dinsdag 16 september 2014

De kop is er weer af

Ziezo. De kop is er weer af. Ik was van plan vandaag eens lekker in huis bezig te zijn. En dat is aardig gelukt. Ik had een prachtig lijstje opgesteld van klusjes die ik vandaag wilde doen. Wat daar op stond?

- de vaat wassen
- drie broden bakken
- twee wassen doen
- een uur strijken
- ramen zemen buiten
- ramen zemen binnen
- naar de markt voor groenten, fruit, lam, hanen en violen
- inkopen opruimen
- plantenbakken bij de voordeur opnieuw beplanten
- bovenverdieping opruimen
- beneden stofzuigen en voor het zicht stoffen
- 10 dingen uitzoeken die het huis uit mogen
- pruimenjam koken

Overal staat nu een streep doorheen, behalve door het beplanten van m'n bloembakken. Dat komt omdat ik geen violen vond. Misschien is het nog te vroeg voor winterviolen. Ik ga morgen nog maar eens kijken. En anders plant ik er wel iets anders in. Alles beter dan de uitgegroeide, armetierige geraniums die er nu in staan ;-).

Ik ging dus naar de markt. Voor groeten, fruit, lam en hanen. Dat is nog wel een leuk verhaal. Regelmatig ga ik op maandagmiddag na vieren naar de markt. De groenteboer heeft vaak spullen waar hij vanaf wil en belt me dan of ik kom. Voor een habbekrats laad ik dan mijn auto vol.
Er is ook vaak een meneer die groente-afval voor zijn dieren komt halen. We maakten al eens een praatje. Zo ook vorige week. Ineens vroeg die meneer of ik soms ook interesse had in grote mesthanen. Nou, daar had ik zeker wel interesse in. En zo wisselden we telefoonnummers uit en ik beloofde deze week weer naar de markt te komen. Dan zou hij hanen voor me meenemen. Geslacht en wel, gelukkig ;-).
Maar later belde de meneer me op, of ik soms ook een lam wilde. Hij had een lam lopen wat net van de moeder af was en dat wilde hij slachten. We werden het snel eens over de prijs en zodoende kwam ik vandaag niet alleen met groenten en fruit thuis, maar ook met hanen en een lam. Allemaal vlees hier zo uit de polder. Tja, zelf eet ik het niet, maar er zijn hier afnemers genoeg in het gezin. Ze verheugen zich er al op dat ik het ga klaarmaken.

Zelf houd ik het op groenten en fruit. En voor de prijs hoef je dat ook al niet te laten. Zo op het einde van de markt is er het nodige wat voor een zacht prijsje weg mag. Kijk, dit kocht ik allemaal voor 25 euro:



Natuurlijk zitten er spullen bij met een plekje of een vlekje of wat snel op moet. Maar wij zijn hier niet zo kieskeurig. Kijk, de bananen zijn al wat bruin. Maar juist zó op z'n lekkerst!



Van de andijvie moeten de buitenste bladeren eraf.



De bloemkolen waren gevallen en hier en daar beschadigd.


De preien hadden in de regen gestaan en waren een beetje geel geworden.



En de rabarber stelen moeten een stukje ingekort worden ;-).



Een kniesoor die daarop let.

Ik ben er weer heel blij mee. Misschien is het wel leuk om de komende dagen te laten zien hoe ik het één en ander verwerk.

Vanavond is er alvast wat van deze voorraad bij de warme maaltijd op gegaan: broccoli en komkommers. Heerlijk met gekookte aardappels, een stukje rollade en honing-mosterdsaus. Als toetje was er voor iedereen een banaan.




Ook ging er een bloemkool en een komkommer naar de moeder van een vriendinnetje van Henk. En de moeder van een vriendin van Maria kreeg een bloemkool, een komkommer en een meloen. Van zo'n rijkdom is het gul delen.

Er was vanavond een lezing in de kerk over het geweten en gewetensvorming. Daar ben ik met een paar kinderen naar toe geweest. We waren om ongeveer half 10 thuis. En nadat we thee hadden gedronken ben ik nog even de keuken ingedoken. Zaterdag kreeg ik pruimen die nodig op moesten. Ik had er al wat verwerkt in pruimenijs. Van de rest heb ik jam gekookt. Daarbij gebruikte ik een paar citroenen van de voorraad van vandaag.

En zo is er niet alleen de kop vande week en van het werk af, maar ook van mijn groenten- en fruitvoorraad.

zaterdag 13 september 2014

Onder moeders vleugels en de was...

Ziezo. Ook het laatste kuiken dat weg was zit weer onder moeders vleugels. Maria, onze brugpieper, had deze week ook schoolkamp. Woensdagochtend is ze vol verwachting vertrokken.



En gisterenmiddag kwam ze moe, maar vol verhalen, thuis! Met de gebruikelijke bult was uiteraard ;-).

En ja, ik had het deze week al zo druk met de was. Vorige week vrijdag ging mijn wasmachine stuk en pas maandagmiddag om half 4 kwam de monteur. Nu was ik allang blij dat m'n trouwe hulp gerepareerd kon worden. Het is al best een oud beestje en dan houd je je hart vast als er een monteur moet komen...

Maar goed. Als je dan drie dagen niet hebt kunnen wassen, dan ligt het wasgoed zo hoog als de toren van Babel en ben je domweg de hele week bezig om de achterstand weg te werken. Het zij zo.

Laat nu 'de wasmachine' deze week regelmatig onderwerp van gesprek zijn in ons gezin. Niet míjn wasmachine, maar die van mijn oma! Mijn oma was zó vooruitstrevend dat ze al in 1939 een echte wasmachine had. Een Miele nog wel liefst (het eerste model dat door Miele op de markt gezet werd).

Mijn oma kreeg haar wasmachine dus vlak voor de oorlog. Ze was toen in verwachting van haar 11e kind. Helaas overleed nog voor de geboorte van dat kind haar man. En zo moest ze met 11 kinderen de oorlogsjaren door. Het heeft de nodige creativiteit gevergd om iedereen z'n natje en z'n droogje te kunnen geven. Maar gelukkig was oma niet voor één gat te vangen. Zo vond ze uit, dat je in de wasmachine prima...kaas kon maken! Ja heus! Lees het hele verhaal maar eens op de blog van mijn tante.

vrijdag 12 september 2014

Dubbelblij

Vandaag waren er twee dingen die me heel blij maakten. En nu ben ik dus dubbelblij!

Honingoogst
Als mensen horen dat ik bijen houd, dan vragen ze soms: ¨Maak je dan ook zelf honing?¨ ¨Nou, nee,¨ zeg ik dan, ¨dat laat ik liever aan de bijen over.¨
Tja, zelf honing maken is nog geen mens gelukt. Maar vandaag kon ik wèl honing oogsten! De allereerste keer. Ik was er gewoon al een paar dagen opgewonden over.

Ik heb zelf geen honingslinger, maar de Bijenvereniging wel. En als lid mag je daar gebruik van maken. Fijn is dat! Een honingslinger is een duur ding, wat ik niet zomaar zal aanschaffen. Bovendien staat de slinger van de vereniging in een keurig betegelde ruimte, met een aanrechtje en allerlei benodigdheden in de kast. Ideaal dus!

Vorige week had ik de slingerruimte voor deze morgen gereserveerd. Gonnie, de vrouw die me vorig jaar haar imkerspullen gaf, omdat ze zelf niet meer imkert, wilde graag met me mee, deze eerste keer. En daar was ik heel blij om. Want of ik alles wat ik vorig jaar op de cursus leerde nu allemaal nog wel zou weten? Daar was ik best onzeker over.

En er kwam nòg meer hulp en kennis en ervaring. Zo gaat dat op een vereniging ;-). Een collega-imker belde me namelijk, dat hij graag direct na mij wilde slingeren. We maakten een praatje en hij stelde voor om eerst wel even mee te helpen met mijn slingerij. Leuk en gezellig dus (en heel leerzaam).

Om half 10 kwam ik bij het verenigingsgebouwtje aan. Ze zaten al op me te wachten. Ik had niet veel om te slingeren, maar dat geeft niets zo'n eerste keer. Ik vond het gewoon geweldig! Met de ontzegelvork haalde ik voorzichtig de wasdekseltjes van de raten en daarna gingen de ramen per 4 tegelijk de slinger in. Zo'n slinger is een soort centrifuge. Je draait aan een slinger en daarmee zet je de trommel met ramen in beweging. Door de middelpuntvliedende kracht wordt de honing uit de raten geslingerd. Na een poosje begon er een prachtig gouden straal uit het gootje te lopen. Daar kwam m'n allereerste, allerlekkerste, allermooiste honing!



Het was echt alsof ik met goud thuiskwam! Ik had de hele familie al met foto's en al laten delen in het historische moment en Willem vond dat we dan vanavond maar pannenkoeken moesten eten. Pannenkoeken met honing natuurlijk. En zo geschiedde!



Koos
Het tweede waar ik heel blij over was, was dat Koos weer heelhuids en hard gegroeid terugkwam van het schoolkamp. Alle jongens (en een enkel meisje) van de sector Techniek hadden een soort survival in de Ardennen gedaan. Er was een hele week aan voorbereiding aan vooraf gegaan. Dinsdagmorgen zijn ze vroeg in de bus gestapt en 's middags zijn ze in groepen gedropt in de Ardennen. Ver weg, tegen de Franse grens aan. Ze hadden allemaal volledige bepakking en moesten met hun grote rugzakken, een munitiekist met proviand en een jerrycan met water dwars door de bossen en velden de weg naar het basiskamp vinden. Een tocht van zo'n 25 kilometer. Zonder telefoons of andere apparatuur. Ze hadden enkel een kaart en kompas.



Ze moesten voor de nacht een onderkomen fabriceren van een stuk zeil van 3 bij 4 meter. En natuurlijk hun eigen potje koken boven een kampvuur.

Allemaal in het kader van opbouwen van zelfvertrouwen, grenzen ontdekken, teambuilding en andere nuttige en nodige zaken.

Gisteren zijn alle jongens veilig in het basiskamp aangekomen. Daar werd door docenten een maaltijd voor ze klaargemaakt en hadden ze een avond vol reflectie, gezelligheid en bezinning.

Vanmorgen stond er nog een kanotocht op het programma en daarna de terugreis. Helemaal gesloopt maar trots en blij kwamen ze rond 18.00 weer aan. Ze werden opgewacht door een erehaag van familieleden. Het is heel speciaal geweest!



Reden dus om dubbelblij te zijn!

maandag 8 september 2014

Review ¨De verstotene¨

Vorige maand verscheen bij Uitgeverij Voorhoeve het boek ¨De verstotene¨. Dit boek zal veel van mijn lezers aanspreken, omdat het verhaal zich afspeelt in een mennonietengemeenschap. Net als de Amish leven de Mennonieten heel eenvoudig en binnen de geslotenheid van de gemeenschap. Maar een eenvoudige levensstijl en streng religieus zijn is uiteraard niet een garantie voor een leven zonder zonde. Daar lees je in dit boek ook over. Behalve voor hypocrisie is er gelukkig ook plaats voor vergeving.

Rachel Stoltzfus is tevreden met haar leven in een mennonietengemeenschap, totdat ze zwanger raakt en het mikpunt wordt van roddel en spot. Ze weigert schuld te belijden en verzwijgt de naam van de vader. Het gevolg is dat ze met de nek wordt aangekeken door de mensen van wie ze juist zoveel houdt. Als haar tweelingzus Leah maar niet herstelt van een bevalling, dwingt Rachels zwager, die haar daarvan de schuld geeft, Rachel om de gemeenschap te verlaten.
Wanneer het leven van Rachels kindje gevaar loopt, moet er een keuze gemaakt worden die de waarheid aan het licht brengt en voorgoed de levens zal veranderen van iedereen in Copper Creek.

Het verhaal wordt telkens vanuit het perspectief van één van de hoofdpersonen verteld. Het bijzondere is, dat ook Leah's overleden schoonvader 'aan het woord' komt. Hij beziet alles vanuit het leven ná dit leven.

Al aan het begin van het boek word je als lezer nieuwsgierig naar wie de vader van Rachel's kindje zou zijn. Je komt steeds aanwijzingen tegen, zodat het je eigenlijk al snel wel duidelijk is. Maar de ontknoping vindt pas laat in het boek plaats. Er vallen dan veel dingen op hun plaats. Zelfs de namen 'Rachel en Leah' krijgen er een dimensie bij. De geschiedenis van de Bijbelse Rachel en Leah blijkt overeenkomsten te hebben!

Eli, Rachel's kindje, wordt ernstig ziek. Het is heel spannend of Eli zal genezen. Dat zal in elk geval niet kunnen zonder dat het geheim, wie zijn vader is, wordt prijsgegeven.

Vergeving is cruciaal. Vergeving komt in dit boek op meerdere plaatsen en onder verschillende omstandigheden aan de orde. Eén van de dingen die Rachel leert is: ¨ Als ik vergeven wil worden, moet ik eerst zèlf vergeven.¨

Het boek leest lekker weg. Het boeide me van begin tot eind. De sfeer in de Mennonitische gemeenschap wordt prachtig beschreven. En dat is ook geen wonder, want de schrijfster, Jolina Petersheim, is zelf in zo'n gemeenschap opgegroeid. Er staan regelmatig typisch Mennonitische woorden in de tekst. Die zijn in de context goed te begrijpen. In het deel wat gaat over Eli's ziekte wordt nogal veel medische vaktaal gebruikt. Dat maakt het verhaal naar mijn idee heel 'echt'. Het zou zomaar echt gebeurd kunnen zijn allemaal. In werkelijkheid is het boek een hervertelling van een verhaal en het is dus fictief.

Ben je nieuwsgierig geworden naar dit boek? Lees dan het eerste hoofdstuk. Je vindt hier ook de bestelmogelijkheid.



vrijdag 5 september 2014

Vol programma

Wat een vol programma heb ik deze eerste schoolweek. Met dit jaar vier kinderen op het voortgezet onderwijs is dat ook onontkoombaar. Er tuimelt van alles door mijn hoofd: vier verschillende roosters, onderwijs op vier verschillende nivo's. Op twee verschillende locaties. Met veel verschillende docenten/aanspreekpunten. Met verschillende afspraken. Met verschillende regels. Met veel boeken. Twee kinderen die volgende week al op kamp gaan. Waarvoor er deze week alvast een info-avond was. En natuurlijk stápels brieven met informatie die je geacht wordt tot je te nemen. Fietsen, ov-kaarten, sportkleding, regenpakken, alles in viervoud.

Maar goed. Het stof zakt vanzelf en in mijn koppie komt het ook wel weer goed. Het is gewoon weer even wennen allemaal.

En ja. Dan was er ook nog achterstallig werk. Zo heb ik zomaar een hele morgen aan de administratie gezeten, probeer ik elke dag de hoeveelheid wasgoed/strijkgoed te reduceren en heb ik weer een piepklein beginnetje gemaakt met minimaliseren qua spullen.

Ook maakte ik twee afleveringen voor de kookrubriek van Terdege en leverde een schrijfopdrachtje voor de Eva in.

En vanmorgen waren er de twee basisschoolkinderen, Jan en Henk, die mochten trakteren, omdat ze in de zomervakantie jarig waren.




Zelfs het programma voor ontspanning zit vol. Maar daar heb ik absoluut geen problemen mee :-). Vanavond hopen we weer naar de jaarlijkse molenmarkt te gaan. Oh, wat heb ik daar zin in! En morgen is er het jaarlijkse uitstapje van de Bijenvereniging. We gaan naar de Mariënwaerdt. We bezoeken daar de zorgimkerij en bovendien is het dan Lakenvelderdag. Laten Lakenvelders nu juist mijn lievelingskoeien zijn. Leuk, leuk, leuk!

donderdag 4 september 2014

Gans

Zaterdag was Willem al vroeg in de polder om hout te zagen voor de kachel. Hij kwam twee jagers tegen en vroeg (echt Willem ;-)) of ze wat geschoten hadden. Dat hadden ze. Ganzen. ¨Moet je er één hebben,¨ vroeg één van de jagers. Nou, dat hoef je Willem geen twee keer te vragen :-).

En zo kwam Willem behalve met hout, ook met een gans thuis...

¨Iiiiieeeeuww¨, riepen de meiden vol afschuw. Maar de jongens dachten er anders over. Die wilden wel zien hoe Willem die gans ging villen en panklaar maken.




Er bleef 1700 gram over om te braden. 

Je moet wel weten hoe je zo'n gans moet klaarmaken. Eerst is het van belang, dat je het vlees laat besterven. Daarom heb ik hem tot gisteren in de koelkast gelegd. Als je het vlees meteen na het slachten braadt, is het taai.

Willem had de gans gevild. Je trekt dan de huid er met veren en al vanaf. Dat gaat sneller dan plukken. Het nadeel van villen is, dat het vlees bij het braden gemakkelijk droog kan worden. Dat komt omdat de huid eraf is. Daarom heb ik het vlees eerst gebardeerd. Je bedekt het met lapjes spek, die je, bijvoorbeeld met coctailprikkers, vastzet. 

Een gans is een vogel die alle tijd heeft gekregen om groot te groeien. Heel iets anders dus dan plofkippen, om maar iets te noemen. Omdat hij dus 'slow' gegroeid is, heb ik hem ook 'slow' gebraden. Eerst gewoon aangebraden in de braadpan en daarna uren en uren in de Slowcooker. 

Ok. 't Was even wat werk (of eigenlijk: wat tijd). Maar er werd geweldig van gesmuld. Dat is dan toch wel leuk. Ook al eet ik zelf geen vlees, ik wil voor mijn vleeseters toch graag iets goeds op tafel brengen.


's Avonds werd er nog snel een greep in de pan gedaan naar de restjes :-).












maandag 1 september 2014

Einde en begin

Na ons uitstapje naar Winterberg was het met de vakantie van Willem snel gedaan. Hij had maar twee weken. De vrijdag was weer nat en koud. Het werd een thuisdagje. Ook helemaal goed, want er moest toch ook nog wel wat gewerkt worden.

Ik stond ouderwets vroeg om kwart over 5 op. Hans en Koos moesten er toen ook bijna uit om te gaan werken. Ik ruimde de kampeerrommel op en zodra het licht genoeg was zette ik mijn fotospullen klaar om de reportage voor Terdege (met de pompoen) te kunnen gaan maken.

De schilder was ook weer van de partij. En de jongens kwamen niet veel verder dan spelletjes al dan niet op de computer, (strip)boeken lezen of loomen. 's Middags waren ze koud 10 minuten buiten aan het voetballen toen het weer net te hard voor het mooi begon te druppelen.

Ik moest nog even naar Papendrecht voor een paar boodschapjes. Willem reed en Henk ging mee. Da's toch wel gezellig ;-). De mannen gingen de modelbouwwinkel in om treintjes te kijken en ik deed snel de boodschappen. Daarna reed Willem z'n auto door de wasstraat en maakte het af met een zuigbeurt. Henk hielp hard mee.

Thuis lagen er een paar net gesneden kroppen sla op het aanrecht. Die had de schilder van z'n tuin gehaald. Lekker! Dat was meteen geregeld: sla voor het avondeten.

's Avonds gingen Willem en ik samen naar de verjaardag van een vriend. En zo was het thuisdagje ook weer omgevlogen.

Ook zaterdag moest er weer wat gewerkt worden. Maar ik stond aardig in de vakantiemodus en heb het mezelf makkelijk gemaakt door eens een keertje brood en koek voor het weekend te kopen i.p.v. zelf te bakken. Zo was ik lekker snel klaar. En dat was ook wel nodig, want er moest wéér een tas ingepakt worden :-)). Koos ging een week logeren op De Welkamp. We zouden uiterlijk om 14.00 gaan rijden.

Het werd uiteindelijk zelfs zomaar een uur eerder dat we vertrokken! Koos heeft in de tweede schoolweek een soort teambuildingskamp en dat wordt vooral survivallen. Hij had z'n uitrusting al aardig bij elkaar gesprokkeld. Maar Trijnie's vriend zit bij Defensie en had nog wel wat nuttige tips. Koos moest vooral een poncho aanschaffen, waarmee hij met een paar stokken in no time een soort tentje kan creëren. Dus zocht Willem naar een dumpshop op de route naar Elspeet en vond er één in Utrecht. De mannen keken er hun ogen uit :-). De poncho werd gevonden en aangeschaft. Maar Koos wilde ook graag nog een simpel mes om takken af te kunnen snijden en een vuurmakertje. Willem kocht een opvouwbare schep. Handig om altijd achterin de auto te hebben, voor als we bijvoorbeeld naar het strand gaan.

Op de Welkamp dronken we even gezellig een bakkie koffie en maakten weer rechtsomkeert naar Alblasserdam. We hadden op de terugweg onze laatste uitspatting in deze vakantie: we stopten bij de verkoopkar met Italiaans ijs. Dat was erg lekker, maar ook erg duur....Ik schrok me naar toen ik hoorde wat ik voor die drie ijsjes (Henk was ook mee) moest betalen. Toen heb ik maar extra hard van het ijs genoten ;-).

Vorige week maandag moest Willem dus weer aan het werk. En heel langzaamaan begon het hier ook weer een beetje 'gewoon' te worden. Maandagavond was het weer de eerste avond van de spingroep na de vakantie. De was werd bijgewerkt. Er waren weer wat verplichtingen. Daar stond tegenover dat de logeerpartijtjes onverminderd doorgingen. Tot aan de allerlaatste vakantiedag toe. Toen logeerde er een vriendinnetje van Henk. Gezellig hoor. Die twee kinders hebben elkaar helemaal gevonden :-).

Zaterdagavond zijn we met z'n zessen naar de 1e Psalmzangavond in Gouda geweest. Dat was dan toch echt het einde van de zomervakantie 2014.

En vanmorgen was daar het begin van het schooljaar 2014/2015. Nog maar twee kinderen op de basisschool...Waar is de tijd gebleven, dat ik er vijf heen bracht? Tja, dat heeft zich langzamerhand verplaatst naar de middelbare school. Want vanavond was ik met vier kinderen naar de opening van het schooljaar van de Guido de Brès. Vier kinderen op de middelbare school brengt de nodige drukte met zich mee! Roosters, schoolkampen, boeken, fietsen, opgeladen ov-kaarten, het ene item buitelde vandaag over het andere. Ik zit hier steeds met vier stapeltjes paperassen in de aanslag om te checken of alles in orde is en we niets vergeten. Natuurlijk ligt die verantwoording voor een deel bij de kinderen zelf, maar ik voel me er toch eindverantwoordelijk voor. Zeker als het om m'n brugpieper gaat. En zo was het hier vooral één lange regeldag. Tijd om m'n ogen maar eens dicht te gaan doen!





vrijdag 29 augustus 2014

Ons uitstapje naar Winterberg

Het was hier lichtelijk chaotisch, vorige week woensdag.

Om 8 uur hing mijn zus Maria aan de telefoon: ¨Zijn jullie al onderweg?¨ Nee, zo snel zijn we nu ook weer niet ;-). Ik vertel haar dat het zéker 10 uur wordt voordat we rijden, máár...dat we komen!

Er moet van alles worden ingepakt. De tent, luchtbedden, de skottelbraai, kussens, slaapzakken,  en heeeeeel veeeeel warms. Maria vertelde dat het er 's nachts maar 5 graden was. Dus pak ik ook fleecedekens in, truien, vesten en op het laatste moment gris ik nog snel m'n winterjas mee (waar ik achteraf echt heel blij mee was!).

Ik regel nog wat dingetjes voor de thuisblijvers, geef instructies, zoek naar mijn haakwerk (nérgens te vinden! hoe kán dat nou?!), pak dan maar een breiwerk, maak een praatje met de schilder die juist vandaag een muur komt granollen, zet ook nog maar even een bakkie koffie en dan...eindelijk...om kwart voor 11 rijden we met z'n vijven weg: Leendert, Maria, Henk, Willem en ik.

We tuffen in één keer door tot voorbij Arnhem en doen in het allerlaatste dorp voor de grens nog even boodschappen voor de lunch en voor het avondeten. We genieten van krentenbollen met Old Amsterdam. Lekker! En dan gaan we weer.

Na een prachtige rit


arriveren we om kwart voor 3 in Winterberg. Wat is het daar mooi! De camping is gemakkelijk te vinden. Het is er prachtig. Er staan nog maar weinig tenten zo laat in het seizoen. We kunnen onze tent gezellig naast die van Maria en Adrie opzetten.

Zoals dat op een camping gaat, vinden de kinderen meteen hun weg. De grote kinderen gaan met de bus naar Winterberg. De kleintjes spelen op het veld.


Het weer is redelijk. Droog en af en toe zon. Met mijn winterjas en een maillot aan, heb ik het niet koud.

Aan het einde van de middag installeren we ons voor de tent van Adrie en Maria. Adrie heeft de bbq al opgestookt en wij zetten er onze skottelbraai naast.



We genieten van het lekkere eten, de buitenlucht en de gezelligheid met elkaar.

Na het eten is er voor de kinderen iets leuks: een lampionnenoptocht. 's Morgens hadden de kinderen al lichtjes geknutseld. De nichtjes hadden er ook één voor Henk en één voor Maria gemaakt. Zo kunnen die nu ook met een lichtje meelopen.

Terwijl de kinderen weg zijn drinken we koffie. Er komen mensen aanlopen om even kennis te maken. Het zijn bloglezers. Wat leuk! Ze drinken een kop koffie mee. De avond valt. Al uit de verte horen we de kinderen met hun lichtjes aan komen lopen. De kleintjes zijn rozig en moe. Die moeten nu nodig gaan slapen.



Het wordt steeds stiller. En ook kouder. Maar Maria en Adrie hebben inmiddels een beproefde methode om 's avonds nog even op te warmen. Ze zetten heel voorzichtig de nagloeiende bbq op stokken in de tent. Met een beetje schikken en schuiven kunnen we er allemaal omheen zitten. Een glaasje wijn erbij doet de rest :-).

Eerder dan we thuis ooit naar bed gaan verlangen we naar onze slaapzakken. De jongeren, Leendert en Hannah, hebben daar geen last van. Die gaan laat op de avond nog een spookwandeling oid maken. Ze doen maar. Ze hebben hun eigen tentjes en wij hoeven er dus niet voor wakker te blijven. Knus kruipen we onze tent in. Het gaat regenen en onweren. Maar wij liggen lekker droog en warm. O, wat slaap je dan lekker!

Willem staat de volgende morgen al vroeg op om te gaan wandelen. Het is een prachtige morgen.
De zon kom zó mooi op!
Ik ga lekker op het bankje bij het toiletgebouwtje zitten en zie hoe alles ontwaakt. Een mevrouw komt het veld op met haar armen vol zakken. Bij bijna elke tent hangt ze een zak. De bestelde verse broodjes! We genieten met z'n allen van een heerlijk ontbijt.

Het is nog een tikkeltje dampig, maar de zon komt gelukkig goed door. Nu kan onze tent snel drogen. Want ja, dit was maar een feestje van 1 nacht. Nog éven spelen




en dan gaan we weer naar huis.

Nichtje Janneke bedelt bij haar moeder of onze Maria soms mag blijven. ¨Tja, het mág wel. Maar ik ga het wel eerst aan de beheerder vragen.¨  We overleggen even. Ik vind het ook wel goed, maar ik heb er natuurlijk niet op gerekend met kleding enzo. Maar dat komt wel goed. Ik heb één stel schoon goed bij me en Maria gaat juist vrijdag wassen. Verder delen de meisjes hun kleding wel. Janneke en Maria hebben zo'n beetje dezelfde maat. De beheerder vindt het geen probleem en, ok, Maria (onze feestneus!) mag zomaar tot dinsdag blijven. Ze reist dan samen met Leendert met de trein terug. Wat een avontuur!

En zo komt het dat we om 13.00 uur met maar één kind op de achterbank aan de terugreis beginnen.


Henk is wel een beetje sip, maar dat is snel over, als we hem beloven dat hij patatjes krijgt. Hij mag kiezen of we naar een restaurantje gaan of naar McDonald's. Het wordt McDonald's. Helemaal goed. Zoiets doen we nagenoeg nooit, dus het is een groot feest voor hem.

Om kwart over 5 stappen we ons huis weer binnen. We zitten even later maar met een klein clubje aan de eettafel. We eten makkelijk. Ik heb nog een grote pan verse tomaat-groentensoep staan. Met brood erbij en meloen toe is het prima. We rusten even lekker uit, want we moeten nog weer op stap. We gaan naar Oosterland, naar Willem z'n zus, om daar Jan op de halen. We vreten zo heel wat kilometertjes!

Jan heeft het geweldig gehad. Het hoogtepunt is wel een vaartocht door de Brabantse Biesbosch. Hij geniet er nog helemaal van na. Hij is beste maatjes met neef Piet. Heerlijk toch, zo'n grote familie met allemaal ooms en tantes, neven en nichten?!

Op de terugweg schieten we nog even aan bij de Makro in Barendrecht. Ik moet morgen namelijk koken voor Terdege en wil dan iets maken met pompoen. Omdat ik liefst vroeg aan de slag wil, is het fijn als ik die pompoen dan maar alvast heb. Handig dat de Makro tot 10 uur open is en dat we daar net langs rijden. Helemaal blij met m'n prachtige pompoen rijden we snel naar huis.

Wat zijn we moe! Om kwart over 11 zijn vandaag alle lichten uit. Dat mag gerust een unicum genoemd worden!

donderdag 28 augustus 2014

Een dagje Alblasserwaard en een wild plan ;-)

Ik moet zeggen, dat ik érg moest landen na die twee dagen met ons tweeën. Het was zó heerlijk en zó ontspannend. We hebben dan ook best een pittig jaar achter de rug met de nodige perikelen. En dan heb je weken dat je nauwelijks aan jezelf of aan elkaar toekomt, maar alleen bezig bent met een soort van overleven.

Hoe dan ook, de dag na onze thuiskomst moest ik weer min of meer in het gareel. Er moest weer eens een voorraadje brood gebakken worden. Het was weer tijd voor de zaterdagse patatten. Willem deed met Jan en Henk een biebrondje. Enzovoorts.

's Avonds kwam Hans thuis uit Engeland. De familie van z'n vriendin kwam hem met z'n allen gezellig afleveren :-). We genoten van hun vakantieverhalen, dronken koffie met wat lekkers en zo werd het een ouderwetse zaterdagavond met het huis vol.

Vorige week was het de tweede (en laatste) week van Willem z'n vakantie. De weersvoorspellingen waren voor de hele week niet al te best. Regen en koude. De maandag begon zoals voorspeld. Het was regen, regen, regen. Ik kreeg de neiging om de houtkachel aan te maken. Iets waarom ik hard uitgelachen werd.

We vermaakten ons in huis. Maar 's middags kreeg ik zin om er even op uit te gaan. Maria en haar vriedin Noah wilden wel graag naar de Kringloopwinkel. Daar was Noah namelijk nog nooit geweest, maar ze was er wel nieuwsgierig naar na de verhalen die Maria er altijd over heeft.
We kochten er wat vakantiedingen: boeken, tijdschriften, 2 dvdeetjes, een spel (lekker ouderwets: Pim Pam Pet) en barbiekleertjes. Dingen die we niet perse nodig hebben en dus wel even helemaal anders dan minimaliseren ;-).
Ik trakteerde de meisjes op warme chocolademelk en een schaaltje bonbons. En zo hadden we een leuke middag.

Mijn schoonzus uit Zeeland belde of Jan misschien zin had om te komen logeren. Neef Piet, die 1 jaar ouder is dan Jan, wilde dat zo graag. Helemaal goed! Eigenlijk was het plan geweest dat Willem met Jan en Henk twee nachtjes zou gaan kamperen in Jan z'n nieuwe tent. Maar met die regen en kou was dat niet echt een leuk vooruitzicht. Logeren was dus een goed idee. Dat kampeerplan zetten we in de ijskast. Jan werd opgehaald en zo is het hier al  wekenlang steeds een verrassing wie er thuis is en of en hoeveel vrienden/vriendinnen er logeren. Het is één tassen in- en uitpakkerij :-).

Hoewel het best een gezellig dagje was geweest, wilde ik dinsdag toch graag op pad. Nu er van onze plannen om deze zomervakantie dagenlang in Ouddorp aan het strand te zitten helaas niets terecht zou gaan komen, pakte ik er een vvv-gids van de Alblasserwaard bij. Ongelofelijk hoeveel er te bezoeken of bezichtigen is in je eigen omgeving. En dan vaak ook nog eens gratis.
Mijn oog viel op een berichtje over de Schaapskooi in Ottoland, met bezoekerscentrum. Dat leek me wel leuk. Bovendien wilde ik er meteen lontwol en wat gekaarde wol kopen om te spinnen.
Op ons gemakje reden Willem en ik met Maria, Noah en Henk op de achterbank door de polder naar Ottoland. Wat een pracht om me heen!

Bij de schaapskooi zagen we maar weinig activiteit. Er stond maar één auto en die was, zo te zien, van de schaapherder. Als snel bleek, dat we een verkeerd beeld hadden gehad van het 'bezoekerscentrum'. Ik had zoiets in gedachten als het bezoekerscentrum van de Biesbosch. Dus van alles te bekijken en te doen voor de kinderen. Dat was niet zo. Er was een ruimte met gezellige tafeltjes en stoeltjes, wat kunstwerken aan de muur en dat was het zo'n beetje. En het aangekondigde winkeltje was maar een toonbankje en een kastje met een enkel artikel. Gelukkig was er wèl lontwol en gekaarde wol, zodat ik mijn inkopen kon doen. Intussen kletste ik gezellig met de mevrouw van de schaapskooi. Ik had allerlei vragen over de schapen en ze liet me ook de vachten zien, die ze had liggen. En natuurlijk ging het als vanzelf over spinnen en over vilten (je kunt er workshops vilten uit de vacht doen en er hing een heus kunstwerk van een jas aan de muur). Maar voor Willem en de kinderen was dat allemaal niet echt interessant, zeg maar. En omdat het inmiddels lunchtijd was dacht ik ze te plezieren met iets daar te eten en te drinken. Er hingen borden op met diverse soepen aangeprezen. Dat leek me wel wat. Maar helaas was er helemaal geen soep. (Geen idee waarom die borden er dan hingen). Er was gelukkig wel chocolademelk en koffie (maar niets erbij).




We reden toch een beetje gedesullisioneerd weg. Het was gewoon totaal anders dan in de vvv-gids stond.

Om het voor de kinderen een beetje goed te maken besloten we naar het IJswinkeltje in Brandwijk te rijden. Daar verkopen ze heerlijk boerderij-ijs in enorm veel smaken. Helaas. Het was donker in het winkeltje. Gesloten.

Maar we lieten ons niet zómaar uit het veld slaan! Ik pakte de vvv-gids er nog maar weer eens bij en kwam op het idee om naar De Graanschuur in Giessenburg te gaan. Dat is een verzameling van unieke en landelijke winkeltjes, een uitdragerij en ook een restaurantje met terras aan het water. En omdat we door de gemiste soep nu toch langzamerhand erg veel trek in een broodje oid hadden besloten we daar heen te rijden. Maar, je gelooft het niet, gesloten! Open van donderdag tot vrijdag. Ooo :-(



Het leek op den duur wel een refrein ;-)

Het liefst ging ik tóch nog een poging wagen om op het platteland van de Alblasserwaard iets te bezichtigen/bezoeken en om ergens iets te eten. Maar Willem wilde de kinderen niet nóg een teleurstelling laten opdoen. Hij stelde voor om naar Gorinchem te gaan en daar wat in de stad rond te kijken.

Leuk! Gorinchem is een leuke stad en we komen er haast nooit. We parkeerden in een parkeergarage en liepen bijna meteen tegen V&D aan. ¨Joepie,¨ riep Maria, ¨daar hebben ze de allerlekkerste saucijzenbroodjes!¨ Dat wist ze nog van de keer dat we haar schoolspullen gingen kopen en aansluitend bij La Place waren geweest. Prima. Het werden dus saucijzenbroodjes o.i.d. bij V&D :-).

We hadden een knus tafeltje en knapten helemaal op van het lekkers en van gezellig zitten.



Daarna de stad in. Gelegenheid om iets te bekijken was er eigenlijk niet, want inmiddels regende het weer pijpestelen. We liepen om de Grote Kerk heen om te kijken of die open was. Maar dat was niet zo. Toen zijn we maar van winkeltje naar winkeltje gelopen. We liepen heel lang te drentelen in de speelgoedwinkel. Kijken, kijken en niet kopen ;-), maar heel leuk. De meiden vonden Bijou Brigitte leuk. En ik liep een natuurvoedingswinkel in. We vermaakten ons best.



Schuin tegenover de natuurvoedingswinkel stond een prachtig oud pand.





Beneden was een boekwinkel. We besloten er te gaan vragen wat voor pand dat ooit geweest was. De mevrouw van de boekwinkel vertelde dat het een oude patriciërswoning uit zestienhonderzoveel was. Er stond een piano in de boekwinkel en de kinderen begonnen -natuurlijk- daarop te tingelen. Willem en ik vermaanden ze dat niet te doen. Maar de mevrouw zei, dat die piano ervoor stond om bespeeld te worden. Toen tingelden ze er allemaal om de beurt op en Willem schoof er ook even achter. Wat een gezellige boekwinkel! Ik snuffelde een tijdje bij de kookboeken. Ongelofelijk hoe daar toch nog altijd markt voor blijkt te zijn.

Na de boekwinkel deden we zo nog een paar winkels op ons gemak, maar we werden steeds natter. Het was genoeg geweest. Rennen naar de parkeergarage en in de auto weer opwarmen.

Ik las later op nu.nl, dat het die dat de koudste 19 augustus was in 90 jaar, met 15,4 graden op de teller in Den Bilt.

Ik maakte thuis een luxe 'restaurantmaaltijd' klaar: Kip, gebakken krieltjes, sla, verse appelmoes en een toetje van vanillevla, aardbeien en slagroom.

Willem had nog een klus voor de zaak te doen. Daar had hij vorige week uitstel voor gekregen, maar hij moest nu echt af. De kinderen speelden. Noah bleef logeren. Intussen werd er wéér ingepakt: Leendert zou de volgende dag met de trein naar Winterberg gaan om nog een week bij mij zus en zwager met hun gezin te gaan kamperen. We hadden de treinreis al uitgevogeld, maar moesten het kaartje nog online kopen. Toen kwam Willem op het idee om Leendert te gaan brengen. Ja, leuk! Weliswaar een lange rit (350 kilometer), maar we houden wel van autorijden en met het koude, regenachtige weer was er toch niet zoveel te doen. Leendert vond het best. Wilde eigenlijk liever met de auto, dan met de trein. We belden Maria en overlegden e.e.a. Maar Maria vond het onzin om op één dag heen en weer te rijden. ¨Waarom blijven jullie niet gewoon een nachtje?¨ vroeg ze. En zo ontstond ineens het plan om één nacht te gaan kamperen in Winterberg. Henk en Maria zouden meegaan. Hé leuk, zo'n onverwachts plan. Dat kan toch alleen maar als je vakantie hebt! Hiep hoi!






woensdag 27 augustus 2014

Twee dagen met z'n tweeën

Het plan was er al een poosje. Maar of het ook uitvoerbaar was, was nog maar de vraag. Willem en ik wilden er twee dagen samen tussenuit. Even de batterij opladen. Even geen pa(pa) en ma(ma) zijn, maar gewoon Willem en Teunie.

Op de één of andere manier kregen we de puzzel rond. Op de dag dat wij Dirk naar Schiphol zouden brengen, zouden we daar 'onze' twee dagen meteen aan vast plakken. Drie kinderen, die bèst voor zichzelf konden zorgen, bleven thuis. Twee kinderen gingen een nachtje logeren. De rest was her en der op vakantie/op reis.

Zodra we Dirk hadden uitgezwaaid liepen we een beetje vreemd naar onze auto in de parkeergarage. Nu was de dag verder van ons! We hadden twee dagen daarvoor naar een hotel gezocht voor één overnachting. Eerst wilden we iets in Limburg doen, omdat we daar nog nooit geweest zijn (behalve er een aantal keren doorheen gereden). Maar echt handig is dat niet, als je vanuit Amsterdam (Schiphol) komt. Dan ben je een paar uur kwijt aan autorijden.
Daarom bedachten we dat iets aan zee ook leuk zou zijn. Dat is weliswaar duurder, maar ook een ervaring die we weleens wilden hebben.
We boekten een lastminute kamer in Wijk aan Zee. Zó leuk: een kamer met uitzicht op zee. Phoehee, wat een luxe!

We konden tot 18.00 inchecken en we hoefden dus niet meteen naar daar. We reden daarom eerst naar Haarlem. Daar wilden we wat door het centrum boemelen. Winkeltjes kijken, de Bavokerk bezoeken enzovoorts.

Tomtom bracht ons waar we zijn moesten en in toeristentempo liepen we door het centrum van Haarlem. We liepen een biologische winkel, Marqt, binnen. Zomaar lekker even rondsnuffelen. Willem kocht een ijsje, ik een pakje dadels. En voor thuis namen we twee soorten instantpindasaus mee. Gewoon eens benieuwd of die kon tippen aan onze zelfgemaakte natuurlijk ;-).

We liepen naar de VVV om er een wandelroute te halen. Maar intussen passeerden we de Bavo. Daar moesten we beslist in. Willem was vooral ook heel benieuwd naar het beroemde orgel. We hadden geluk. Er werd juist gespeeld. We gingen een poos zitten om te luisteren en om sfeer te proeven. Wat prachtig en indrukwekkend altijd, zo'n eeuwenoude hoge kerk.






Bij de VVV kregen we verschillende routes in handen geduwd. We kozen er één uit, maar al snel volgden we een eigen route. We keken liever naar wat er spontaan op ons pad kwam.

Het was droog, maar best koud. Ik was op den duur gewoonweg versteven. Tijd om naar de auto te gaan en ons op te warmen. En ach, laten we dan ook maar meteen naar Wijk aan Zee gaan. We waren heel benieuwd.

We checkten in bij het hotel en zochten onze kamer op. WOW! Wat een schitterend uitzicht! Echt een droom! We rukten nog net niet de vitrage van de roedes af in onze haast om naar dat moois te kijken :-)).



We installeerden ons en rustten even lekker uit. Ik had m'n haakwerk en boeken. Willem moest eigenlijk nog een rapport voor z'n werk maken. Maar toen hij daar een uurtje aan gewerkt had, heeft hij er uitstel voor gevraagd (en gekregen). Hij had er écht even géén zin in.

Ik zag iets van Italiaans eten en had daar acuut zin in. Willem zocht online of er iets in de buurt zat. En jawel, er was een leuk Italiaans restaurant in Wijk aan Zee. De recensies waren goed. We gingen er naar toe. En ja, het was er in één woord: geweldig! Het eten was verrukkelijk, de bediening gezellig. We genoten!

Terug op onze kamer was het vooral weer het uitzicht, nu over de donkere zee, wat zo heel bijzonder was.



En de stilte natuurlijk. Zomaar alle tijd voor elkaar. Super. We kwamen allebei helemaal tot rust. Willem was eigenlijk van plan om de volgende morgen bijtijds op te staan om een strandwandeling te gaan maken. Maar dat is er niet van gekomen. We waren heerlijk lui, stonden laat op, pakten onze spullen weer in en liepen pas tegen half 10 naar de ontbijtzaal. Ook al zoiets heerlijks. Een buffet vol lekkers waar je zomaar van alles van kunt nemen. Echt een feest.

Maar ook hieraan kwam een eind. We moesten uitchecken.  We hadden echter nog wel een hele dag voor ons. We hadden besloten om naar de Zaanse Schans te gaan. Daar waren we nog nooit geweest. En ik wilde die molens daar toch ook eens zien. Zouden ze net zo mooi zijn als 'onze' Kinderdijkse molens?

Toen we er aan kwamen begon het net serieus te regenen. We vluchtten het Museum binnen. Daar kochten we een kaart waarmee we het museum in konden, maar ook één molen binnen mochten én de kuiperij én hier en daar korting kregen als we iets kochten.

Ok. Eerst het museum dan maar. Eigenlijk dacht ik dat we daar van alles te zien zouden krijgen over de Zaanse Schans. Maar het bleek een museum te zijn rondom het 100-jarig bestaan van Verkade. Je weet wel, van de Verkade koekjes. En dat was onverwachts leuk. Er waren hele stukken fabriek nagebouwd, of terug opgebouwd, en alles was werkend te zien. Weliswaar met nep-koekjes, maar toch.




Er was veel leuke en interessante informatie over het bakproces, over de arbeidsomstandigheden, over de theelichtjes van Verkade, over de beroemde plaatjes-albums enzovoort enzovoorts. Ook heel leuk om met kinderen te gaan kijken, trouwens.

In de museumwinkel zagen we heel leuke bijenmokken. Ja leuk, maar zoiets koop je toch niet? O nee? Nou, wij vandaag wel :-)). Willem vond het een leuk idee om twee mokken te kopen, waar we elke avond thee uit zouden drinken en waarbij we dan elke avond aan deze leuke dagen zouden denken.

Het was inmiddels droog geworden buiten. Er scheen zelfs een waterig zonnetje. Op naar de Schans dan maar!




We keken in een klompenmakerij. Heel leuk, die vitrines vol bijzondere klompen. Complete kunstwerken van houtsnijwerk (trouwklompen),


prachtig beschilderde exemplaren (kerkklompen),



smokkelaarsklompen met de hak aan de voorkant en de neus aan de achterkant, zodat degene die ze droeg een spoor in tegengestelde richting naliet, klompen uit alle delen van de wereld. Heel interessant. De klompenmaker liet een machine zien waarmee je in 5 minuten een klomp kunt maken. O. Dat wist ik dus niet ;-).

We bezochten een verfmolen.

Willem op de omloop van de verfmolen



Bezochten de kuiperij. Maakten een wandeling aan de overkant van het water, waar van die prachtige, oude Zaanse huizen staan.


De bijenkorf herinnert aan het geslacht van Honig


Keken in het oude Albert Heijn winkeltje en nog veel, veel meer.



We slenterden pas tegen vieren naar de uitgang en zagen met verbazing hoe daar nog bussen vol toeristen arriveerden. Terwijl het spul om 5 uur sloot! Chinezen en Japanners werden met een bloedgang door gidsen rondgeleid. Als ze geen foto's stonden te maken, waren ze klompen of molentjes aan het kopen.

Ik vond de Zaanse Schans echt wel mooi. En ook zeker de moeite waard. Maar toch vooral VERBIJSTEREND toeristisch! Geef mij dan het mooie, stille Kinderdijk maar. Daar staan tenminste molens die er al een paar honderd jaar staan en geen molens die vanwege het toerisme herbouwd zijn in een gearrangeerd rijtje....

Wat zouden we nu nog gaan doen? Een hapje eten aan het strand? Nee, we aten een hapje bij La Place in Hoofddorp. En daarna reden we langs binnenweggetjes richting het Zuiden. We zouden nog een strandwandelingetje gaan maken of even op Scheveningen rondlummelen.

Maar hoe dichter we richting huis kwamen, hoe meer het ging kriebelen. We wilden gewoon naar huis! Het was leuk geweest. Maar ook genoeg nu. We verlangden naar onze koters, naar onze eigen bank, wilden verhalen delen.

En zo kwam het dat we al rond koffietijd weer thuis kwamen. Net alsof we een hele week weg geweest waren! Heerlijk. Dit hopen we beslist vaker te kunnen doen.