder en de schriftjes, waarin alles wordt bijgehouden ;-).

Handwerken leerde ik al heel jong. Mijn moeder leerde me breien, mijn oma leerde me haken. Wie me borduren leerde, weet ik niet goed meer. Maar wel weet ik, dat mijn moeder aanwijzingen gaf: alle kruissteekjes moesten hetzelfde zijn en de achterkant moest nèt zo netjes zijn als de voorkant. En ja, daar deed ik dan ook echt mijn best op ;-).

Ik ben blij, dat ik destijds een goede uitzet had, met kwaliteitsspullen. Veel spullen gaan al bijna 35 jaar mee!

Woningmarkt

Dat de woningmarkt ernstig oververhit is, is iedereen wel bekend. Vooral voor starters is het bijzonder lastig om een geschikt huis te vinden. Dat is nieuws, wat je zo her en der in de media oppikt en waar je je schouders over op kunt halen: ¨Komt vast wel weer een keer goed.¨ Totdat je er zelf mee te maken krijgt. Dan is het ineens een huizenhoog probleem, om dat woord maar eens te gebruiken.

Onze Maaike en haar Jaap hebben tenminste één jaar serieus rondgekeken. Ze hadden een groot gebied, waar ze in zochten en hadden echt niet veel eisen. Maar het moest uiteraard wel in hun budget passen. Ze bezichtigden huizen, boden op huizen, schreven prachtige e-mails naar (potentiële) verkopers. Maar steeds waren ze te laat, of nummer 25, of waren er hogere biedingen, of ...

Eind vorig jaar kregen ze eindelijk een kans. Via via hoorden ze van een huisje wat in de verkoop zou komen. Nog voordat het officieel in de verkoop stond, deden ze een bezichtiging en een bod, wat gelukkig werd geaccepteerd. Nou, dat leverde koffie met échte gebakjes van de bakker op :-).

Ze hebben een schattig dijkhuisje in Rotterdam. Een huisje van meer dan 100 jaar oud. Heel sfeervol, maar tegelijk ook echt een huisJE! Er werd daarom een prachtig aanbouw bedacht en door een tekenburo getekend. De vergunning-aanvraag was een gebed-zonder-end. Eerst was er een hele lange vertraging vanwege corona. Vervolgens was de aanvraag niet helemaal compleet en moest er iets aan toegevoegd worden (of zoiets). Nadat de aanvraag opnieuw was ingediend ging er weer wachttijd in. En uiteindelijk ... werd de aanvraag afgewezen. Nu is het tekenburo bezig met het tekenen van een (veel) kleinere aanbouw. Hopelijk krijgen ze hier wèl vergunning voor. Al met al is het wel tenenkrommend, om zo lang te moeten wachten en geen concrete plannen te kunnen maken.

Maar goed. De bruiloft staat voor DV september gepland, dus ze hebben nog wel even de tijd, om van hun klushuisje een paleisje te maken. Het huisJE wordt trouwens gecompenseerd door een mega diepe tuin van maar liefst 30 meter! WOW!!!

Vanavond zijn Willem en ik een kijkje wezen nemen. Op de bovenverdieping zijn alle wanden weggehaald, op dijknivo zijn alle plafonds en voorzetwandjes eruit gesloopt. Wat leuk om nu te mijmeren over de ideale indeling enzo. De keuken en badkamer zijn in het souterrain. Als de vergunning wordt afgegeven, wordt daar een stukje aangebouwd. Dan krijgen ze daar een fijne woonkeuken.

Cheque hun leuke Hans-en-Grietjes-deurtje :-)

Intussen was hier nóg een stel op huizenjacht gegaan: Koos en Willemijn. Met de ervaring van Maaike en Jaap in het achterhoofd, hadden ze bedacht, dat ze er wel een jaartje voor konden uittrekken. Eerst dus maar eens gaan praten met een hypotheekverstrekker om te weten te komen hoeveel ze konden lenen. Toen dat bekend was, gingen ze op zoek. Ze willen graag in de Hoekse Waard gaan wonen. Al snel hadden ze een afspraak voor hun eerste bezichtiging. Een huisje in Puttershoek. Ze deden een bod. Afgewezen. Nou, niet heel spannend, want dat hadden ze al min of meer verwacht. Alle dromen over dit huisje gingen overboord en binnen een week was de volgende bezichting gepland. In Strijen dit keer. Bezichtigd en ook weer geboden natuurlijk. En wat denk je???? RAAK!!! 

Nou, ook dit leverde koffie met echte gebakjes van de bakker op. Wat een mazzelaars zijn het! Een huisje, waar nauwelijks iets aan geklust hoeft te worden en wat ook al snel beschikbaar komt. Conclusie: nòg een bruiloft in het verschiet! Nog even hoor en dan krijg ik vast last van het lege-nest-syndroom ;-).

Wat een speciale periode is dit. Al die verliefde stellen, huizenpraatjes, inrichtingpraatjes, trouwjurken, kapsels, trouwlocaties, uitzet, ringen, bloemen, financiën ... dat zijn zo de onderwerpen van gesprek hier in Luijkensteijn.

Dat zijn in elk geval leukere praatjes, dan die coronapraatjes. Mijn zus merkte net snedig op: ik heb niet geluisterd. Ik kan die persconferentie inmiddels zelf verzorgen. 

Weer in het gewone ritme

Ik zit weer in het gewone ritme van schoolgaande kinderen, werkende kinderen en een thuiswerkende echtgenoot. Tussen alle werkzaamheden door, kriebelt het voorjaar. Dan krijg je vanzelf zin in opruimen. Ik zie het bij de meisjes hier ook. Die doken vanavond na het eten de kelder in, om daar eens lekker te gaan opruimen. Het was daar langzaam maar zeker een rommeltje geworden, doordat er het afgelopen jaar steeds nog weer spullen uit de opslag kwamen, maar waar geen tijd voor was, om ze uit te pakken en op te ruimen. Ook hadden we aanvankelijk te weinig schappen en planken. Nu zijn die er aan alle wanden en kan alles een eigen vaste plek krijgen. Zo leuk, om nu bijvoorbeeld alle kookboeken weer op een plank te hebben staan!! Ook zijn er spullen, die een handigere plek kregen. De theedoeken en keukendoeken liggen nu op een plank, meteen onderaan de trap. Zo voor het grijpen dus. Echt super fijn. Ook fijn: er zijn 7 bananendozen leeg gekomen!

Zelf had ik vandaag geen tijd voor een opruimsessie. Mijn dag begon al vroeg met het maken van de kookrubriek van Terdege. Eigenlijk had dat vorige week al gemoeten. Dat lukte toen niet vanwege de gezondheidsperikelen. Daarom maakte ik vandaag maar een gouwe ouwe, waarvan ik zeker weet, dat het een heerlijk recept is.

Na het ontbijt sloeg ik het rondje met Ciara een keer over. Hans moest naar de fysiotherapeut en heeft daarna Ciara even zelf uitgelaten. Dat kwam me vandaag wel goed uit, want het was druk in de webshop. Eerst maakte ik een stapeltje wonderpannen schoon en zette er de oren aan. Dat is mijn vaste klusje op dinsdag.  Daarna begon ik orders in te pakken tot aan de lunch. Maria was intussen producten aan het inpakken. Na de lunch maakten we zoveel mogelijk orders klaar. We wilden doorgaan tot 15.00 uur en dan een keer lekker vroeg naar te post. Dat lukte niet helemaal. Er moesten namelijk adreslabels en etiketten geprint worden. Maar Willem zat in een video-call en dan ga je niet steeds door het beeld lopen. Pas toen hij klaar was, konden wij verder.

Uiteindelijk reden we tegen vieren naar de post. Nog altijd lekker bijtijds.

Ik kookte stamppot rauwe andijvie. Maaike had twee zakken andijvie meegenomen van haar werk, die daar teveel ingekocht waren. Zonde om weg te gooien. Wij wisten er wel raad mee.

Aan tafel had ik vrij uitzicht op een prachtige zonsondergang.

Vanavond kwam mijn vriendin nog even op de koffie. En daarna heb ik nog even heerlijk zitten hobbyen:

Fijn weer een paar rijtjes gezaaid. En gedroomd van een moestuin met malse kroppen sla en een rek vol peultjes enzo. Ha, ha, die voorpret is het allerleukst!

Intussen staan er nog broden in de oven. Daar moet ik nog even op wachten. Kan ik mooi nog een stukje haken aan de gordijntjes. Willem z´n sokken zijn inmiddels af. Ik denk, dat ik nog maar weer een paar sokken op de naalden zet. Altijd handig zo´n simpel breiwerkje onder handbereik.