Mazzeltjes

We hebben ons een tijdje geleden aangemeld bij Toogoodtogo. Toogoodtogo is een mooi concept om voedselverspilling tegen te gaan. Sinds Maria als vakkenvuller in een supermarkt werkt, weet ze hóeveel goed eten er weggegooid wordt. Iets waar ze echt niet aan kan wennen en waar ze ook eigenlijk niet aan mág wennen. Want goed eten weggooien is en blijft zonde.

Als het zo eens op ons pad komt, halen we een toogoodtogo-pakket op bij een supermarkt. Ook hebben we al eens een pakket opgehaald bij een bakker, één dorp verderop. Dat was op de dag, dat Willem na een week weggeweest te zijn, thuiskwam uit Frankrijk. Het was vrijdagavond en we dachten: dan hebben we wat lekkers bij de koffie. Maar er zat toen juist niets bij voor bij de koffie. Het was een tas vol luxe brood. Wel leuk en makkelijk voor een keer. Ik hoefde dat weekend niet meer zelf brood te bakken :-). En voor bij de koffie was er nog wel cake uit de weck. Ook goed.

Het laatste toogoodtogo supermarktpakket van de Jumbo was ook zeer de moeite waard. Voor 5 euro scoorden we: een riblap van 500 gram, een schaaltje speklapjes, een schaal gesneden kastanje-champignons, een schaaltje broccoli-roosjes, radijzen, thaise roerbakmix, 4 mooie bio trostomaten en een suikerbrood. Het leuke van zo´n pakket is wat ons betreft toch ook wel het verrassingselement. Je weet totaal niet wat er in je pakket zit en je laat je gewoon eens lekker verrassen. En dan met die ingrediënten natuurlijk een creatieve maaltijd klaarmaken :-). Het voelt haast aan als een kadootje.

Voor wie juist helemaal niet houdt van zulke verrassingspakketten is het ook zeker heel voordelig én goed tegen de voedselverspilling om producten met de welbekende 35% kortingssticker te kopen. Als het gaat om verse spullen, weet dan, dat alles wat die dag niet verkocht wordt, weggegooid wordt! Wij maken er vaak en veel gebruik van. Bij de Lidl gaat het ons vooral om vlees. Soms nemen we een salade of gesneden groenten mee. Bij Albert Heijn is er heel wat meer keuze, als het om die stickers gaat. Daar worden bijvoorbeeld ook producten die uit het assortiment gaan, of die een andere verpakking krijgen, afgeprijsd en dat zijn dan echt niet alleen merken of dure producten. Ook huismerk-artikelen worden regelmatig afgeprijsd. Dat zijn de voor mij interessante mazzeltjes :-).

De kinderen blijken er automatisch ook al op getraind. Vorige week appte Hans trots: Hoppa! En nog in de bonus ook. En stuurde dit fotootje:

Vorige week troffen Maria en ik een mega-mazzel bij Albert Heijn. Er was een diepvriesbak vol met van alles en nog wat. Alles was afgeprijsd voor 1 euro per stuk. We sloegen onze slag: we namen enkele pizza´s, diepvries maaltijden, snacks, duur ijs....Allemaal dingen, die we normaal niet nemen vanwege veel te duur :-).

Alles bij elkaar was het 50,85. We betaalden slechts 13,00 euro! Dat is nog eens leuk boodschappen doen.

Ik ga er niet speciaal voor op stap. Volgens mij is de zuinigste methode nog altijd om niet te vaak in de winkels te komen en alleen te kopen wat je nodig hebt. Maar als je dan toch in de winkel bent, is het lonend om op stickers of aanbiedingen te letten. Sommige dingen koop ik eigenlijk nooit voor het volle pond. Vaatwasmiddel bijvoorbeeld. Ik heb altijd van die flessen poeder van Sun. Die zijn heel zuinig in gebruik. Heel regelmatig zijn die 1 plus 1 gratis. Je koopt zo´n fles dan voor circa 3,50 en daar doe je heel lang mee. Leuke sport, hoor :-).

Geslaagden!

Er is blijdschap in ons gezin. Eerst omdat Koos dinsdag zijn rijbewijs haalde. Het was vooral voor Koos zelf een heel grote opluchting. Rijles is zó duur! Onze kinderen bekostigen hun rijlessen helemaal zelf. En daar gaat toch wel snel een 2.000 euro in zitten. Een heel kapitaal, zéker als je nog maar 17 of 18 bent en het grotendeels van bijbaantjes opgespaard moet worden. De kinderen beginnen daarom ook al heel jong hiervoor te sparen.

En gisteren zaten we in spanning voor hét telefoontje voor Maria. Zou ze geslaagd zijn? Dat was allerminst zeker. Ze dacht zelf dat ze het examen van Maatschappijleer helemaal verknald had. Als ze daar nu eens een 1 voor zou hebben? De rest van de vakken kunnen dan wel goed zijn, maar ... Twijfel, twijfel.

Maria had wel alvast ´s morgens taarten gebakken. Samen met een vriendin, die ook de uitslag zou krijgen. Ze bakten twee worteltjestaarten en nog een lading redvelvet cupcakes.

Toen werd het 13.00 uur. En vanaf dat tijdstip zou er gebeld worden. Zowel als wanneer je gezakt, als wanneer je geslaagd zou zijn, zou je het horen. In Maria´s klas zaten maar 11 kinderen. Die heb je zo gebeld, zou je denken. Maar om 14.00 uur waren we nog steeds niet gebeld. Het werd half 3. Ik stond echt gespannen als een snaar. Op dat moment kwam Jan thuis van school en die wist te vertellen, dat de uitslagen vertraging hadden in verband met één of andere storing. Inderdaad was dat inmiddels te lezen op de site van de NOS. Pffff.

Om kwart voor 3 kwam er een appje in Maria´s school-groepsapp van een jongen, die gebeld was en een her had. Oh, eindelijk waren ze dus aan het bellen! En ja, dan bellen ze altijd eerst naar de kinderen, die het niet gehaald hebben. Om 5 voor 3 kwam het verlossende telefoontje: GESLAAGD! Wat een blijdschap!

Het werd een erg gezellige avond. Met taart en blije mensen. En Maria was beduusd van alle kado´s die ze zomaar kreeg. Wat heerlijk om zo verwend te worden. En dat mag ook wel. Het is allemaal niet gemakkelijk geweest. Ze heeft haar examens vanwege haar ziekte over twee jaar verspreid gedaan. En in die twee jaar is ze nauwelijks naar school geweest. Ze heeft er echt voor moeten knokken. Daarnaast heeft ze een heel lieve en goede mentor gehad, die steeds alle mogelijkheden voor haar heeft uitgezocht, overzicht bewaarde en contact had met de docenten. Ze is vorig jaar zelfs een paar keer bij ons thuis geweest om toetsen af te nemen. Helaas ging ze per 1 september met pensioen. Wat misten we haar als aanspreekpunt, vraagbaak, constante factor! Al snel kwam Maria in de problemen, omdat niet alle docenten tijd/zin/de mogelijkheid hadden om zich in Maria´s bijzondere positie te verplaatsen en uit te zoeken wat er mogelijk was. Op een gegeven moment heb ik de stoute schoenen aangetrokken en naar Maria´s oude mentor gemaild, met de vraag, of zij ons een tip wilde geven, wie we het best binnen de school konden vragen, om een oogje op Maria te houden. Misschien schoolmaatschappelijk werk? In no time kwam er het spontane aanbod: ondanks dat mw. ´t Hart al van haar pensioen genoot, wilde ze Maria wel helpen!! Waar kom je zoiets liefs nog tegen? Bijna wekelijks kwam mw. ´t Hart naar school. Enerzijds om als vrijwilliger in de mediatheek werkzaam te zijn, anderzijds om samen met Maria van alles en nog wat door te nemen, docenten te contacten, huiswerk en toetsen te plannen enzovoorts. En was er tussendoor iets, kon Maria altijd even met haar appen. Ik denk, dat het zonder mw. ´t Hart Maria nu niet haar diploma had. Heel bijzonder om zulke mensen op je pad gestuurd te krijgen!

En nu is het genieten. Voorlopig hoeft Maria niet naar school en kan ze zich helemaal concentreren op de strijd tegen de Anorexia. We hebben nog geen officieel bericht van de leerplichtambtenaar, maar Maria heeft wel een lang en uitgebreid onafhankelijk onderzoek gehad, om te zien, of ze wel of niet een vervolgopleiding moest gaan starten. De onderzoeker heeft de leerplichtambtenaar geadviseerd, om Maria tenminste een half jaar vrijstelling te verlenen en daarna de situatie opnieuw te bekijken. Dit geeft veel rust en we zien nu al, dat dat Maria goed doet.

Allemaal goede berichten dus. En wat kun je dan vanuit je tenen zomaar de blijdschap voelen opborrelen. Dagen met gouden randjes zijn dit!

Het Pieterpad uitgelopen!

Op 1 juni hebben de mannen het Pieterpad uitgelopen!

Het Pieterpad is de langste LAW (Lange Afstand Wandeling) van Nederland en loopt van Pieterburen in Groningen tot de St. Pietersberg in Limburg. Of andersom natuurlijk, als je hem van Zuid naar Noord loopt :-).

Willem en Jan hebben het hele pad samen gelopen. Dirk en Wim zijn vanaf Swalmen aangehaakt.

Willem en Jan begonnen in oktober 2016. Jan was toen een ventje van net 13.

Inmiddels is hij uitgegroeid tot een lange slungel van bijna 16 en draagt hij schoenen die wel een paar maten groter zijn dan toen. Ha, ha.

Wat hebben ze samen veel gezien, beleefd, gepraat, gezwegen. Steeds samen fris en fruitig aan een nieuwe etappe begonnen en aan het einde van een loopdag vermoeid naar bed gegaan. Hotelletjes, Bed&breakfasts. Het waren steeds goedkope adresjes, maar op sommige adressen werden ze desalniettemin helemaal in de watten gelegd. Op andere adresjes was er weinig service en waren er nauwelijks faciliteiten. Maar voor een vermoeide reiziger telt alleen de douche en het bed. Van vermoeidheid hebben ze zelfs weleens het avondeten overgeslagen en het maar gedaan met wat noten en fruit uit hun rugzak :-).

Bij de meeste overnachtingsadressen was er ontbijt bijgeboekt. En dat hebben ze zich steeds goed laten smaken. Ook bij het hotelletje in Valkenburg, waar ze de laatste nacht doorbrachten, deed Jan het ontbijt alle eer aan :-).

Z´n derde bord ....

De laatste etappes met Wim en Dirk erbij maakten het hele loopgebeuren tot een gezellig mannen-uitje.

Dirk heeft sinds een aantal maanden het wandelen ook helemaal omarmd. Hij is bloedfanatiek en loopt heel veel. Op een doordeweekse avond is een kilometer of twaalf niets en op een vrije zaterdag loopt hij ook best 30 kilometer, of meer. Gewoon bij ons door de Alblasserwaard. In dat geval kun je simpel vanuit je achterdeur weg stappen en kom je zo ook weer thuis. Geen gedoe met vervoer.

De mannen hebben het erg gezellig gehad met z´n vieren en liepen al te zinnen op een vervolg.

Maar de vrouwen hebben bedacht, dat ze ook wel eens zomaar met elkaar weg willen :-). We zullen zien. Dat wandelen is in elk geval op de St. Pietersberg niet gestopt.

Kijk, die Pietersberg was natuurlijk wel een echte uitdaging, zo aan het einde van de reis. Zeker als je bedenkt, dat het op die 1 juni 2019 bijna 30 graden was! Maar ze haalden het, hoor. De één fluitend, de ander zuchtend, maar dat maakt niet uit.

Ze deden het! Geweldig! Ik ben trots op ze :-).

Wandelen is een gezonde en goedkope sport. De mannen hebben alleen geïnvesteerd in goed schoeisel. Willem kreeg een paar prachtige Meindl´s van iemand voor wie hij wat computerklussen deed. Voor Jan scoorden we Meindl´s via Marktplaats. Dirk loopt op Willem z´n oude wandelschoenen, die we ooit bij de ANWB-winkel kochten. En ook Wim heeft nu Meindl´s via Marktplaats. Met een beetje zoeken kun je ze daar vinden vanaf 25 euro.

Willem heeft verder ook een goede rugzak. Een fijne lichtgewicht, die vanwege de vormgeving niet op zijn rug geplakt hangt, maar ruimte houdt tussen de rug en de tas. De tas heeft lekker veel vakken, goede banden en kan met een hoes helemaal waterdicht gemaakt worden. Die tas heb ik hem eens voor zijn verjaardag gegeven. Als ze gaan lopen zorgen ze in elk geval voor voldoende water, appels, worst en noten. Ook een pet hoort bij de standaard uitrusting. Maar dat is het wel zo´n beetje.

Wandelen is vooral zo leuk, omdat je zoveel zíet. Landschap, vogels, bloemen, alles, waar je met de auto en zelfs ook met de fiets véél te hard aan voorbij gaat om het écht te zien, zie je wandelend gewoon vanzelf. Niet te missen. Vanwege het tempo is het de ultieme manier van onthaasten.

Wat wandelen ook zo leuk maakt, is de ontmoetingen die je hebt. Je maakt eigenlijk vanzelf een praatje met andere wandelaars. Kom daar eens om bij welke sport dan ook. Telkens als Willem thuis kwam had hij verhalen over ontmoetingen. Prachtig toch?!

Als afsluiting van het Pieterpadverslagje nog wat foto´s:

Advertorial

Spelregels
Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.

Deze maand noem ik:

1) Outbackexplorers

Outbackexplorers
Karel Post van outbackexplorers is voor mensen, die hier langer meelezen, vast geen onbekende. Ik schreef al eerder over hem. Karel is, om het even heel kort te zeggen: jongens/mannen-coach. En dan niet zo iemand die vanuit een luie stoel met (of tegen!) jongens (en hun ouders) of mannen praat, om zo problemen waar ze tegenop lopen te helpen tackelen. Karel gaat bij voorkeur ánders in contact: actief! Praten terwijl je bijvoorbeeld een stapel hout aan het hakken bent, gaat namelijk veel gemakkelijker. Karel werkt dan ook niet vanuit een kantoor, maar vanuit een soort boshut. De ideale uitvalsbasis voor persoonlijke therapie.

Individuele gesprekken voeren in de hut is niet het enige wat Karel doet. Hij gaat ook met groepen op stap! Bekend zijn de survivals in de Ardennen, die hij organiseert voor schoolklassen. Tijdens deze survivals gebeuren er interessante dingen: jongens worden door het gaan en lopen op en over hun grenzen ánders. Ze zijn kwetsbaar en gaan zich als vanzelf openstellen. Er komen emoties los. Omdat dit in een gecontroleerde setting gebeurt, leidt het tot unieke gesprekken. Heel belangrijk voor de chemie in een klas met jongens en hun docenten!

Op eenzelfde unieke manier zijn er bij Outback-explorers groepstherapieën, vader-zoonweekenden en nog veel meer. Karel werkt ook allang niet meer alleen. Outbackexplorers werkt vanuit verschillende locaties en met meerdere therapeuten. 

De 100%-vader-app!
Net als vorig jaar wil Karel in aanloop naar Vaderdag aandacht vragen voor: De 100%-vader-app! Ideaal voor drukke en/of vergeetachtige vaders, die graag 100% vader zijn en via deze app doelgericht contact hebben en houden met hun kind(eren).

Hoe werkt het?
De app werkt heel simpel: na het downloaden van de app start een 10-weken-programma rond het thema ´SAMEN BLIJ´. Iedere letter van ´samen blij´ staat voor een thema. Zo staat de ´S´ voor Speelsheid en de ´N´ voor Nieuwsgierig, om er even twee te noemen.
Aan het begin van de week krijg je eerst een vlog te zien over het thema. Een voorbeeld:

Daarna ga je rond dat thema aan de slag. Aan de hand van het thema bedenk je acties die je met je kind(eren) wilt ondernemen. Dat kan heel simpel het sturen van een appje zijn aan het einde van de dag, dat hij/zij een moeilijke toets op school heeft. Of het vragen, hoe het was op de zwemles, wat je kind spannend vindt. Dingen die heel gewoon zijn, maar waar je als vader vaak niet aan toekomt, simpelweg omdat je vergeten was, dat die toets van Jan op woensdag was en de zwemles van Marit op dinsdag. Voor deze dingen zet je een herinnering in je smartphone.
Rond het thema van de week krijg je een paar keer een zogenaamde ´nudge´ aangereikt. Een ´duwtje´, waardoor je aan het thema herinnerd wordt. Zo ben je steeds rond het thema bezig en wordt het gaande de week verdiept.

Het voordeel van deze aanpak
Het grote voordeel van werken met deze app is, dat het meteen effect heeft! Je hoeft niet eerst dikke boeken te lezen of een opvoedcursus te volgen. Gewoon de app downloaden, de vlog van het eerste thema bekijken en je kunt direct ideeën gaan toepassen! Dat is een typisch voorbeeld van Karels aanpak! Praktisch en direct toepasbaar. Voor veel vaders fungeert hun smartphone als een soort extern geheugen. Maak daar op deze manier een passend gebruik van en gá ervoor om 100% vader te worden, zijn en blijven.
Je kunt op elk moment via de app in het programma stappen.



Leuk Vaderdagkado
De app is een leuk en origineel Vaderdagkado. Voor het geld hoeft u het niet te laten. De app kost slechts 12 euro. Wil je deze app door je kind(eren) aan papa laten geven? Dan is het leuk om dit kado tastbaar te maken. Speciaal hiervoor zijn er kadobonnen ontwikkeld. Er zijn kadobonnen voor jongens en meisjes onder de 10 jaar (met kleurplaat) en voor jongens en meisjes boven de 10 jaar. Download de bonnen en laat je kind(eren) er een persoonlijk vaderdagkado van maken!

De 100%-vader-app is geschikt voor vaders met kinderen van 3 tot 18 jaar. Maar ook als je al volwassen kinderen hebt, kan de app helpend en vormend zijn. Je vindt de kadobon en de bestelgegevens van de app hier:

kadobon en app downloaden

Bijen, konijnen en Pieterpad

 Woensdagmiddag kreeg ik een telefoontje van iemand uit Nieuw-Lekkerland. Er was een bijenzwerm neergestreken in de tuin. De zwerm was volgens de mevrouw heel groot en zat aan twee kanten tegen de schutting. Aan háár kant én aan de kant van de buren, die niet thuis waren. Ik stelde wat vragen, gaf wat informatie en beloofde terug te bellen, als ik wist wie de zwerm zou komen scheppen.

Het was nog vroeg in de middag en ik dacht even na, of ik het scheppen van een zwerm in m´n planning kon schuiven. Ja hoor, dat lukte wel. Ik had er ook echt zin in. Het is toch altijd een belevenis: waar hangt die zwerm, wat voor zwerm is het, hoe groot is hij, enzovoorts. Ik belde, dat ik eraan kwam.

Ik laadde alle spullen, die ik nodig had, in m´n auto en ging op stap.

Op het adres aangekomen, bleek het inderdaad om een grote zwerm te gaan. Het was een prachtig gezicht. Hij hing op ooghoogte, dus best gunstig. Alleen kon ik maar aan één kant scheppen, omdat de tuinpoort van de buren op slot zat.

Ik besloot het erop te wagen. Als je de koningin namelijk te pakken hebt, is de kans groot, dat de rest van de zwerm ook naar de mand of kast gaat.

Ik veegde de bijen in mijn kieps (een soort mand)

en klopte ze af in een zesraams bijenkastje, wat ik meegenomen had. Ik zag dat achtergebleven bijen naar de kast gingen lopen. Ik hoopte dus, dat ik de koningin meegeschept had. Het kastje liet ik staan en ik beloofde om tegen dat het donker zou worden terug te komen.

´s Avonds tegen tienen stond ik weer op de stoep. Het was een heel spektakel. Van beide kanten stonden buren te wachten op wat er ging gebeuren. Ook de plaatselijke pers was aanwezig. Het is dan ook werkelijk spectaculair, zo´n brommende bijenzwerm. En voor veel mensen niet alleen spectaculair, maar vooral ook angstig. Alle bijen waren weer uit de kast gegaan en aan de schutting gaan hangen. Nu ik ook aan de andere kant van de schutting kon kijken, zag ik pas hoe groot de zwerm echt was. Een joekel. Leuk!

de ene kant

de andere kant

Ik schepte  de ene kant en daarna de andere. De bijen waren rustig en het ging dus allemaal van een leien dakje.

Inmiddels staat het geschepte volk op ons dakterras en de bijen vliegen volop in en uit. Alsof ze er al jaren wonen :-). Morgen of maandag ga ik eens kijken hoe hard ze aan het bouwen zijn.

Bovenstaande foto´s en het filmpje zijn gemaakt door Peter Stam van alblasserdamsnieuws.nl.

Tja, nu we het toch over dieren hebben, meteen maar wat konijnenspam. Het nestje konijntjes is uitgegroeid van kale, blinde wezentjes, tot 5 prachtige diertjes. Zo langzamerhand mogen ze weg. Om fouten te voorkomen, hebben we ze deze week door een deskundige kennis laten bekijken om het geslacht vast te stellen. Bij jonge konijnen is dat niet heel duidelijk te zien. Het blijken 5 rammetjes te zijn! Eén rammetje is gisteren weg gegaan. De zwart-witte. In de komende weken hopen we dat de rest van de kleintjes ook een fijn nieuw thuis gaan krijgen. Intussen genieten we volop van het kleine spul. Regelmatig zitten we hier tijdens koffiepauzes allemaal met een konijn op schoot :-). Ja, we zijn echt een maffe familie ;-).

Vanmorgen heb ik een lange rit gemaakt. Willem, Wim, Dirk en Jan gingen het laatste stuk Pieterpad lopen. Ze moesten beginnen in Sittard. Daar waren ze vorige keer gebleven. Ik heb ze daar gebracht. Willem reed op de heenweg. Terug was ik alleen. Heen ging via de A2. Terug werd ik door de stomstom via de A58/A16 geloodst. Al met al zat ik dik vier uur in de auto en heb heel Zuid-Nederland gezien :-).

De mannen zijn vandaag van Sittard naar Valkenburg gelopen. Daar zitten ze in een goedkoop hotelletje. Dat was allang van tevoren geboekt. Ze zouden een familiekamer krijgen met een tweepersoonsbed en een stapelbed. Maar toen ze arriveerden, bleek die kamer niet beschikbaar ofzo. Gelukkig kregen ze een gratis upgrade naar twee aparte kamers. Dat was een meevaller. Ze hebben verder niet veel eisen. Na zo´n stuk lopen wil je eigenlijk alleen maar een douche, wat eten en een lekker bed.

klaar voor vertrek

Morgen hoop ik de mannen op te halen bij het eindpunt: de Sint-Pietersberg! Voor nu is het maar saai, zonder Willem :-(.

Rouw

En alweer kwam er rouw in onze familie...

Zondag overleed onze ome Frans. Voor wie de blog ´Mee op de wind´ volgt: ¨Gijs¨ van Maaike.

Tante Maaike is de jongste zus van mijn vader. En vanzelf komen er dan allerlei herinneringen op. Ook al maakte ome Frans niet dagelijks deel uit van mijn leven, hij was zo´n constante familiefactor. De man die bij tante Maaike hoorde. Hij was klein van postuur en nam zo maar een bescheiden plaatsje in: vriendelijk, humoristisch, ´n tikkie (zelf)spot.

En je gedachten maken in al die herinneringen soms vreemde sprongen. Er valt weer genoeg te mijmeren.

Een dagje in de keuken

Gisterenochtend schreef ik op m´n FB-pagina

Vandaag regent het zo’n beetje de hele dag, als de voorspelling uitkomt. 

Ik ga er een keukendagje van maken.

Ik bak, net als op alle andere dinsdagen, drie Moermanbroden voor twee vrouwen uit onze gemeente, die het Moermandieet volgen. En drie gewone broden voor ons gezin.

Dan een cake in de wonderpan, omdat ik aan het testen ben hoe hoog ik een elektrisch kookplaatje moet zetten voor een goed resultaat. Op de Terdege Zomerfair hoop ik bakdemo’s te geven met de wonderpan. Moet ik wel weten hoe dat gaat op zo’n kookplaatje.

Verder staat er een grote schaal met ruim twee kilo pastinaak in stukjes klaar. Het waren pastinaken waar de groentenboer vanaf moest omdat er hier en daar een plek aan zat. Die heb ik weggesneden en nu heb ik de basis voor een grote pan pastinaaksoep. Lekker met appel, ui, gember, knoflook, peterselie. Dat wordt het avondeten. Samen met versgebakken brood en groene salade.

Er staan ook enkele kilo’s blauwe bessen. Daar ga ik jam van koken voor in de webshop.

Ik hou een paar potten voor onszelf. En misschien maak ik ook nog een pannetje bessensaus. Lekker voor over vla, door de yoghurt, of bij ijs.

Ik zag de groentenboer ook een doos druiven in m’n auto schuiven. Daar zijn we niet zo heel dol op. Alleen op van die knapperig verse, zoete druiven zonder pit! Daar lust ik kilo’s van. Je weet wel: die zo lekker openknappen in je mond, als je er op bijt. Maar ik denk dat het andere druiven zijn. Samen met een doosje appels heerlijk om appel-druifsap van te maken.

Ik ga snel aan de slag! Ik denk dat ik een keukenverslagje maak voor op mijn blog

Vandaag dus het verslag van m´n dagje in de keuken ;-).

Als eerste haalde ik mijn weckketel voor de dag. Op mijn weckketel heb ik een opzetstuk, waarmee ik kan ontsappen. Als ik een kleine hoeveelheid fruit wil ontsappen, doe ik dat meestal in de sapcentrifuge. Maar bij grote hoeveelheden, pak ik de ontsapper. Daarin kun je grote hoeveelheden fruit in één keer ontsappen. Het voordeel van werken met  de ontsapper is, dat het sap lang houdbaar is, doordat het verhit/gesteriliseerd wordt. Het voordeel van de centrifuge daarentegen is, dat het sap koud geperst wordt en dus vers (en lekkerder, vind ik) is.

Ik had een doos met een paar kilo witte druiven. Die keek ik even na op rotte exemplaren, die ik er tussenuit haalde. Daarna spoelde ik de druiven goed af. (Druiven worden vaak overdreven bespoten en daarom was ik ze altijd secuur.). Ik deed ze in de ontsapper, samen met een restant appels. Het apparaat doet verder het werk: het water in de weckketel wordt aan de kook gebracht. De stoom, die ontstaat, verhit het fruit, zodat het openbarst en zijn sap laat lopen. Het sap wordt opgevangen in een opvangbak. Het enige wat ik doe is af en toe kijken hoe ver het proces is en als het fruit zacht is, stamp ik het een beetje aan met de pureestamper.

Het leverde me 4 flessen sap op. Voordat het (gloeiendheet) in de flessen ging, heb ik het sap even door een neteldoek laten lopen. Niet iedereen houdt van sap met ´stukjes´.  Nu is het sap prachtig helder, puur, ongezoet, lang houdbaar. Het was een werkje van niks en het is fijn, dat die druiven zo toch een bestemming kregen en niet weggegooid hoefden te worden.

Er was nog méér wat verwerkt moest worden: ruim twee kilo pastinaken, schoongemaakt en in stukjes gesneden. Daar wilde ik een pan soep voor het avondeten van maken. Ik maakte de soep heel simpel. Het enige bijzondere eraan was, dat ik van de groentenboer ook een bakje verse kurkuma-wortel had gekregen. Daar had ik nog nooit mee gewerkt. Maar omdat pastinaak van zichzelf zo´n bleke Bets is, schilde ik een kurkuma-worteltje en verwerkte dat in de soep. Dat kleurde de soep prachtig geel/oranje en was een goed idee.

De soep maakte ik zo:

2 el olie
3 uien, gesnipperd
2 knoflooktenen, gehakt
1 kurkuma-worteltje, geschild
2 kilo pastinaak (schoon gewogen)
2 appels, in stukjes
2 tl gemberpoeder
2 liter bouillon
handje gedroogde peterselie

Verwarm de olie in een grote pan en bak de uien in een paar minuten glazig. Doe de knoflook en kurkuma erbij en laat een minuut meebakken. (heb je geen verse kurkuma, gebruik dan een tl. kurkumapoeder). Zet het gas hoog en doe de pastinaak er in delen bij. Bak alles circa 5 minuten, al roerend. Schep er de appelstukjes en gemberpoeder door. Doe de bouillon erbij. Breng alles aan de kook en laat het een half uur zacht koken. Pureer de soep (ik zet de staafmixer in de pan). Voeg de peterselie toe. Dit kan natuurlijk ook verse peterselie zijn, maar die had ik niet in huis. Dan gaat gedroogde ook prima.

De soep is heel dik, fluweelzacht en smaakt zoooo lekker.

We aten de soep met versgebakken brood. Op het bord raspten we er nog wat nootmuskaat over. Om het compleet te maken, had ik er een groene salade bij.

verse kurkuma-wortel

geschilde kurkumawortel

Ik had ook een paar kilo blauwe bessen gekregen. Allemaal in bakjes van 125 gram. Jammer toch, die plastic berg! De bessen waren te rijp om nog te verkopen: er zat hier en daar een beschimmeld exemplaar tussen. Geen enkel probleem, om die bessen even na te lopen! Ik spoelde de bessen goed schoon in mijn grote vergiet en hield 4,5 kilo over. Daar maakte ik jam van. En nu ik toch bezig was, haalde ik meteen nog een zak blauwe bessen uit de vriezer en kookte daar saus van. De jam is voor in de webshop, de saus houd ik zelf. Zo lekker!

Er werd ook nog brood gebakken. Drie Moerman-broden en drie gewone, bruine broden. Op de Moermanbroden deed ik muesli. De bruine broden hield ik ´kaal´.

Als laatste stond er nog een cake uit de Wonderpan op m´n wensenlijst. Die kwam er ook :-).

Al met al heb ik zo´n beetje van 9.00 uur tot 14.30 in de keuken gewerkt. Intussen was het toch droog geworden en hing ik snel nog een was buiten te drogen.

Na half drie was het tijd om de webshop-bestellingen klaar te gaan maken. Het lukte me, om om kwart voor 5 met m´n hele handel naar het postkantoor te rijden. Mooi op tijd. Bovendien had ik daarna een makkie met eten koken. De soep stond klaar, het brood was vers gebakken en nog warm, de salade snel in elkaar geflanst. Dat was fijn, na zo´n productief dagje ;-).

Boekendoos en Vriendinnendag

Over twee projectjes zou ik nog schrijven. Projectjes, waar we met de halve familie aan werkten. Familie-projectjes dus :-).

Eerst iets over het project ´Boekendoos´.

Een paar weken geleden stond er een bijzondere opdracht in Henk (groep 8) z´n agenda. Hij moest een ´boekendoos´ gaan maken. Dat fenomeen was mij niet onbekend, want Maria heeft ook al eens zo´n doos moeten maken. Het gaat zo: je moet een boek lezen en daar een uittreksel van maken, compleet met informatie over de hoofdperso(o)n(en), tijd, plaats enzo. Dan moet je 5 tot 10 voorwerpen verzamelen, die in het boek voorkomen en een belangrijke rol spelen in het verhaal. Die voorwerpen stop je in een schoenendoos en je doet er een briefje aan, waarop je aan de ene kant schrijft waar dat voorwerp in het verhaal voorkomt (vindplaats en citaat) en aan de andere kant de reden waarom je dit voorwerp hebt gekozen. De doos moet aan de buitenkant versierd worden met plaatjes/tekeningen over het onderwerp van het boek. En als laatste moet er een duidelijke kopie van de kaft van het boek bovenop de doos geplakt worden. Al met al een hele opdracht voor een kind uit groep 8. En hoewel het echt Henk z´n opdracht was, werd het vanzelf een familie-projectje. Om te beginnen heb ik het boek voor Henk voorgelezen. Henk leest namelijk zeer traag (waarschijnlijk is hij dyslectisch, zoals meerdere kinderen uit ons gezin) en het gekozen boek is behoorlijk dik:

Aardappels met lawaaisaus door Miek Dorresteijn

Na ieder voorgelezen hoofdstuk maakte Henk een samenvatting van een paar regels, zodat hij aan het eind een prachtig uittreksel had.

Het boek gaat over het leven van griendwerkers in de Biesbosch rond 1935. Als voorwerpen koos Henk (vanzelfsprekend zou ik zeggen) allereerst een pan met aardappels (titel). Dat pannetje kwam ik tegen in het keukentje van een nichtje bij wie ik op een verjaardagsfeestje was. De aardappeltjes had ik op voorraad.
Op een ander feestje zag ik tussen een hoop kinderspeelgoed ineens een prachtige muis-knuffel liggen. Die kon uitstekend fungeren als rat in de boekendoos. In het boek komen namelijk regelmatig passages over ratten voor. Het derde voorwerp moest een bootje worden. Alles in de Biesbosch ging (gaat) over het water. Het waren simpele bootjes waar die griendwerkers in voeren. Roeibootjes met een huif. We hadden in het Bieschboscentrum in boeken met oude foto´s gesnuffeld, zodat we precies wisten  hoe zo´n bootje eruit zag. Maria knutselde het bootje en bracht Henk op het idee om de binnenkant van de doos groen te verven.

Het vierde voorwerp was een hakbijl: gereedschap van de griendwerkers. Maria had nog wel zo´n bijl van het boswachtershuis van Playmobil. Kijk, dat was snel klaar :-). Als vijfde voorwerp bedachten we een bos takken. De jongen, over wie het boek gaat, moest wekenlang zware bossen takken sjouwen. Dat was zijn eerste klus als griendwerker. De dode bessenstruik uit de voortuin had daarvoor perfecte takken. We bonden er een stuk raffia om en het was net echt.

Henk mocht op school een kleurenkopie maken van de kaft van zijn boek, zodat de bovenkant van de doos ook snel netjes was. Voor de buitenkant van de doos hadden we in het Biesboschcentrum folders meegenomen. Henk knipte er plaatjes uit, die hij op de doos plakte. Het leuke was, dat er in het centrum ook een plattegrond van de Biesbosch in het folderrek stak. Op die plattegrond zie je precies het stuk Biesbosch, waar het (echt gebeurde) verhaal zich afspeelt. Leuk om ook op de doos de plakken.

Als laatste heeft ook Willem nog aan het project gewerkt. Hij heeft ervoor gezorgd dat alle tekst, die aan de voorwerpen bevestigd moest worden, precies op maat uitgeprint werd. Zo kon Henk die tekstbriefjes op kartonnetjes plakken en aan de voorwerpen vastmaken.
Maandag ging Henk supertrots met z´n boekendoos naar school. Zíjn boekendoos. Maar intussen was het ook ónze boekendoos ;-). Weer een familie-projectje verder.

Een ander project was de Terdege Vriendinnendag. Dat was vorige week zaterdag. Een tijdje geleden werd me gevraagd, of ik ook een steentje wilde bijdragen aan de Terdege Vriendinnendag en daar een workshop wilde verzorgen. Maar, werd er meteen bij gezegd, je hebt géén keuken tot je beschikking. Ok. Nou ja, tot nu toe gaf ik workshops brood bakken. Dat wordt erg lastig zonder keuken. Dus bedacht ik iets anders: Verzorgingsproducten uit eigen keuken. We zouden tandpasta, zalf en deodorant gaan maken. Iets wat ook wel zónder keuken kan. De mensen van Terdege waren enthousiast en een poosje later kreeg ik door, dat er 28 mensen aan de workshop zouden deelnemen. Tegelijkertijd zou er in de pauze van deze dag een soort marktje zijn, waar ik een tafel zou krijgen om wat spullen uit de webshop te verkopen. Goed plan.

Twee weken geleden moest ´ineens´ alles voorbereid worden. Alle ideeën, die al die tijd door mijn hoofd spookten, moesten uitgevoerd worden. Ik schreef handleidingen voor het maken van tandpasta, zalf en deodorant en Willem zorgde dat mijn tekst keurig opgemaakt werd. Daar ben ik helemaal niet goed in en Willem wel. De handleidingen werden meteen uitgeprint. Die lagen vast klaar.

Ik had etiketten besteld om op de verschillende potjes te plakken. Ook die etiketten moesten opgemaakt worden met tekst en een logo. Nog een werkje voor Willem :-).

Er moesten allerlei materialen ingekocht worden voor de workshop. Kookplaatjes, placemats, schaaltjes, bakjes, gardertjes, lepels enzovoorts. Maria en ik shopten er een hele ochtend voor bij de Makro en bij Ikea. Ik was in geen jaren bij Ikea geweest en eigenlijk vonden we het best leuk! En natuurlijk hebben we er gezellig een bakkie koffie gedronken!

Op vrijdag pakten Maaike en ik alles in, waarvan we dachten, dat het leuk zou zijn voor op onze verkooptafel. Ook dat was nog wel even een klus.

Tenslotte reden Maaike en ik zaterdagochtend om 9 uur weg naar Apeldoorn. Maaike heeft me de hele dag geassisteerd. Alléén zou ik het nooit gered hebben. Het was al met al dan ook weer typisch een familie-project geworden :-).

In Apeldoorn maakten Maaike en ik eerst de workshopruimte helemaal klaar.

Dat was op de tweede verdieping.

Daarna sjeesden we naar de begane grond, waar in de Newsroom onze verkooptafel klaargemaakt moest worden. Ren, hijg, sjouw, puf.

Ook dat kwam in orde.

Iemand van Terdege kwam vertellen, dat wij samen met de deelnemers aan de vriendinnendag mochten lunchen, zodat we hier en daar ook met mensen een praatje konden maken. Leuk! We gingen eens kijken waar die lunchruimte was. We keken onze ogen uit. Zowel op de begane grond als op de eerste verdieping was een enorm buffet aangericht. De mensen van de catering waren nog hard bezig om er de laatste hand aan te leggen. Omdat wij toch verder helemaal klaar waren, vroegen we, of we misschien ergens bij konden helpen. Zo stonden we ineens lepeltjes in glaasjes te steken en stekertjes te beschrijven :-).

Onze lunch was overheerlijk, maar wel met een beetje haast. Want ná de lunch hadden de vrouwen vrije tijd en kon er geshopt worden. We haastten ons dus naar onze verkooptafel. Het was allemaal erg gezellig, heel druk, veel praten, veel ontmoetingen. Aan het eind van de pauze lieten we de tafel zomaar achter en renden naar de tweede verdieping. Daar zaten alle deelnemers aan de workshop al aan de tafels op me te wachten. Even omschakelen van winkelmevrouw naar juffrouw en daar gingen we aan de slag. In vijf kwartier maakten de dames elk drie producten. Steeds als er één product af was, wisselden ze van tafel, om een volgend product te maken. Het was best spannend, of het allemaal zou gaan, zoals ik het in mijn hoofd had. Of het zou lukken in die 5 kwartier. Ja! Of er van alles genoeg was. Bijna! Uiteindelijk kwam ik 6 eetlepels kokosolie tekort ;-). De dames regelden dat heel soepeltjes onderling. Twee vriendinnen maakten gewoon sámen één zalf. En twee dames namen alle ingrediënten, behalve de kokosolie, mee naar huis om thuis hun tandpasta af te maken. Prachtig hoe ontspannen en spontaan dat allemaal ging.

De dames gingen met hun zelfgemaakte producten naar de zaal om de dag af te sluiten en Maaike en ik gingen met de bende aan de slag. Eerst die workshopruimte weer netjes maken. Alle vieze rommel inpakken, kookplaatjes terug in de dozen, kommen water leeg gieten enzovoorts. Daarna naar beneden om onze verkooptafel leeg te ruimen.

Toen we eindelijk rond vier uur onze auto weer volgeladen hadden en de terugweg aanvaardden, waren we moe, maar zeer voldaan. Wat ons betreft: een heel geslaagd project, waar we met plezier aan terugdenken.