Oerdegelijk

Vandaag heeft Willem de eerste, in Huize Luijkensteijn gemaakte, steigerhouten tafel afgeleverd. Is het geen plaatje?

Tafel ¨Aria¨

Wat ik het sterkste punt vind: deze tafel is, behalve mooi, ook oerdegelijk. We hebben hem aan een uitgebreide test onderworpen ;-). Eerst zijn Willem en ik er overheen gelopen. Dat bleek de tafel prima te doorstaan. Vervolgens is Willem (en hij is géén kleintje!) bovenop de tafel gaan dansen. De tafel gaf geen krimp. Prima! Nu kon Willem hem met een gerust hart gaan afleveren :-).

Deze tafel heeft een plaatsje binnenshuis gekregen, maar is ook prima geschikt voor buiten. Wie ook graag van de zomer wil genieten van  zo´n oerdegelijke, mooie tafel van gebruikt steigerhout van de beste kwaliteit, kan een mailtje sturen naar Willem. De tafel is 2 meter lang en 1 meter breed en kost 495,00 euro. Daarvoor wordt hij gratis bezorgd naar elk adres binnen Nederland.

Mijn nichtje met haar konijn

Lekker toetje

Pff, wat is de werkweek weer omgevlogen. Dat is vooral doordat er veel afwisseling en drukte is. Op het moment ben ik vreselijk uithuizig en ik ben het meer dan zat. Ik had bedacht om iedere maand één afspraakloze week te gaan inplannen. Om maar meteen de daad bij de gedachte te voegen, besliste ik dat elke eerste week van de maand een afspraakloze week zou zijn. Ik heb nog maar nauwelijks het besluit genomen, of daar gaat de eerste keer de beste het al mis. Maria moet namelijk medicatie voor haar AD(H)D en volgens de nieuwe regels moeten de ouders daarvoor eerst een informatie-bijeenkomst bijwonen. Op zich al erg zinloos, want Maria is ons vierde kind met de diagnose ADHD en Ritalin staat hier al minstens 7 jaar in  de kast. Ik denk niet dat ik veel nieuws op zo´n bijeenkomst zal horen. Volgende leuke nieuws is, dat deze bijeenkomsten alleen op maandagmorgen plaatsvinden. Ja hoor, de meest ideale ochtend voor een huisvrouw om van huis te gaan, toch? En dan ook nog eens zo´n geweldig handig tijdstip: van 10.15 tot 12.15. Weleens bedacht dat er op dat tijdstip kinderen uit school komen voor de lunch? Ik moet maar weer voor drie koters een adresje vinden waar ze hun boterham kunnen eten. En ja, daar komt-ie: Ik kon terecht op 18 februari. Maar die week is bij mij al overvol (met o.a. twee jarige kinderen). Kon ik soms later? ¨Ehm...tja, dan wordt het maart en dat is zo ver weg. Maar ik kan het nakijken en misschien kunt u a.s. maandag erbij geschoven worden.¨ En dat kon. En dus zit ik maandagmorgen in mijn eerste afspraakloze week al op een afspraak. En dus lijkt mijn plannetje mislukt. Een schoonzus opperde vanmorgen dat het wellicht een beter plan zou zijn om een maximum aantal afspraken per week aan te houden. Mmm, moet ik eens over nadenken. Voorlopig snak ik naar een gewóne week, zónder afspraken, waarin ik eens normaal kan huishouden en niet van alles hoef te regelen aan oppas, vrij vragen op school en dat soort stuff.

Maar genoeg geleuterd. Het weekje zat en passant ook vol met leuke dingen, hoor. En ik heb heerlijk gekokkereld met alles wat er nog in huis was. Willem en de kinderen vinden dat meestal wel leuk, want als ik mijn creativiteit op dat gebied in de strijd gooi, komt er vaak iets verrassends op tafel. Gisteren maakte ik een simpel toetje, dat verrukkelijk smaakte. Het ziet er alleen niet uit ;-). We noemen zoiets (ja sorry, hoor, het is heel onsmakelijk) ´kinderkots´. Maar als je gezinsleden daar niet tegen kunnen, zou ik het toetje in een mooi schaaltje opdienen, er wat kaneelpoeder over strooien en er een weidse naam aan geven.

Hier is het recept:

Houd van een liter melk 1 beker apart en breng de rest aan de kook. Roer van 80 gram maizena, 80 gram suiker en de beker koude melk een glad papje. Zodra de melk kookt giet je het papje al roerend bij de kokende melk. Laat de pap een minuutje doorkoken en zet de pan dan in een teil (of de aanrechtbak) koud water om snel af te koelen. Zodra de pap wat afgekoeld en lobbig is roer je er een schaaltje (zelfgemaakte) appelcompôte en wat kaneel door. Wij aten deze pap lauw en, mmm, het was heerlijk! De appelcompôte die ik erdoor roerde was gemaakt van goudreinetten en wat aan de zurige kant. Als je appelcompôte uit een potje neemt kun je wat minder suiker gebruiken. Anders wordt het, denk ik, te zoet.

Koken in de hooikist

Eerlijk gezegd was het koken in de hooikist hier een beetje in de vergetelheid geraakt. Ik heb een prachtige, oude hooikist. Maar de pannen die erin zitten zijn voor ons gezin te klein. Althans, als het gaat om bijvoorbeeld groenten voor de hele club. Bovendien is één zo´n oud emaille pannetje helaas doorgeroest en ik ben nog geen andere in die maat tegengekomen. Ik kan dus nog maar één van de twee pannen gebruiken. Anders dan voor yoghurt maken wordt de kist eigenlijk niet meer gebruikt. En yoghurt is bij ons toch meer een zomer-product.
Intussen ben ik heel enthousiast geworden van de moderne variant op de hooikist: De Hooimadam. Ja, daar kom ik weer :-). En ik heb toch heus geen aandelen daar. Het punt is, dat Jan op dinsdag naar een SoVa-training gaat. Die training is van kwart voor 5 tot 6 uur in Dordrecht. Ik kom dan pas om kwart over 6 thuis. Het is dan heerlijk als het eten klaar staat. En aangezien Willem, Trijnie, Leendert en Dirk ook allemaal meestal pas rond 6 uur thuis zijn, is het geen optie dat een ander die dag kookt. Ik heb daarom de dinsdag omgetoverd tot Hooimadam-dag. Ik kook dan aan het begin van de middag en zet het eten in de Hooimadam. Als ik om kwart over 6 thuis kom, is de tafel gedekt en staat het eten in de Hooimadam te wachten. Ideaal!
En juist omdat ik het zo ideaal vind, breidt het gebruik van de Hooimadam zich gestaag uit. Het is heerlijk als je het eten op tijd hebt klaarstaan en niet op het allerlaatste moment nog met een rood hoofd in de keuken staat te stressen. Aan het einde van de dag is de fut er toch al bij iedereen uit. Mijn schoonmoeder noemt het altijd ´het gekkenuurtje´. Iedereen is moe en hongerig en prikkelbaar. Niet het ideale moment om als moeder de grote afwezige en in de keuken aan het werk te zijn. De Hooimadam neemt een stuk werkdruk weg. Daarnaast bezuinig ik door het hooikist-koken natuurlijk op de gasrekening. Reken maar dat het scheelt! Gisteren heb ik een bonenschotel in de Hooimadam klaargemaakt. Ik heb me daarbij laten inspireren door de recepten op de site van de Hooimadam, maar heb er mijn eigen draai aan gegeven. Maandagavond heb ik, voordat ik naar bed ging, 750 gram zwarte ogenbonen in de week gezet. Gisteren heb ik die bonen tussen de middag in het weekwater aan de kook gebracht en in de Hooimadam gezet. Toen ik terug kwam van Henk naar school brengen heb ik 750 gram vetspekblokjes in een braadpan zachtjes laten uitsmelten. Intussen pelde ik 3 uien en sneed ze in ringen, ik sneed een rode, groene en oranje paprika in stukjes, hakte 6 tenen knoflook fijn en sneed drie flinke winterwortels in stukjes. De uien en het knoflook bakte in in het spekvet glazig. Daarna deed ik de paprika en de wortels erbij. Ik voegde een eetlepel sambal toe en een pakje gezeefde tomaten. Ik warmde de boel goed door. Daarna haalde ik de bonen uit de Hooimadam, goot ze af en deed er het spek-groentenmengsel bij. Ik roerde alles dooreen, proefde, deed er nog wat zout bij en zette de pan in de Hooimadam. Daarna kookte ik een pan Surinaamse rijst. Ook die deed ik in een ´hooikist´. In dit geval: een oud dekbed in een grote emmer met deksel.

Alles stond om 3 uur kant-en-klaar! Fantastisch toch? En ja, de smaak...die wordt er alleen maar beter van, als alles de tijd krijgt om goed door elkaar te trekken.

Vandaag wordt het ook weer een Hooimadam-dag. Ik ga heerlijk hachee klaarmaken. Ik verheug me er nu al op :-).
En, o ja, zie je ook hoe gemakkelijk het is, om een voorraad gedroogde bonen te hebben? Dan hoef je niet naar de winkel voor groenten als er bijvoorbeeld sneeuw ligt, je weinig tijd hebt of je portemonnee leeg is. Het enige waar je om moet denken is om de bonen/peulvruchten ´s avonds in de week te zetten. Als ik dat een keer vergeet, of ik besluit pas op de dag zelf dat ik die dag mijn toevlucht tot gedroogde peulvruchten neem, dan kook ik gewoon linzen. Die hoef je niet voor te weken.

Ik spin, ik spon, ik heb gesponnen

Oh, wat had ik een heerlijk avondje, gisteren op de spingroep! Stiekem vond ik het best een beetje eng, hoor, om zomaar bij zoveel onbekende mensen binnen te stappen. Ik ben niet zo´n held op dat vlak. Met een beetje gekriebel in mijn buik stapte ik om 19.00 uur dan ook met mijn spinnewiel in de auto. Ik vond gelukkig gemakkelijk het adres en reed het kerkplein op. En daar zag ik Jan, die mijn spinnewiel gerepareerd heeft, al in de deur van de pastorie staan, waar de spingroep elke maand bijeen komt. Wat een fijn welkom! In de spinruimte was het licht en warm en er zaten wel zo´n 15 mensen gezellig te spinnen. Ik deed een rondje handen schudden en installeerde me in de kring. Er was meteen al een kopje koffie en daarna kon ik aan de slag. De hele avond heb ik fijn gesponnen. Met de aanwijzingen van Jan lukte het ook steeds beter. Wat super, zo´n geduldige leermeester. Jan is dan ook niet zomaar iemand, hij is nota bene drievoudig  wereldkampioen spinnen!

Ik spin op het moment met Alpaca. Dat is eigenlijk geen wol, maar haar. Om van Alcapa een goede draad te spinnen moet je zorgen voor vrij veel twist. Jan liet me zien hoe ik kan controleren of ik genoeg twist heb en deed me ook een trucje aan de hand voor als me het niet lukte. Ook boog hij van een grote paperclip even een handig haakje om de draad gemakkelijk door het oog van het spinnewiel te halen. Op een gegeven moment was ik de kluts kwijt. Zo noem je dat als je draad breekt en je het uiteinde niet kunt terugvinden op de spoel. Hij leerde me hoe je door met een kwastje voorzichtig over de spoel te vegen je de draad weer kunt vinden.

Intussen keek ik natuurlijk ook mijn ogen uit op alle werkjes van mijn mede-spinners. Het is zó leuk om te zien hoe iedereen weer een ander wiel heeft en iedereen zijn eigen manier van spinnen heeft. De één spint dik, de ander dun. De één werkt met naturel wol, de ander met prachtig gekleurde lontwol.

Ik maakte met een paar vrouwen een praatje. Eén was eerst weefster voordat ze aan spinnen begon. Een ander deed naast spinnen ook aan kantklossen. Ik hoorde van verven op allerlei manieren. Enzovoorts enzovoorts. Er ging een compleet nieuwe wereld voor me open. Ik hoop er nog heel veel te leren. Wat is het fijn om zo heel basic bezig te zijn! Ik kan het iedereen aanbevelen. Spinnen is de ultieme manier van onthaasten en ontstressen. Echt waar!

Thuisgekomen was Willem ook nog hard aan het handenarbeiden. Hij legde juist de laatste hand aan een steigerhouten tafel, die hij voor zijn zus aan het maken is.

Ik zette een lekker bakkie koffie voor ons samen en we keken naar de video van de toespraak van Koningin Beatrix, waarin zij haar troonsafstand aankondigt. Wat indrukwekkend! Inmiddels voel ik me langzamerhand oud worden, zeg. Ik kan me nog heel goed herinneren, dat Juliana troonsafstand deed en hoe raar we dat vonden klinken: ´koningin Beatrix´. En nu zijn we zomaar een heel geslacht verder.

Ik kon het niet laten om ook hier thuis nog even een poosje verder te spinnen. Ik had dat beter niet kunnen doen, want het gevolg was, dat ik prompt de hele nacht heb liggen spinnen :-). Telkens werd ik al spinnend wakker en ik heb kilometers draad in mijn dromen langs zien komen. Pff, nu even mijn aandacht bij andere zaken bepalen. Er ligt aardig wat werk op het bordje van deze dinsdag. Maar vanmiddag komt schoonmama voor het wekelijkse bakkie koffie. En daarbij is het goed garen spinnen :-)

Wennen

Zo, da´s echt wennen, om na twee weken sneeuw- en ijspret de regen weer op het dak te horen kletteren! Even overwoog ik vanmorgen om maar de auto te nemen, om de kinderen naar school te brengen. Maar nee, we zijn niet van marsepein. Hup! Daar gingen we :-). Juist op kleine ritten verbruikt je auto veel benzine en dus laat ik hem zo veel mogelijk staan.

Sowieso ben ik de laatste weken weer erg streng terug-naar-de-basis. De houtkachel is daarbij een uitkomst. Er staat altijd een grote pan heet water op. Dat kan ik voor allerlei doeleinden gebruiken. Natuurlijk voor de vaat, maar ook om een sopemmertje te vullen, of om thee van te zetten enzovoorts. Mijn houtkachel heeft ook een ovengedeelte. Veel bakken doe ik er niet in, want om de temperatuur in die oven op zo´n 180 graden te krijgen, moet ik de kachel veel te hard stoken. Dan is het in ons goed geïsoleerde huis  te warm. Maar 100 graden is het wel al snel in die houtkacheloven. En dat is een ideale temperatuur om bijvoorbeeld vlees te sudderen. Ik kocht laatst bij de kringloopwinkel een grote, ovalen, zwart emaillen pan. Dat blijkt een ideaal geval te zijn om in de oven te plaatsen. Als ik ´s morgens het vlees braad en dat in die pan in de houtkacheloven zet, hoef ik er verder niet meer naar om te kijken. Na een paar uur is het klaar.
Ook de Hooimadam waar ik pas over schreef is zo´n handig hulpmiddel voor het ´terug-naar-de basis-leven´. Zo trok ik daar vorige week een heerlijke kippensoep in. Ik bracht een grote pan water aan de kook, deed er twee kippenpoten en zout in en zette de pan in de Hooimadam. Na een paar uur haalde ik de pan eruit, viste de kip eruit en bracht de bouillon op het gas tot tegen de kook. Ik deed er soepgroenten, wat kruiden, een laurierblaadje en wat krulvermicelli bij en zette de pan opnieuw in de Hooimadam. Na weer een paar uur (het komt zo krek niet) was de soep klaar. De afgekoelde kippenpoten had ik inmiddels gepeld. De kip ging bij de soep en de soep mocht in de schuur afkoelen en wachten tot het zaterdag was. Toen aten we de soep bij de lunch. Lekker met een paar wat oude boterhammen met een likje roomboter. Met een beetje planning hoeft het bereiden van eten zo niet veel energie te kosten.

Ook deze week zal de Hooimadam veel gebruikt worden. Ik had zaterdag geen tijd meer om nog naar de boer te gaan voor groenten en fruit. We doen het met wat in huis is en dat betekent een paar keer peulvruchten. Ik heb nog witte bonen, bruine bonen, zwarte ogen bonen, zwarte bonen, linzen en erwten staan. Genoeg keuze dus en alles gemakkelijk klaar te maken in mijn madammeke.

Zaterdagmiddag was het hier een drukte van belang. Lang geleden (een jaar of twee, denk ik al) ben ik eens geïnterviewd voor een boek. De schrijfster maakt een boek over moederschap in de 21ste eeuw. Ik was de eerste die ze interviewde en inmiddels is ook de laatste aan de beurt geweest. Er zijn meer dan 20 moeders geïnterviewd! Nu is het boek in de afrondingsfase en er moesten foto´s worden gemaakt. Zaterdag kwam de fotograaf bij ons langs. Eigenlijk dacht ik dat er gewoon een groepsfoto gemaakt moest worden en dat we met een uurtje wel klaar zouden zijn. Maar dat had ik dan niet goed begrepen. Behalve de gezinsfoto werd er een hele reportage gemaakt :-). Ik geloof dat die fotograaf wel zo´n tweeëneenhalf uur aan één stuk door foto´s heeft geschoten.
Intussen was het hier full house, zeg maar. Het hele gezin compleet, inclusief Wim, Geertje en Willem. Ook was Hans z´n vriendin er en een vriendin van Maaike. Samen met de fotograaf zaten we dus  met 17 man aan de patatten. Het was een soort geordende chaos in Huize Luijkensteijn en ik ben benieuwd wat voor foto´s dat heeft opgeleverd. En natuurlijk ben ik ook erg benieuwd naar het boek met de verhalen van meer dan 20 moeders!

Ziezo, dan is het nu tijd voor actie. Ik ga snel aan de vaat en de boel aan kant gooien. Om 11 uur moet ik met Koos bij de orthodontist zitten. Vanmiddag staat de BTW-administratie op het programma en vanavond ga ik naar de spingroep (joepie!). Lekker volle dag voor de boeg dus.

Bijzondere zaken

Vandaag kwamen er twee bijzondere zaken langs. Eerst was daar de post met een brief van het CJIB voor Leendert. Tja, Leendert heeft vorig jaar maart een keer op een oud brommertje gereden en werd prompt gesnapt. Hij was mooi de Sjaak. Nog geen 16 en (dus) nog geen brommercertificaat. Het barreltje was ook nog eens niet verzekerd enzovoorts. Met drie gele briefjes mocht hij naar huis.
We hebben op internet opgezocht wat dat grapje zou gaan kosten en dat was echt niet mis. Leendert kon in totaal toch wel op een 700 euro rekenen!! Het duurde maar en duurde maar voordat we de prenten binnen kregen. Maar navraag in de vriendengroep leerde, dat zoiets gerust een jaar kan duren. Prima, want dan kon Leendert maar vast gaan sparen.
Inmiddels zijn we 10 maanden verder en jawel, daar kwam de langverwachte envelop vandaag binnenrollen. Nieuwsgierig maakte ik hem open en wat denk je? Geen acceptgirokaarten, maar een brief waarin staat, dat er van vervolging wordt afgezien en dat de zaak hierbij is afgedaan. Er stond geen reden bij. Nou, wat het ook geweest moge zijn, Leendert sprong echt een gat in de lucht en is in staat die brief in een lijstje bij zijn bed te hangen :-)).

Vanavond beleefden we een andere bijzondere zaak. Maaike was naar de ijsbaan gegaan, die vandaag eindelijk open gegaan is. Opgewonden kwam ze om half 10 thuis. Ze had Hans zijn gestolen fiets bij de ijsbaan in het rek zien staan. Ze was 100 procent zeker.
Zo snel we maar konden zijn Hans en ik naar de ijsbaan gereden. Wat zou het heerlijk zijn, als we die fiets terug hadden. Hij is met Oud & Nieuw uit onze tuin gestolen en we hebben niet de financiële ruimte om zomaar weer een ander exemplaar aan te schaffen. Hans rijdt nu op Dirk z´n fiets, die Leendert eigenlijk in gebruik had (snap je het nog ;-)). En dus is Leendert fietsloos, wat behoorlijk lastig is.
Helaas, toen we bij de ijsbaan kwamen stonden er nog maar een tiental fietsen (het was tegen sluitingstijd) en daar was Hans zijn fiets niet bij.
Heel misschien hebben we binnenkort meer geluk en komen we die fiets hier of daar tegen. Alleen vraag ik me af, wat je dan moet doen. Terug pakken? Politie erbij halen? Nou ja, we zullen zien. Wie weet lost ook dit probleem zich vanzelf op. Net als die boete. Alleen hoop ik niet dat het 10 maanden duurt.

Winterpret

Het is maar goed, dat de kinderen zaterdag nog fijn de hele dag geschaatst hebben. Sinds er zondag zo´n dik pak sneeuw gevallen is, is het met schaatsen gedaan. Althans, op de sloot voor ons huis. Er ligt teveel om een baan te vegen. Bovendien vertrouw ik het ijs niet meer.

Toch wordt er volop van het winterweer genoten. Sneeuw geeft wel heel veel winterplezier. De kinderen vermaken zich met sleetje rijden en grote sneeuwhopen vegen. En natuurlijk sneeuwballen gooien. Maar de sneeuw die er nu ligt is geen echte ´paksneeuw´. De sneeuwballen zijn daarom meer handen losse sneeuw en sneeuwpoppen kunnen er ook niet gemaakt worden.

In huis is het gezellig. Ik heb nog maar een voorraadje anijsblokjes gehaald. Samen met warme chocolademelk is anijsmelk nu het favoriete drankje.

We kruipen knus bij de kachel en ik geniet van winterwerkjes als kilo´s stoofpeertjes schillen. De maaltijden zijn ook echt winters: veel stamppotten. Hachee, zuurkool, hutspot, wat smaakt dat allemaal lekker nu. Het is ongelofelijk, maar gisteren was ik op het punt om de winter zomaar ´fijn´ te vinden! En dat voor een uitgesproken zomermens als ik ben ;-). Ik denk dat vooral meespeelt, dat het allemaal zo lekker licht is met de sneeuw. Dan kún je haast niet anders dan je licht en blij voelen, toch?

Winterplaatjes

Vorige week had ik echt geen zin in winterweer. Maar nu het zover is, is het toch wel erg lekker. Vooral omdat het zo´n stuk lichter is, dan de afgelopen grauwe, natte weken. En nu ook hier in het Zuid-Westen waarschijnlijk de ijsbaan snel open gaat en er dus geschaatst kan gaan worden, is de winterpret compleet. De kinderen spelen in de sneeuw en rijden sleetje.
De dieren lijken weinig last te hebben van de kou. Ze krijgen elke avond een flinke hopper stro en een paar keer per dag water. De kippen leggen nog gewoon dagelijks hun eitje en de vacht van Nijn is mooi dik geworden. De cavia´s kruipen dicht tegen elkaar.
De kachel snort de hele dag. De houtvoorraad slinkt hard.
En ik ben heel blij, dat ik net op tijd de tuin winterklaar had.

De tuin onder een dikke sneeuwdeken

Uitzicht op de molens van Kinderdijk vanaf het dakterras

Nijn vindt de sneeuw prima

Voetstapjes in de sneeuw

En  nog een plaatje vanaf het dakterras

De prei handhaaft zich wel. Maar ze blijft erg dun.

Jan en Henk gaan met de slee naar school

De gebroeders dik ingepakt op de slee

Vol

Mijn week zit erg vol. Dat is vooral te danken aan allerlei afspraken buitenshuis. Wat gaat daar toch enorm veel tijd in zitten. Eigenlijk heb ik er een hekel aan om steeds maar weer van huis te moeten. Maar afspraken bij de orthodontist, de school van één van de kinderen, de ouderbijeenkomst van de SoVa-training enzovoorts moeten toch gewoon doorgaan.
Wat dat aangaat hebben moeders van nu het toch heel anders dan de moeders van zo´n 30 jaar geleden. Mijn eigen moeder hoefde haast nooit van huis. Ze had trouwens ook geen auto en geen rijbewijs, dus dan kom je sowieso niet ver. De dagen waren voorspelbaar. Op maandag de benedenverdieping, op dinsdag naaien, donderdag bovenverdieping enzovoorts. De melkboer, de bakker en de groentenboer kwamen aan de deur en eens per week werd de bestelling van de supermarkt bezorgd. Zelfs de gerepareerde schoenen werden door de schoenmaker aan huis afgeleverd en de medicijnen werden ook thuis bezorgd. Dat weet ik nog goed. Een man op een brommer bracht die rond. En die man noemden we altijd ´de medicijnman´. Ook weet ik nog dat de lakens opgehaald werden door het busje van de stomerij. Keurig gewassen, gestreken en gesteven werden die in een katoenen zak weer op de stoep gezet. Dan was er ook nog eens twee ochtenden per week de werkster. Nou ja, werkster? Dat klinkt zo .... Het was door de jaren heen meer een soort familielid geworden, ´tante Bab´. En twee maal per jaar kwam de tuinman voor het grote werk. De rest deed mijn vader (maar al te graag!) zelf.
Pfff, als ik zo zit terug te denken, begrijp ik meteen waarom het hier zo´n rommeltje is, terwijl het bij mijn moeder altijd spic en span was. Behalve dat ik tig keer per week van huis moet voor bovengenoemde soort afspraken, de ouderwetse services van thuisbezorging er (behalve m´n supermarkt) allang niet meer zijn en huishoudelijke hulp ook verleden tijd is, houd ik er ook nog eens tig hobby´s op na. Ik weet het, dat doe ik zelf :-). Dat is geen reden om een rommeltje in huis te hebben! Het is wel mede-oorzaak dat m´n dagen zo lang zijn. Want als je én je huishouden zo goed mogelijk wil doen, én de noodzakelijk afspraken hebt, én ook nog graag wat hobbiet...
Het zij zo. Iedere tijd vraagt toch zijn eigen keuzes. Iedere tijd heeft zijn eigen mogelijkheden. Veel dingen van nu zou ik niet graag willen missen. Op sommige punten zou ik maar wát graag terug willen naar de tijd van toen. Vooral als gaat de rust van toen. Misschien zie ik dat door een gekleurde bril. Maar toch geloof ik dat deze tijd vele malen onrustiger en jachtiger is.
En dan heb je soms weer een hobby nodig om te onthaasten en te onspannen :-). Gisteren heb ik het spinnen daarom weer opgepakt. Mijn spinnewiel stond al een poosje kapot te zijn en we zagen het niet zo zitten om hem te maken. Op dat punt zijn we niet handig. In mijn zoektocht naar iemand die dat voor ons kon doen kreeg ik de tip om eens uit te zoeken of er soms een spingroep bij mij in de buurt zat. Dat was een gouden tip! Er blijkt een spingroep in Dordrecht te zijn. Ik legde contact en de meneer die mij terugmailde wilde met alle plezier mijn wiel repareren en mij ook alles vertellen over de groep. Zo geschiedde. Mijn wiel is gemaakt en ik heb me bij de spingroep aangesloten. Iedere laatste maandag van de maand komen we bij elkaar. Wat lijkt me dat gezellig, zo´n grote groep spinners. En wat hoop ik daar veel te leren! Ik ben echt nog maar een groentje op spingebied. En op de groep zitten heel ervaren spinners, maar ook ververs, wevers enzovoorts.
Gisterenavond heb ik meteen al een poosje zitten spinnen natuurlijk. En ook vanmorgen vroeg even een kwartiertje. Joepie, wat ben ik blij! Maar ik ga dus toch weer een avondje per maand van huis

Gouden randje

Het was voor mij een dag met een gouden randje. Niet in de laatste plaats omdat eindelijk het grijze en natte weer verdwenen was en er een vriendelijk zonnetje scheen! Wat knap ik daar altijd van op. De energie stroomt dan meteen weer dubbel door mijn lijf.

Vanmorgen had ik eerst een mini-uitstapje op de planning staan. Ik zou mijn schoonmoeder naar de handwerkoutlet van Stuurman in Nieuw-Lekkerland rijden. Zij had iets op de pennen staan, waar ze net wat wol voor tekort kwam. Even na tienen zakten we de trap af naar de kelder van Stuurman. Wat een genot om daar rond te struinen! Het was er lekker druk en gezellig. Ik had thuis alvast een verlanglijstje gemaakt. Dat was handig, want anders word je overweldigd, door alles wat je ziet. Ik heb voor vier projectjes wol gekocht. Drie ervan zijn decemberkadootjes. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen ;-). Het vierde projectje is een kol met hoofband voor mezelf. Ik heb een simpel patroon op Garnstudio.com uitgezocht, zodat ik een handwerkje heb, waarbij ik kan praten en breien tegelijk. Dat is een mooi werkje om mee te nemen naar het brei-avondje bij mijn tante, waar ik binnenkort met mijn vriendin naar toe ga.
We kregen ook nog een lekker bakkie koffie aangeboden en schoonmama en ik hadden het gevoel alsof we er echt even helemaal uit waren.
Door de polder, in het zonnetje, reden we weer terug naar huis.

Het was nog vroeg genoeg om even langs het plaatselijke tuincentrum te gaan voor turfstrooisel, zand en boomschors. Met mijn wagen volgeladen kwam ik thuis. Hans en Maaike waren vandaag ziek thuis. Er waart hier iets van een hoofdpijnvirus rond. Hans bleef boven, maar Maaike wilde wel een kop warme chocolademelk. Toch even gezellig.

Het was tijd om Henk uit school te halen. Ook hij was hangerig en klaagde over hoofdpijn. Gelukkig heb ik zelf (nog) nergens last van! We aten een boterhammetje en Henk ging voor deze keer bij Maria achterop weer terug naar school. Dat scheelde me een ritje en een stief kwartiertje. Dat kwam goed uit. Ik ging ...de tuin in! Joepie, eindelijk kon ik alles gaan afmaken.

Het meeste en zwaarste werk was om de bovenste laag grond/kippenmest uit het kippenhok te scheppen en over de tuin te verdelen. Steeds stak ik met mijn spitvork een hap uit de grond, gooide die in de tuin en maakte de kluit klein. Daarna verdeelde ik het zo goed mogelijk. Pure kippenmest is niet goed voor je planten. Die kunnen erdoor verbranden. Maar als je het goed verdeelt en mengt met tuinaarde geeft het geen problemen, is mijn ervaring. Bovendien staan er nu nauwelijks planten. Prima moment voor die kippenmest.
Ik had de kippen even in hun nachthok gedaan. Steeds pikte er één venijnig tegen het ruitje. Ze vonden het maar niets, zo´n verstoring van hun rustige dagje :-).
Toen de mestlaag uit het kippenhok was heb ik er een hele zak speelzand in gestrooid en daar overheen een zak boomschors. Ik deed het nachthok open. Moet je niet denken, dat de kippen meteen het trapje afrenden, hoor! Ik gaf ze een duwtje, maar ze zetten zich helemaal schrap. Kippen houden echt niet van veranderingen. Zouden ze een beetje auti zijn ;-)?
Ik heb ze maar opgepakt en in de ren gezet. Daarna begon ik aan het schoonmaken van het nachthok en de leghokken. Alles is weer schoon en fris en er ligt een dikke laag hennepstrooisel in.
Ik had nog net tijd om vast één zak turfstrooisel over mijn tuin te strooien. Toen was het alweer tijd om Henk te gaan halen.
Het was een prachtig schouwspel wat we aantroffen, toen we weer thuis kwamen: de kippen waren zielsgelukkig een zandbad aan het nemen en hadden zich bijna volledig ingegraven. Wat een genot om te zien. De laatste tijd waren ze er dan ook maar een beetje bekaaid vanaf gekomen. Meestal bleef mijn aandacht beperkt tot het geven van voer en water en nadat ik (het voelde bijna inhalig!) de eieren had opgestreken, schoot ik weer naar binnen. Tja, ik houd echt niet van nat en koud. Sorry kippetjes :-).

De tuin is nu toch heus bijna klaar. Morgen wil ik graag nog even de puntjes op de i zetten. De boel goed aanvegen enzo. Een normaal mens doet zoiets ergens in november. Deze trage huisvrouw doet het in januari. Wat maakt het eigenlijk uit ;-).

Eén nadeel: als je zo buiten bezig bent, blijft je werk binnen liggen :-(. Ik heb alleen even als een wervelwind door de benedenverdieping geraasd om de losse rommel op te ruimen. Daarna verdween ik in de keuken. Het was verleidelijk om me er een beetje met een Jantje van Leiden vanaf te maken, maar nee, na heel veel ongeregelde maaltijden in de kerstvakantie, wil ik nu zoveel mogelijk ´fatsoenlijk´ koken. Dat lukte prima, want Willem vond, dat ik een Kerstmaaltijd had klaargemaakt :-). Dat zat hem waarschijnlijk in de hazebout, die ik had gestoofd. Een spekkie naar Willem zijn bekkie. Niet iedereen houdt hier van wild. Daarom had ik ook zigeunierschnitzels gebakken. Samen met de gekookte aardappels, de bloemkool met witte saus, de appelmoes en de vla met yoghurt toe, was het inderdaad een ´fatsoenlijk´ prakkie ;-).

Vanavond na het eten nam Willem de honneurs waar en nam ik een time-out. Ik heb mijn wekkertje op een half uur gezet en ben als een blok in slaap gevallen. Ik had het gevoel alsof mijn rug doormidden lag! Wat kikker je op, van zo´n lekker dutje. Het maakte me fit genoeg voor het hele avondritueel. We waren met z´n elven voor de koffie. Henk mocht opblijven, want hij heeft morgen vrij. Ik oefende nog even Bijbelkennis met Maria en daarna ging ik met Henk naar boven. Toen hij zijn pyjama aan had en zijn tandjes had gepoetst, mocht hij nog even in bed met zijn psp. Dat is een heel grote uitzondering en Henk was dus best blij. In de tijd dat hij op zijn psp speelde haalde ik was af, sorteerde vier trommels was, leegde de afvalbak in de douche, verzamelde was uit hoeken en gaten ;*), legde een teil vol gestreken was in de kasten en ruimde wat losse rommel op. Intussen was ook Jan naar boven geroepen om naar bed te gaan. Henk moest zijn psp inleveren en ik las bij hem op bed voor uit het boek ´De stoutste opa van de wereld´. Tijdens het voorlezen moest Henk al een paar keer flink gapen. We zongen zijn avondgebed en daarna heb ik hem niet meer gehoord. Volgens mij is ook hij als een blok in slaap gevallen.

Ook Maria was inmiddels boven gearriveerd. Ze had beneden op me zitten wachten, omdat ze dacht, dat ik haar nóg een keer zou overhoren. Maar dat had ze niet goed begrepen. Ze hoefde alleen maar de twee vragen die ze bij het overhoren miste nog een keer goed te oefenen. Het was later geworden dan eigenlijk goed voor haar is. Snel deed ik ook met haar het avondritueel en langzaam daalde de rust over huize Luijkensteijn.

Het was een dag vol blijheid. Maria was zo blij, dat haar rekentoets zo goed gegaan was. Leendert kwam met een mooi cijfer voor Maatschappijleer thuis. Hans is alweer aardig aan het opknappen. De kippen zijn blij. Jan heeft zo fijn met z´n vriendinnetje gespeeld. En nog 1000 fijne dingen meer. Een dag met een gouden randje. Een dag om te koesteren.