Druk

Wat heb ik er een hekel aan, om het woord 'druk' in de mond te nemen. Door het uit te spreken, lijkt het alléén maar erger te worden. En het is volgens mij naast 'duur' het meest gebruikte woord als je het over December hebt. Zelfs de kinderen lijken het druk te hebben. Althans, ze hadden hier van de week allemaal wel erg veel overhoringen op school en daarnaast nog allerlei geoefen voor 't kerstfeest. Nou ja, ik zal gewoon heel blij zijn als het volgende week vrijdag is en de vakantie begint. Dan is wat school betreft even de druk van de ketel.

En zelf, hoewel ik het dus eigenlijk niet noemen wil, heb ik het ook druk. Anders druk dan normaal. Heel veel afspraken buiten de deur. Sommige leuk, sommige minder. Het varieert enorm: doktersbezoek, ziekenbezoek, kraambezoek, ouderavond enz. Verder drie ochtenden op rij hier thuis bezoek. Afijn, ik zal jullie er verder niet mee vermoeien. Waarschijnlijk hebben jullie het ook ... druk ??? :-)

Vanavond dreigde de warme maaltijd een beetje in het gedrang te komen. Willem en ik moesten om half zes de deur uit naar Willem z'n moeder, die in het ziekenhuis ligt. Trijnie en Dirk zouden samen met hun 7 jongere brussen eten. Ik heb het ze gemakkelijk gemaakt terwijl ik toch heel low budget ben gebleven: ik zorgde voor soep en brood. Van de week kreeg ik van mijn vader een aantal stukken soepkip, die op moest. Twee stukken heb ik gebruikt voor de soep, die ik vandaag maakte. Ik wilde er soepgroenten uit de vriezer bij doen, maar die had ik niet meer in huis. Ik zag nog wel een nasigroenten-pakket, zonder pepertje. Die nasigroenten bleken heerlijk in de soep. Toen we vanavond tegen 10 uur thuiskwamen, was er nog net genoeg voor ons tweeën. Ik heb kaarsen aangestoken en een flesje zelfgemaakte pruimenwijn opengetrokken. We hebben genoten van ons diner voor twee. Mooi een McDonalds of wat dan ook uitgespaard :-).

Van de andere stukken soepkip heb ik gisteren ragout gemaakt. Gewone, simpele ragout. Eerst de kip gaar gekookt in vier liter water met zout, laurierblad en twee kruidnagels. De kip eruit gevist en laten afkoelen. Intussen 250 gram margarine laten smelten en er 200 gram bloem doorgeroerd. Beetje bij beetje en flink roerend de vier liter kippenbouillon toegevoegd. De inmiddels afgekoelde kip gepeld en erbij gedaan. Afgemaakt met verse peterselie. We hebben er rijst bij gegeten.

Koos had mooi nieuws. Hij mag volgende week afzwemmen voor z'n B (een middagje in het zwembad hangen ontbrak nog in m'n agenda). Hij heeft nota bene maar 4 lessen gehad, nadat hij z'n A-diploma haalde. Kijk, dat is nog eens leuk. Want die zwemlessen zijn me toch een portie duur! Acht lessen voor bijna 50 euro :-(. En dan hebben we het nog niet over de examenkosten die dan morgen snel nog even bij de kassa van het zwembad mogen voldaan worden. De kinderen mogen hier zelf kiezen, of ze nog voor hun C verder willen. Koos wil dat wel graag. Hij heeft nog vijf lessen tegoed op z'n kaart. Eigenlijk ook wel zonde, als hij die niet opmaakt. Hij mág :-).

Ik heb hier en in m'n mailbox nog veel vragen, die wachten op een antwoord. Als het erg dringend is, mail me dan gerust nog een keer. Anders zit er niets anders op, dan geduld hebben. Het gaat even wat langer duren, voordat ik helemaal bij ben. Sorry daarvoor.

Puber

Ik voel me net een puber: himmelhoch jauchzend und zum tode betrübt. Beetje overdreven natuurlijk. Maar zo verdrietig als ik me gisteren voelde, zo blij was ik vandaag. 't Was echt een dag met een gouden randje. Het begon vanmorgen al, toen Henriëtte en Marcel op bezoek kwamen, om de spullen voor Roemenië op te halen. Het was zó heerlijk om met ze te praten over hun werk daar en ook over allerlei andere dingen. We hadden elkaar nooit in het echt gezien, maar 't was of ik ze al heel lang kende. Mooi!

Terwijl we gezellig zaten te koffieleuten reed er ineens een auto voor en daar stapte M. uit. Laat ik nu juist gisteren steeds aan haar gedacht hebben en in gedachten al m'n kerstkaartje mét persoonlijk berichtje aan haar hebben geschreven. M. had het aangevoeld hoe moeilijk ik het had en kwam spontaan een prachtige, witte cyclaam brengen. Bijzonder!

Nadat Henriëtte en Marcel waren vertrokken, keek ik even op m'n blog en in m'n mailbox. En daar kreeg ik het me toch een portie warm. Wat een lieve, stimulerende, ontroerende reacties! Ik ben er nog steeds confuus van. Want de stroom gaat maar door en door. Ongelooflijk!

Daarna de rommelige gezelligheid van woensdagmiddag met de kinderen thuis. Ik besloot spontaan om m'n mooie Sintkado uit te proberen. Ik kreeg een wonderpan. Dat is iets, wat ik al lang op m'n verlanglijstje had staan. Ze schijnen vaak op rommelmarkten te staan, maar tot op heden kwam ik er geen tegen. Wel had ik regelmatig op Marktplaats gekeken. Maar dan was het vaak ver weg (met 6,75 verzendkosten), of te duur, of incompleet, of wat dan ook. Pas vond ik er één in de buurt en Willem heeft hem voor me gehaald. Met een wonderpan kan je cake en koek bakken op je gasfornuis. Of op je oliestelletje, zoals ik vanmiddag deed. Ik heb een cake met stukjes chocolade gebakken. Het was een pak van Honig, wat ik ook al van de Sint kreeg. Ik ben niet zo'n cake-bakster. Als ik een cake bak en die wordt al keurend geproefd roep ik al: "Behoeft verbetering." Dat is ook al zo'n gezinsuitdrukking hier. Om met enige humor te zeggen, dat het dus beter kan ;-). Mijn cakes zijn vaak aan de droge kant, terwijl er natte cake geprefereerd wordt. De cake uit de wonderpan voldeed. Lekker krokant korstje, de rest smeuïg. Ik heb op internet een kopie van een oud receptenboekje gevonden en verheug me op het lekkers, wat op zo'n eenvoudige manier bereid wordt. Raar toch, dat die pannen niet gewoon bij Blokker en Hema enzo verkocht worden. Waarom zou zo'n handig geval niet algemeen zijn? Hoe dan ook: Lekker!




Om vier uur (vet laat) kwamen de kranten. Wij bezorgen de Klaroen. En vanmorgen had ik aangekondigd, dat er vanmiddag een verrassing zou zijn. Iedereen nieuwsgierig natuurlijk. Vanmiddag hadden de kinderen al een paar keer gevraagd, wanneer die verrassing zou komen. Die kwam dus met de krant. Wat alleen Willem en ik maar wisten: Wim en Geertje stonden prachtig als Bruidspaar van de Maand in de krant! En ze 'verdienen' daar ook nog eens een waardebon van 45 euro mee. Leuk om te zien hoe verrast de kinderen reageerden.

Omdat het al zo laat was heb ik de kinderen maar weer geholpen. Eerst 362 kranten gevouwen en voorzien van elk 3 foldertjes. Daarna de wijk in. Eerder op de middag had ik de worteltjes al geschrapt. Leendert zou de aardappels schillen. Als ik thuis zou komen hoefde ik het alleen nog maar op te zetten. Er was nog een klein stukje haas en er waren hamburgers. Lekker makkelijk dus. Ik vind krantenlopen beslist geen straf. Dat schreef ik al eerder. Nu vertrokken we om even over half vijf en het begon dus al te schemeren. Zo leuk met overal de kerstverlichting aan. En grappig om hier te constateren, dat er vis gegeten ging worden en daar zuurkool op het menu stond :-). We waren kwart voor zes klaar. 't Was inmiddels van droog, via miezer, naar een mals regenbuitje gegaan. We waren nat. Snel gaan eten koken en om half 7 zaten we met het hele koor te smullen.

Vanavond de cake getest bij de koffie. Lekker hoor, zo'n extraatje midden in de week!

Voor mij een dag met een gouden randje.

Frisse moed

Lieve lezers,

Het was vandaag voor mij een emotioneel zware dag. Dat was níet in de eerste plaats door het gekissebis op m'n blog. Maar het was, omdat het vandaag een gedenkdag was, waardoor ik verdrietig was. En dan óók het gedoe hier erbij, maakte het zwaar.

Hoewel ik weet, dat ik me kwetsbaar opstel, en sommige wijze mensen het vast een domme aktie van me vinden, wil ik -op mijn eigen manier- toch wat persoonlijke dingen opschrijven.

Verschillende keren schreven mensen, dat ze mij (en/of mijn blog) veranderd vinden t.o.v. een jaar geleden. Ik zou zo graag weten, wát er dan aan veranderd is. Behalve dan de advertenties. Ben ik echt anders gaan schrijven? Ben ik anders geworden? En wat is er dan veranderd? En waarom lijkt het dat mensen daarover teleurgesteld zijn?

Zelf zie ik geen verandering. Ik heb dezelfde onderwerpen. Ik leef m'n leven als voorheen. Ik kook hetzelfde, kleed me hetzelfde, doe dezelfde dingen. Het is natuurlijk wél zo, dat ik een jaartje ouder ben. Een jaar waarin erg veel gebeurd is. En dat doet ook wat met je.

Een ander ding wat regelmatig terugkomt: mensen verwachten van mij geen commerciële acties. Nu weet ik niet wat er op tegen is, als mensen commercieel zijn, behalve als ze je iets opdringen of proberen aan te smeren. En ik ben me er niet van bewust, dat ik dat doe. Als het anders is, graag concreet aanwijzen! Dat ik wél commercieel blijk te zijn (een beetje dan), is voor degenen die me kennen niet zo vreemd. Ik kom uit een handelsfamilie en dan loopt er allicht wat van door je bloed.

Nog iets: ik zou niet tegen kritiek kunnen. Volgens mij kan ik dat best en heb ik dat ook bewezen. Wijs me dan aan, wáár het gebeurt, dat ik kritiek krijg, waar ik niets mee doe. Dan is het concreet en kan ik er iets mee. Waar ik níet tegen kan: tegen leugens. En die zijn er vandaag en gisteren genoeg geplaatst. Echt gemene dingen. Laster. Ik probeer me er niets van aan te trekken. Maar ai, ai, wat doen sommige opmerkingen me pijn. Ik wéét dat dat er een beetje bijhoort, als je je kop boven het maaiveld uitsteekt. En langzaam maar zeker zal m'n huid wel wat dikker worden. Ik kan het maar niet klein krijgen, dat mensen er een zichtbaar genoegen in scheppen om je openlijk te krenken en te belasteren. Maar goed. Het zij zo.

Er staan trouwens heel wat lieve en opbeurende reacties tegenover. En die wil ik echt niet vergeten. Het doet me goed.

Ik heb vandaag en gisteren fouten gemaakt. Vanmiddag had ik niet zo fel van leer moeten trekken tegen Donna. Dat was in boosheid en dat is niet goed. En gisteren heb ik een prima logje geschreven over de reclames op mijn blog, maar, zoals iemand terecht opmerkte, ik had die laatste alinea (over jaloezie) er niet bij moeten doen. Sorry voor de mensen die ik daarmee kwetste.

Voor nu: ik wil weer gewoon fijn bloggen over ons Eenvoudig Leven. Over de blijdschap van een volle voorraadkast. Over het groeiende aantal potten stoofpeertjes. Over kaarsjesbrood, pompoenjam, oliebollen. Over de dagelijkse dingetjes in ons gezin en van alles wat er op ons pad komt.

Ik zou het heel fijn vinden, als er op dit logje níet gereageerd wordt.

Heb er weer zin in opnieuw te beginnen/verder te gaan! Met frisse moed, dus :-)