dinsdag 19 juni 2018

En/of

Er zijn van die weken die één thema hebben. In de afgelopen tijd hadden we weken waarin we vooral heel vol waren met het blogjubileum en de bijbehorende drukte in de webshop. Weken waarin we vooral heel veel opruimden vanwege het 100-zakken-of-dozen project. Weken waarin we druk waren met inpakwerk. Enzovoorts.

Maar er zijn ook van die weken, die helemaal geen thema hebben, maar domweg vol zitten met allerlei projectjes en losse eindjes en gebeurtenissen en en en. Dat zijn dus geen ´of´-weken, maar ´en´- weken. Of liever: en-en-en-en-en-en-weken.

Op dit moment zitten we in zo´n periode. Alles lijkt tegelijk te komen. Het is niet erg, zolang je het overzicht maar houdt.

Zaterdag was zo´n dag, dat er tig projectjes tegelijk speelden. Het begon ermee, dat we woensdag een telefoontje kregen van Gerrit. Gerrit is onze ´buurman´ in de kerk en hij heeft een transportbedrijf. Sinds een paar jaar vervoert hij in het voorjaar ons kachelhout van de Veluwe naar Streefkerk. Hij doet dat als hij een rit naar het Noorden heeft, waarbij hij leeg via de Veluwe terugkomt. Dan is het voor ons niet zo duur. Deze keer duurde het wat lang voordat er een geschikt ritje was. Het hout lag al eventjes op ons in het bos te wachten. Maar woensdag belde Gerrit dan toch, dat hij vrijdag ons hout ging vervoeren.
Er moest op korte termijn van alles en nog wat geregeld worden. Eerst contact opgenomen met ons zaagadres in Streefkerk, of het uitkwam dat er vrijdag gelost en zaterdag gezaagd werd. Helaas schikte het dit jaar niet. De buurman ligt ernstig ziek en dan ga je niet onnodig herrie maken, toch? Wat nu....Een paar telefoontjes later hadden we een nieuw adres. We waren welkom bij de ´achterburen´ uit de kerk :-). We mochten bij Kees en Suzan op de zorgboerderij komen zagen. Wat super fijn! Willem ging achter zagen en achter zagers aan. Dat eerste was snel geregeld. Het tweede ging wat stroever. Met Hans in Malawi, Jaap in de drukte van het seizoen, Gerwin niet beschikbaar en Leendert mogelijk maar voor een deel van de dag van de partij, moest Willem het doen. Nog brandstof voor de zagen kopen, reservekettingen ook maar en o ja, ook nog zaagbokken. Die van ons was totaal ´op´ en we leenden er ook altijd één van het adres in Streefkerk. Waar haal je zo snel twee goede zaakbokken? Dat kwam helemaal in orde! Maar het kostte nog wel even een avondje heen-en-weer rijden.
Afijn. Zaterdagmorgen waren er vier mannen present: Willem, Wim, Dirk en Leendert. En die zijn een hele dag als een malle aan het zagen geweest. Er lag 18 kuub hout en dat is bijna allemaal onder de zagen doorgegaan!!


Intussen hadden de mannen over de catering niets te klagen! Ze werden voorzien van koffie en kregen bij de lunch rijk gevulde soep. Waar vind je zo´n hotel :-).



Intussen had ik een heel ander project. Een jamproject. Ik had enorm veel jam gekookt steeds tussen de bedrijven door. De potjes moesten nu allemaal een sticker en een opschrift.


Daarnaast waren er de gewone zaterdagklusjes én een extra klusje: frieten voorbakken. Dat doet Willem normaal altijd. Het was extra veel, want we verwachtten extra eters. Ik stond in de hoogste versnelling, want ik wilde klaar zijn, als Ellen zou komen. Ellen, mijn vriendin uit Zwitserland! We hadden elkaar bijna twee jaar niet gezien! Maar nu was Ellen in Nederland, sliep van vrijdag op zaterdag bij Trijnie en zou deze dag bij ons zijn. Eindelijk! Daar was ze!


Ha, ha, de rest van de dag bestond mijn project uit bijkletsen :-))).

Bij wijze van lunch had ik een ´hollandse-hapjes-tafel´ bedacht. Smullen!





Aan het eind van de dag was het hier inderdaad cafetaria Luijk. Willem bracht Willem mee, die bij opa en oma kwam logeren. Gezellig hoor, kind! Dirk schoof aan, Thea kwam meeëten, Jaap kon er ook wel bij, Ellen natuurlijk....Uiteindelijk was het frieten voor 15 personen. Ouderwets gezellig dus.

Na het eten brachten Willem en ik Ellen naar Schiphol. Maar nu zal het niet zolang duren, voordat we elkaar wéérzien. Ellen hoopt in juli weer naar Nederland te komen. Gezellig met Marco. Het was dus maar een afscheid voor eventjes ;-).

Vandaag gingen de projectjes verder. We hebben weer een klein beetje aan het 100-zakken-of-dozen project gewerkt. Vorige week al hadden de meiden hun kamer opgeruimd en kon er het nodige weg. Nu zochten Maria en ik nog een vak van een grote kast uit. Totaal leverde het 3 zakken op aan spullen die het huis uit mochten. Yes! Nog 71....



Ook begonnen we aan het kruiden inpakken voor de Terdegefair in augustus, waar we met de eenvoudiglevenshop aanwezig hopen te zijn. Het is al over zes weken en het is dus hoogtijd om er serieus mee aan de slag te gaan. Behalve het inpakken van kruiden, bestelde ik papieren draagtassen en regelde ik een trekkershut, waar we hopen te overnachten. Lekker weer een stukje gevorderd dus.


Tja...de groentenboer had een partij aardbeien en kersen. Hoe erg nou ;-). Helemaal niet dus! Ik ben er super blij mee. We startten vanavond gewoon weer een jamprojectje.


Dan hebben nog de bijen, die extra tijd vragen. De laatste loodjes van de schoolgaande kinderen, compleet met reisjes en afscheiddingesen en toetsen enzovoorts. Het ´project´ anorexia, wat uiteraard elke dag aandacht vraagt. Schoonmama die bijna gaat verhuizen. Juist. En en en en en. Ik hou je wel op de hoogte ;-).

donderdag 14 juni 2018

Geen zak....

Deze week wordt er niet opgeruimd. Er verdwijnt dus geen zak, geen doos, niets. We nemen een weekje opruim-pauze om kruiden in te pakken en kruiden in te pakken en kruiden in te pakken. 
Zaterdag staat er namelijk iemand met onze kruiden (én met zepen, maar die hoeven niet te worden ingepakt) op de landelijke verkoping ten bate van de Schutse in Kesteren. En aangezien de ingepakte voorraad kruiden heel minimaal was, heb ik het nu even druk met inpakken.

Daarnaast gebeurt er van alles en is het ´elke dag een andere film´, zoals mijn moeder altijd zei.

Maaike keerde haar spaarvarken eens om en schraapte de allerlaatste eurootjes bij elkaar om haar eerste autootje te kopen. Toe maar! Mevrouw rijdt er heel wat knapper bij dan moeders :-). Heel fijn, dat ze nu haar eigen autootje heeft, al vond ik het geen enkel punt om mijn brik regelmatig uit te lenen. Maaike werkt in de gehandicaptenzorg en moest, als ze avonddienst heeft gehad, regelmatig tussen 11 en 12 uur ´s avonds per fiets over de dijk tussen Papendrecht en Alblasserdam. Ze is niet bang uitgevallen. Ik ook niet. Toch is het veranderd sinds Anne Faber...Als Maaike van haar werk wegging appte ze altijd even. Vanaf dat hield ik m´n Iphone bij de hand om af en toe te kijken waar ze reed (met de zoek-vrienden-optie). Met de auto voelt het toch veiliger. En natuurlijk is het heerlijk, als je niet door weer en wind hoeft.  Helemaal fijn dus!


Sinds april is onze bieb weer op vrijdagavond open. Sindsdien hebben we ons oude vrijdagavondritueel weer van stal gehaald: direct na het eten naar de bieb. Willem gaat daar dan aan de leestafel de krant lezen en Henk en ik zoeken boeken uit. ´Vroeger´ gingen we met een heel legertje...Maar nu dus nog maar met z´n drieën. Als we klaar zijn met boeken uitzoeken lopen we naar de Hema en eten daar een ijsje. Zo simpel en toch zó leuk, zo´n klein ritueel.






Ik kreeg van mijn neef een mooie portie aardbeien. Daar heb ik op de vroege zaterdagmorgen jam van gekookt. Om half 10 was ik klaar en stonden er meer dan 50 potjes op het aanrecht! Het koffie-uurtje bij schoonmama was eerlijk verdiend :-).


Er werd ook een kist rabarber geleverd. Een klein deel belandde in de appel-rabarberjam. Van een aantal kilo´s maakte ik heerlijke rabarberlimonadesiroop. Er ligt nu nog één portie. Ik denk, dat ik daar moes van kook. Altijd lekker.

Maandag op de markt was er ook het één en ander wat op moest en wat in mijn kofferbak belandde. Biologische gele pepers bijvoorbeeld. Een deel van de pepers heb ik gedroogd in mijn voedseldroger.


Van een doos rijpe kiwi´s maakte ik jam. Zomertijd = jamtijd!


Verder hadden we maandag even wat uitgebreider contact met Hans in Malawi. Vorige week was Hans ziek. Hij had flink diarree (gelukkig geen malaria!). Toen dat zondag nog steeds niet over was, wilde Karin (de vrouw bij wie hij in huis is), dat hij zich even in het ziekenhuis liet nakijken. Hans kreeg een kuur en gelukkig sloeg die meteen aan. Maandagavond, toen wij hem Whatsapp-belden, klonk hij weer helemaal monter. Nog één maandje, dan zitten de 90 dagen Malawi er alweer op!

Woensdag was het een dag met heel veel blijdschap om ons heen. Alle nichtjes en neven die examen hadden gedaan zijn geslaagd!
Ook Maria deelde in de vreugde. Ze deed examen in Nederlands en Biologie en voor beide vakken is ze geslaagd. En nog met prachtige cijfers ook: een 7 en een 8. De rekentoets heeft ze ook dik voldoende afgerond (met een 7). Hopelijk kan ze na de zomervakantie terug naar school om het examenjaar af te maken. Voor nu is het helaas nog lang niet zeker, of dat zal gaan. Maar we proberen moed te houden. We zijn blij met wat gelukt is en ik kocht mooie pioenrozen voor haar.


Vanavond stond er eens wat anders dan anders op het programma: er kwam een videograaf van Terdege. In augustus is er de Terdege Zomerfair in Barneveld. Terdege viert dan het 35-jarig bestaan. Op deze fair is er alle ruimte voor ontmoeting met columnisten en medewerkers. Ik hoop dan ook van de partij te zijn en elke dag een paar keer een workshop te geven. Om het evenement te promoten, komt er een filmpje, waarin columnisten aan het woord komen. Zodoende dus vanavond een videograaf op m´n stoep. Hebben we dat ook eens meegemaakt :-).

En zo vliegt de week voorbij. Met een eerste jong konijntje wat ons huis verliet, met bijen die als een malle honing halen, met het bericht, dat morgen onze houtvoorraad wordt geleverd (18 kuub, jeuj!) en dus een hak- en zaagfestijn wat stante pe georganiseerd moest worden, met twee examenfeestjes van nichtjes, en duizend-en-één dingen. Van alles en nog wat. Behalve zakken en dozen dan....Dat wacht mooi maar even.

maandag 11 juni 2018

Advertorial

Spelregels
Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.

Deze maand zijn er twee adverteerders, die ik in de advertorial noem:

1) Outbackexplorers
2) Stephanos

Outbackexplorers
Karel Post van outbackexplorers is voor mensen, die hier langer meelezen, vast geen onbekende. Ik schreef al eerder over hem. Karel is, om het even heel kort te zeggen: jongens/mannen-coach. En dan niet zo iemand die vanuit een luie stoel met (of tegen!) jongens (en hun ouders) of mannen praat, om zo problemen waar ze tegenop lopen te helpen tackelen. Karel gaat bij voorkeur ánders in contact: actief! Praten terwijl je bijvoorbeeld een stapel hout aan het hakken bent, gaat namelijk veel gemakkelijker. Karel werkt dan ook niet vanuit een kantoor, maar vanuit een soort boshut. De ideale uitvalsbasis voor persoonlijke therapie.

Individuele gesprekken voeren in de hut is niet het enige wat Karel doet. Hij gaat ook met groepen op stap! Bekend zijn de survivals in de Ardennen, die hij organiseert voor schoolklassen. Tijdens deze survivals gebeuren er interessante dingen: jongens worden door het gaan en lopen op en over hun grenzen ánders. Ze zijn kwetsbaar en gaan zich als vanzelf openstellen. Er komen emoties los. Omdat dit in een gecontroleerde setting gebeurt, leidt het tot unieke gesprekken. Heel belangrijk voor de chemie in een klas met jongens en hun docenten!

Op eenzelfde unieke manier zijn er bij Outback-explorers groepstherapieën, vader-zoonweekenden en nog veel meer. Karel werkt ook allang niet meer alleen. Outbackexplorers werkt vanuit verschillende locaties en met meerdere therapeuten. 

Iets nieuws! De 100%-vader-app!
Outbackexplorers komt nu met iets nieuws. Iets speciaal voor vaders! De 100%-vader-app! Ideaal voor drukke en/of vergeetachtige vaders, die graag 100% vader zijn en via deze app doelgericht contact hebben en houden met hun kind(eren).




Hoe werkt het?
De app werkt heel simpel: na het downloaden van de app start een 10-weken-programma rond het thema ´SAMEN BLIJ´. Iedere letter van ´samen blij´ staat voor een thema. Zo staat de ´S´ voor Speelsheid en de ´N´ voor Nieuwsgierig, om er even twee te noemen.
Aan het begin van de week krijg je eerst een vlog te zien over het thema. Een voorbeeld:




Daarna ga je rond dat thema aan de slag. Aan de hand van het thema bedenk je acties die je met je kind(eren) wilt ondernemen. Dat kan heel simpel het sturen van een appje zijn aan het einde van de dag, dat hij/zij een moeilijke toets op school heeft. Of het vragen, hoe het was op de zwemles, wat je kind spannend vindt. Dingen die heel gewoon zijn, maar waar je als vader vaak niet aan toekomt, simpelweg omdat je vergeten was, dat die toets van Jan op woensdag was en de zwemles van Marit op dinsdag. Voor deze dingen zet je een herinnering in je smartphone.
Rond het thema van de week krijg je een paar keer een zogenaamde ´nudge´ aangereikt. Een ´duwtje´, waardoor je aan het thema herinnerd wordt. Zo ben je steeds rond het thema bezig en wordt het gaande de week verdiept.
Via de app is het mogelijk om groepen aan te maken en zo met therapeuten of andere deelnemers over het thema van gedachten te wisselen.


Het voordeel van deze aanpak
Het grote voordeel van werken met deze app is, dat het meteen effect heeft! Je hoeft niet eerst dikke boeken te lezen of een opvoedcursus te volgen. Gewoon de app downloaden, de vlog van het eerste thema bekijken en je kunt direct ideeën gaan toepassen! Voor veel vaders fungeert hun smartphone als een soort extern geheugen. Maak daar op deze manier een passend gebruik van en gá ervoor om 100% vader te worden, zijn en blijven.
Je kunt op elk moment via de app in het programma stappen.

Vaderdagactie! De app met korting.
Speciaal voor vaderdag is de app nu te downloaden met korting: van 12,00 euro nu voor
slechts 7,80




Voor dit geld is het meteen een leuk kado, om door je kind aan papa te laten geven. Goed idee toch? Omdat een app niet iets tastbaars is, is er speciaal voor deze vaderdagactie een kadobon ontwikkeld, om de app kado te geven. Er zijn kadobonnen voor jongens en meisjes onder de 10 jaar (met kleurplaat) en voor jongens en meisjes boven de 10 jaar. De 100%-vader-app is geschikt voor vaders met kinderen van 3 tot 18 jaar. Maar ook als je al volwassen kinderen hebt, kan de app helpend en vormend zijn. Je vindt de kadobon en de bestelgegevens van de app hier:

kadobon en app downloaden

2) Stichting Stéphanos
Ook de naam Stéphanos zal de vaste lezers niet onbekend in de oren klinken. Onze Hans is immers voor 3 maanden in Malawi om voor deze Stichting Stéphanos vrijwilligerswerk te doen. Hans zit daar eigenlijk op een soort sub-project. Maar dat terzijde.

Stichting Stéphanos werkt voornamelijk onder weeskinderen in Malawi en Zambia. In deze landen zijn verschillende projecten. De basis van de projecten is steeds dezelfde: het geven van dagelijkse zorg vanuit de Bijbelse opdracht waarbij de Bijbelse boodschap in de programma´s doorklinkt. De projecten zijn heel divers: van het verstrekken van malariatesten en -pillen tot het verzorgen van dagopvang van kinderen. Van het sponsoren van een kind tot het leveren van brandstof voor de ambulance in Malawi. Je kunt er van alles over lezen op de projecten-pagina van de website. Heel mooi om zo´n project als gezin, familie, klas, bedrijf, collega´s, te steunen!




In Malawi is er een compleet Stéphanosdorp ontstaan. Onze Hans heeft dit dorp onlangs ook bezocht en er op zijn facebookpagina over geschreven. Heel bijzonder dit! Ik kwam op facebook een verslag tegen van een werkbezoek vanuit het bestuur van Stéphanos. Dit is zo´n mooi verslag en geeft zo´n prachtig beeld, dat ik het hier laat volgen:






PROJECT ZUID-MALAWI Op bezoek bij projecten van Stéphanos
’s Morgens vroeg vertrekken we vanaf het weeshuisterrein in Chilangoma. We hebben een reis van 220 kilometer voor de boeg en we ontwijken alle dieren met vier poten. Alles met vleugels mag zelf het initiatief nemen om uit de buurt te blijven. We gaan op weg naar Chikwawa, waar Stéphanos een Familie Adoptie Programma (FAP) heeft. We zijn van plan om de irrigatieprojecten te bezoeken, ook zullen we een veldwerker ter plaatse spreken over de ontwikkeling van de sponsorkinderen en hun families.
Altijd zien we onderweg hetzelfde beeld: kleine kinderen dragen grote zware emmers op hun hoofd. Ik schreeuw nog even: „Let op de tijd, want de school begint over een uurtje!” Maar ik word glimlachend begroet. Water en eten hebben voorrang.
Ik kom de meester tegen, op de fiets met drie kinderen achterop. Het is duidelijk dat hij van kinderen houdt. Daarna zie ik een groepje kinderen, in de frisse Stéphanoskleuren oranje en blauw. Ze joelen me wat na en de duimen gaan omhoog. We zijn één familie –met vele kinderen en studenten– in het Stéphanosgebied. Daar komen we voor uit en we zijn er bijzonder dankbaar voor.
Op de zandweg, dichtbij ons terrein ontmoet ik een tegenligger. En inderdaad, dat moet wel een auto van Stéphanos zijn. Er zijn zestien werknemers opgehaald in de stad. De dag kan beginnen in het Stéphanosdorp.
Via de fantastische groene theevelden verlaat ik de heuvels. De zwoegende theeplukkers gaan gebukt onder hun zware manden met geoogste thee. Je leest het van de gezichten af en daarom durf ik geen foto te maken.
Het kleuterschooltje hoor je al van ver door het gejoel van de kinderen. Meestal zijn er wachtende grootouders, onder de boom, die voor een weeskind zorgen. Uit de kookpotten komt stoom; de witte maïspap wordt zichtbaar. Ons Familie Adoptie Programma draait op volle toeren en steunt oma, kind, tuin en geit.
De Shire-rivier is bereikt en altijd heb ik de neiging om een minuut stilte in acht te nemen om over de geschiedenis van deze machtige rivier na te denken. Daar trokken de eerste zendelingen door. De landbouwgrond wordt gevoed door de altijd aanwezige stroom water. Met het dagelijks zonnetje erbij hebben we energie en kunnen we moderne pompen laten draaien voor onze irrigatieprojecten.
We zijn dankbaar, want dagelijks mag Stéphanos hier meer dan 7000 kinderen helpen door middel van ontwikkelingshulp en (Bijbels) onderwijs.
PROJECT MIDDEN-MALAWI Een dagje naar een dorp
’s Morgens om zes uur gaat de wekker. Vandaag werken we in verschillende dorpjes, samen met twee Malawiaanse collega’s. Deze morgen trainen we jongens van de tienerclub. Ze luisteren naar de uitleg over de rode pagina van het woordeloze boek. Deze pagina vertelt waarom de Heere Jezus moest lijden, sterven en opstaan en wat dit betekent voor ons.
Na een verwerkingsspel gaan we naar een voorbeeldtuin, waar de maïs er mooi bijstaat. Na een training sluiten we de ochtend af.
We gaan terug naar het dorp en hebben een gesprek. De dorpsbewoners laten bepaalde werkzaamheden liggen. Het blijkt dat ze bang zijn dat tovernaars hen vermoorden omdat ze zich teveel ontwikkelen. Collega Isaac vertelt uit de Bijbel, over Daniël en zijn vrienden. God zal hen verlossen. En indien niet, ze zullen toch niet voor het beeld buigen. Zo mogen wij deze mensen ook vertellen van God, Die machtiger is dan de toverdokters.
We sluiten de dag af en ik rij richting Lilongwe, vol gedachten en gebeden voor deze mensen. Bidt u mee?
PROJECT ZAMBIA Veldwerkers op pad
Zambia, het buurland van Malawi, is een groot, uitgestrekt land. Zo’n 200 kilometer van de grens van Malawi bevindt zich het project van stichting Stéphanos.
Vanaf de compound trekken wij, de drie veldwerkers van het Stéphanos Zambia Team, bijna dagelijks de omliggende dorpen in. Hobbelend over zandwegen arriveren we in dorpen met lemen huizen. Bij de waterputten is veel bedrijvigheid, kinderen spelen buiten en geiten en kippen lopen rond.
In vrijwel ieder dorp is wel een kerk, en soms meerdere. We helpen deze kerken met het opzetten en aansturen van zondagsscholen. Essentieel hierbij is het geven van trainingen aan zondagsschoolleiders. Stap voor stap worden deze volwassenen aan de hand genomen, de Bijbel door. Ze leren hoe ze eenvoudig een Bijbelverhaal aan kinderen kunnen vertellen.
In verschillende dorpen wordt er al zondagsschool gegeven. Kinderen zingen uit volle borst, dreunen een Bijbeltekst op, luisteren naar een Bijbelverhaal en maken een kleurplaatje. En als we niet met dit kinderwerk bezig zijn, dan is het wel met jongeren. Of we geven volwassenen alfabetiseringslessen.

Tot zover het verslag.

Al met al zal het duidelijk zijn, dat we het werk van Stéphanos een warm hart toedragen en we bevelen deze Stichting dan ook van harte aan!
Wil je donateur worden? Er is tijdelijk een leuke actie:

Geef je op als donateur voor 10,00 euro per jaar en ontvang in het vervolg het kwartaalblad en een GRATIS Malawi muziek-cd met Hymns en Psalmen twv 12,95. Vul je gegevens volledig in en je krijgt de cd thuis gestuurd. Opgeven kan hier:

Word donateur








donderdag 7 juni 2018

Schoenenopslag en nog veel meer...

Toen wij hier 14 jaar geleden kwamen wonen, heeft Willem in de garage kapstokhaken en planken aan de muur gemaakt. Op de plank boven de haken zette ik mandjes waar de kinderen hun schoenen (en in de winter hun muts en wanten) in konden doen. De planken daarboven waren voor ander schoeisel dan dat wat elke dag naar school of werk aangetrokken werd: nette schoenen, sportschoenen, wandelschoenen, oude schoenen, teenslippers enzovoorts.
Het is heerlijk als alles overzichtelijk op planken staat, maar evengoed kan zoveel ruimte ontaarden in een chaotische opslagplaats. En dat was wat het geworden was!


Dinsdag zijn Maria en ik vol moed verder gegaan met het opruimen van de garage en wij hebben de schoenen en jassenhoek aangepakt.

Alle schoenen werden naar buiten gekieperd en paar bij paar gezet.


Daarna hebben we van elk paar bepaald of het bewaard moest worden, of weg kon. Er kon heel wat weg: een volle vuilniszak! Jooooo. Weer één :-).
De schoenen die bewaard werden, hebben we keurig opgeruimd en daarna hebben we een soortelijke actie gedaan met alles wat aan de kapstokhaken hing. Daar hingen ook nog de nodige winterjassen. Die werden naar de wasmachine afgevoerd. Had die ook weer wat te doen ;-). De chaos veranderde in overzicht en Leendert zei vanmiddag verbaasd: ¨Hé, mijn bergschoenen! Ik wist niet, dat ik die nog had!¨ Kijk. Mooi toch?



Na het sorteren hebben we nog wat gesopt en gezeemd: Maria deed de tussendeur (tussen de garage en de bijkeuken) en ik de buitendeur. Natuurlijk niet alleen de deur. Nee, we gingen voor het echie: ook de kozijnen en de dorpel en het bovenlichtje. Alles.

Na afloop van de actie stond er weer genoeg klaar om afgevoerd te worden. Maria mocht twee centimeter afknippen!




Nog 75 te gaan.

Ook gisteren (woensdag) besloten we om ´s morgens eerst weer anderhalf uur in de garage te gaan werken. We pakten nu de loopruimte aan. Alles wat in de weg stond werd eerst weer naar buiten gebracht om uitgezocht te worden. Het was deze dag niet zozeer een dag van veel wegdoen, maar meer van sorteren en strak opruimen. Het leverde veel ruimte op, terwijl er eigenlijk maar 1 zak de deur uitging. Ook goed. Toch weer een centimetertje :-).


We doen steeds maar maximaal anderhalf uur per dag, want het gewone werk moet ook doorgaan. En dan heb ik het nog niet over ander (extra) werd, buiten het gewone huishouden om. Zo had ik zaterdag een doos met stoofpeertjes gekocht bij van Os. De laatste van het seizoen. Ik kreeg de hele doos mee voor een tientje. Het waren lekker grote peren. Dat schiet tenminste op met schillen. Maandagavond zette ik er de dunschiller op. De hele doos werd gejast en in kwarten gesneden. Dinsdag werden de peertjes gestoofd. Ze pasten precies in mijn 10-liter pan. Woensdag gingen ze in de weckketel. Ik heb ze ouderwets geweckt. Op zich kun je stoofpeertjes ook bewaren in schroefdekselpotten. Als je ze er maar kokend heet in doet en de potten en deksels brandschoon zijn. Maar ik had te weinig grote schroefdekselpotten. Ik heb ze dus ouderwets geweckt in weckpotten met rubberen ringen: 30 minuten op 80 graden. Nu heb ik een fijn voorraadje van 10 potten stoofpeertjes.




Wat er verder allemaal langskwam? Heel veel was: beddengoed, want Jan was ziek geweest en, bleh, wat stonk z´n bed. Meteen dan Koos z´n bed ook maar verschoond, nu die in Bosnië was. Kon hij na thuiskomst in een schoon bed. En al die winterjassen? Die werden natuurlijk ook meteen gewassen. We brachten een bezoekje aan Willem z´n vader, ik overhoorde Henk z´n topo, maakte weer een stuk terras schoon, bakte brood, ging meel halen bij de molen en nog veel meer.



Ook vandaag was de dag vol. Nu níet met opruimen. Daarvoor was vandaag geen tijd. Ik kookte jam, zette een honingkamer op een bijenvolk en controleerde twee andere volken, ging met Maria naar het ziekenhuis, ontving de dominee, die bij Maria op ziekenbezoek kwam, reed met Willem mee om Koos van het vliegveld af te halen, spon een aardige pluk wol en luisterde een preek over Handelingen 14. Dat was m´n dag in hoofdlijnen. Over het tussenliggende hebben we het maar even niet. Dan wordt het zo´n laaaaaang verhaal. Gaap.

De dag kwam zomaar weer vanzelf vol. Het is gewoon nooit saai hier :-).



maandag 4 juni 2018

Het 100-zakken-project weer opgepakt...

Vandaag hebben Maria en ik het 100-zakken-project weer opgepakt. Het 100-zakken-project? Ja! Wij hebben bedacht dat er deze zomer 100 zakken en/of dozen met overbodige spullen ons huis uit gaan.! Die zakken zijn niet van het formaat plastic tasje, maar van het formaat vuilniszak. En die dozen mogen van niet minder dan het formaat bananendoos zijn. We zijn streng ;-).

Vòòr de jubileum-actie hadden we al een prachtig begin gemaakt. Maar door het jubileum lag het project twee hele weken stil. Vorige week dinsdag was de actie in de webshop afgelopen, maar we zijn nog wel een paar dagen bezig geweest voordat echt de allerlaatste order de deur uit was en de shop weer tiptop in orde en bijgevuld was. Maria geeft even een ´rondleiding´:




Ook in en om het huis moest alles op orde gebracht worden. M´n tuintje had ik echt verwaarloosd en door het groeizame weer stond het onkruid hoog. De planten, die ik voor Moederdag had gekregen, stonden heel ondankbaar nog in de potten te wachten om uitgeplant te worden. Dus heb ik vrijdagochtend de hele ochtend hard in de tuin gewerkt. Wat is het heerlijk opgeknapt! Genieten! De rozen staan op z´n allermooist. Dat is Genieten met een hoofdletter, hoor!


Er moest ook gesnoeid worden. Geen struiken, maar haren. Daar kwam onze huiskapper voor langs. Zelf ging ik ook onder de schaar door. Er is wel 15 centimeter van m´n haar af. Het was zó lang en dun geworden, dat dat bepaald geen overbodige luxe was. Er bleef nog genoeg over, hoor. En ja, gewoon grijs. Verven daar doe ik niet aan. Ha, ha, de kapper noemt dat grijs eufemistisch: zilverblond :-).


Verder was er nog een soort van was- en strijkmarathon.


En Maria bakte een prachtige taart met bijpassende cupcakejes voor een jarig achternichtje.






Maar toen waren echt alle noodzakelijke en bijzondere werkjes achter de rug en konden we vandaag met een schone lei weer aan het opruimen gaan. We hebben geen enorme klapper gemaakt, maar toch zijn er weer twee volle vuilniszakken verdwenen! Eén zak maakte Maria vol met kleding uit haar kledingkast. Oud, niet mooi meer, versleten, kinderachtig...Het kon zó de textielcontainer in! Sinds vorige week staat er bij de school van Henk een kledingcontainer op het plein. Voor elke ingezamelde kilo textiel krijgt de school een klein bedragje. Leuk! Zo levert ook oude kleding nog iets op voor het goede doel.
De andere zak werd gevuld met troep uit de garage. Allemaal zooi wat zó de wijkcontainer in mocht. Het is dat we ook nog andere dingen op ons programma hadden. Want als je eenmaal weer in de opruimmodus staat, is het moeilijk om te stoppen! Morgen hopen we verder te gaan. Nog 77 zakken te gaan...



woensdag 30 mei 2018

Terug naar normaal

Heel langzaam gaan we hier weer terug naar normaal. Gisteren was het de laatste dag van de jubileumactie in de shop en vandaag gingen Maria en ik met de laatste hausse aan bestellingen naar het postkantoor.

Vanmiddag hebben we een begin gemaakt met het opruimen van de chaos in de shop. Er was steeds geen tijd om de binnengekomen goederen in de schappen te zetten. We stelden de pakketten samen uit voorraden die in een wirwar van dozen in shop, gang en woonkamer stonden en waar alleen Maria en ik de weg nog in wisten te vinden. Nu de schappen dan grotendeels leeg waren, heb ik de gelegenheid aangegrepen om alles meteen grondig te stofzuigen en een sopdoek erdoor te halen. Alle producten komen nu weer netjes geprijsd op de juiste plaats in de schone schappen. Hoe fijn is dat!



Morgen hopen we deze klus geklaard te hebben en dan hebben we, bij gezondheid, nog precies tijd genoeg om ook het huis weer aan kant te krijgen vòòr de zondag.

Er kwam vanmiddag nog een warm klusje tussendoor: Koos is voor 8 dagen met school naar Bosnië vertrokken, om daar vrijwilligerswerk te doen aan een vakantiedorp voor gehandicapten. Hij moest daarvoor om 15.00 op het vliegveld in Rotterdam zijn. Met het ov was dat een reis van anderhalf uur. Ik bood daarom aan, om hem met de auto weg te brengen. Dat is een stuk sneller. Nou ja...kán een stuk sneller zijn...Zonder oponthoud kun je het in een half uur aanrijden. We gingen daarom om half drie van huis. Maar we waren nog maar nèt de snelweg opgedraaid, of daar begon het: file! Er was 1 van de 3 banen naar de tunnel afgekruist. Even verderop zagen we een tweede baan afgekruist staan. Alles moest dus naar 1 baan. Hè, wat vervelend. Zeker een ongeval, zeiden we tegen elkaar. En: ¨Gelukkig dat wíj geen ongeval hebben. Dan maar liever file.¨ Intussen werd het warmer en warmer in de auto. Het was 29 graden buiten en in mijn auto vast niet minder! De airco is kapot en helaas kunnen ook de ramen niet meer open. Tja, gevalletje oude auto ;-). Het was bijna niet meer te harden, maar gelukkig: de rode kruisen gingen op wit en al snel kwam de vaart er weer in. Met een aardig gangetje reden we de Noordtunnel in. Maar we waren hem nog niet uit, of alwéér zagen we alleen maar rode remlichten voor ons. Opnieuw file! En nu nog wel een tikje serieuzer. Ik vroeg, of Koos even op internet wilde kijken wat er aan de hand was: container van vrachtwagen gevallen bij knooppunt Ridderkerk. Oeps!

Ik besloot de snelweg af te gaan en door Ridderkerk naar de A16 te rijden. Ik zweette peentjes. Behalve dat het warm was in de auto, moest ik ook van de meest linker baan, naar de meest rechterbaan. En het was al zo druk. En al die vrachtwagens. Pff. Autorijden is echt mijn hobby niet.
Maar goed. Het lukte. Intussen had Koos naar de groep geappt, dat hij later zou zijn, vanwege file door een ongeval. Het was half vier toen ik de Kiss&Ride bij het vliegveld op reed. Daar stond de hele groep op Koos te wachten. Ik was de parkeerplaats nog niet af, of de groep was de vertrekhal al binnengegaan. Niet dat het allemaal zo op de laatste nipper was, hoor. Want het vliegtuig zou pas tegen 18.00 uur opstijgen.

De terugrit was niet veel beter, dan de heenreis, want inmiddels was de spitsdrukte al lekker op gang gekomen. En de lucht werd steeds dreigender. Zou er een bui komen?



 Uiteindelijk kwam ik om kwart over vier thuis. Daar lagen allemaal bestellingen klaar, die nog in dozen moesten. Maria en ik hebben ons werkelijk een slag in het rond gewerkt, om het af te krijgen. Intussen hadden we Jan en neef Henk gecharterd om alle ingepakte dozen vast in m´n auto te zetten. En zo lukte het precies. Om 5 voor 5 stonden we met twee afgeladen AH-karretjes vol dozen bij de balie van de post. Joehoe! Echt fijn!

Vanavond heb ik weer als vanouds heerlijke volkorenbroden met zonnebloempitten gebakken. En na de koffie liet ik m´n spinnewiel snorren.



De rust van ´normaal´ daalde op me. Ik had weer tijd om met Jan naar z´n schoolwerk te kijken. Willem hielp Maria met het installeren van een bankapp op d´r mobiel en later met het invullen van een sollicitatie-formulier. Henk moest achter z´n vodden gezeten worden, om z´n avondtaakje te doen. Gewoon gewoon :-). Heerlijk!

maandag 28 mei 2018

Jubileumdrukte, fair en een jarig kleinkind

Al meer dan een week lang zijn we ondergedompeld in de jubileumdrukte. Steeds als we denken, dat de bestellingenstroom wel zal stagneren, komen er toch weer nieuwe binnen. Wat een verrassing is dit! Maar tegelijkertijd ook even schakelen. Want klanten gaan voor. Ik had al wel bedacht, dat in de jubileumweek mijn huishouden op een laag pitje zou komen staan. Maar dat was een optimistische inschatting :-). We zijn hier zó diep gezonken, dat ik verschillende keren brood heb gekócht in plaats van zelf gebakken (wat een zeldzaamheid is) en het absolute dieptepunt was wel zo´n beetje de avondmaaltijd van vrijdag: diepvriespizza´s. Ha, ha, ha. Niemand had er problemen mee, hoor :-)). Onze woonkamer was elke dag een magazijn en mijn auto een koeriersbus. Maar elke avond lukte het toch wel om alles weer toonbaar en opgeruimd te hebben.


Het allernoodzakelijkst huishoudelijk werk ging natuurlijk wel gewoon door. De was, weet-je-wel?



Maar goed. Deze bijzondere en ook gezellige drukte zal woensdag toch wel voorbij zijn, want morgen is het de laatste dag van de jubileumacties in m´n shop.

Wat niet heel handig uitkwam, maar toch zo heel leuk was om te doen, was de Lentefair in de boomgaard in Nieuwerbrug van afgelopen zaterdag. We hebben vorig jaar ook op die Fair gestaan en vonden dat toen erg geslaagd. Dus wilden we dat dit jaar weer. We hadden het al een tijdje geleden besproken en ook de kraamhuur al betaald. Dus wilden we het niet vanwege de jubileumdrukte afzeggen. We gingen gewoon :-).

De dag voordat de Fair was, kreeg ik van een klant een geweldig leuk schortje kado. Een schortje met het Eenvoudig Leven-logo. 




Natuurlijk werd dat schortje ingepakt. Net als heel veel bakmixen, kruiden, broodbakpakketten, Lamme Teun, bamboe tandenborstels, zepen, wattenstaafjes zonder plastic, bakvormen en nog veel meer. We stouwden de auto zó vol, dat we er nog nèt bij konden. We gingen met z´n drieën: Maaike, Maria en ik. De meiden hadden er net zoveel zin in als ik. Zo gezellig!



We reden zaterdagochtend om 7 uur weg. Het beloofde weer een prachtige, warme dag te worden. Nèt als vorig jaar. Toen was het ook zo warm op de Fair. Gelukkig kan ik er heel goed tegen. Al hadden we  wel al klotsende oksels voordat er ook maar 1 product op de kraam stond. Dat komt, omdat je op die Fair niet met je auto bij je kraam kunt komen. Al je spullen moet je op een steekwagentje hobbeldebobbel door het gras van de boomgaard naar je kraam rijden. Dat was echt een klus!

Maar eindelijk was de auto leeg en kon het opbouwen van de kraam beginnen. Genieten! Precies om half 10 (de begintijd van de Fair) was de kraam áf.




De klanten mochten komen!

Zoals verwacht, kwamen de meeste klanten ´s morgens. Op een markt of een fair moet je het altijd van de ochtend hebben. En deze Fair was bovendien vroeg afgelopen: om 15.00 uur. Maar je mocht beslist niet voor 15.00 uur je kraam aftuigen. Het laatste uurtje was wel een beetje afzien. Maar goed. We hebben ook onze laatste klant fris en fruitig bediend en klokslag 15.00 uur begonnen we met inpakken. Gelukkig hoefden we heel wat minder spullen door de boomgaard naar onze auto terug te slepen ;-). Dat kwam goed uit, want we hadden een extra passagier. Willem was tussen de middag samen met Henk op de Fair komen kijken. Willem was al snel uitgekeken, maar Henk kreeg niet genoeg van het konijnen knuffelen enzo. Willem was daarom alleen terug naar huis gegaan en Henk reed nu met ons mee. Linea recta naar onze jarig kleinzoon! Het paste allemaal naadloos in elkaar. Toen we daar om half 5 arriveerden, was opa Willem daar ook al. En zo kwam er aan een drukke week en een drukke dag een feestelijk einde.