Schoenenopslag en nog veel meer...

Toen wij hier 14 jaar geleden kwamen wonen, heeft Willem in de garage kapstokhaken en planken aan de muur gemaakt. Op de plank boven de haken zette ik mandjes waar de kinderen hun schoenen (en in de winter hun muts en wanten) in konden doen. De planken daarboven waren voor ander schoeisel dan dat wat elke dag naar school of werk aangetrokken werd: nette schoenen, sportschoenen, wandelschoenen, oude schoenen, teenslippers enzovoorts.
Het is heerlijk als alles overzichtelijk op planken staat, maar evengoed kan zoveel ruimte ontaarden in een chaotische opslagplaats. En dat was wat het geworden was!

Dinsdag zijn Maria en ik vol moed verder gegaan met het opruimen van de garage en wij hebben de schoenen en jassenhoek aangepakt.

Alle schoenen werden naar buiten gekieperd en paar bij paar gezet.

Daarna hebben we van elk paar bepaald of het bewaard moest worden, of weg kon. Er kon heel wat weg: een volle vuilniszak! Jooooo. Weer één :-).
De schoenen die bewaard werden, hebben we keurig opgeruimd en daarna hebben we een soortelijke actie gedaan met alles wat aan de kapstokhaken hing. Daar hingen ook nog de nodige winterjassen. Die werden naar de wasmachine afgevoerd. Had die ook weer wat te doen ;-). De chaos veranderde in overzicht en Leendert zei vanmiddag verbaasd: ¨Hé, mijn bergschoenen! Ik wist niet, dat ik die nog had!¨ Kijk. Mooi toch?

Na het sorteren hebben we nog wat gesopt en gezeemd: Maria deed de tussendeur (tussen de garage en de bijkeuken) en ik de buitendeur. Natuurlijk niet alleen de deur. Nee, we gingen voor het echie: ook de kozijnen en de dorpel en het bovenlichtje. Alles.

Na afloop van de actie stond er weer genoeg klaar om afgevoerd te worden. Maria mocht twee centimeter afknippen!

Nog 75 te gaan.

Ook gisteren (woensdag) besloten we om ´s morgens eerst weer anderhalf uur in de garage te gaan werken. We pakten nu de loopruimte aan. Alles wat in de weg stond werd eerst weer naar buiten gebracht om uitgezocht te worden. Het was deze dag niet zozeer een dag van veel wegdoen, maar meer van sorteren en strak opruimen. Het leverde veel ruimte op, terwijl er eigenlijk maar 1 zak de deur uitging. Ook goed. Toch weer een centimetertje :-).

We doen steeds maar maximaal anderhalf uur per dag, want het gewone werk moet ook doorgaan. En dan heb ik het nog niet over ander (extra) werd, buiten het gewone huishouden om. Zo had ik zaterdag een doos met stoofpeertjes gekocht bij van Os. De laatste van het seizoen. Ik kreeg de hele doos mee voor een tientje. Het waren lekker grote peren. Dat schiet tenminste op met schillen. Maandagavond zette ik er de dunschiller op. De hele doos werd gejast en in kwarten gesneden. Dinsdag werden de peertjes gestoofd. Ze pasten precies in mijn 10-liter pan. Woensdag gingen ze in de weckketel. Ik heb ze ouderwets geweckt. Op zich kun je stoofpeertjes ook bewaren in schroefdekselpotten. Als je ze er maar kokend heet in doet en de potten en deksels brandschoon zijn. Maar ik had te weinig grote schroefdekselpotten. Ik heb ze dus ouderwets geweckt in weckpotten met rubberen ringen: 30 minuten op 80 graden. Nu heb ik een fijn voorraadje van 10 potten stoofpeertjes.

Wat er verder allemaal langskwam? Heel veel was: beddengoed, want Jan was ziek geweest en, bleh, wat stonk z´n bed. Meteen dan Koos z´n bed ook maar verschoond, nu die in Bosnië was. Kon hij na thuiskomst in een schoon bed. En al die winterjassen? Die werden natuurlijk ook meteen gewassen. We brachten een bezoekje aan Willem z´n vader, ik overhoorde Henk z´n topo, maakte weer een stuk terras schoon, bakte brood, ging meel halen bij de molen en nog veel meer.

Ook vandaag was de dag vol. Nu níet met opruimen. Daarvoor was vandaag geen tijd. Ik kookte jam, zette een honingkamer op een bijenvolk en controleerde twee andere volken, ging met Maria naar het ziekenhuis, ontving de dominee, die bij Maria op ziekenbezoek kwam, reed met Willem mee om Koos van het vliegveld af te halen, spon een aardige pluk wol en luisterde een preek over Handelingen 14. Dat was m´n dag in hoofdlijnen. Over het tussenliggende hebben we het maar even niet. Dan wordt het zo´n laaaaaang verhaal. Gaap.

De dag kwam zomaar weer vanzelf vol. Het is gewoon nooit saai hier :-).

Het 100-zakken-project weer opgepakt...

Vandaag hebben Maria en ik het 100-zakken-project weer opgepakt. Het 100-zakken-project? Ja! Wij hebben bedacht dat er deze zomer 100 zakken en/of dozen met overbodige spullen ons huis uit gaan.! Die zakken zijn niet van het formaat plastic tasje, maar van het formaat vuilniszak. En die dozen mogen van niet minder dan het formaat bananendoos zijn. We zijn streng ;-).

Vòòr de jubileum-actie hadden we al een prachtig begin gemaakt. Maar door het jubileum lag het project twee hele weken stil. Vorige week dinsdag was de actie in de webshop afgelopen, maar we zijn nog wel een paar dagen bezig geweest voordat echt de allerlaatste order de deur uit was en de shop weer tiptop in orde en bijgevuld was. Maria geeft even een ´rondleiding´:

Ook in en om het huis moest alles op orde gebracht worden. M´n tuintje had ik echt verwaarloosd en door het groeizame weer stond het onkruid hoog. De planten, die ik voor Moederdag had gekregen, stonden heel ondankbaar nog in de potten te wachten om uitgeplant te worden. Dus heb ik vrijdagochtend de hele ochtend hard in de tuin gewerkt. Wat is het heerlijk opgeknapt! Genieten! De rozen staan op z´n allermooist. Dat is Genieten met een hoofdletter, hoor!

Er moest ook gesnoeid worden. Geen struiken, maar haren. Daar kwam onze huiskapper voor langs. Zelf ging ik ook onder de schaar door. Er is wel 15 centimeter van m´n haar af. Het was zó lang en dun geworden, dat dat bepaald geen overbodige luxe was. Er bleef nog genoeg over, hoor. En ja, gewoon grijs. Verven daar doe ik niet aan. Ha, ha, de kapper noemt dat grijs eufemistisch: zilverblond :-).

Verder was er nog een soort van was- en strijkmarathon.

En Maria bakte een prachtige taart met bijpassende cupcakejes voor een jarig achternichtje.

Maar toen waren echt alle noodzakelijke en bijzondere werkjes achter de rug en konden we vandaag met een schone lei weer aan het opruimen gaan. We hebben geen enorme klapper gemaakt, maar toch zijn er weer twee volle vuilniszakken verdwenen! Eén zak maakte Maria vol met kleding uit haar kledingkast. Oud, niet mooi meer, versleten, kinderachtig...Het kon zó de textielcontainer in! Sinds vorige week staat er bij de school van Henk een kledingcontainer op het plein. Voor elke ingezamelde kilo textiel krijgt de school een klein bedragje. Leuk! Zo levert ook oude kleding nog iets op voor het goede doel.
De andere zak werd gevuld met troep uit de garage. Allemaal zooi wat zó de wijkcontainer in mocht. Het is dat we ook nog andere dingen op ons programma hadden. Want als je eenmaal weer in de opruimmodus staat, is het moeilijk om te stoppen! Morgen hopen we verder te gaan. Nog 77 zakken te gaan...

Terug naar normaal

Heel langzaam gaan we hier weer terug naar normaal. Gisteren was het de laatste dag van de jubileumactie in de shop en vandaag gingen Maria en ik met de laatste hausse aan bestellingen naar het postkantoor.

Vanmiddag hebben we een begin gemaakt met het opruimen van de chaos in de shop. Er was steeds geen tijd om de binnengekomen goederen in de schappen te zetten. We stelden de pakketten samen uit voorraden die in een wirwar van dozen in shop, gang en woonkamer stonden en waar alleen Maria en ik de weg nog in wisten te vinden. Nu de schappen dan grotendeels leeg waren, heb ik de gelegenheid aangegrepen om alles meteen grondig te stofzuigen en een sopdoek erdoor te halen. Alle producten komen nu weer netjes geprijsd op de juiste plaats in de schone schappen. Hoe fijn is dat!

Morgen hopen we deze klus geklaard te hebben en dan hebben we, bij gezondheid, nog precies tijd genoeg om ook het huis weer aan kant te krijgen vòòr de zondag.

Er kwam vanmiddag nog een warm klusje tussendoor: Koos is voor 8 dagen met school naar Bosnië vertrokken, om daar vrijwilligerswerk te doen aan een vakantiedorp voor gehandicapten. Hij moest daarvoor om 15.00 op het vliegveld in Rotterdam zijn. Met het ov was dat een reis van anderhalf uur. Ik bood daarom aan, om hem met de auto weg te brengen. Dat is een stuk sneller. Nou ja...kán een stuk sneller zijn...Zonder oponthoud kun je het in een half uur aanrijden. We gingen daarom om half drie van huis. Maar we waren nog maar nèt de snelweg opgedraaid, of daar begon het: file! Er was 1 van de 3 banen naar de tunnel afgekruist. Even verderop zagen we een tweede baan afgekruist staan. Alles moest dus naar 1 baan. Hè, wat vervelend. Zeker een ongeval, zeiden we tegen elkaar. En: ¨Gelukkig dat wíj geen ongeval hebben. Dan maar liever file.¨ Intussen werd het warmer en warmer in de auto. Het was 29 graden buiten en in mijn auto vast niet minder! De airco is kapot en helaas kunnen ook de ramen niet meer open. Tja, gevalletje oude auto ;-). Het was bijna niet meer te harden, maar gelukkig: de rode kruisen gingen op wit en al snel kwam de vaart er weer in. Met een aardig gangetje reden we de Noordtunnel in. Maar we waren hem nog niet uit, of alwéér zagen we alleen maar rode remlichten voor ons. Opnieuw file! En nu nog wel een tikje serieuzer. Ik vroeg, of Koos even op internet wilde kijken wat er aan de hand was: container van vrachtwagen gevallen bij knooppunt Ridderkerk. Oeps!

Ik besloot de snelweg af te gaan en door Ridderkerk naar de A16 te rijden. Ik zweette peentjes. Behalve dat het warm was in de auto, moest ik ook van de meest linker baan, naar de meest rechterbaan. En het was al zo druk. En al die vrachtwagens. Pff. Autorijden is echt mijn hobby niet.
Maar goed. Het lukte. Intussen had Koos naar de groep geappt, dat hij later zou zijn, vanwege file door een ongeval. Het was half vier toen ik de Kiss&Ride bij het vliegveld op reed. Daar stond de hele groep op Koos te wachten. Ik was de parkeerplaats nog niet af, of de groep was de vertrekhal al binnengegaan. Niet dat het allemaal zo op de laatste nipper was, hoor. Want het vliegtuig zou pas tegen 18.00 uur opstijgen.

De terugrit was niet veel beter, dan de heenreis, want inmiddels was de spitsdrukte al lekker op gang gekomen. En de lucht werd steeds dreigender. Zou er een bui komen?

 Uiteindelijk kwam ik om kwart over vier thuis. Daar lagen allemaal bestellingen klaar, die nog in dozen moesten. Maria en ik hebben ons werkelijk een slag in het rond gewerkt, om het af te krijgen. Intussen hadden we Jan en neef Henk gecharterd om alle ingepakte dozen vast in m´n auto te zetten. En zo lukte het precies. Om 5 voor 5 stonden we met twee afgeladen AH-karretjes vol dozen bij de balie van de post. Joehoe! Echt fijn!

Vanavond heb ik weer als vanouds heerlijke volkorenbroden met zonnebloempitten gebakken. En na de koffie liet ik m´n spinnewiel snorren.

De rust van ´normaal´ daalde op me. Ik had weer tijd om met Jan naar z´n schoolwerk te kijken. Willem hielp Maria met het installeren van een bankapp op d´r mobiel en later met het invullen van een sollicitatie-formulier. Henk moest achter z´n vodden gezeten worden, om z´n avondtaakje te doen. Gewoon gewoon :-). Heerlijk!

Jubileumdrukte, fair en een jarig kleinkind

Al meer dan een week lang zijn we ondergedompeld in de jubileumdrukte. Steeds als we denken, dat de bestellingenstroom wel zal stagneren, komen er toch weer nieuwe binnen. Wat een verrassing is dit! Maar tegelijkertijd ook even schakelen. Want klanten gaan voor. Ik had al wel bedacht, dat in de jubileumweek mijn huishouden op een laag pitje zou komen staan. Maar dat was een optimistische inschatting :-). We zijn hier zó diep gezonken, dat ik verschillende keren brood heb gekócht in plaats van zelf gebakken (wat een zeldzaamheid is) en het absolute dieptepunt was wel zo´n beetje de avondmaaltijd van vrijdag: diepvriespizza´s. Ha, ha, ha. Niemand had er problemen mee, hoor :-)). Onze woonkamer was elke dag een magazijn en mijn auto een koeriersbus. Maar elke avond lukte het toch wel om alles weer toonbaar en opgeruimd te hebben.

Het allernoodzakelijkst huishoudelijk werk ging natuurlijk wel gewoon door. De was, weet-je-wel?

Maar goed. Deze bijzondere en ook gezellige drukte zal woensdag toch wel voorbij zijn, want morgen is het de laatste dag van de jubileumacties in m´n shop.

Wat niet heel handig uitkwam, maar toch zo heel leuk was om te doen, was de Lentefair in de boomgaard in Nieuwerbrug van afgelopen zaterdag. We hebben vorig jaar ook op die Fair gestaan en vonden dat toen erg geslaagd. Dus wilden we dat dit jaar weer. We hadden het al een tijdje geleden besproken en ook de kraamhuur al betaald. Dus wilden we het niet vanwege de jubileumdrukte afzeggen. We gingen gewoon :-).

De dag voordat de Fair was, kreeg ik van een klant een geweldig leuk schortje kado. Een schortje met het Eenvoudig Leven-logo. 

Natuurlijk werd dat schortje ingepakt. Net als heel veel bakmixen, kruiden, broodbakpakketten, Lamme Teun, bamboe tandenborstels, zepen, wattenstaafjes zonder plastic, bakvormen en nog veel meer. We stouwden de auto zó vol, dat we er nog nèt bij konden. We gingen met z´n drieën: Maaike, Maria en ik. De meiden hadden er net zoveel zin in als ik. Zo gezellig!

We reden zaterdagochtend om 7 uur weg. Het beloofde weer een prachtige, warme dag te worden. Nèt als vorig jaar. Toen was het ook zo warm op de Fair. Gelukkig kan ik er heel goed tegen. Al hadden we  wel al klotsende oksels voordat er ook maar 1 product op de kraam stond. Dat komt, omdat je op die Fair niet met je auto bij je kraam kunt komen. Al je spullen moet je op een steekwagentje hobbeldebobbel door het gras van de boomgaard naar je kraam rijden. Dat was echt een klus!

Maar eindelijk was de auto leeg en kon het opbouwen van de kraam beginnen. Genieten! Precies om half 10 (de begintijd van de Fair) was de kraam áf.

De klanten mochten komen!

Zoals verwacht, kwamen de meeste klanten ´s morgens. Op een markt of een fair moet je het altijd van de ochtend hebben. En deze Fair was bovendien vroeg afgelopen: om 15.00 uur. Maar je mocht beslist niet voor 15.00 uur je kraam aftuigen. Het laatste uurtje was wel een beetje afzien. Maar goed. We hebben ook onze laatste klant fris en fruitig bediend en klokslag 15.00 uur begonnen we met inpakken. Gelukkig hoefden we heel wat minder spullen door de boomgaard naar onze auto terug te slepen ;-). Dat kwam goed uit, want we hadden een extra passagier. Willem was tussen de middag samen met Henk op de Fair komen kijken. Willem was al snel uitgekeken, maar Henk kreeg niet genoeg van het konijnen knuffelen enzo. Willem was daarom alleen terug naar huis gegaan en Henk reed nu met ons mee. Linea recta naar onze jarig kleinzoon! Het paste allemaal naadloos in elkaar. Toen we daar om half 5 arriveerden, was opa Willem daar ook al. En zo kwam er aan een drukke week en een drukke dag een feestelijk einde.

Een écht bedrijfje :-)

Het is maar goed, dat ik vorige week m´n sopdoek voor een weekje aan de wilgen hing. Er had deze week echt niets van poetsen of opruimen gekomen. Deze week heeft m´n webshop extra tijd en aandacht nodig. De bestellingen rollen vanaf zaterdag gestaag binnen. Willem zei vanmorgen, dat ik er maar aan moest gaan wennen, dat ik een echt bedrijfje heb. Ha, ha, wie had dat ooit kunnen denken. Ik wilde vroeger al graag winkeltje spelen en nu héb ik zomaar een winkel. Weliswaar een webwinkel, maar toch.

Ik was zo´n beetje de hele dag aan het inpakken en overal stonden clusters van dozen en bestellingen, waarvan alleen ik maar wist, wat ermee gebeuren moest: nog een ontbrekend product erbij, het kadootje erbij, het verzendetiket nog printen, of wat dan ook. M´n kamer veranderde in een soort stellingloos magazijn.

En ja, als je veel verkoopt, moet je ook veel inkopen. En als je een eenmansbedrijfje hebt, moet jíj dus óók die inkoop doen. Ik zat al vroeg achter de laptop om bij verschillende bedrijven orders te plaatsen en om half 10 stapte ik in de auto voor een extra ritje naar molen De Driekleur.

Toen ik thuiskwam, was Maaike ijverig bavaroispoeder en geleroompoeder aan het inpakken. En Maria kreeg juist haar mentrix weer op bezoek, voor een laatste oefenronde voor het examen. Zo waren we allemaal fijn bezig.

Tussen de bedrijven door was ik ook druk met de was. Ik had geluk. Het dreigde hier weliswaar de hele dag, maar behalve een paar verdwaalde, grote, warme druppels, bleef het droog en kon ik een flink gat in de was slaan. Met een kind wat terugkwam van kamp en één die terugkwam van bivak, lag er weer een onmogelijk grote hopper.

Henk had vanmiddag vrij en steeds kwam er zomaar stiekemweg een knulletje ons huis binnengeslopen. Ze weten hier de weg wel. Op den duur waren ze met z´n vieren. Ze waren gezellig met elkaar aan het spelen, dus helemaal goed. Maar toen ze lang genoeg naar m´n zin achter verschillende schermen gezeten hadden, heb ik ze toch maar even naar buiten ´geveegd´ :-).

Het lukte om prachtig op tijd naar het postkantoor te rijden.

Daar weten ze het inmiddels al, dat ik af en toe heel veel dozen aanbied, als er een actie is. Er wordt nooit gemopperd, terwijl er toch soms erg zware dozen bij zitten. Op FB vroeg iemand zich af, of ik niet lang werk had achter dat loketje. Maar nee. Alle dozen hebben al een verzendetiket en het is een kwestie van even de scanner erlangs halen. Niettemin ben ik weleens wat langer tijd kwijt bij de post, want achter dat ene loketje wordt van alles gedaan. Als je dan pech hebt en er staat net iemand voor je die een pakje komt ophalen (pakje moet opgezocht worden, en wordt een legitimatiebewijs gevraagd, dat moet omstandig nog ergens vandaan opgediept worden, er moet een handtekening voor ontvangst geplaatst worden), of iemand die zijn/haar auto komt overschrijven, of iemand die 26 poststukken komt inleveren, die stuk voor stuk gewogen en gefrankeerd moeten worden... Maar ik vind het meestal geen probleem om daar even te wachten. Behalve als ik met een paar dozen in mijn handen sta. Dan lijken m´n armen minstens 10 centimeter langer, als ik eindelijk aan de beurt ben :-).

Vandaag ging het gesmeerd en ik liep nog even bij AH naar binnen voor een nasigroentepakket (géén tijd, géén puf, géén voorraad om vandaag zelf te snijden) en een pak vla (luie-wijven-pap). Tja, ik was even echt moe, want ik was vanaf 5 uur vanmorgen nonstop in touw geweest. Ik kookte bami. Lekker met pindasaus, kroepoek, gebakken eieren en atjar tjampoer. Mmm!

Vanavond heb ik niet veel bijzonders gedaan. De was afgehaald, nu het dan toch eindelijk een beetje serieus leek te gaan regenen. Daarna nog broden gebakken en samen met Willem de keuken opgeruimd. Willem was ook gaar en we zijn tegen elkaar aan op de bank in slaap gevallen. Ha, ha. We werden geloof ik wakker van elkaars gesnurk en toen was het 8 uur, koffietijd. ¨Wat worden we toch ouwe sukkels¨, zeiden we glimlachend tegen elkaar.

De zon ging vandaag prachtig onder en nu ga ik nog even lezen. Heb een indrukwekkend boek over ouders, die twee kinderen verloren: Eenvoudig geloof.

Advertorial

Spelregels
Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.

Deze maand zijn er 2 adverteerders in deze advertorial:
1) Bellebien
2) Cuisine d´Oc

1. Bellebien
We begroeten deze oude bekende met plezier: Bellebien. Voor veel mensen is Bellebien een vertrouwd adres voor het allermooiste linnengoed wat je bedenken kunt. Op dit moment loopt er een gratis verzending actie, welke duurt tot 28 mei 12.00 uur. Altijd leuk meegenomen, als de verzendkosten niet berekend worden!

Bij Bellebien kun je terecht voor prachtig linnengoed van een ouderwets degelijke kwaliteit. Goed voor jarenlang plezierig gebruik. Zo heb ik zelf al zes jaar lang een ontbijtlaken in gebruik, waar ik altijd nog vrolijk van word. Ook de dekbedhoezen van de meisjes heb ik al minstens zo lang in gebruik! Hoe fijn is dat, om  jaar in, jaar uit, van linnengoed in tijdloze dessins te kunnen genieten.

Nu het zomer is en we weer vaker buiten zijn, is de grote collectie Franse tafelkleden met coating een hit. De kleden hebben een coating, zonder dat ze er plastic-achtig uit zien, maar wel met de voordelen ervan: gemakkelijk afneembaar en bijzonder geschikt voor op de tuintafel.

Bellebien is bekend om de Franse tafelkleden met de typisch Franse dessins, zoals olijven, citroentjes en lavendel. Je waant je zo in Frankrijk!

Maar voor niet iedereen hoeft het zo uitbundig. Daarom is de collectie dit jaar uitgebreid met wat rustiger dessins, zoals bijvoorbeeld de Ramatuelle allover, die verkrijgbaar is in groen (vert, op z´n Frans) en taupe:

en het dessin Bastide, verkrijgbaar in marine, lavendelblauw en donkerrood:

Zoals je op de foto´s ziet, is de Ramatuelle Allover niet alleen mét, maar ook zónder coating leverbaar en dan is het ineens een tafelkleed wat zich prachtig laat combineren met een roomwit servies, zoals het klassieke Wedgewood Edme.

Grote kans, dat je inmiddels al helemaal in de zomerse sferen zit :-). Maar toch wil ik je ook nog even op twee andere fijne zomerartikelen attenderen:

- de hamamdoeken, ook in strandlakenformaat
- de wafeldekens, ´s zomers zoveel fijner dan een zweterig dekbed!

Nu stop ik, hoor. Ga gewoon gezellig rondneuzen in Lisette´s mooie webwinkel en maak (op tijd) gebruik van de geen verzending actie!

2. Cuisine d´Oc
Ook Cuisine d´Oc is een oude bekende op deze blog. Voor wie Cuisine d´Oc nog niet kent: bij Cuisine d´Oc kun je terecht, als je aan een nieuwe keuken toe bent.

Misschien begin je al te kreunen: een nieuwe keuken? Ja, eigenlijk ben ik daar hard aan toe. Maar ja...zo duur. En zo´n gedoe...

Kijk, Cuisine d´Oc biedt een oplossing voor beide problemen: niet duur en ook al geen gedoe. Hoe? Door niet direct te kiezen voor nieuw, maar voor renovatie!

Bij renovatie blijft een groot deel van je keuken in tact, maar kies je voor bijvoorbeeld nieuwe frontjes, een nieuwe kleur, nieuwe handgrepen, nieuwe apparatuur, of een combinatie hiervan. Op deze manier vernieuw je alleen wat nodig is, zodat je een stuk voordeliger uit bent en bovendien is zo´n renovatie zó gepiept!

Wat je je daarbij moet voorstellen? Nou, dit bijvoorbeeld:

Dat is toch ongelofelijk? Als je nog meer van dit soort aansprekende voorbeelden wilt zien, kijk dan eens op de facebookpagina van Cuisine d´Oc.

Cuisine d´Oc is vooral bekend vanwege deze renovaties. Maar je kunt bij hen ook terecht voor een compleet nieuwe keuken! Bijvoorbeeld als je een totaal andere opstelling wilt. Het leuke is, dat de mensen van Cuisine d´Oc door de renovatieklussen bijna altijd voor uitdagingen staan, die vragen om een creatieve oplossing. Die creativiteit wordt ook ingezet als het gaat om het plaatsen van nieuwe keukens. Ze kijken goed met je mee en komen met praktische invallen. Wat te denken van mooie deurtjes, waarachter de helemaal niet interessante wasmachine en droger zijn verwerkt? Prachtig, toch?!

Nog twee plaatjes van compleet nieuwe keukens:

Zo. Inspiratie genoeg, denk ik. En anders kijk je fijn verder op de website. Neem vooral ook vrijblijvend contact op, om je wensen te bespreken en je te laten informeren over de mogelijkheden! De mensen van Cuisine d´Oc hebben al 20 jaar ervaring en het is hun passie om met creatieve en mooie oplossingen voor je keuken-probleem te komen.

Het blogjubileum

Zaterdag was het blogjubileum. Wat hebben we een gezellig dagje gehad! De hele dag door waren er felicitaties en leuke berichtjes op FB, appjes, e-mailtjes. Ik kreeg er een warm en feestelijk gevoel door. Hartelijk dank iedereen!

Het leukste was het gezellig avondje met de kinderen. We hebben herinneringen opgehaald aan de hand van een fotopresentatie. Ik had van alle kinderen de oudste foto op de blog opgezocht. Die waren dus van 10 jaar geleden. En verder had ik foto´s van wat hoogtepunten verzameld, zoals de bruiloften van de kinderen en de geboorte van de kleinkinderen enzo.

Bij de koffie hadden we de heerlijke jubileumslof, die Maria had gebakken. En later op de avond trokken we de fles bier open, die we in januari in het Openluchtmuseum hadden gekocht en die ik zuinig had bewaard ;-). En er was (natuurlijk!) ook Lamme Teun, met slagroom.

Ik werd verwend met chocola en bloemen.

Trijnie had voor deze gelegenheid een prachtig gedicht geschreven en een fles ´bubbels´ in een speciale editie meegebracht. Erg leuk allemaal en heel speciaal om te mogen beleven!

Vandaag hadden we een rustige Tweede Pinksterdag. Eerst zijn we naar de kerk geweest. En vanmiddag waren we gewoon gezellig thuis. Maria en ik zijn vast begonnen om webshop-bestellingen in te pakken, zodat die morgen direct naar het postkantoor kunnen. En aan het eind van de middag schoven we rond de bbq. Gewoon een simpele bbq-maaltijd met dingen, die we in huis hadden.

De hele dag wordt hier met de konijnen gekroeld.

Ook vanavond tijdens het bbq-en. Tja, als je náást het hok zit, in het ook wel erg verleidelijk om zo´n beessie op te pakken :-)