maandag 22 september 2014

Advertorial

Eén keer per maand schrijf ik een advertorial. Dan zet ik mensen of bedrijven in het zonnetje die in die maand voor het eerst met een banner adverteren op deze blog. Of ik schrijf op verzoek van 'oude' adverteerders.

Meestal adverteren hier bedrijven waar ik persoonlijk een goede ervaring mee heb. Het is dan extra leuk om zo'n bedrijf met de producten of diensten te kunnen aanbevelen. Zo draait er deze maand een banner van de camping in Winterberg, waar we deze zomer min of meer onverwachts kampeerden:

1) Vakantiepark Küstelberg
Vakantiepark Küstelberg is een kleinschalig park vlakbij Winterberg in Duitsland. Er is een camping met 16 kampeerplaatsen en er zijn een stuk of 10 vakantiehuisjes, van 6-persoons tot 12-persoons.

Klein maar toch royaal
Wij hebben er gekampeerd en het eerste dat opviel was, dat het weliswaar kleinschalig is, maar daarom níet klein! De kampeerplaatsen zijn ronduit royaal te noemen met een breedte van zo'n 10 meter. De kampeerplaatsen zijn rondom een ruim veld gegroepeerd. Dat is handig, want zo heb je vanuit je tent goed zicht op je kinderen en op alles wat er op het veld gebeurt. Er zijn speeltoestellen en er is een klein zwembad (goed afgezet met een hek).
Wij waren er in de tweede helft van augustus, toen het seizoen al op het einde liep. Maar het zag er allemaal zo fris en keurig uit, dat het was alsof het seizoen nog moest beginnen. Fleurige bloemperken, een schoon sanitairgebouwtje en noem maar op.

Het ruime veld met onze (blauwe) tent en ernaast die van mijn zus

De huisjes liggen ook aan een rand van het veld. Kijk zelf maar eens hoe fris en gezellig die eruit zien: voorbeeld van een zespersoons huisje.

Activiteiten en services
In het seizoen wordt er van alles georganiseerd door het recreatieteam. Bijvoorbeeld spelletjes, knutselen, pannenkoeken eten, een avondwandeling met lampionnetjes etc. etc. Deze activiteiten worden georganiseerd vanuit een centrale ruimte die 'De Herberg' heet.
Er zijn allerlei services, zoals de wasruimte met was- en droogmachines, de broodjesservice ('s morgens verse broodjes aan de deur van je huis of bij je tent), wi-fi (betaald) enzovoorts.

Omgeving
Ja, het is goed toeven op de Küstelberg. Niet in de laatste plaats vanwege de prachtige omgeving. Wij waren er veel te kort om van al dat moois te kunnen genieten! En het lijkt ons ronduit een sprookje om daar 's winters als er sneeuw ligt lekker rond te banjeren!
Winterberg is een heerlijk wintersportgebied op maar 4 uur rijden van De Randstad. En vakantiepark Küstelberg is dan een prachtige uitvalsbasis. Niet alleen als u op de latten wilt of wilt snowboarden, maar ook als u er meer van houdt om mooie wandelingen te maken.

Foto door Willem tijdens een vroege wandeling in augustus



Aanbevolen
Ik zou nog veel meer over Küstelberg kunnen vertellen. Maar kijkt u eens fijn rond op de website. Eén ding wil ik nog even kwijt: de beheerders zijn heel aardige Nederlanders, die er alles aan doen om uw verblijf onvergetelijk te maken! Van harte aanbevolen.

2) Knulst Houten Vloeren
Een oude bekende onder de adverteerders op Eenvoudig Leven is Knulst Houten Vloeren uit Nunspeet. Knulst Houten Vloeren heeft een geheel vernieuwde showroom, waar de meest populaire vloeren worden getoond. Maar wilt u eerst thuis op uw gemakje kijken naar wat Knulst allemaal te bieden heeft? Kijk dan eens rond op de website, of vraag het Gratis Inspiratie Magazine aan!

Enorme keuze
Bij Knulst Houten Vloeren bent u zomaar niet uitgekeken. Knulst levert namelijk vloeren in maar liefst 40 houtsoorten, die ook nog eens in verschillende bewerkingen en kleuren verkrijgbaar zijn. Of het nu gaat om een eiken kloostervloer of de traditionele eiken visgraat. Of u nu voor bamboe gaat of voor een exotische houtsoort zoals Afzelia Doussie. Bij Knulst is dat allemaal mogelijk.


Afzelia-Doussie-Parketvloer-Tapis

Afzelia-Doussie-Parketvloer-Tapis-houten-vloer

Woonblog
Heel leuk is het om je via de woonblog te verdiepen in de mogelijkheden van een houten vloer. Waarom bijvoorbeeld een houten vloer op het toilet of in de badkamer? En welke vloer kun je het beste kiezen als je voor duurzaam gaat? Wat zijn leuke ideeën voor op de kinderkamer? Allemaal onderwerpen die op de blog langskomen.

Naast houten vloeren levert Knulst ook PVC-vloeren. De collectie is enorm. U kunt kiezen uit wel 700 soorten.

Aanbiedingen
Knulst heeft altijd interessante aanbiedingen. U hoeft dus beslist niet verder te zoeken. Bij Knulst kunt u alle kanten uit voor uw nieuwe vloer!

3) Binnenkant
Een ander vertrouwd 'gezicht' in de advertorials is Binnenkant. Jacquelien, de eigenaar en drijvende kracht achter Binnenkant, is opruimcoach èn binnenhuisarchitect. Dat is een bijzonder fijne combinatie. Zij kan u eerst helpen om orde te scheppen in uw leefomgeving, maar daarna en daarnaast kan ze ook tips geven om uw woonomgeving mooier en prettiger te maken!

Informatie en inspiratie
Natuurlijk kunt u op haar website kijken voor informatie, maar u kunt ook kijken op haar blog Fijn Wonen. Daar vindt u niet alleen informatie, maar vooral ook inspiratie.

Rondbrief
Wilt u van tijd tot tijd geïnformeerd worden over alles wat Binnenkant te bieden heeft? Schrijf u dan in voor de Rondbrief. Elk kwartaal komt er een nieuwe rondbrief uit. In de rondbrief vindt u praktische tips, doet u inspiratie op voor opruimen en/of uw interieur, kijkt u binnen in een 'gewoon maar bijzonder' huis enzovoorts.
Ook de rondbrief van herfst 2014 biedt weer enorm veel kijk- en leesplezier! U kunt bijvoorbeeld aan een leuke wedstrijd rond het thema 'appels' meedoen.



En er is uitgebreid aandacht voor 'gelukkig zijn met minder spullen'. Allemaal gratis inspiratie voor wie zich inschrijft voor de rondbrief. Doen dus!


vrijdag 19 september 2014

Nieuwe workshops Brood Bakken

In het voorjaar ben ik begonnen met het geven van workshops Brood Bakken. Gewoon simpel bij mij thuis. Het waren steeds heel gezellige morgens met mensen die naar huis gingen met kriebelende vingers om thuis aan de slag te gaan :-).

Regelmatig kreeg ik de vraag of er weer nieuwe workshops  zouden komen. En ja, die komen er! Deze week was de eerste workshop. Dat was een besloten workshop vanwege een zussendag. Maar in oktober en november zijn er verschillende mogelijkheden om bij mij een workshop te komen doen. 





Hoe ziet zo'n workshop eruit?
Inloop vanaf 9.15. We beginnen om half 10. We maken kennis met elkaar onder het genot van koffie/thee en wat lekkers. Daarna gaan we aan de slag. In ongeveer twee uur vertel ik u alles wat u wilde weten over brood bakken. Ik laat veel zien en er is wat te proeven. We bakken verschillende broden/brooddeegprodukten. En natuurlijk neemt u ook wat mee naar huis. De workshop duurt tot 12.00 uur.

Waar?

Bij mij thuis in Alblasserdam. Er kunnen maximaal 9 mensen per keer deelnemen. Zo kan ik op alle individuele vragen ingaan. Adresgegevens vindt u in de bevestiging.

Wanneer?

Zie onderstaande link

Voor wie?

Voor wie zich aanmeldt via onderstaande link. Vol = Vol


Wat zijn de kosten?

De kosten bedragen 15 euro per persoon, kontant te voldoen na afloop van de workshop. Er is dan ook gelegenheid om o.a. broodbakbenodigdheden te kopen.

aanmelden

(loop met de pijltjestoetsen door de kalender. Klik op de datum van uw keuze. Klik vervolgens op het blauwe vakje in de agenda en vul uw gegevens in).

donderdag 18 september 2014

Wat doen we met een voorraad groenten en fruit?

Een grote voorraad groenten en fruit voor een prikje van de markt is natuurlijk heerlijk. Wat een rijkdom om het hele gezin zo van de nodige vitamines te kunnen voorzien! Vooral in de zomer met al dat zomerfruit is het steeds een feestje om te bedenken hoe ik het allemaal ga voorschotelen. En uiteraard moet er ook een deel verwerkt worden tot bijvoorbeeld jam en sap. Zo kunnen we er nog lang van nagenieten.

We zijn inmiddels ruim twee dagen verder. De voorraad is al aan het slinken. Er ging andijvie en fruit in de groene smoothie op dinsdagochtend:



Er ging groenten en fruit in Willem z'n lunchsalade. Er er ging het nodige aan fruit mee naar school en werk:


Een tussendoortje: rijstwafel met appelstroop en banaan.


De andijvie moest echt snel op. Gisterenavond stond er daarom stamppot rauwe andijvie op het menu.



En als toetje was er een grote schaal fruit.



Ook vanmorgen was er weer groene smoothie met andijvie en diverse soorten fruit.


Er ging nog weer een stronkje in Willem z'n lunchsalade. Lekker met stukjes ananas, stukjes komkommer, augurk, walnoten, groene paprika, rozijnen en kidneybonen.


En met de allerlaatste andijvie vieren die dieren feest :-)




Ziezo. Wordt vervolgd. Want ook al wordt hier de hele dag heerlijk van het fruit gesmikkeld, het is nog lang niet op! Vandaag gaat mijn sapketel op volle toeren werken.




dinsdag 16 september 2014

De kop is er weer af

Ziezo. De kop is er weer af. Ik was van plan vandaag eens lekker in huis bezig te zijn. En dat is aardig gelukt. Ik had een prachtig lijstje opgesteld van klusjes die ik vandaag wilde doen. Wat daar op stond?

- de vaat wassen
- drie broden bakken
- twee wassen doen
- een uur strijken
- ramen zemen buiten
- ramen zemen binnen
- naar de markt voor groenten, fruit, lam, hanen en violen
- inkopen opruimen
- plantenbakken bij de voordeur opnieuw beplanten
- bovenverdieping opruimen
- beneden stofzuigen en voor het zicht stoffen
- 10 dingen uitzoeken die het huis uit mogen
- pruimenjam koken

Overal staat nu een streep doorheen, behalve door het beplanten van m'n bloembakken. Dat komt omdat ik geen violen vond. Misschien is het nog te vroeg voor winterviolen. Ik ga morgen nog maar eens kijken. En anders plant ik er wel iets anders in. Alles beter dan de uitgegroeide, armetierige geraniums die er nu in staan ;-).

Ik ging dus naar de markt. Voor groeten, fruit, lam en hanen. Dat is nog wel een leuk verhaal. Regelmatig ga ik op maandagmiddag na vieren naar de markt. De groenteboer heeft vaak spullen waar hij vanaf wil en belt me dan of ik kom. Voor een habbekrats laad ik dan mijn auto vol.
Er is ook vaak een meneer die groente-afval voor zijn dieren komt halen. We maakten al eens een praatje. Zo ook vorige week. Ineens vroeg die meneer of ik soms ook interesse had in grote mesthanen. Nou, daar had ik zeker wel interesse in. En zo wisselden we telefoonnummers uit en ik beloofde deze week weer naar de markt te komen. Dan zou hij hanen voor me meenemen. Geslacht en wel, gelukkig ;-).
Maar later belde de meneer me op, of ik soms ook een lam wilde. Hij had een lam lopen wat net van de moeder af was en dat wilde hij slachten. We werden het snel eens over de prijs en zodoende kwam ik vandaag niet alleen met groenten en fruit thuis, maar ook met hanen en een lam. Allemaal vlees hier zo uit de polder. Tja, zelf eet ik het niet, maar er zijn hier afnemers genoeg in het gezin. Ze verheugen zich er al op dat ik het ga klaarmaken.

Zelf houd ik het op groenten en fruit. En voor de prijs hoef je dat ook al niet te laten. Zo op het einde van de markt is er het nodige wat voor een zacht prijsje weg mag. Kijk, dit kocht ik allemaal voor 25 euro:



Natuurlijk zitten er spullen bij met een plekje of een vlekje of wat snel op moet. Maar wij zijn hier niet zo kieskeurig. Kijk, de bananen zijn al wat bruin. Maar juist zó op z'n lekkerst!



Van de andijvie moeten de buitenste bladeren eraf.



De bloemkolen waren gevallen en hier en daar beschadigd.


De preien hadden in de regen gestaan en waren een beetje geel geworden.



En de rabarber stelen moeten een stukje ingekort worden ;-).



Een kniesoor die daarop let.

Ik ben er weer heel blij mee. Misschien is het wel leuk om de komende dagen te laten zien hoe ik het één en ander verwerk.

Vanavond is er alvast wat van deze voorraad bij de warme maaltijd op gegaan: broccoli en komkommers. Heerlijk met gekookte aardappels, een stukje rollade en honing-mosterdsaus. Als toetje was er voor iedereen een banaan.




Ook ging er een bloemkool en een komkommer naar de moeder van een vriendinnetje van Henk. En de moeder van een vriendin van Maria kreeg een bloemkool, een komkommer en een meloen. Van zo'n rijkdom is het gul delen.

Er was vanavond een lezing in de kerk over het geweten en gewetensvorming. Daar ben ik met een paar kinderen naar toe geweest. We waren om ongeveer half 10 thuis. En nadat we thee hadden gedronken ben ik nog even de keuken ingedoken. Zaterdag kreeg ik pruimen die nodig op moesten. Ik had er al wat verwerkt in pruimenijs. Van de rest heb ik jam gekookt. Daarbij gebruikte ik een paar citroenen van de voorraad van vandaag.

En zo is er niet alleen de kop vande week en van het werk af, maar ook van mijn groenten- en fruitvoorraad.

zaterdag 13 september 2014

Onder moeders vleugels en de was...

Ziezo. Ook het laatste kuiken dat weg was zit weer onder moeders vleugels. Maria, onze brugpieper, had deze week ook schoolkamp. Woensdagochtend is ze vol verwachting vertrokken.



En gisterenmiddag kwam ze moe, maar vol verhalen, thuis! Met de gebruikelijke bult was uiteraard ;-).

En ja, ik had het deze week al zo druk met de was. Vorige week vrijdag ging mijn wasmachine stuk en pas maandagmiddag om half 4 kwam de monteur. Nu was ik allang blij dat m'n trouwe hulp gerepareerd kon worden. Het is al best een oud beestje en dan houd je je hart vast als er een monteur moet komen...

Maar goed. Als je dan drie dagen niet hebt kunnen wassen, dan ligt het wasgoed zo hoog als de toren van Babel en ben je domweg de hele week bezig om de achterstand weg te werken. Het zij zo.

Laat nu 'de wasmachine' deze week regelmatig onderwerp van gesprek zijn in ons gezin. Niet míjn wasmachine, maar die van mijn oma! Mijn oma was zó vooruitstrevend dat ze al in 1939 een echte wasmachine had. Een Miele nog wel liefst (het eerste model dat door Miele op de markt gezet werd).

Mijn oma kreeg haar wasmachine dus vlak voor de oorlog. Ze was toen in verwachting van haar 11e kind. Helaas overleed nog voor de geboorte van dat kind haar man. En zo moest ze met 11 kinderen de oorlogsjaren door. Het heeft de nodige creativiteit gevergd om iedereen z'n natje en z'n droogje te kunnen geven. Maar gelukkig was oma niet voor één gat te vangen. Zo vond ze uit, dat je in de wasmachine prima...kaas kon maken! Ja heus! Lees het hele verhaal maar eens op de blog van mijn tante.

vrijdag 12 september 2014

Dubbelblij

Vandaag waren er twee dingen die me heel blij maakten. En nu ben ik dus dubbelblij!

Honingoogst
Als mensen horen dat ik bijen houd, dan vragen ze soms: ¨Maak je dan ook zelf honing?¨ ¨Nou, nee,¨ zeg ik dan, ¨dat laat ik liever aan de bijen over.¨
Tja, zelf honing maken is nog geen mens gelukt. Maar vandaag kon ik wèl honing oogsten! De allereerste keer. Ik was er gewoon al een paar dagen opgewonden over.

Ik heb zelf geen honingslinger, maar de Bijenvereniging wel. En als lid mag je daar gebruik van maken. Fijn is dat! Een honingslinger is een duur ding, wat ik niet zomaar zal aanschaffen. Bovendien staat de slinger van de vereniging in een keurig betegelde ruimte, met een aanrechtje en allerlei benodigdheden in de kast. Ideaal dus!

Vorige week had ik de slingerruimte voor deze morgen gereserveerd. Gonnie, de vrouw die me vorig jaar haar imkerspullen gaf, omdat ze zelf niet meer imkert, wilde graag met me mee, deze eerste keer. En daar was ik heel blij om. Want of ik alles wat ik vorig jaar op de cursus leerde nu allemaal nog wel zou weten? Daar was ik best onzeker over.

En er kwam nòg meer hulp en kennis en ervaring. Zo gaat dat op een vereniging ;-). Een collega-imker belde me namelijk, dat hij graag direct na mij wilde slingeren. We maakten een praatje en hij stelde voor om eerst wel even mee te helpen met mijn slingerij. Leuk en gezellig dus (en heel leerzaam).

Om half 10 kwam ik bij het verenigingsgebouwtje aan. Ze zaten al op me te wachten. Ik had niet veel om te slingeren, maar dat geeft niets zo'n eerste keer. Ik vond het gewoon geweldig! Met de ontzegelvork haalde ik voorzichtig de wasdekseltjes van de raten en daarna gingen de ramen per 4 tegelijk de slinger in. Zo'n slinger is een soort centrifuge. Je draait aan een slinger en daarmee zet je de trommel met ramen in beweging. Door de middelpuntvliedende kracht wordt de honing uit de raten geslingerd. Na een poosje begon er een prachtig gouden straal uit het gootje te lopen. Daar kwam m'n allereerste, allerlekkerste, allermooiste honing!



Het was echt alsof ik met goud thuiskwam! Ik had de hele familie al met foto's en al laten delen in het historische moment en Willem vond dat we dan vanavond maar pannenkoeken moesten eten. Pannenkoeken met honing natuurlijk. En zo geschiedde!



Koos
Het tweede waar ik heel blij over was, was dat Koos weer heelhuids en hard gegroeid terugkwam van het schoolkamp. Alle jongens (en een enkel meisje) van de sector Techniek hadden een soort survival in de Ardennen gedaan. Er was een hele week aan voorbereiding aan vooraf gegaan. Dinsdagmorgen zijn ze vroeg in de bus gestapt en 's middags zijn ze in groepen gedropt in de Ardennen. Ver weg, tegen de Franse grens aan. Ze hadden allemaal volledige bepakking en moesten met hun grote rugzakken, een munitiekist met proviand en een jerrycan met water dwars door de bossen en velden de weg naar het basiskamp vinden. Een tocht van zo'n 25 kilometer. Zonder telefoons of andere apparatuur. Ze hadden enkel een kaart en kompas.



Ze moesten voor de nacht een onderkomen fabriceren van een stuk zeil van 3 bij 4 meter. En natuurlijk hun eigen potje koken boven een kampvuur.

Allemaal in het kader van opbouwen van zelfvertrouwen, grenzen ontdekken, teambuilding en andere nuttige en nodige zaken.

Gisteren zijn alle jongens veilig in het basiskamp aangekomen. Daar werd door docenten een maaltijd voor ze klaargemaakt en hadden ze een avond vol reflectie, gezelligheid en bezinning.

Vanmorgen stond er nog een kanotocht op het programma en daarna de terugreis. Helemaal gesloopt maar trots en blij kwamen ze rond 18.00 weer aan. Ze werden opgewacht door een erehaag van familieleden. Het is heel speciaal geweest!



Reden dus om dubbelblij te zijn!

maandag 8 september 2014

Review ¨De verstotene¨

Vorige maand verscheen bij Uitgeverij Voorhoeve het boek ¨De verstotene¨. Dit boek zal veel van mijn lezers aanspreken, omdat het verhaal zich afspeelt in een mennonietengemeenschap. Net als de Amish leven de Mennonieten heel eenvoudig en binnen de geslotenheid van de gemeenschap. Maar een eenvoudige levensstijl en streng religieus zijn is uiteraard niet een garantie voor een leven zonder zonde. Daar lees je in dit boek ook over. Behalve voor hypocrisie is er gelukkig ook plaats voor vergeving.

Rachel Stoltzfus is tevreden met haar leven in een mennonietengemeenschap, totdat ze zwanger raakt en het mikpunt wordt van roddel en spot. Ze weigert schuld te belijden en verzwijgt de naam van de vader. Het gevolg is dat ze met de nek wordt aangekeken door de mensen van wie ze juist zoveel houdt. Als haar tweelingzus Leah maar niet herstelt van een bevalling, dwingt Rachels zwager, die haar daarvan de schuld geeft, Rachel om de gemeenschap te verlaten.
Wanneer het leven van Rachels kindje gevaar loopt, moet er een keuze gemaakt worden die de waarheid aan het licht brengt en voorgoed de levens zal veranderen van iedereen in Copper Creek.

Het verhaal wordt telkens vanuit het perspectief van één van de hoofdpersonen verteld. Het bijzondere is, dat ook Leah's overleden schoonvader 'aan het woord' komt. Hij beziet alles vanuit het leven ná dit leven.

Al aan het begin van het boek word je als lezer nieuwsgierig naar wie de vader van Rachel's kindje zou zijn. Je komt steeds aanwijzingen tegen, zodat het je eigenlijk al snel wel duidelijk is. Maar de ontknoping vindt pas laat in het boek plaats. Er vallen dan veel dingen op hun plaats. Zelfs de namen 'Rachel en Leah' krijgen er een dimensie bij. De geschiedenis van de Bijbelse Rachel en Leah blijkt overeenkomsten te hebben!

Eli, Rachel's kindje, wordt ernstig ziek. Het is heel spannend of Eli zal genezen. Dat zal in elk geval niet kunnen zonder dat het geheim, wie zijn vader is, wordt prijsgegeven.

Vergeving is cruciaal. Vergeving komt in dit boek op meerdere plaatsen en onder verschillende omstandigheden aan de orde. Eén van de dingen die Rachel leert is: ¨ Als ik vergeven wil worden, moet ik eerst zèlf vergeven.¨

Het boek leest lekker weg. Het boeide me van begin tot eind. De sfeer in de Mennonitische gemeenschap wordt prachtig beschreven. En dat is ook geen wonder, want de schrijfster, Jolina Petersheim, is zelf in zo'n gemeenschap opgegroeid. Er staan regelmatig typisch Mennonitische woorden in de tekst. Die zijn in de context goed te begrijpen. In het deel wat gaat over Eli's ziekte wordt nogal veel medische vaktaal gebruikt. Dat maakt het verhaal naar mijn idee heel 'echt'. Het zou zomaar echt gebeurd kunnen zijn allemaal. In werkelijkheid is het boek een hervertelling van een verhaal en het is dus fictief.

Ben je nieuwsgierig geworden naar dit boek? Lees dan het eerste hoofdstuk. Je vindt hier ook de bestelmogelijkheid.



vrijdag 5 september 2014

Vol programma

Wat een vol programma heb ik deze eerste schoolweek. Met dit jaar vier kinderen op het voortgezet onderwijs is dat ook onontkoombaar. Er tuimelt van alles door mijn hoofd: vier verschillende roosters, onderwijs op vier verschillende nivo's. Op twee verschillende locaties. Met veel verschillende docenten/aanspreekpunten. Met verschillende afspraken. Met verschillende regels. Met veel boeken. Twee kinderen die volgende week al op kamp gaan. Waarvoor er deze week alvast een info-avond was. En natuurlijk stápels brieven met informatie die je geacht wordt tot je te nemen. Fietsen, ov-kaarten, sportkleding, regenpakken, alles in viervoud.

Maar goed. Het stof zakt vanzelf en in mijn koppie komt het ook wel weer goed. Het is gewoon weer even wennen allemaal.

En ja. Dan was er ook nog achterstallig werk. Zo heb ik zomaar een hele morgen aan de administratie gezeten, probeer ik elke dag de hoeveelheid wasgoed/strijkgoed te reduceren en heb ik weer een piepklein beginnetje gemaakt met minimaliseren qua spullen.

Ook maakte ik twee afleveringen voor de kookrubriek van Terdege en leverde een schrijfopdrachtje voor de Eva in.

En vanmorgen waren er de twee basisschoolkinderen, Jan en Henk, die mochten trakteren, omdat ze in de zomervakantie jarig waren.




Zelfs het programma voor ontspanning zit vol. Maar daar heb ik absoluut geen problemen mee :-). Vanavond hopen we weer naar de jaarlijkse molenmarkt te gaan. Oh, wat heb ik daar zin in! En morgen is er het jaarlijkse uitstapje van de Bijenvereniging. We gaan naar de Mariënwaerdt. We bezoeken daar de zorgimkerij en bovendien is het dan Lakenvelderdag. Laten Lakenvelders nu juist mijn lievelingskoeien zijn. Leuk, leuk, leuk!

donderdag 4 september 2014

Gans

Zaterdag was Willem al vroeg in de polder om hout te zagen voor de kachel. Hij kwam twee jagers tegen en vroeg (echt Willem ;-)) of ze wat geschoten hadden. Dat hadden ze. Ganzen. ¨Moet je er één hebben,¨ vroeg één van de jagers. Nou, dat hoef je Willem geen twee keer te vragen :-).

En zo kwam Willem behalve met hout, ook met een gans thuis...

¨Iiiiieeeeuww¨, riepen de meiden vol afschuw. Maar de jongens dachten er anders over. Die wilden wel zien hoe Willem die gans ging villen en panklaar maken.




Er bleef 1700 gram over om te braden. 

Je moet wel weten hoe je zo'n gans moet klaarmaken. Eerst is het van belang, dat je het vlees laat besterven. Daarom heb ik hem tot gisteren in de koelkast gelegd. Als je het vlees meteen na het slachten braadt, is het taai.

Willem had de gans gevild. Je trekt dan de huid er met veren en al vanaf. Dat gaat sneller dan plukken. Het nadeel van villen is, dat het vlees bij het braden gemakkelijk droog kan worden. Dat komt omdat de huid eraf is. Daarom heb ik het vlees eerst gebardeerd. Je bedekt het met lapjes spek, die je, bijvoorbeeld met coctailprikkers, vastzet. 

Een gans is een vogel die alle tijd heeft gekregen om groot te groeien. Heel iets anders dus dan plofkippen, om maar iets te noemen. Omdat hij dus 'slow' gegroeid is, heb ik hem ook 'slow' gebraden. Eerst gewoon aangebraden in de braadpan en daarna uren en uren in de Slowcooker. 

Ok. 't Was even wat werk (of eigenlijk: wat tijd). Maar er werd geweldig van gesmuld. Dat is dan toch wel leuk. Ook al eet ik zelf geen vlees, ik wil voor mijn vleeseters toch graag iets goeds op tafel brengen.


's Avonds werd er nog snel een greep in de pan gedaan naar de restjes :-).












maandag 1 september 2014

Einde en begin

Na ons uitstapje naar Winterberg was het met de vakantie van Willem snel gedaan. Hij had maar twee weken. De vrijdag was weer nat en koud. Het werd een thuisdagje. Ook helemaal goed, want er moest toch ook nog wel wat gewerkt worden.

Ik stond ouderwets vroeg om kwart over 5 op. Hans en Koos moesten er toen ook bijna uit om te gaan werken. Ik ruimde de kampeerrommel op en zodra het licht genoeg was zette ik mijn fotospullen klaar om de reportage voor Terdege (met de pompoen) te kunnen gaan maken.

De schilder was ook weer van de partij. En de jongens kwamen niet veel verder dan spelletjes al dan niet op de computer, (strip)boeken lezen of loomen. 's Middags waren ze koud 10 minuten buiten aan het voetballen toen het weer net te hard voor het mooi begon te druppelen.

Ik moest nog even naar Papendrecht voor een paar boodschapjes. Willem reed en Henk ging mee. Da's toch wel gezellig ;-). De mannen gingen de modelbouwwinkel in om treintjes te kijken en ik deed snel de boodschappen. Daarna reed Willem z'n auto door de wasstraat en maakte het af met een zuigbeurt. Henk hielp hard mee.

Thuis lagen er een paar net gesneden kroppen sla op het aanrecht. Die had de schilder van z'n tuin gehaald. Lekker! Dat was meteen geregeld: sla voor het avondeten.

's Avonds gingen Willem en ik samen naar de verjaardag van een vriend. En zo was het thuisdagje ook weer omgevlogen.

Ook zaterdag moest er weer wat gewerkt worden. Maar ik stond aardig in de vakantiemodus en heb het mezelf makkelijk gemaakt door eens een keertje brood en koek voor het weekend te kopen i.p.v. zelf te bakken. Zo was ik lekker snel klaar. En dat was ook wel nodig, want er moest wéér een tas ingepakt worden :-)). Koos ging een week logeren op De Welkamp. We zouden uiterlijk om 14.00 gaan rijden.

Het werd uiteindelijk zelfs zomaar een uur eerder dat we vertrokken! Koos heeft in de tweede schoolweek een soort teambuildingskamp en dat wordt vooral survivallen. Hij had z'n uitrusting al aardig bij elkaar gesprokkeld. Maar Trijnie's vriend zit bij Defensie en had nog wel wat nuttige tips. Koos moest vooral een poncho aanschaffen, waarmee hij met een paar stokken in no time een soort tentje kan creëren. Dus zocht Willem naar een dumpshop op de route naar Elspeet en vond er één in Utrecht. De mannen keken er hun ogen uit :-). De poncho werd gevonden en aangeschaft. Maar Koos wilde ook graag nog een simpel mes om takken af te kunnen snijden en een vuurmakertje. Willem kocht een opvouwbare schep. Handig om altijd achterin de auto te hebben, voor als we bijvoorbeeld naar het strand gaan.

Op de Welkamp dronken we even gezellig een bakkie koffie en maakten weer rechtsomkeert naar Alblasserdam. We hadden op de terugweg onze laatste uitspatting in deze vakantie: we stopten bij de verkoopkar met Italiaans ijs. Dat was erg lekker, maar ook erg duur....Ik schrok me naar toen ik hoorde wat ik voor die drie ijsjes (Henk was ook mee) moest betalen. Toen heb ik maar extra hard van het ijs genoten ;-).

Vorige week maandag moest Willem dus weer aan het werk. En heel langzaamaan begon het hier ook weer een beetje 'gewoon' te worden. Maandagavond was het weer de eerste avond van de spingroep na de vakantie. De was werd bijgewerkt. Er waren weer wat verplichtingen. Daar stond tegenover dat de logeerpartijtjes onverminderd doorgingen. Tot aan de allerlaatste vakantiedag toe. Toen logeerde er een vriendinnetje van Henk. Gezellig hoor. Die twee kinders hebben elkaar helemaal gevonden :-).

Zaterdagavond zijn we met z'n zessen naar de 1e Psalmzangavond in Gouda geweest. Dat was dan toch echt het einde van de zomervakantie 2014.

En vanmorgen was daar het begin van het schooljaar 2014/2015. Nog maar twee kinderen op de basisschool...Waar is de tijd gebleven, dat ik er vijf heen bracht? Tja, dat heeft zich langzamerhand verplaatst naar de middelbare school. Want vanavond was ik met vier kinderen naar de opening van het schooljaar van de Guido de Brès. Vier kinderen op de middelbare school brengt de nodige drukte met zich mee! Roosters, schoolkampen, boeken, fietsen, opgeladen ov-kaarten, het ene item buitelde vandaag over het andere. Ik zit hier steeds met vier stapeltjes paperassen in de aanslag om te checken of alles in orde is en we niets vergeten. Natuurlijk ligt die verantwoording voor een deel bij de kinderen zelf, maar ik voel me er toch eindverantwoordelijk voor. Zeker als het om m'n brugpieper gaat. En zo was het hier vooral één lange regeldag. Tijd om m'n ogen maar eens dicht te gaan doen!