Wie weet, hoe een koe een haas vangt ;-)

Even een berichtje tussendoor met een vraag. Alles in het kader van: wie weet, hoe een koe een haas vangt.....


Onze Jan zit in VWO-5, profiel: N&T.
Hij zoekt voor week 8 nog een stageplaats voor de beroepsstage. Samen met Jan hebben we al van alles geprobeerd, maar nog steeds niets gevonden. Het komt misschien ook wel een beetje, doordat Jan de lat voor zichzelf nogal hoog legt. Hij wil koste wat het kost een succes van die stageweek maken, zodat het hem gaat helpen bij zijn studie-/beroepskeuze.

Wie weet iets, of kent iemand, die Jan kan helpen?

Jan z´n lievelingsvak is Wiskunde. Hij heeft dan ook WiskundeB en WiskundeD in zijn vakkenpakket. Biologie, natuur- en scheikunde doet hij ook graag.

Jan wil graag iets medisch/technische gaan studeren en zoekt in die richting een stageplaats. Bijvoorbeeld in een ziekenhuis, een laboratorium, een apotheek of iets in die richting. Wat ook zijn interesse heeft: het milieu en landbouw. Zijn interessegebied is dus groot. Je zou zeggen, dat het dan toch wel moet lukken om hem een week zinvol bezig te laten zijn. Misschien kan hij behulpzaam zijn bij een onderzoeksproject?

Wij wonen in Bleskensgraaf, maar het is geen enkel probleem als de stageplaat hier ver(der) vandaan is. Dan vindt hij in de buurt vast wel onderdak voor die week.

Wie weet iets? Wie helpt? Stuur Jan een mailtje en hij stuurt je graag zijn CV.

Mail: luijk.jan@gmail.com

Zoals het klokje thuis tikt...

Vandaag was het eindelijk een gewone dag. Geen feestdag, geen verplichtingen, geen bijzonderheden, geen werk aan het oude huis, geen spullen meer te verhuizen. Heerlijk! Ik kon me helemaal concentreren op het nóg meer thuis maken van ons huis.

Ik begon de dag met het afhalen van ons bed. Sinds de verhuizing piepte en kraakte het verschrikkelijk. Ik besloot het zaakje eens te inspecteren. De oorzaak van het piepen en kraken was snel gevonden: de imbussen die het bedframe bij elkaar houden, waren niet goed aangedraaid. Willem kwam al met een setje imbussleutels aanzetten en toen was die ergernis snel geëlimineerd. De lakens gingen meteen de wasmachine in. Vanavond stap ik lekker in een ´stil´ bed met schoon beddengoed :-).

Op naar de volgende klus: ik wilde een kast in de technische ruimte plaatsen, waarop ik de frituurpan en de broodbakmachines kon zetten. De kast stond in ons oude huis in de garage. Omdat hij hier op z´n kant langs een muur stond, zag ik dat het geen overbodige luxe was om de onderkant eens een sopje te geven. Ik poetste de kast aan alle kanten. Daarna maakte ik samen met Maria de plek waar de kast moest komen schoon. Een schone kast op een schone plek. Dat is fijn! We installeerden de frituurpan en snorden de broodbakmachines op. In de kast zette ik broodbak-ingrediënten: meel, bloem, gist, zaden, pitten enzovoorts. Alles bij elkaar, dat werkt het gemakkelijkst.

Ik besloot meteen samen met Maria en Jan de wasmachine een kwartslag te draaien. Dat kwam nu beter uit. Naast de wasmachine was dan precies plaats voor de wasmanden. Ziezo!

Nu  moest alleen nog de vloer schoon geborsteld worden. Een werkje, waarvoor ik even op mijn knieën moest. Er moet nog speciale coating op de vloer. Nu deze er nog niet op zit, is de vloer enigszins poreus en trekt het vuil erin. Maar een stevig borsteltje met heet water en een lepel natriumpercarbonaat deed wonderen. Het was alles bij elkaar een beste klus, maar morgen kan er friet én brood gebakken worden :-).

Ik deed nog even wat snel-effect klusjes: de orchideeën, die ik gisteren voor mijn verjaardag kreeg, plantte ik in mijn hoge, zwarte potten en zette ik in het erkerraam. Nu ziet het er meteen wat minder vissenkom-achtig uit :-). In het zijraam kwam de Delfsblauwe apothekerspot, die ik ooit van mijn tante kreeg. Samen met de leuke vogel-decoratie, die ik ook gisteren voor m´n verjaardag kreeg. Gezellig hoor.

Vanmiddag, na de lunch, ben ik begonnen met het inrichten van m´n noodshop. Omdat er in het shop-gedeelte nog gestuct en geverfd moet worden, heb ik besloten om de shop tijdelijk in een slaapkamer op te bouwen.

Koos hielp met het in elkaar zetten van de stellingen en Maria en Henk hielpen met vullen. Toch handig, al die kinderen die vakantie hebben ;-).

Aan het einde van de middag stond ongeveer 2/3 van de voorraad in de schappen. Ik vond het lastig om te stoppen. Al dat werk, wat ik overal zie liggen, zorgt voor onrust in mijn hoofd. Ik moet er mijn best voor doen om niet te kijken, naar alles wat nog móet, maar naar alles wat gedaan is.

En er is vandaag héél véél gedaan. Hans, Pieter en Lasslo waren de hele dag buiten bezig. De dag begon met het op de (tijdelijke) plaats zetten van de bijenkasten. Die stonden sinds Nieuwjaarsdag naast ons huis, maar moesten naar de rand van de tuin verplaatst worden. Omdat er vandaag een temperatuur van 10 graden was voorspeld, moesten de kasten echt nú op hun plaats, zodat de bijen konden vliegen.

Daarna hebben de mannen de hele oprit afgemaakt. Af en toe in de stromende regen. Maar de bikkels gingen gewoon door.

Morgen staat het bestraten van de parkeerplaatsen voor ons huis op het programma en dan zit Hans z´n werkvakantie erop ;-). De rest van de tuin zal in een trager tempo gaan. Maar dat is niet erg. Het belangrijkste is, dat we onze auto´s nu veilig kunnen parkeren en ook zonder de buren tot last te zijn.

Ook vanavond werd er geklust. Willem en Hans hebben samen de klok opgehangen. Zeker niet onbelangrijk! Zoals het klokje THUIS tikt, tikt het nergens.

Voor vandaag is het genoeg geweest. Hopelijk lukt het morgen ook weer om een stukje te vorderen. Plannen genoeg in elk geval.

De overdracht en mijn verjaardag

Vandaag ben ik jarig. Maar er was geen gelegenheid voor ontbijt op bed of iets van dien aard :-). Ons oude huis moest vandaag opgeleverd worden. En daar moest nog eventjes hard voor gewerkt worden! Gisterenmiddag hebben we de bijen verhuisd. Het was eigenlijk de bedoeling om dat op Oudejaarsdag te doen. Maar juist toen we dat ´s middags wilden gaan doen, scheen even de zon en waren de bijen gaan vliegen. Dan kun je natuurlijk niet de kasten weghalen. Daarvoor moeten alle bijen ´thuis´ zijn. Dat is als het kouder dan 9 graden is (dan vliegen ze niet), óf ´s avonds laat/´s morgens vroeg. In de avond was geen optie, want we hadden de ouderjaarsavondkerkdienst. Dus besloten we de verhuizing te verzetten naar Nieuwjaarsdag in de middag. Ook stonden er nog twee oude kasten in de schuur, die weg moesten. Gelukkig kon Jaap, de vriend van Maaike, nog weer een keer assisteren met de bedrijfsbus en werd ook die allerlaatste rit met alle bereidwilligheid georganiseerd.

Vanmorgen ben ik samen met Maaike en Maria al bijtijds naar de Karper gereden om het allerlaatste schoonmaakwerk te doen. We moesten nog een halve keuken soppen, de trappen schoonmaken (die door het verhuizen van de bijen weer vuil gelopen waren), het balkon vegen, de schuur en het houthok aanvegen, de garage bezemschoon maken, één toilet reinigen en de vloer op de benedenverdieping moppen.

Terwijl we hard aan het poetsen waren, kregen we nog even bezoek....

Het was nog best even stevig aanpoten. Maar om kwart over 10 was alles klaar en reden Maaike en Maria vast terug naar huis. Ik bleef achter in afwachting van de makelaar en de kopers, om samen het inspectierondje, voorafgaand aan de overdracht, te lopen.

Stipt om half 11 stonden ze op de stoep. We liepen het rondje en gelukkig was het allemaal naar volle tevredenheid. De kopers waren blij dat alles zo lekker schoon was. Dat is altijd fijn om te horen. Ik was vooral heel blij, toen ik voor het laatst deur achter me dichttrok en de straat uit reed. Nu kan ik me verder fijn gaan concentreren op het gezellig en bewoonbaar maken van ons nieuwe thuis! Voor de daadwerkelijke overdracht hadden we de notaris gemachtigd. Onze taak zat er wat dit betreft op.

De rest van de dag mocht ik gaan genieten van éven géén werk en géén moeten. Er wachtte een leuk programma.

Eerst kwamen mijn broer, zussen, schoonzussen en zwagers bij ons op de koffie. Gezellig! Terwijl Willem een rondleiding gaf, zorgde ik voor koffie en wat lekkers. We gaan op mijn verjaardag altijd met z´n achten uit eten om elkaar meteen een Gelukkig Nieuwjaar te wensen en bij te praten. Dit jaar hadden we een wat uitgebreider programma. Na de koffie bij ons op Bles, reden we in twee auto´s naar Genemuiden. Daar gingen we op bezoek bij goede vrienden van mijn ouders. Zij waren in december 50 jaar getrouwd en ze zijn ook pas verhuisd. Een mooi moment om bij deze hartelijke mensen op bezoek te gaan!

Wat was het leuk en gezellig! Wat hebben we enorm veel herinneringen op zitten halen! Echt heel bijzonder. Voor we het wisten was het tijd om weer op te stappen.

We hadden een tafel besproken bij van der Valk in Vianen. En daar streken we dus neer voor ons traditionele brussen-etentje aan het begin van het nieuwe jaar.

Nu zijn we weer veilig thuis en ben ik moe. Gaaaaaaap. Ik ga bijtijds naar bed. Ik word al best een ouwe taart ;-).

Ons nieuwe THUIS!

Vorige week dinsdag zijn we verhuisd. Van Alblasserdam naar Bleskensgraaf. Van een modern nieuwbouwhuis, naar het voorste gedeelte van een oude boerderij.

Om 7 uur stond iedereen in de startblokken. Hans mocht van zijn baas een 6 meter lange aanhangwagen lenen. En de vriend van Maaike kwam met een grote bedrijfsbus. Ook een vriend van Hans kwam met een bedrijfsbus. We hadden op maandagavond al een lading klaargezet. Klokslag 7 uur reed dan ook de eerste bus met aanhanger weg. We troffen het niet met het weer. Het regende behoorlijk. En omdat in Bles de tuin nog op de schop lag, was het daar één grote modderpoel. Maar ja. We zaten in de trein en moesten verder.

Een grote ploeg was in Alblasserdam bezig om alles in de bussen en op de aanhangwagen te tillen en van alles uit elkaar te schroeven enzo. In Bleskensgraaf waren er enkele sterke mannen die steeds zorgden dat alles snel werd uitgeladen. Willem was daar om aanwijzingen te geven waar de meubels geplaatst moesten worden. De rest van de lading werd in de schuur en in het shopgedeelte neergezet en zouden we later op z´n plaats zetten. Het streven was om om 13.00 uur alles over te hebben en in Bleskensgraaf met z´n allen te lunchen. Dat lukte! Om 13.12 zaten we met 15 man aan de lunch, die mijn zus en zwager voor ons hadden klaargemaakt. Hè, hè! Even uitpuffen. Wat een klus, wat een klus. Om 9.00 uur hoorde ik al iemand zeggen, dat het leek alsof er een hele dag om was...

Afscheid nemen van ´onze´ poes,
die onze poes niet was...

De stapelbedden moesten
worden gedemonteerd

Kamer na kamer kwam leeg

Ff een koffierondje

De grote aanhangwagen.

Ook Maaikes klein autootje moest vol

In de bus paste wel even wat méér :-)

En ook in de bus van Hans z´n viend
kon nog lekker wat weggestouwd worden

Uitpuffen in Bleskensgraaf
aan een luxe lunch!
De gezichten staan hier niet zo blij.
Maar dat waren we echt wel!
Het was alleen heel kkkkkkoud.
En we waren moe en nat.

´s Middags zijn we de hele middag bezig geweest met bedden en kasten in elkaar zetten en zoveel mogelijk dozen uitpakken. Het doel was, dat we ´s avonds in elk geval konden eten en slapen. En de volgende dag was het Kerstfeest. Dan wilden we in elk geval in alle rust naar de kerk kunnen. Ik had dus ´s morgens vroeg om 5 uur als eerste alle witte overhemden voor de mannen gestreken en alle kerkkleding hing bij elkaar aan een in de haast gekocht demontabel kledingrekje. Dat gaf rust.

Er was ´s middags nóg een projectje: Maria en haar vriend zouden in Dordrecht bij het asiel onze nieuwe poes gaan ophalen! Het was een hele belevenis. De poes, die Arie heet, liet zich echt niet zomaar in een mandje zetten. De mevrouw van het asiel had uit voorzorg dikke handschoenen aangetrokken, maar kreeg het niet voor elkaar. Er werd iemand bij gehaald, die het tenslotte wèl voor elkaar kreeg. Daar zat Arie in z´n reismandje. Er werd nog snel een foto gemaakt bij de balie.

En zo kwam Arie in ons leven. Heel bang was hij! Hij poepte onderweg in de reismand. Bah!! Maar we hebben hem bang en vies in ons hart gesloten. Ik was al maanden verliefd op juist déze poes. Ik wilde hem zo graag. Het leek erop, dat hij aan mijn neus voorbij ging. Want de vorige week had iemand hem geadopteerd, maar na een dag gelukkig weer terug gebracht, omdat ´hij uithaalde´. Nu hadden we hem alsnog!

Natuurlijk waren wij er ook op bedacht, dat hij zou uithalen en dat hij misschien best onhandelbaar zou zijn. Maar we hadden er alle vertrouwen in, dat het goed zou komen. En nu, na een week, kunnen we al zeggen, dat dat voor 100 procent gelukt is! Arie is zooooooo lief!!! Hij haalt helemáál niet uit! Komt juist naar je toe om aangehaald te worden. Ligt bij Maria of bij ons op bed te slapen, bovenop z´n mensen :-). De poeperij is weer normaal. Het is alsof hij altijd bij ons was! We moeten alleen opletten, dat hij (ze is een zij, maar we zeggen hij) niet naar buiten glipt. Hij moet 6 tot 10 weken binnen blijven om te wennen.

´s Avonds zaten we met een hele tafel vol mensen aan de erwtensoep, die mijn nicht (die ook hier op Bles woont) voor ons had gekookt.

En ´s avonds ons eerste echte bakkie koffie!

Het was een heel lange, intensieve, onvergetelijke dag geweest.

Deze eerste week is omgevlogen. We zijn al helemaal gewend, maar nog lang niet op rust. Het is nog enigszins kamperen. We hebben gelukkig wel warm water (en dus een warme douche), maar we hebben boven geen verwarming. En aangezien de dakisolatie ook nog maar op het halve dak zit, is het echt heel, heel, heel koud! De kinderen slapen onder twee dekbedden en nemen kruiken mee naar bed. Zolang je in bed blijft is dat prima. Maar je durft bijna je bed niet uit van de kou ;-).
Ook is het shopgedeelte en de privé-zolder nog niet klaar en kunnen dus ook niet ingericht worden. Dat betekent dat steeds alles tijdelijk een plekje krijgt en nog minstens twee keer door onze handen moet. En buiten is er onder aanvoering van Hans een monsterklus gaande om het erf af te krijgen. De boel was enorm verzakt. De weg was plus 70 en het diepste punt van de tuin min 30. Daar zijn dus heel wat wagens puin en grond en zand op gestort.

Elke dag is Hans bezig. Hij wordt geholpen door een collega en een vriend en door de gaande en komende man. Zaterdag waren ze met zes man bezig!

Vrijdag zijn onze lieve vrienden Ellen en Marco uit Zwitersland overgekomen. Die lieverds maken er gewoon een werkvakantie van!! Echt helemaal te gek, hoor.

Zaterdag zijn ze mee gegaan naar de Karper. Daar moest nog van alles ontmanteld en schoongemaakt worden. Willem en Marco haalden het steigerhouten buro en de steigerhouten kast uit elkaar, de klok van de muur en dat soort dingen. De vrouwen hielden zich bezig met soppen en stofzuigen en poetsen. We kwamen een heel eind. Er ging gewoon ook weer een hele vracht richting Bles. Alleen alles van de shop en de inhoud van de schuur bleef nog achter. Dat wachtte op deze week.

En daar zijn we dus gisteren de hele dag mee in de weer geweest. Ongelofelijk hoeveel er uit die shop van mij kwam! We hebben 56 grote dozen en kratten ingepakt. Daarnaast nog tig kruidenemmers,

alle volle dozen voorraad en balen meel en zaden, al het verpakkingsmateriaal, al het workshop- en fairmateriaal. Pfff.....

Vandaag moet er nog één flinke vracht gehaald worden. Maar dat is dan echt het laatste. Ook deze dag zijn we nog volop aan het verhuizen dus. Ik hoop, dat ik vanmiddag om een uur of vier daar de deur achter me dicht kan trekken en dat het schoon is. Het is en blijft jammer, dat we steeds van 7 januari waren uitgegaan voor de overdracht en dat dat op het laatste moment 2 januari  bleek te zijn.  Dit gehaast en gevlieg is echt he-le-maal niet leuk :-(. Ik baal er nog altijd van. Het is afraffelen en het geeft stress.

Daarom proberen we wel extra te genieten hier in Bles. Het wonen op zo´n klein dorp is een verademing. Zo lief, als je buren dan een schaal oliebollen komen aanreiken. En zo attent als je het kerkblaadje van de plaatselijke gemeente persoonlijk bezorgd krijgt. Dat is nu echt een warm welkom.

Het is ook zo mooi hier in de polder!

Ik kijk er erg naar uit om het gehaast en gestress achter me te laten en me echt te settelen! Maar voordat echt alles een vaste plaats heeft, zijn we wel een paar maanden verder, schat ik zo....

Morgen...

Morgen is het de dag van de verhuizing! We tellen nu bijna in uren :-). Het huis is bewoonbaar. Vandaag worden de laatste klappen erop gegeven. De vloer op de benedenverdieping wordt gelegd en de trappen naar de 1e en 2e verdieping in het shopgedeelte worden geplaatst. Via die trappen kunnen we ook op de eerste verdieping van het woongedeelte komen. Dat is handig, want de trap in het woongedeelte is heel laag en heel smal en daar past niet veel door. De bedden, matrassen, kasten enzo kunnen we dan via de nieuwe trap in de shop naar de slaapkamers brengen.

Niet alles is op tijd af. Maar daar hadden we wel mee gerekend. Het valt echter allemaal nog reuze mee. Zo is de badkamer nog niet klaar, maar we hebben een tweede douche. Het wordt misschien af en toe een beetje dringen, met z´n achter. Zeker omdat in die doucheruimte ook het enige toilet is, wat aangesloten is. Wat nog wel een dingetje is: het is de vraag, of het warme water nog vòòr morgenmiddag aangesloten is. Lukt dat niet, dan kunnen we voorlopig alleen maar koud douchen. Brr. Ik hoop maar dat dat nog op tijd lukt :-)).
Verder moet er nog best veel in het shopgedeelte gebeuren. Maar dat wordt allemaal pas ná de kerstvakantie opgepakt en dat is prima.

Wat wel een lelijke streep door de planning is, is dat we niet 7 januari maar 2 januari hier uit de Karper weg moeten zijn. Dat bleek een heel vervelend misverstand te zijn. Toen wij het voorlopig koopcontract in onze mailbox kregen, stond daar als overdrachtsdatum 8 januari op. In augustus, één uur voordat we op vakantie gingen, hebben Willem en ik op een hol en een draf het koopcontract ondertekend. Je moet dan tig keer je handtekening en tig keer je paraaf zetten. Er is ons toen bij de makelaar niet gezegd, dat de overdrachtsdatum veranderd was en ik had dat ook bij het tekenen niet gezien. Ná onze vakantie ging ik mijn agenda invullen en heb toen ook even voor de zekerheid het inmiddels getekende koopcontract in mijn mailbox opgezocht, om er zeker van te zijn, dat ik de goede overdrachtsdatum in mijn hoofd had. Ik zag toen, dat de oorspronkelijke datum (met pen) gewijzigd was. Het koopcontract zat op z´n kop in mijn mailbox en ik las 7 januari:

Pas vorige week maandag bleek, dat dit niet een zeven is, maar een doorgehaalde 8, waar een 2 boven gezet is. Twee januari dus.
Man, man! Ik ben echt niet snel in de stress. Maar nu even wel! Zeven januari was eigenlijk al gekkenwerk. Ik zag het écht niet zitten, dat de overdracht nòg eerder zou zijn....

De makelaar kon wel begrijpen, dat wij daar een 7 hadden gelezen en ging ´iets regelen´. Ze kon niet beloven, dat het 7 januari zou worden, maar wellicht dat het wel ná 2 januari kon.

Dinsdag werden we teruggebeld. Het kon niet. De notaris kon het niet veranderen en de mensen, die ons huis hebben gekocht, hadden ook al allerlei afspraken met installateurs enzo. Bovendien vond ze, dat wij voldoende waren geïnformeerd en hadden zíj het nooit over 7 januari gehad. Dat laatste schoot me behoorlijk in het verkeerde keelgat....

Afijn. Lang verhaal kort. Wij konden op onze kop gaan staan, maar het werd níet veranderd en dus moeten we het er maar mee doen. Op 2 januari hoop ik jarig te zijn en wij hadden met mijn brussen voor die middag al wat afgesproken. Dat wilde ik er echt niet voor gaan verzetten. En dus gaan wij straks naar de notaris om een volmacht af te geven en wordt het passeren van de koopacte zonder ons gedaan. Ik had het liever allemaal anders gezien. Maar het is niet anders.

Ons nieuwe huis wordt al steeds meer ons thuis. Dat is ook wel, omdat het hele gezin eraan meewerkt. Het is echt een project van ons allemaal. Zonder de inzet en de kunde van onze kinderen, hadden we dit nooit kunnen doen!

Hier nog wat plaatjes van afgelopen zaterdag. Hans is de tuin op de schop aan het nemen. Zaterdag hielpen Wim en Leendert graag een handje mee. Wat een klus!

Binnen werd er vooral heel veel gepoetst. Donderdag was ik samen met mijn vriendin al bezig geweest. Toen deden we het trappenhuis en Maria´s kamertje.

Zaterdag heeft Maaike haar eigen kamertje en de douche schoongemaakt en met z´n allen hebben we de jongenskamer helemaal leeggehaald en schoongemaakt. Het is een enorme kamer en hij stond nog helemaal vol met klusspullen, een eiken vloer, een half in elkaar gezette kastenwand en isolatiemateriaal. Nu is de kamer klaar om ingericht te worden.

Vorige week is ook de keuken gezet.

En de binnendeuren werden keurig gespoten.

Vrijdag is de hele vloer van de benedenverdieping geëgaliseerd. Daarvoor moest alles uiteraard helemaal leeggeruimd zijn en moest er overal goed gestofzuigd zijn. Die taak heeft Dirk op zich genomen. Hij is dan ook onze stofzuigert :-)). Toen hij nog thuis woonden was stofzuigen zijn vaste taak na het avondeten. Kijk, altijd handig om je kinders zoiets goed aan te leren :-).

En passant adopteerden we een poes uit het asiel, waar we al twee maanden verliefd op waren! Het asiel reserveert echter maar twee dagen en wij konden de poes dus niet alvast reserveren. Elke dag keken we, of ze er nog was. Op een dag zagen we, dat ze gereserveerd was....Ah, wat jammer! Een paar dagen later, zagen we ineens, dat de reservering er weer afgehaald was. Yes! Weer keken we elke dag, of Arie (zo heet ze) er nog was. Een week of twee geleden mailde Maria, of Arie nog beschikbaar was en of we konden komen kijken. Helaas kreeg ze toen een mailtje terug, dat Arie juist was geadopteerd en dat ze die avond opgehaald zou worden. Huil, huil! Maar wat denk je? Vorige week zal ik ineens Arie weer ´in de aanbieding´. Ik mailde naar het asiel. En ja hoor, Arie was na een dag weer door z´n nieuwe baasje teruggebracht. Ze was wéér beschikbaar. Vrijdagmiddag zijn we gaan kijken. Arie is een kat met gebruiksaanwijzing. Ze is gestresst en bazig en haalt uit. Maar wij houden wel van zo´n uitdaging. Morgenmiddag mogen we haar gaan ophalen! En van Martine van Min of meer heb ik uitgebreid allemaal fijne tips en trucs gekregen. Oh, wat zijn we blij!

Het vergoedt dat wij ´onze´ zwerfkat (die geen zwerfkat bleek) moeten gaan missen. Sinds wij weten, dat hij een baasje heeft en wij alleen maar zijn tweede adres zijn, hebben we hem geen kruimel meer te eten gegeven. Dat was ook de afspraak met zijn baasje. Maar ik had óók gezegd, dat ik hem níet naar buiten zou jagen, als hij naar binnen zou glippen. De kat is hier, ook al krijgt hij dus niets meer te eten, steeds in huis blijven komen. Wij gaan hem heel erg missen! Vorige week heb ik een afscheidsfoto gemaakt.

Zaterdagavond hebben we nog een keer als vanouds met de hele bups frieten gegeten. Echt gezellig zo´n project. Maar ook wel vermoeiend. Ik denk dat we blij zullen zijn als we over zijn!

De laatste loodjes: zwaar maar leuk!

De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst. Maar de laatste loodjes van onze verhuizing/verbouwing zijn daarnaast toch ook wel erg leuk. Al het voorwerk, wat is gedaan, komt nu bij elkaar!

Toen we zaterdagochtend gingen kijken, was het een drukte van belang. Hans was naast het huis bezig om de boel te egaliseren. Vòòr de verkoop was er een strook met een bloemperk aangelegd, zodat duidelijk was, waar de erfscheiding loopt. Dat bloemperk heeft Hans weggehaald, want dat wordt allemaal anders.

Binnen waren er twee schilders hard aan het verven. Het is allemaal krap dag, omdat het stucwerk eerst toch droog (genoeg) moet zijn om het te verven. Wij waren er al vanuit gegaan, dat onze slaapkamer sowieso niet op tijd klaar zou zijn en dat we eerst maar een poosje op een matras op zolder zouden moeten slapen. Maar onze schilder, Erik Zondag, weet het toch zo te plooien, dat het woongedeelte in elk geval klaar zal zijn. Deze week is hij er een paar dagen met drie man. Dat schiet op!

Het stucwerk komt in het woongedeelte ook helemaal af. Alleen de entree en het shop-gedeelte zal dan later gedaan moeten worden. Dat is helemaal niet erg, hoor. Daar weten we wel een mouw aan te passen.

Intussen is Wim aan onze badkamer begonnen. Het is een badkamer, die grenst aan onze slaapkamer. Deze badkamer komt niet op tijd af, maar we hebben boven nog een douche. Helemaal goed dus :-).

We hebben gekozen voor betoncire op de wanden. Geen tegeltjes en dus geen voegen schoon te houden. Wat lijkt me dat fijn!!

Het is wel een klus om dat betoncire aan te brengen. Telkens moet er een laagje aangebracht worden, weer drogen, en dan het volgende laagje. Wim is automonteur, maar kan ook goed klussen. Hij is er echt één met twéé rechterhanden :-). Hij heeft pas bij hemzelf een badkamer met betoncire gemaakt en dat was zó goed gelukt, dat hij het bij ons ook met liefde en plezier wilde doen. We boffen maar!

Voordat Wim met betoncire begon, heeft hij zich er uiteraard goed in verdiept. Hij is daarbij ook enorm goed geholpen door het bedrijf, waar hij de benodigde spullen aanschafte: Boncreations. Ze hebben hem daar alles heel goed uitgelegd en alle tijd genomen om te helpen met het kiezen van de kleur. Alle kleuren, die je maar wilt, kunnen ze leveren! De meneer, die Wim hielp, was duidelijk geen gladde verkoper, maar een man, die praatte vanuit de praktijk. Ook toen Wim voor zijn tweede klus kwam, nam Mike alle tijd. Terecht dus even een lovend reclamestukje op deze blog voor als je ook ideeën had voor betoncire :-).

Willem en ik hebben zelf zaterdag niet geklust. We hadden het druk met inkopen doen. Er moesten nog tegeltjes komen voor onder de houtkachel, tegels voor op de vloer van de badkamer en nog zo het één en ander. Ook met regeldingen is je dag snel gevuld!

Deze week is de laatste hele week voor de verhuizing. Als er even een gaatje is, zijn we aan het inpakken. De weckpotten zijn intussen ook uitgezocht. Er mocht wel het één en ander weg. Wat mee gaat, hebben we schoongemaakt en ingepakt. Steeds maken we een kast of een plank leeg.

Gisteren haalden Maria en ik de meterkast leeg. Onvoorstelbaar wat er van een paar planken aan rommeltjes kan komen! De schoenpoetsspullen, de stofdoekenmand, stofzuigerhulpstukken, lampen, kammen/borstels/haarspeldjes, vliegenmeppers, bussen met schoenspray, bellijsten, een voorraad batterijen enzovoorts enzovoorts. Dan ben je zomaar een uur bezig met één zo´n onnozele kast. Pfff.

Ook de gewone dingen gaan door. Zo zit ik nu weer in de wachtkamer van het Sophia voor Maria. Helaas heeft Maria een forse terugval in haar ziekte (anorexia nervosa), waar ook de nodige energie in gaat zitten. Gisterenavond was er de kerstvertelling in de kerk. Vanavond nog een les Hebreeuws. Morgen hoopt Maria´s vriend jarig te zijn. In de webshop is het goed druk. Alles bij elkaar is het wel veel. Dat is niet erg, zolang het gladjes verloopt. Maar bij onverwachtse kinken in kabels, merk ik, dat ik daar krampachtiger over doe, dan normaal. Zo bleek gisteren plotseling dat de overdracht van ons huis niet meer op 8 januari stond (zoals dat in het voorlopig koopcontract was vermeld), maar dat dat naar 2 januari was verplaatst. Daar kwamen we achter, doordat de makelaar op 2 januari het laatste inspectierondje wilde afspreken. Hè? Error! Op 2 januari zijn we met de webshop nog in ons oude huis. Die wordt pas in de eerste week van januari verhuisd en dat kunnen we écht niet naar voren halen. Pfff. Het komt wel goed. De makelaar gaat ons erover bellen. Maar ik had toch even echt stress.

En zo is er elke dag wel even een storinkje, wat verholpen moet worden. Het blijft spannend dus ;-). Hopelijk blijf ik het tot het laatst léuk spannend vinden.

Vollopen

Ik was van plan, om vandaag mijn voorraad lege weckpotten in te pakken. Maar daar kwam niets van. De dag was om voordat ik er erg in had!

En wat deed ik dan zoal? Nou, niets bijzonders dus! Ik sloeg een gat in de berg met vuile was. Ik waste net zo lang, totdat al mijn wasrekjes vol hingen. Het strijkgoed van gisteren ging onder mijn strijkbout door en alles belandde netjes in de diverse kasten.

Intussen trok Maaike de bovenverdieping glad en poetste de badkamer en de douche. Hè, heerlijk is dat!

Na de koffie ging ik op stap voor mijn wekelijkse ritje naar molen De Driekleur in Rotterdam, voor nieuwe voorraad meel en bakproducten voor in de webshop. Maar voordat ik de snelweg op draaide, reed ik even langs de kringloopwinkel in Papendrecht, om de achterbank van m´n auto leeg te maken. Anders pasten de meelbalen er niet in. Lekker weer een hoop spullen weggedaan :-).

Heen-en-weer naar De Driekleur ging vandaag eens van een leien dakje. Zelfs bij de Irenebrug op Terbregge kon ik lekker doorrijden. Ik was dan ook al vòòr twaalven weer thuis.

Na de lunch kneep ik even 20 minuten mijn ogen dicht en daarna ging ik de webshopbestellingen inpakken. Het is druk, deze week, omdat we dinsdag een nieuwsbrief verstuurden. Maria was intussen ook thuis gekomen en pakte ragoutmix, kaneel, speltmeel en tarwebloem in. Zo kon ik lekker dóórgaan.

Ik was vást van plan, om ná het inpakken van de bestellingen aan het inpakken van de weckpotten te beginnen. Maar steeds als ik dacht, dat ik klaar was, lagen er weer nieuwe pakbonnen. Ik kan me ergere dingen indenken :-)). Al met al was ik gewoon tot half 5 bezig.

Voor vanavond stond er een klusavondje op het programma. Wilma en ik zouden nog één avond gaan dakpannen schrobben. Maar om half 5 kreeg ik een appje, dat dat niet meer nodig was. De pannen lagen inmiddels op het dak! O, wat ben ik daar benieuwd naar! Er waren verder voor ons vanavond geen klusjes op Bles. Aan de ene kant vond ik dat wel jammer. Aan de andere kant was een ´vrije´ avond ook wel een aantrekkelijk vooruitzicht. Kon ik misschien alsnog die weckpotten gaan inpakken. Dacht ik.

Eerst reed ik met Maria naar de post om de bestellingen af te geven.

En Maaike had gevraagd, of ik nog even vlees voor haar werk wilde ophalen bij mijn broer Jan. Dat ging in één moeite door. Daarna was het tijd om te gaan koken. Er moest van alles opgemaakt worden. Het werd dus een beetje een alternatieve maaltijd. Ik had nog een restant groentensoep, die ik opwarmde. Verder maakte ik een grote pan tomaat-paprikasoep. De bouillon daarvoor had ik al klaarstaan. En Maria had alvast de benodigde tomaten en paprika´s in stukjes gesneden en twee uien gesnipperd. Er lagen ook 6 flinke maïskolven, gekookt en wel, klaar in een pan. Ook die warmde ik op. Maria besmeerde oud brood met kruidenboter en ´roosterde´ die in de airfryer. Ik zei het al: een alternatieve maaltijd. Maar we hebben er allemaal heerlijk van gesmuld.

Na het eten was ik even uitgeteld. Inkakmomentje ;-). Dat krijg je, met een ´vrije´ avond in het vooruitzicht. Van die weckpotten kwam natuurlijk niets meer terecht. Ik heb nog wel vast een proefaflevering voor Terdege gemaakt. Een erg lekker toetje, wat hier zomaar om half 10 in de avond zijn weg vond in mondjes die het maar al te graag wilden keuren :-).

Willem heeft het internetverhaal voor Bleskensgraaf rond zitten maken. Dat was nog weer een stunt: we zitten bij Ziggo met ons internet en hadden een tijdje geleden gebeld voor onze aanstaande verhuizing. Omdat we door de webshop afhankelijk zijn van internet, is het uiteraard belangrijk, dat we niet zonder komen te zitten. We hadden daarom afgesproken, dat het in Bleskensgraaf op tijd zou worden aangesloten en dat het hier in Alblasserdam nog tot 7 januari zou doorlopen. Dinsdag kwam de monteur in Bleskensgraaf. Maar die kon onverrichter zake weer gaan. Er loopt geen kabel naar ons huis! De monteur zei meteen al, dat dat weleens lang kon gaan duren en dat het bovendien ook de nodige kosten met zich mee zou brengen. Het leggen van het stuk kabel vanaf de weg naar de woning moet je namelijk zelf betalen. Maar omdat we een zakelijk abonnement hebben, zouden we met prio behandeld worden en we zouden er snel over gebeld worden. Inderdaad kregen we ´s middags al een telefoontje. Maar dat was alleen om ons te melden, dat het tot 14 weken ging duren, voordat die kabel er lag. Dat was balen :-(. Maar intussen heeft Willem zijn licht eens hier en daar opgestoken en kregen we ook veel tips op FB. We hebben ons abonnement bij Ziggo opgezegd en gaan in Bles over op mobiel internet. Dat is sneller, goedkoper en stabiel. Eigenlijk is dat dus uiteindelijk een beter plan, dan wat we eerst hadden. Willem heeft het benodigde apparaat besteld en uitgevogeld wat voor abonnement we nodig hebben enzo. Stapje voor stapje komen we verder.

Vandaag zijn er op Bles ook heel wat stapjes gezet. De metselaar is begonnen met het metselwerk aan de schuur. Gaaf!

En Hans is inmiddels ook vol gas aan de slag gegaan. Hij had nog heel veel vrije dagen staan en kon die gelukkig opnemen. Hij gaat de buitenboel aanpakken. Er moeten de nodige parkeerplaatsen komen. In ons gezin zijn er heel wat auto´s. Willem heeft een auto van de zaak. Ik heb een barrel, waar ik o.a. elke dag mee naar de post rijd. Hans rijdt een wagen van de zaak én heeft zelf een auto. Maaike heeft een klein autootje (nodig om naar haar werk te rijden) en Koos krijgt juist morgen zijn eerste auto (caddy), waar hij straks elke dag mee naar zijn werk hoopt te gaan rijden. Je kunt bij ons huis niet veilig langs de weg parkeren en dus hebben Willem en Hans lang zitten nadenken en tekenen om de best mogelijke oplossing te creëren. De boel is ook erg verzakt en moet dus opgehoogd worden. En dan zit er ook nog een terras en een moestuintje in de planning. Best ambitieus. We zien wel hoe ver we komen. Als in elk geval die parkeerplaatsen er maar zijn. Die hebben topprioriteit.

En net krijgen we een noodkreet van Trijn, die op Rotterdam CS staat en opgehaald wil worden. Er is een aantal treinen uitgevallen en het is niet fijn om zo laat op de avond nog lang te moeten wachten. Nog even een ritje dus :-). Zie je, dat mijn dagen altijd vanzelf vollopen :-)))