vrijdag 19 december 2014

Advertorial

De laatste advertorial van 2014. Eén van onze regelmatig terugkerende adverteerders wil zich nog graag een keer presenteren via deze blog: Knulst Houten Vloeren.

Vloersoorten
Telkens als ik op de website van Knulst rondkijk valt het me op hoeveel kennis en vakmanschap er nodig is om een echte vloerenspecialist te kunnen zijn. Heeft u er ooit bij stil gestaan hoeveel vloersoorten er zijn als we het hebben over houten vloeren? Op de website van Knulst kunt u er alles over lezen. Denk daarbij aan: massief parket, multiplank vloer, lamelparket, dat wat in de volksmond gewoon 'parketvloer' heet, visgraat parket, of hoogkant parket....Al deze vloeren hebben zo hun specifieke toepassingen. Je moet er maar verstand van hebben. Bij Knulst wordt u van a tot z begeleid in het maken van een juiste keuze.

Magazine
Om op uw gemakje, thuis vanaf de bank, uitgebreid te dromen over uw nieuwe vloer, vraagt u eenvoudig het gratis Inspiratie Magazine aan.

Of toch liever PVC?
Om het allemaal nog een tikkeltje veelzijdiger te maken, kunt u bij Knulst ook terecht voor pvc-vloeren. Vloeren met de uitstraling van bijvoorbeeld hout, maar dan van pvc. Pvc heeft zo z'n voordelen. Te denken valt aan bijvoorbeeld de slijtvastheid en, wat mij persoonlijk ideaal lijkt: de gehorigheid. Of liever: het ontbreken van gehorigheid! Vraag het speciale pvc-vloeren magazine gerust tegelijkertijd met dat van het houten-vloeren magazine aan.




donderdag 18 december 2014

De állerkleinste soepfabriek

Misschien heb je ze weleens zien staan: de producten van De kleinste soepfabriek. Misschien heb je ze zelfs ook al wel eens geproefd. Lekkere soepen van een bedrijfje dat zo duurzaam mogelijk probeert te werken.

Wel, gisteren heb ik de ALLERkleinste soepfabriek opgericht :-)). Gewoon bij mij thuis. Ook om zo duurzaam mogelijk bezig te zijn. Om ervoor te zorgen dat kilo's en kilo's groenten niet in de kliko, maar in een lekker soepje zouden belanden.

Ik heb dus soep gekookt. Niet gewoon een pannetje. Ook niet een xl-pan (mijn grootste pan is 10 liter), maar een xxl-pan. Ik kookte namelijk soep in mijn weckketel, die een inhoud van 25 liter heeft. Ik kookte ongeveer 17 liter soep. Zes liter staat nu in de koelkast. Die is voor de komende dagen. Ik denk, dat ik er voor moet waken als ik nog wat soep voor zondagavond over zal willen hebben ;-). Zou dat niet lukken, dan is er nog geen man overboord, want 11 liter soep heb ik geweckt. Die staat nu in de kast. Zo voor de grijp, klaar voor gebruik.

Het was best een klus, maar ik voel me zo rijk als een koning!

Voordat ik begon, trok ik een krachtige bouillon van 3 stukken ossenstaart, water, zout en veel verse kruiden (die ik in de diepvriezer had). De bouillon stond lekker te trekken op de houtkachel en de kamer geurde. Dat kwam door de rozemarijn en de salie die meetrokken. Mmm!

Maandag had ik op de markt groenten-inkopen gedaan en er was het een en ander bij wat nodig verwerkt moest worden. Ik maakte een keuze en daarna maakte ik alles schoon en sneed het in stukjes. Dat resulteerde in schalen vol gesneden groenten, die óók al zo lekker geurden:

Paprika, tomaten, coctailtomaatjes, bosuitjes, een kilo champignons, bloemkool, broccoli, courgette en winterpeen. En van een pond gehakt draaide ik soepballetjes. Wat een kleurig gezicht!




's Avonds, na de koffie, ben ik gaan koken. Ik installeerde de weckketel en goot daar de bouillon (door een zeef) in. De weckketel ging op 100 graden. De schaal tomatenstukjes (van de gewone tomaten) kieperde ik in een pan met een laagje water. Ik stak er een paar laurierblaadjes in, knipte een hele gedroogde peper in stukjes erboven en deed er wat zout en peper bij. Ik bracht het zaakje aan de kook en liet het zachtjes pruttelen. Intussen ging ik aan het roerbakken in een grote braadpan. Steeds nam ik een groentensoort, roerbakte die een paar minuten in wat zonnebloemolie en deed het in de weckketel. De ketel werd voller en voller. Als laatste zette ik m'n grote roerzeef op de ketel en roerde daar de zachtgekookte tomaten door. Er ging nog bij: een half zakje vermicelli, een restje vlindermacaroni, de soepballetjes, de stukjes vlees van de ossenstaart, drie eetlepels zelfgemaakte bouillonpoeder, een paar liter water en dat was het, geloof ik.



De soep mocht nog een kwartiertje garen en intussen maakte ik 10 weckpotten schoon: 8 van 1 liter en 2 van 1 1/2 liter. Ik kookte de rubberen ringen uit en daarna kon de soep in de potten. Wat niet in de potten paste ging in een grote soeppan. De ketel moest helemaal leeg, want de soep in de potten moest nog geweck worden. Dat ging er meteen achteraan. Het werd een latertje. De weckerij was pas om kwart over 12 klaar. Maar daar staan ze dan toch: 10 potten heerlijke soep uit mijn eigen, allerkleinste soepfabriek! Rijk gevuld. Weliswaar met heel weinig vlees, maar dat doen we ook al vanwege het duurzame. Voor mij hoeft er al helemaal geen vlees in. Dat beetje is een tegemoetkoming aan de verstokte vleeseters hier ;-).



De soep is al gekeurd en goed bevonden. Mooi. Op naar het volgende project dan maar.

dinsdag 16 december 2014

Groenten en fruit van het seizoen, of toch niet?

Wie hier langer meeleest, weet dat ik onze aardappels, groenten en fruit altijd 'aan het einde van de markt' inkoop. Soms bij van Os in Papendrecht, soms op de markt hier in Alblasserdam. Ik koop dan wat er goedkoop weggaat. Spullen die over zijn, of spullen waar iets mee is (gevallen, nat geregend of zoiets). Als ik het niet koop, wordt het weggegooid.

Uiteraard ben ik er helemaal vòòr om groenten en fruit van het seizoen te eten. Die worden namelijk meestal in eigen land, of anders toch in Europa, verbouwd. Op die manier hangen er geen milieuvervuilende kilometers of kaswarmte aan.

Toch leidt dit tot een dilemma. Want wat weegt nu zwaarder: voedsel van ver weg laten gooien omdat je alleen seizoensproducten eet, of het voedsel consumeren wat anders zou worden weggegooid, ongeacht waar het vandaan komt en of het al dan niet van het seizoen is?

Ik opteer voor het laatste. Voedsel wat eerst de halve aardbol over ging om uiteindelijk hier weggegooid te worden, vind ik ècht niet kunnen.

Gevolg: we hadden gisteren druiven uit Brazilië en bramen uit Mexico. Vorige week aten we zeekraal uit Israël. Pff. Hoe decadent!!

Nou ja, hoe dan ook: ik kan erg genieten van die bonte verzameling aan groenten en fruit waar ik altijd weer mee thuiskom. Soms producten die ik anders nooit gekocht zou hebben, omdat ik ze bijvoorbeeld niet ken, of omdat ze normaliter heel duur zijn.

Ik heb weer eens van alles gecombineerd. Ik maakte namelijk een soort tarte tartin, een omgekeerde taart. Maar dan niet met appel, maar met aardappels en allerlei groenten. Je zou het ook een glutenvrije hartige taart kunnen noemen. Het is namelijk een taart zonder deeg. Het is een bewerking van een recept uit een oude Landleven (nr. 8 2013). Daar heet het: aardappeltortilla.  Ook dit is (weer!) een perfect gerecht om allerlei restjes in te verwerken. Er gaat in elk geval een flink restant koude aardappels in. Maar ook restjes groenten zoals erwtjes, worteltjes, bloemkool, bonen kunnen er goed in.

Eerst viste ik dus een rest gekookte aardappels uit de koelkast. Ik sneed ze in blokjes en bakte ze in wat olie in de koekenpan. Ik bedekte met deze gebakken aardappeltjes de bodem van een grote taartvorm. In de koekenpan deed ik opnieuw wat olie en bakte daarin: twee bosjes in ringetjes gesneden bosuitjes, twee bakjes champignons in kwarten en een bekertje oranje snoeppaprikaatjes in stukjes. Intussen had ik een grote pan water opgezet en toen dat kookte schoof ik er twee grote stronken broccoli in roosjes in. De roosjes kookte ik drie minuten en daarna gooide ik ze in een zeef. Ik klopte 5 grote eieren met zout en peper en wat water los. De uitgelekte broccoli schepte ik op de aardappeltjes in de taartvorm. De gebakken groenten kwamen daar bovenop. Ik deed er meteen nog een handje doormidden gesneden olijven bij (die moesten ook op). De taartvorm zat nokkievol. Ik goot het eimengsel er overheen en liet de taart in een warme oven garen tot het ei gestold was. Daarna kwam hij op z'n kop (als tarte tartin) op een mooie schaal op tafel. Mmm!



Voor de vleeseters was er voor elk nog een vers worstje.

Dat de champignons niet mooi wit meer waren was niet te zien. En dat de groene stengels van de bosuitjes niet helemaal vers en knapperig meer waren, was niet te proeven. De cavia's en het konijn vierden feest met de broccolistronken. Iedereen blij :-)).

Als toetje was er een grote schaal fruit. Mèt de druiven uit Brazilië en de bramen uit Mexico...en met Hollandse handperen. Goeie combi ;-). Toch?

maandag 15 december 2014

Kadootjes geven

Wat is het toch altijd leuk, als je een kadootje voor iemand hebt, waar je zeker van weet, dat het de ander zal verrassen. Je kunt je er dan van tevoren al echt op verheugen om dat kadootje te geven.

In ons grote gezin en enorme familie is er bijna wekelijks wel iets te vieren, waarbij je een kadootje geeft. Verjaardagen, geboortes, huwelijken, verlovingen, jubilea, noem maar op. Al met al gaat er best veel tijd in zitten om voor elke gelegenheid een passend geschenk te vinden. Om het nog maar niet te hebben over het geld wat daarmee gemoeid is...

Als ik aan het winkelen ben heb ik dan ook altijd mijn antenne uitstaan om leuke kadootjes te scoren. Bij voorkeur iets wat flink afgeprijsd is, zodat het financieel te behappen blijft. Nu, vlak na de Sint, heb ik m'n slag geslagen bij Albert Heijn. Daar lagen alle overgebleven Sintkadootjes nu voor de halve prijs. Daar heb ik fijn m'n kadodoos mee aangevuld.

Ook in de Kringloopwinkel is het goed om die antenne uit te hebben staan. Want juist daar vind je die heel speciale kadootjes, waar je iemand echt mee verrast. Iets om een verzameling aan te vullen, bijvoorbeeld. Of een speciaal boek. Zo vond ik pas een heel mooi, nagelnieuw basiskookboek. Ideaal om aan een jong stel te geven bij een verloving of een huwelijk bijvoorbeeld.

En eigenlijk ben ik ook wel altijd bezig met iets te maken voor die of gene. Ik liet een poosje geleden hier al eens de omslagdoeken zien, die ik voor twee nichtjes haakte. Vorige week was er ook weer een nichtje jarig, die een zelfgemaakt kado kreeg. Het meisje werd vijf en is altijd in de weer met poppen. Zij kreeg een mooi poppenbankje. Leendert timmerde het in elkaar. Maaike en Maria verfden het. En zelf naaide ik er twee kussentjes voor. Het bleek een schot in de roos.



Iets zelfgemaakts weggeven is wel het leukste wat er is. Althans, als je weet dat de ontvanger het zal waarderen. Anders is het zwoegen en zweten voor niets. Inspiratie voor zelfmaakkado's is volop op internet te vinden. Je hoeft er dus niet persé supercreatief voor te zijn. Een beetje handig is alleen wel handig ;-).

zaterdag 13 december 2014

De houtkachel

Sinds een paar jaar hebben we een houtgestookte cv-haard. Het was een flinke investering, maar oh, wat een lol hebben we ervan! We hebben er destijds lang naar gezocht, want we wilden een schaap met vijf poten. De kachel moest niet alleen onze cv voeden, zodat ons hele huis warm zou zijn. Ik wilde er óók graag een oven in hebben. Uiteindelijk vonden we een kachel, helemaal naar ons zin. We hebben er nu één waar ik op kan koken, waar ik in kan bakken én die ons (grote) huis verwarmt.

Koken doe ik er niet heel vaak op. Maar wèl staat er standaard een grote pan met water op, zodat er altijd heet water voorhanden is. Handig voor de afwas, voor een sopje, voor thee, of bijvoorbeeld om de aardappels mee op te zetten.

De oven van m'n kachel gebruik ik heel regelmatig. Soms bak ik er brood in, maar ook zet ik er graag stoofschotels in enzo.

Het is altijd een sport om aan goed en genoeg hout te komen. Eigenlijk zijn we daar het hele jaar door wel mee bezig. We hebben regelmatig een klief-zaterdagmorgen. Met elkaar kun je dan best veel doen.

Als je hout stookt spaar je daarmee fossiele brandstoffen. En als je een goede kachel hebt, met een hoog rendement, kun je ook aan de uitstoot-kant zo milieuvriendelijk mogelijk bezig zijn.

Bij een zo schoon mogelijke uitstoot is het van belang om niet zomaar van alles in je kachel te gooien. Het best doe je er schoon en droog hout in. Voor wat betreft de droogte: voor het mooi moet hout toch wel een jaar of twee drogen. Om te controleren of je hout droog genoeg is om schoon te stoken, kun je een apparaatje gebruiken wat de vochtigheid meet. Ik heb zo'n apparaatje standby in de la van de kachel liggen, zodat ik bij twijfel altijd even kan controleren. De vochtigheid moet onder de 20% liggen.

Ellen stuurde me een linkje door van een video waarin heel duidelijk wordt uitgelegd, hoe je de uitstoot van rook en roet fors kunt verminderen door goed stookgedrag. Het gaat er daarbij vooral om hoe je de het vuur aanmaakt: op de Zwitserse manier. Dat is precies andersom dan hoe wij dat hebben geleerd! Niet met kleine stukjes hout onderop beginnen en daar de grote stukken op leggen, maar juist de grote stukken onder en de aanmaakstukjes bovenop! Ook het moment van bijvullen is belangrijk. Voor iedereen met een houtkachel of open haard: kijk even naar het verhelderende filmpje. Hoeven de buren ook niet (meer) te klagen over stinkrook, zoals ik pas van iemand hoorde...

dinsdag 9 december 2014

Soep!

Gisteren schreef ik hoe je in een smoothie zo fijn je overrijpe fruit en niet meer zo heel verse bladgroente kwijt kunt. En hoe je zo verrassende combinaties tot een overheerlijk smaak kunt blenden.

Een andere manier om op een nette manier van wat minder verse groenten af te komen is: soep koken! Vandaag maakte ik zo'n 'restjessoep'. En lekker dat die was!

Gisteren trok ik al een stevige bouillon van twee kippenpoten, die nog in de vriezer lagen. Ik deed de kip in een pan met koud water en deed er een eetlepel zout bij. Ik verwarmde het op m'n houtkachel en zette de pan daarna in de Hooimadam.



Daar stond de pan de hele morgen in en zachtjes gaarde het vlees. Toen ik het controleerde vond ik het vlees nog niet gaar genoeg. Daarom herhaalde ik alles een keer. Weer de pan op de kachel dus en daarna voor een paar uur in de Hooimadam. Zo kwam het helemaal goed en het had geen centje gas gekost.

Vanmiddag haalde ik groentenrestjes voor de dag. Ik had wat doosjes coctailtomaatjes die erg rijp waren en die ook nog eens flets smaakten. Een deel had ik al verbruikt in Willem z'n salades, maar die vond ze echt niet lekker meer. De kippen hebben er ook al van gegeten. Die zeiden er niets van en pikten de tomaatjes fijn naar binnen ;-). Anderhalf doosje bestemde ik voor m'n restjessoep. Er waren twee verrimpelde winterwortels. Er waren nog wat stengels bleekselderij. Een restje gesneden witte kool, wat al een beetje verkleurde. Een verfomfaaide prei. Een stuk bloemkool wat niet heel mooi meer was...Allemaal prima voor in de soep. Alles werd schoongemaakt en in stukjes gesneden. Voor het lekker snipperde ik ook een ui. Het lelijkste stuk bloemkool hield ik apart. Dat mocht naar de cavia's, die het lekker opknabbelden.





Ik verwarmde wat olie in een pan, bakte daar de tomaatjes in en gooide daarna de rest van de groenten erbij.




Ik roerbakte alles een minuut of vijf op hoog vuur. Daarna schepte ik de groenten in de kippenbouillon. Handje vermicelli erbij. De kip werd gepeld en ging er ook bij. Ik bracht alles tot tegen de kook en de pan ging voor de laatste keer in de Hooimadam. Langzaam konden alle smaken zo door elkaar trekken.




Eigenlijk was de soep voor morgen bedoeld. Dan wil ik namelijk hartige taarten maken. Ook al zo'n lekker restverwerkergerecht! Maar Hans moest eerder eten, omdat hij vanavond z'n VCA-examen moest doen. (Hij is geslaagd). Toen was het wel makkelijk om hem soep met een boterham te geven. Intussen had ik het avondeten gekookt: lamsrollade, gekookte aardappels, spruitjes en verse appelmoes. Voor toe was er gebakken banaan. Alles stond klaar, zodat Willem met de kinderen kon gaan eten als hij thuis kwam uit z'n werk. Zelf ging ik met Maaike naar celloles. Die is op zo'n onmogelijk tijdstip: van 17.40 tot 18.20...Maaike en ik eten dan altijd als we terug zijn.

Om even over half 7 kwamen we thuis, waar Willem glunderde over z'n driegangenmenu op dinsdag. Drie gangen? Jawel....ze hadden de pan soep ontdekt en bedacht dat dat een lekker voorgerecht was :-)). ¨O, was die voor morgen? Dan maak je maar nieuwe.¨ Jawel hoor :-). Restjes zat.

Vaak maak ik vegetarische soep. Als basis neem ik dan kooknat van groenten en aardappels. Dat spaar ik voor dat doel op in een grote kan in de koelkast.

Soep. Dat is toch eigenlijk elke dag lekker?! En: er hoeft niets te worden verspild!

maandag 8 december 2014

Leuke combinaties

Al jaar en dag kook ik met wat er op dat moment voorhanden is. Wat groenten en fruit betreft is dat dus: dát wat ik aan het einde van de markt voordelig bij de groentenman/de boer kon kopen. Soms heb ik heel veel van hetzelfde en moet ik dus variaties op het thema bedenken. Want drie dagen achter elkaar hetzelfde op tafel zetten....is niet zo'n goed plan.

Gelukkig ben ik aardig creatief in de keuken. En dat maakt dat er soms leuke combinaties ontstaan, die samen een gerecht vormen. Meestal vergeet ik zulke combinaties meteen. Jammer, want ze zijn soms best leuk om te delen.

Vanavond had ik zó'n lekkere combi. En daarom tik ik er nu meteen maar een logje over. Wie weet kan het inspireren.

Ik ben redelijk bedolven onder de bananen. Ze zien er niet uit. De beste bananen zijn gespikkeld. Die noemt de groentenman 'tijgerbananen'. De slechtste bananen zijn helemaal zwart. Maar...dat is alleen maar de buitenkant! Van binnen zijn de bananen prachtig blank. We eten ze uit het vuistje. Ik maak er jammetjes van. Ze gaan in muffins of cakes. Ik bak ze in een beetje boter, een beetje kaneel erover en mjammie: een heerlijk toetje. Ik maak ook heel veel smoothies. En die maak ik steeds een beetje anders. Gisteren was er een combi met een paar overrijpe mango's. Vandaag ontstond er een nieuwe, verrassende, winterse smoothie:

- een half potje kwark
- een groot glas water
- heel veel rijpe bananen (ik schat zo'n 2 kilo)
- een flinke snuf kaneel
- en de verrassing: een stuk marsepein

Dit alles flink geblend in m'n Magimix leverde 2 liter heerlijke smoothie op! Het kwam als toetje op tafel.

Het stuk marsepein was al over de datum. Ik heb het een hele tijd geleden gekocht. Volgens mij bij Xenos. Thuisgekomen zag ik dat ik marsepein had gekocht, terwijl ik dacht dat ik amandelspijs bij me had. Het zag er nagenoeg hetzelfde uit. De gevulde koeken die ik wilde bakken gingen dus niet door en de marsepein belandde in mijn bak met bakspullen. Daar zou ik nog wel eens een bestemming voor vinden...dacht ik. Niet dus. Ik had totaal geen inspiratie voor dat blok gelige marsepein. Ik had er natuurlijk wat kleurstofjes op los kunnen laten en er iets mee kunnen boetseren voor pakjesavond. Maar nee. Het blok lag inmiddels in het zicht op mijn aanrecht te wachten op mijn inspiratie, die niet kwam ;-).
Tot vanavond. Ik heb gewoon een stuk marsepein afgebroken en in de smoothie gedaan. En dat was me een portie lekker!
Heb je dus een stuk marsepein (misschien gekregen van de Sint) wat je niet lekker vindt om zó uit het vuistje te eten, dan weet je nu: het past prima in een smoothie :-).

Sowieso is smoothie natuurlijk een heerlijk iets om van alles in te verwerken. Overrijp fruit of bladgroente die snel op moet: doe maar in de blender. Beetje vocht erbij en voilà. Restverwerking voor beginners en gevorderden :-).

Een plaatsje vrijgekomen

Op de workshop 'Bak je eigen brood' van a.s. woensdag is een plaatsje vrijgekomen. Voor de snelle beslisser dus :-). Inschrijven kan rechts van dit bericht onder het kopje 'Workshop Bak je eigen brood'. Uiteraard kan er ook op andere datums worden ingeschreven.

woensdag 3 december 2014

Een jarige met pech

Zondag was Maria jarig en gisteren (dinsdag) zouden we haar verjaardag vieren. Maar eerst was er iets, waar ze bijna nèt zo naar uitkeek dan naar haar feestje: we zouden naar het ziekenhuis gaan voor controle van haar gebroken arm. Ze zou dan kort gips krijgen, zodat haar elleboog na 5 1/2 week weer 'vrij' zou zijn. En dan zou ze ook eindelijk weer op de fiets naar school kunnen en kunnen meedoen met de gymles.

Ja, ja. Dat waren de verwachtingen...Maar helaas liep het een beetje anders. In het ziekenhuis werd eerst het gips verwijderd. Een aardige stagiaire poetste Maria's arm met schuimspul uit een fles. Dat was fijn. Nu had ze weer een frisse arm. Maria vond haar arm heel raar voelen. Heel zwaar. En toen ze hem strekte, deed dat ook behoorlijk pijn. Maar dat is allemaal logisch na zo lang gips. De gipsmeester ging een nieuw gips aanleggen. Een kort gips dus. Hij werkte secuur en Maria's arm werd beter ingepakt dan ooit. Zonder scherpe gipsrandjes, zoals de vorige keren.




Het viel Maria direct al een beetje tegen. De pijn. Het zware gevoel. Eigenlijk zat het minder lekker dan toen haar hele arm nog ingepakt zat. Maar goed. Dat zou vast snel wennen.

We liepen naar de Röntgenafdeling om daar een foto te laten maken en daarna mochten we in de wachtkamer bij de orthopeed gaan zitten. Ik was blij, dat ik mijn breiwerk meegenomen had. Want het duurde ook deze keer best wel weer lang.

De vorige keer dat we bij de orthopeed waren had hij gezegd, dat dat korte gips er nog 2 - 3 weken om zou moeten. De assistente had al heel optimistisch de afspraak voor over 2 weken in het systeem ingegeven. We waren benieuwd of dat door kon gaan.

Daar was de dokter. Hij vroeg Maria hoe het ging en bestudeerde de net gemaakte foto's. Hij liet ons meekijken: ¨Kijk, het zit netjes aan elkaar. Maar...er is nog veel te weinig bot-aanmaak!¨ Maria moet maar liefst nog VIJF weken in het gips! En nee, geen sprake van gymmen of fietsen. Ze moet VOORZICHTIG zijn. Ok...Jammer...Maria was echt teleurgesteld, hoor. Ze wilde graag in de kerstvakantie een keer gaan schaatsen. Maar ook dat moet ze nog maar even uit haar hoofd zetten. Pas ná de vakantie, op 8 januari, mag het gips eraf. Laten we hopen, dat ze dat verhaal van haar gebroken arm dan ook echt kan afsluiten.

Al met al waren we er een middag mee zoet. We kwamen pas om half 5 thuis. Toen was het haasten om alles op tijd af te krijgen voor haar feestje, 's avonds. Gelukkig had ik 's morgens al twee appeltaarten gebakken. En Trijnie had maandagavond een joekel van een brownie gebakken, waar ook nog een heel stuk van over was.

Ik sprong achter m'n aanrecht om eten te gaan koken en de vaat van de hele dag vast af te wassen. Er stond lamsvlees met gestoofde witlof en gekookte aardappels op het menu. Voor toe had ik bananensmoothie. We waren met z'n elven en dan ben je echt wel even bezig om dat op tafel te krijgen. Willem belde dat hij pas half 7 thuis zou zijn. Dat kwam eigenlijk best mooi uit. Om half 7 was het eten klaar en de vaat weg. We konden dus op ons gemakje eten en na het eten even de puntjes op de 'i' zetten: stofzuiger door de kamer, kaarsjes aan, taarten aansnijden, serviesgoed klaarzetten, koffie en thee zetten en intussen deden we ook nog de avondvaat.

Er kwam familie en er kwamen een paar vriendinnen van Maria. Gezellig hoor, zomaar op zo'n doordeweekse avond. Maria werd heerlijk verwend met allemaal leuke kadootjes. Dat vergoedde de pech en de pijn gelukkig wel!



vrijdag 28 november 2014

Consuminderen met kinderen

Vijftien jaar geleden kwam het eerste boek van Marieke Henselmans op de markt: Consuminderen met kinderen. En er volgde dan nog: 'in tijden van overvloed'. Inderdaad. Het waren toen tijden van overvloed en consuminderen was nog bij lange na niet zo ingeburgerd als nu het geval is. Sterker nog: dat woord 'consuminderen' was nog maar net uitgevonden!

Zelf hield ik me in die tijd alweer enige jaren bezig met consuminderen, geïnspireerd door wat ik daarover las in 'De Vrekkenkrant', de voorloper van het blad 'Genoeg'. Via dat krantje kende ik Marieke ook al wel en toen haar eerste boek uitkwam was ik uiteraard heel benieuwd. En oh, wat smulde ik van dat boek! Ik zat in die tijd ook volop in de (kleine) kinderen en alle informatie die ik erin vond was een feest van herkenning en een bron van inspiratie! Lange tijd heb ik het boek gekoesterd en nog altijd staat het in mijn boekenkast.

Inmiddels is het boek op bepaalde punten een beetje verouderd. Met name als het gaat om technische dingen: computers werden laptops of Ipads, mobieltjes werden smartphones, we kregen te maken met social media enzovoorts. Maar de basis van het boek is nog altijd hetzelfde: het doen met wat er is. Door je eigen bril kijken. Je niet laten opjutten door wat 'men' vindt of wat 'men' voorschrijft. Kinderen niet overladen met materiële zaken, maar ze overladen met liefde, ze inspireren, ze motiveren.

Juist omdat de basis van het boek nog altijd hoogst actueel is en velen aanspreekt, heeft Marieke haar boek onlangs helemaal herzien. De titel bleef: Consuminderen met kinderen. Maar er volgt dan niet meer: in tijden van overvloed. We leven tenslotte nu in tijden van crises. Maar er volgt: 'Wat geef je ze mee?'

Consuminderen met kinderen - Wat geef je ze mee?

In het boek schrijft Marieke op de bekende luchtige, positieve manier over alles wat je tegenkomt op je pad als ouders van baby's tot pubers. Van borstvoeding tot rijbewijzen. Van basisschool tot studeren. Nog wat onderwerpen? Verjaardagsfeestjes, zakgeld, speelgoed, huisdieren enzovoorts enzovoorts. Alles komt aan bod.

Per onderwerp is er in deze nieuwe uitgave door één van de zonen van Marieke een terugblik geschreven. De drie jongens, die destijds basisschoolkinderen waren, zijn nu volwassen. Het is erg leuk om te lezen hoe zij hun jeugd (die door anderen wellicht meewarig als 'karig' werd bestempeld) hebben ervaren en erop terugkijken. Ik zie daar ook wel de ervaringen van onze eigen kinderen in terug. Onze oudste drie kinderen zijn opgegroeid in een tijd dat er bij ons echt geen geld was voor ijsjes, nieuwe kleding, 'zomaar' speelgoed, vakanties enzovoorts. En...ze blijken toch niets tekort gekomen te zijn! Mooi is dat!

Regelmatig heeft Marieke zelf ook een terugblik aan de onderwerpen toegevoegd. Daarin geeft ze commentaar op wat ze destijds schreef en waar ze met de kennis van nu naar terugkijkt.

Om het geheel compleet te maken zijn er aan elk hoofdstuk portretten toegevoegd van 'consumindergezinnen'.

Al met al is het een vlot leesbaar boek wat uitblinkt in praktijkervaringen. Het is enorm inspirerend en ik zou het elke (aanstaande) ouder willen aanraden te lezen. Ook al zou je het niet overal mee eens zijn en over bepaalde dingen anders denken, dan weet ik toch zeker dat je er handige tips uit haalt, die je meteen in het dagelijkse leven kunt gaan toepassen.

Marieke en ik hebben al die jaren contact met elkaar gehouden, ook al is het bijna altijd digitaal. Om dat te vieren geeft Marieke een korting van 2,50 aan alle lezers van mijn blog. Kijk maar eens op Bespaarboeken.nl. Daar vind je niet alleen de feestelijke herziene editie van ¨Consuminderen met kinderen¨, maar ook andere bespaarboeken die Marieke schreef. Als je bij kortingscode ¨Eenvoudig¨ intikt, heb je alvast een eerste besparing van 2,50 te pakken.