vrijdag 12 februari 2016

Weer naar het ziekenhuis

Vanmorgen is mijn moeder helaas weer naar het ziekenhuis gebracht. Gisterenmiddag was ik bij haar en toen had ze al wat koorts. Mijn pa heeft naar het ziekenhuis gebeld om te overleggen. Hij kreeg aanwijzingen om wat in de medicatie te veranderen. Maar vanmorgen was de temperatuur 38,8 en dat is voor haar echt veel te hoog. De dokter vond het niet meer verantwoord om haar thuis te laten. Heel jammer :-(. Het is nu weer afwachten hoe het verder gaat.

Zelf ben ik vandaag ook verre van fit. Gisterenavond ben ik al rillend in bed gekropen. En vandaag was het niet veel beter. Snotterig en hoofdpijn en heel moe. Ik heb daarom alleen maar het hoognodige gedaan en tussen de karweitjes door steeds geslapen, geslapen, geslapen. Hopelijk krabbel ik er snel bovenop.

Net zijn de maandelijkse boodschappen gebracht. En ook de boodschappen voor morgen. Dan viert mijn schoonmama haar 80ste verjaardag en komen we met de familie in een zaaltje bijeen. Al met al was het deze keer dus echt enorm veel wat de supermarktmeneer uitlaadde. Hij grapte al, dat hij er speciaal een nieuwe bus voor had aangeschaft ;-).

Nu moeten al die spullen nog in de kasten. Dat is nooit mijn favoriete klusje. Maar nu ik zo gammel ben al helemaal niet. Daar moet ik echt ff moed voor verzamelen.

Er kwamen twee rapporten met de post mee. Dat van Koos en van Maria. Maria had echt een geweldig mooi rapport. Haar jaargemiddelden zijn 1 negen, 6 achten en 4 zevens. Daar heeft ze echt keihard voor gewerkt. Koos staat in elk geval er goed genoeg voor om straks examen te doen. En dat is ook fijn. Dit jaar moeten Hans en Koos examen doen. Het zou wel erg sneu zijn, als één van beiden het niet zou halen.

Maaike is vandaag zingen in Leiden: De Messiah from scratch in Leiden. Vorig jaar heeft ze daar ook aan meegedaan. En Hans trouwens ook al twee keer. Echt genieten. Maaike kreeg er zowaar vrij voor van school van haar teamleider. Dat was, omdat ze ruim boven de 85% verplicht bijgewoonde lesuren zat. Ze zat zelfs op 95%. Leuk, dat zoiets dan zomaar geregeld kan worden.

donderdag 11 februari 2016

Werken op een vrije dag

Gisteren hadden er hier alwéér een paar kinderen vrij van school! Nu waren het Hans, Maria en Koos.

Het was deze keer niet onverwachts, zoals vorige week dinsdag, toen Henk z´n juf ziek was. Ik hoorde overigens later, dat de school dit had gecommuniceerd, door de kinderen op maandag een briefje mee te geven. Maar ja...briefjes? Die komen hier vaak niet aan, of worden op z´n best na een paar dagen in een broekzak, jaszak, of onderin een schooltas gevonden. Eigenlijk wordt er ook nauwelijks meer met briefjes gecommuniceerd, gelukkig. Alles gaat via e-mail. Wat mij betreft één van de zegeningen van de vooruitgang :-).

Maar goed. De vrije dag van Hans, Maria en Koos was dus geheel volgens de planning. Er zou rapportenvergadering gehouden worden. Vandaar.

Een lekker lui tussendoor dagje werd het niet bepaald. Alledrie hebben ze hard gewerkt! Maria zat ´s morgens zelfs al om 7 uur aan de ontbijttafel en niet lang daarna begon ze met inpakken. Sinds een paar weken helpt ze me op zaterdag met van alles en nog wat aan werkjes voor de webshop. Dat had ik meteen na de snuffelstage van Jan al bekeken: een paar extra handjes is geweldig fijn! En omdat Maria, als enige, hier nog geen zaterdag-/vakantiebaantje had, mocht ze bij mij in dienst komen :-). Dinsdag kondigde ze al aan, dat ze op haar vrije dag ook best graag een paar uur wilde werken. Goed kind, werk genoeg.





Hans had net een paar dagen met keelontsteking achter de rug, maar krabbelde weer aardig op. Ik vroeg hem, of hij het zag zitten om het kapotte rolluik te repareren. En ja, dat wilde hij wel doen. Hè wat fijn! De optrekband van het rolluik was een tijdje geleden doormidden gebroken en sindsdien zat het luik naar beneden. Normaal bel ik in zo´n geval onze vaste rolluikenmeneer, maar Hans zei, dat hij dat ook wel kon. We hadden al nieuw band gekocht bij de bouwmarkt. Dat lag intussen al wekenlang stof te vergaren. Zou het nu dan toch gaan gebeuren? Jawel hoor! Je moet hier gewoon altijd wat langer geduld hebben. Uiteindelijk komt het wel goed met al die plannetjes ;-).

Na een poosje prutsen (het band was tekort en dus werd er een stuk van de oude band aan vastgeniet) was het voor elkaar en konden we eindelijk de slaapkamer van Dirk en Leendert weer eens bij daglicht bewonderen. Nou, Hans zag genoeg, om meteen verder te gaan klussen. Hij besloot die kamer eens fijn te gaan opruimen en stofzuigen. Zo´n initiatief juich ik uiteraard alleen maar toe :-).

En Koos? Die heeft ijverig een bouwtekening voor school gemaakt en aan z´n Duits geleerd. Daarnaast ruimde hij het kantoortje op. Dat kantoortje is inmiddels ook al maandenlang een bouwput. Het moet onze slaapkamer worden. Ooit. Maar het gaat in Luijkjestempo. Ik maak me er dan ook niet druk om, want weet dat het een keer goed komt. Voor nu is het in elk geval weer fijn opgeruimd en zaterdag gaat de kast weg, die er nu ´tijdelijk´ flink in de weg staat.

Met al die werkende kinderen om me heen, kon ik moeilijk op m´n lauweren gaan rusten, he ;-). Ik heb me flink uitgesloofd. Gewassen, gestreken, opgeruimd, gepoetst, schoenen gekocht met Maria, bestelling ingepakt en naar het postkantoor gebracht, beetje gemantelzorgd (nieuw werkwoord) bij mijn ouders, gekookt, Jan geholpen met z´n eierenwijk en nog veel meer. Lekker hoor, zo´n dag vol arbeidsvreugde.


dinsdag 9 februari 2016

Dankjewel!!

Begin januari heb ik, ook namens Willem, gevraagd om je SMS-stem uit te brengen op BIS (het bedrijf waar Willem werkt). Dit om BIS daarmee in de finade van de Nationale Succes Award te stemmen. Heel veel van jullie hebben dit gedaan en daar willen wij jullie hartelijk voor bedanken!!

BIS is inderdaad in de prijzen gevallen! Ze zijn uitgeroepen tot:

MEEST INNOVATIEVE ONDERNEMING 2015

Een prachtige prijs, waar ze natuurlijk superblij mee zijn.

Er zijn onder de sms-ers 10 winnaars van een Bol.com-bon. Deze winnaars worden vanwege de privacywetgeving geselecteerd via de NBSA. Dat duurt nog even. Als jouw telefoonnummer wordt geselecteerd, dan neemt eerst de NBSA contact met jou op en daarna BIS. Dat merk je dan vanzelf.

Als je het leuk vindt om het hele nieuwsbericht over de toekenning van de Award te lezen, klik dan HIER

maandag 8 februari 2016

Alweer maandag...

Ik had vandaag een gezellig, huiselijk dagje.

Het beginnetje was een beetje à la vorige week maandag. Net als toen, waren Willem en ik al vroeg wakker, terwijl de regen op het dak kletterde en de wind om het huis gierde. ¨Je gaat nu toch zeker niet lopen?¨ vroeg ik hem. ¨Ja, hoor,¨ sprak mijn kanjer, ¨ik kleed me er wel op aan.¨ En dus vertrok hij om 5.00 uur, dik ingepakt tegen de regen en de wind, de donkerte in voor zijn drie-maal-wekelijkse looprondje van zo´n 5 kilometer.

Willem doet dit nu al tweeëneenhalf jaar en slaat nooit over. Hij is ermee begonnen, toen we terugkwamen van onze laatste vakantie in Zwitserland. Hij was zichzelf in die vakantie behoorlijk tegen gekomen. Hij (en ik!) was zich naar geschrokken van z´n slechte conditie bij het lopen in de bergen. Bovendien was hij al tijden veel te zwaar en kreeg klachten, waarmee hij via de huisarts bij de cardioloog terecht kwam. Na enkele onderzoeken bleek z´n hart gelukkig prima in orde, maar zijn bloeddruk was veel te hoog. De arts schreef medicijnen voor. Maar Willem had heel weinig trek in die pillen en samen besloten we het eerst op een andere manier te proberen: bewegen en anders eten.

Voor bewegen kozen we voor wandelen. De eerste weken wandelde ik met hem mee. Eerst een kleine kilometer. Dat voelde goed! Steeds breidden we het loopje wat verder uit. Tenslotte werd het een rondje langs de molens van Kinderdijk (we wonen daar vlakbij), wat een perfect loopje bleek van bijna 5 kilometer, ongeveer een uurtje lopen. Al snel nadat dat loopje erin geslepen zat, ben ik afgehaakt. Voor mij is zo´n loopje funest voor mijn bekken. En ik heb gedurende de dag toch mijn beweging wel. Willem had mijn aanmoediging allang niet meer nodig. Hij had de smaak te pakken.

Wat Willem z´n dieet betreft: ook dat is al tweeëneenhalf jaar hetzelfde: ´s morgens een matig ontbijt. Eerst tijdenlang wat kwark met honing, soms een boekweitpannenkoek, tegenwoordig meestal havermout.
Voor de lunch neemt hij een groene salade mee naar zijn werk. Ijsbergsla, witlof en allerlei toevoegingen, zoals tomaat, paprika, maïs, groene kruiden, noten, rozijnen, fruit, olijven enzovoorts. Geen dressing dus. ´s Avonds eet Willem gezellig met de avondpot mee en eet dan echt royaal. Op deze manier is hij destijds 16 kilo afgevallen en nu blijft hij goed op z´n gewicht. Als hij eens wat aankomt, dan komt dat door snoeperij buiten de maaltijden om en laat hij dat gewoon weer een poosje achterwege. Het frappante was, dat, toen hij voor controle terugkwam bij de cardioloog, zijn bloeddruk spectaculair gedaald was naar een normaal nivo. De dokter vond het prima, dat hij geen pillen innam en wenste, dat al z´n patiënten zo´n lifestyle-verandering zouden maken. Dit laatste geloof ik niet zo, want dan zou de beste man een lege wachtkamer krijgen ;-).

Toen Willem terugkwam van z´n loopje, was de storm wat gaan liggen. We hadden het erover gehad om de kinderen vandaag met de bus naar school te laten gaan. Maar nu leek dat niet nodig. Ik keek op Buienradar en daar werd voor het einde van de middag opnieuw storm/harde windstoten voorspeld. En op de plaatselijke nieuwssite zag ik dat de markt voor vandaag was afgelast. Het zag er allemaal best serieus uit, dus. We besloten de kinderen te laten fietsen, maar daarbij zag ik er wel op toe, dat ze allemaal hun ov-kaart bij zich hadden. Mocht het vanmiddag echt gaan spoken, konden ze altijd nog terug met de bus komen. We zijn het hier helemaal gewend (en vinden het dus niets bijzonders), maar ze moeten best een stuk fietsen. Maaike, Koos, Maria en Jan fietsen dagelijks 22 kilometer vice versa. En Hans 17 kilometer. Goed aangekleed vertrokken ze één voor één. En vanmiddag kwamen ze allemaal weer teruggeblazen. Ze hadden windje mee gehad en waren daardoor zomaar een kwartiertje eerder thuis :-).

Omdat er geen markt was, zou vandaag dus ook mijn voorraad groenten en fruit niet worden aangevuld. Geen nood, want ik had nog genoeg staan. Ik besloot alles eens te inspecteren, want er was wel het één en ander bij, wat nodig op moest. Eerst maakte ik met de slowjuicer een grote kan sap van peren, mandarijnen, een grapefruit en een sinaasappel. Ziezo. Hiermee was in elk geval het perenkistje leeg. Ik kwam een kistje tomaten tegen. Een enkele gebarsten tomaat had een schimmelplek. Kom, voordat de rest wordt aangetast, ga ik daar maar eens fijn tomatensaus van maken!



Ik maak graag tomaten-basissaus in. Die potten saus zijn de ideale starter voor pastasaus of tomatensoep. Alles wat ik ervoor nodig had, had ik in huis. Mijn recept:

scheutje olijf(kruiden)olie
1 ui, grof gesnipperd
1 teen knoflook fijngehakt
1 kilo tomaten in stukken
10 gram Italiaanse kruiden
1 eetlepel bruine suiker
1 eetlepel azijn
1 eetlepel keltisch zeezout (of 2 tl gewoon zout)

Verwarm wat olijf(kruiden)olie in een pan en fruit hierin de ui en de knoflook glazig. Voeg de stukken tomaat toe en bak alles op een matig vuur, al omscheppend, voor een minuut of 5. Voeg de kruiden, suiker, azijn en het zout toe. Doe het deksel schuin op de pan en laat alles een half uurtje pruttelen.



Draai de massa door de roerzeef



en breng de saus daarna terug aan de kook. Laat de saus wat inkoken. Schep de saus in brandschone glazen potten en sluit ze af. De saus is zo lang houdbaar. Maar voor de zekerheid weck ik alles nog 20 minuten op 90 graden.

Vandaag maakte ik bovenstaand recept keer vier, want ik had vier kilo tomatenstukjes. Het leverde me vijf grote potten saus op. Om deze potten te wecken heb ik niet mijn weckketel voor de dag gehaald. De potten pasten namelijk ook prima in m´n grote 10-liter pan. Ik bracht daarin water tot tegen de kook, deed er de potten hete saus in en liet alles zo nog 20 minuten tot tegen de kook aan staan.



De potten saus zouden nu voor jaren goed zijn. Maar zolang duurt het niet voordat ze soldaat gemaakt worden :-).



Als ik deze saus voor pasta gebruik, hoef ik ze enkel maar uit de pot in een pan te doen en even goed te verwarmen. Eventueel bind ik de saus dan nog met wat maizena. Voor pasta met vlees gaat er geruld gehakt, blokjes ham, blokjes cervelaat, of uitgebakken spekblokjes door. Voor pasta met een bite, bak ik bijvoorbeeld nog een bakje paddestoelen, of voeg ik fijngesneden paprika, blokjes courgette en/of kerstomaatjes toe. Als ik de saus los serveer (bijvoorbeeld bij spaghetti) heb ik meer saus nodig, dan wanneer ik de saus meteen door de pasta hussel. In dat geval doe ik er een pakje gezeefde tomaten bij. Het zijn maar ideetjes....

Als ik de saus voor soep gebruik, doe ik een pot saus in een pan en voeg er een pakje gezeefde tomaat aan toe. Dan net hoe m´n pet staat: vermicelli, pasta of rijst erbij. Of soepballetjes. Wat peterselie erover. Binden met wat bloem of maizena. Een lepel room erop. Weer wat ideetjes....

De saus is ook de ideale basissaus voor op pizza´s. In dat geval verwarm ik de saus en bind hem wat. Klaar.

Zie je hoe gemakkelijk het is, om hiervan een fijne voorraad te hebben? Ik had vorige week mazzel op de markt. In de zomer is het pas echt prijsschieten en maak ik rustig enkele weken achter elkaar een voorraadje saus in. De zomer in een pot!

En toen was m´n tomatendoos ook maar vast leeg.

Ik heb nu nog stoofpeertjes staan die nodig ingemaakt moeten worden. En verder genoeg groenten en fruit om deze week door te komen. Vanavond hebben we spercieboontjes gegeten. Gisteren ook al, maar dat maakt niet uit. Iedereen vindt het lekker en ik heb dan ook geen moppers gehoord. Een restje aardappels bakte ik op. Ook verwarmde ik een restantje pindasaus. Het vlees was ook ´opmaken van restjes´. Ik bakte twee eendenborstfiletjes, twee kalfsoesters (gebroederlijk in één pan, kan best) en de laatste 6 hamburgers uit de vriezer. Samen met een pan versgekookte aardappels en een verrukkelijke vla (waarvan het recept binnenkort in Terdege komt) hadden we weer een rijkgedekte tafel. En kwam ik van m´n restjes af ;-).




Ik heb nu nog een voorraadje prei, 1 bloemkool, een paar schaaltjes haricots verts en een doos courgettes. Gaat helemaal goed komen.

Ik deed m´n dagelijkse ritje naar het postkantoor en ging op de terugweg nog even bij m´n moeder langs. Ze knapt niet erg op, jammergenoeg. Maar wel fijn, dat ik nu elke dag even langs kan gaan. We verzorgen haar met z´n allen en deze week sta ik daarom ook een aantal keren ingepland. Dat is weer even puzzelen met m´n werkzaamheden, maar gaat óók helemaal goed komen :-).

En zo vloog ook deze maandag weer om. Met regeldingen, met was, met opruimen, met keukenwerk. En terwijl de storm inmiddels weer om het huis buldert, ga ik m´n mandje maar eens opzoeken. Het was genoeg voor deze dag!

woensdag 3 februari 2016

Geen flow, maar wel lekker ´doenig´

Na mijn ´flow-dag´ van maandag, volgde (uiteraard) een ´gewone´ dinsdag. Zo´n flow duurt immers normaal gesproken hooguit een dag. Of is dat bij jullie anders? Maar dinsdag werd niettemin toch een doenig dagje.

Vond ik het maandag nog fijn, dat iedereen om half 9 van de vloer was, dinsdag vond ik het niet mínder fijn, dat Henk zomaar een dagje thuis was. Wat is dat toch altijd gezellig. Toen hij maandagavond naar bed ging, vertelde hij soort van terloops, dat hij dinsdag vrij zou zijn. De juf was ziek en de meester had andere dingen te doen. Ik keek er raar van op, omdat er geen officieel bericht van school was geweest. Maar misschien zou er nog een mailtje komen?

Dinsdagochtend was er nog steeds geen mailtje en ook werd er niet gebeld via de telefoonboom. Ik besloot maar even naar school te bellen om het te verifiëren. En jawel! Henk z´n verhaal klopte: hij had vrij. Kwam dat even leuk uit! Ik zou juist naar de verjaardag van m´n schoonzus gaan. Kon Henk gezellig mee.

Mijn schoonzus heeft pas een workshop Brood Bakken bij me gevolgd en had vorige week geappt voor het recept van een krentenbrood. Ik had niet terug gereageerd, maar nam mijn reactie mee naar haar verjaardag: een krentenbrood mét recept. Daarnaast kreeg ze nog een pakketje bakingrediënten, zodat ze zich voorlopig fijn kan uitleven in de keuken :-).

Ik had het krentenbrood gebakken in de Wonderpan. Omdat ik weet, dat er aardig wat lezers zo´n pan hebben, maar hem véél te weinig gebruiken ;-), volgt hier het recept:

Nodig:

450 gram bloem
200 ml lauwe melk
2 eieren
1 1/2 tl zout
2 tl gedroogde gist
20 gram gesmolten roomboter
zakje vanillesuiker
250 gr krenten

Werkwijze:

Kneed alle ingrediënten, behalve de krenten, tot een soepel deeg. Je kunt dit met de hand doen, of machinaal. Ik gebruik er zelf het kneedprogramma van mijn broodbakmachine voor. Na 10 minuten kneden voeg je de krenten toe. Als het deeg 20 minuten gekneed is, leg je de deegbal in een licht met olie ingevette kom voor de voorrijs. Na 30 minuten haal je de deegbal eruit en je slaat het deeg door (= de lucht eruit duwen). Dan vorm je het deeg tot een lange streng. Lang genoeg om helemaal in de rondte in de (goed ingevette) wonderpan te leggen. Laat het deeg nu narijzen tot het in volume is verdubbeld. Bak het krentenbrood op een laag pitje in een uur gaar en bruin. Ik gebruikte hiervoor de laagste stand van m´n kleine gaspit (niet de sudderpit). Uiteraard kun je de wonderpan op welke warmtebron dan ook gebruiken. Let erop, dat je het brood niet laat aanbranden.

Bakken in de wonderpan is nog altijd super zuinig. Ik heb nu een minimaal beetje gas verbruikt voor het bakken van het krentenbrood. Heel wat zuiniger dan gedurende drie kwartier je elektrische oven aan te hebben staan.

foeilijke foto van het heerlijke brood ;-)

Toen we thuiskwamen van de verjaarsvisite was ik van plan om alle broden voor de workshop van vandaag alvast te gaan bakken. De laatste paar keren kwam dat bakken steeds voor een groot deel op de avonden aan en ging ik veel te laat naar bed. Dat zou ik nu anders/beter doen. Dacht ik...

Ik had er echter niet mee gerekend dat ik juist vandaag overspoeld werd door bestellingen in de Eenvoudig Leven Shop. Dat weet je natuurlijk nooit van tevoren. Het bakken werd dus een rommeltje, want ik stekkerde heen en weer van de keuken (waar ik aan het bakken was) naar de kamer (waar ik inpakte). Het schoot niet echt op. Bovendien kreeg ik de ene na de andere afmelding voor de workshop. Allemaal zieke mensen en/of zieke kinderen. Ik probeer zo´n vrijgekomen plaatsje altijd op te vullen met iemand van de reservelijst. Maar dat betekende een berg mailwerk. Want ook de mensen op de reservelijst bleken en masse ziek te zijn of om een andere reden niet te kunnen komen. Uiteindelijk heb ik maar een oproepje op m´n blog gedaan en zo werden de plaatsjes toch opgevuld.

Intussen moesten de pakketten naar het postkantoor gebracht worden en werd het hoogtijd om aan het avondeten te beginnen. Ik was van plan om slibtongetjes te stoven, een lekkere aardappelpuree te maken en worteltjes en spercieboontjes erbij te koken. Je begrijpt: dat ging hem niet worden! Daar had ik domweg geen tijd voor. Geen nood. Ik dook in mijn voorraad en besliste dat er spaghetti op tafel zou komen. Daar had niemand bezwaar tegen, hoor ;-).

Na het eten was de snelheid eruit. Toch moest ik nog even verder. Ik zorgde ervoor dat in elk geval al het brood gebakken was en dat de verkooptafel klaar stond. De rest liet ik voor wat het was. Dat hield ik liever voor de volgende morgen, want dan zou het tien keer sneller gaan.

En zo kwam het, dat ik vanmorgen al voor vieren bezig was. Lekker in alle stilte. Rommel opruimen, kapstok leeg, toilet boenen, brownies bakken, aanrecht leeg maken. Echt handig hoor, om gewoon af en toe 9 mensen bij je uit te nodigen voor een workshop. Je hebt dan in elk geval een stok achter de deur voor een keurig huis. (¨één uur netjes¨, noemen we dat, à la Annie M.G. Schmidt in Pluk van de Petteflet als mevrouw Helderder bij de familie Stamper op bezoek gaat).

De eerste deelnemers arriveerden exact om één minuut over negen. En toen was ik juist klaar om iedereen te ontvangen.

Het is altijd weer een verrassing hoe de groep is. Vandaag had ik een ´klets-groep´. Echt heel gezellig! Negen dames, uit alle delen van het land, elkaar nooit eerder gezien en dan is daar zomaar een ´klik´. Bijzonder is dat altijd weer.

Het geeft me altijd enorm veel voldoening als ik iedereen aan het eind van de morgen blij en vol inspiratie naar huis zie gaan. En heel vaak krijg ik al dezelfde dag trotse foto´s in mijn mailbox van eerste, goed gelukte broden. Ook vandaag weer. Kijk deze foto stuurde M. mij:


Ze schreef:

ik heb al een pluim gekregen van de jongste zoon. "Zo mam, dat is een reuze brood" was zijn reactie. Ze willen ook allemaal even voelen. Leuk hè .

Nogmaals dank voor de leerzame maar ook heel gezellige morgen.

Daar doen we het voor!

Vanmiddag heb ik eerst heerlijk uitgerust. Daarna maakte ik nog weer wat bestellingen klaar, ruimde de rommel op, deed m´n ritje naar het postkantoor en ging lekker kokkerellen. De slibtong van gisteren lag nog in de koelkast te wachten. Ik heb er wel een ander menu mee gemaakt:

Gebakken slibtongetjes, rijst, mosterd/tomatensaus en in boter gesmoorde worteltjes. En een gouwe ouwe als toetje: yoghurt met beschuit. Oef, wat was het weer lekker. En hoe simpel toch eigenlijk! En meteen weer een beetje plaats in mijn vriezer. Want dat pak (gekregen) slibtongetjes nam onhandig veel ruimte in.

Vanavond wilde ik nog even dapper achter de strijkplank. Maar...doei! Die strijk ligt er morgen ook vast nog wel. We relaxen lekker. Minstens zo belangrijk. Toch?

maandag 1 februari 2016

Gewoon

Oh, wat was dat heerlijk! Na al die rare, spannende, ongeregelde weken, was deze maandag gewoon gewóón! Wat kan ik daar van genieten en blij om zijn!

Willem en ik begonnen de dag samen al vòòr de klok van vijven. Willem gaat op maandag altijd om 5.00 uur zijn rondje lopen. En mijn werkdag begint normaliter altijd om 5.00 uur. Op de één of andere manier waren we tegelijkertijd ruim voor de wekker wakker. We luisterden naar de wind die om ons huis bulderde. Wij slapen direct onder een plat dak en dat kan bij wind, regen of hagel behoorlijk spoken. We praatten wat en na het wekkersignaal stonden we op. Willem kleedde zich dik aan en ging de donkerte in. Zelf installeerde ik me achter de strijkplank. Strijken is een mooie bezigheid om fijn bij te mijmeren. Terugdenken. Vooruitdenken. Gebruik maken van de stilte.

Ik had zin in deze werkdag. Het was ook wel een keer lekker, dat om half 9 iedereen van de vloer was. Nou ja, bijna iedereen dan. Hans hoefde pas om 9 uur de deur uit. Maar daarna had ik het rijk alleen.

Ik waste, ruimde op, bakte brood, schreef de nieuwsbrief voor de webshop. Voordat ik er goed en wel erg in had, hoorde ik het maandelijkse maandagmiddag oefen-alarm. Oeps! Twaalf uur alweer! Ik maakte af, waar ik mee bezig was en daar kwam Henk thuis om te lunchen. ¨Zal ik lekker een ei bakken voor op de boterham?¨ vroeg ik. Dat voorstel kreeg een hoeraatje. Even later zaten we gezellig samen te smikkelen.

Na de middag ga ik meestal een half uurtje liggen. Maar vandaag gunde ik me er geen tijd voor. Ik zat veel te lekker in the flow. Bovendien zou ik aan het einde van de middag met mijn vader naar het ziekenhuis gaan en voor die tijd wilde ik de warme maaltijd klaargemaakt hebben.

Om half 3 belde de groentenboer van de markt. Of ik nog één en ander nodig had. En ja, ik kon wel wat gebruiken. Ik kon meteen wel langs komen, want in verband met de aanwakkerende wind, zouden ze eerder gaan opruimen en naar huis gaan. Snel griste ik nog wat biebboeken bij elkaar, die ik meteen even wilde gaan inleveren. En er was ook nog een bestelling uit m´n shop, waar nog een adresetiket voor geprint moest worden. Kon ik die meteen bij het postkantoor inleveren. Zie je, dat is typisch iets voor zo´n dagje ´flow´. Dan denk je daar ´vanzelf´ allemaal aan en werk je tien keer efficiënter.

Ik was benieuwd wat de groentenman voor me in petto had. Dat bleek nog lekker wat te zijn. Peultjes, courgettes, boontjes, appels, mandarijnen, pepertjes, ijsbergsla, soeptomaten, bananen...M´n auto kwam weer vol voor twee tientjes. Wat een rijkdom. Ik wilde graag mango´s hebben voor iemand die mangojam had besteld. Maar die waren er helaas niet.

Ik liep de markt over naar het postkantoor. En in het voorbijgaan zag ik bij een andere groentenkraam wèl mango´s liggen. (Ook typisch een gevolg van de ´flow´. Je bent dan super scherp :-).
Ik vroeg wat ze moesten kosten. Een euro per stuk, drie voor twee euro. Mmm. Dat vind ik toch heus te duur om jam van te maken. Ik vroeg daarom wat ik voor een heel doosje moest betalen. Ik had al gezien, dat er 9 in een doosje zaten. Voor vier euro mocht ik een heel doosje meenemen. Ok. Dan neem ik er twee :-). Op de markt inkopen doen, is altijd leuk!

Thuisgekomen belde mijn zus, dat mijn vaders afspraak was verzet naar vrijdag. Ok. Vervelend voor mijn vader, maar voor mij was het eigenlijk wel prima. Ik had ineens tijd over op deze maandagmiddag :-). Ik maakte een beker koffie klaar en nam een kleine pauze.

Maaike kwam thuis uit school. Ze heeft het druk, want zit middenin een toetsweek. Toen ze even gezeten had, vroeg ik, of ze misschien even iets wilde doen, om haar gedachten te verzetten. Jawel, dat wilde ze wel! Ik had een verzoeknummer: een flinke kan appelsap uit de juicer. Daar had ik de hele dag al zo´n zin in! Maaike vond het wel een leuk klusje en maakte met plezier een paar liter appelsap. Zo lekker! Veel lekkerder, veel gezonder, veel goedkoper dan appelsap uit een pak. Dat ´goedkoper´ komt vooral, doordat ik altijd aanbiedingsappels bij van Os in Papendrecht koop. Al zo lang ik me kan heugen, betaal je daar 5,00 euro voor twee kisten appels (in de guldentijd was het twee kisten voor een tientje). Dus 2,50 voor een kist van 12 kilo appels. Daar pers je heel wat liters sap uit. Ik denk wel 10 liter. Mijn versgeperste, gezonde, lekkere appelsap zonder toevoegingen komt dus op 0,25 per liter.

Het werd tijd om te gaan koken. Er stond hutspot op het programma. Op de één of andere manier hebben we dat deze winter nog nauwelijks gegeten. Toen ik zaterdag bij schoonmama op de flat ergens een vleug hutspot in het trappenhuis rook, liep het water me meteen door de mond. En voilà. Vandaag stond het op het menu :-). Met rundvlees. En, heel raar, met appelmoes. Want er zijn er hier een paar, die dat een prima combinatie vinden (ik niet). Ik kookte dus een pan appelmoes erbij. Ook kwam er een toetje. Meestal schiet dat er op maandag bij in. Dan gun ik me er geen tijd voor om dat klaar te maken. En bovendien is de maandagavondmaaltijd meestal wat gehaast, omdat er om 19.00 uur vier kinderen op de catechisatie verwacht worden. Maar vandaag was ik wat vroeger. En ik bakte bananen. Daar had ik toch een hele doos vol van voor maar 1,50. Ik hoefde dus niet op een banaantje te kijken. Gebakken bananen als toetje bak ik altijd zachtjes in een kluit roomboter. Er ging wat bruine suiker overheen om te laten karamelliseren. En voor het smaakje strooide ik er een vleug speculaaskruiden over. Een toef slagroom maakte het af. Wat hebben we lekker gesmuld.

Vanavond stond er alweer brood bakken op het programma. De zes broden, die ik vanmorgen bakte, waren voor een klant. Maar zelf had ik ook nog brood nodig. Ook maakte ik mangojam. Meteen maar een voorraadje voor in m´n winkeltje.



Ik oefende samen met Henk z´n fluitles. We dronken koffie met zelfgebakken Jan Hagel. En met Hans nam ik z´n financiën door en praatte bij over school, z´n vervolgopleiding enzovoorts.

Nu is de dag vol en moet ik als een haas mijn ogen gaan sluiten. Anders weet ik wel wat er morgen gebeurt: dan komt er geen steek uit m´n handen en is het profijt van m´n flowdag in één keer weer verdwenen.

vrijdag 29 januari 2016

Thuis!

Gisterenmiddag is mijn moeder weer thuisgekomen uit het ziekenhuis! Wat een blijdschap! Dit hadden we vorige week maandag toch echt niet meer durven denken. Maar toch!

Ze ligt in een bed in de kamer en ze  wordt, met een beetje ondersteuning van de Thuiszorg, door ons allemaal verzorgd. Ze is broos en zwak en we kunnen en durven geen dag vooruit te kijken. Ik zeg altijd, dat we blij moeten zijn met elke ´gewone´ dag. Want een ´gewone´ dag, is eigenlijk een ´bijzondere´ dag. In mijn moeders geval geldt dat dubbel.

Vooralsnog ben ik heel blij, dat het ziekenhuis-gedoe nu eventjes voorbij is. Het was me het weekje wel weer! Maandag lag ik zelf enkele uren op de Spoedeisende Hulp. Ik had klachten waarbij de huisarts moest denken aan een longembolie. Niet zo raar, want een jaar of 7 geleden heb ik ook een longembolie gehad. De d-dimeer in mijn bloed werd bepaald en ja, die was verhoogd. Dat wijst op een stolseltje, ergens in je lichaam. De arts ging er dus vanuit, dat ik inderdaad een embolie had, maar een ct-scan moest het ´harde bewijs´ leveren. De scan werd gemaakt en in afwachting van de beoordeling kreeg ik alvast bloedverdunner toegediend. Er werd me verteld, dat ik opgenomen zou gaan worden. Daar had ik wel al rekening mee gehouden, maar leuk is dat natuurlijk niet! Ik was al van alles aan het regelen in mijn hoofd. Woensdag zou ik een workshop Brood Bakken geven. Dat moest afgezegd worden. En hoe moest het met m´n webshop? Ach. Eerst toch maar de uitslag afwachten. Eén en ander duurde en duurde. Nu hebben we ruimschoots ervaring met wachten in ziekenhuizen en dus hadden Willem en ik, voordat we van huis weggingen, elk een boek in onze tas gestopt. Dat was een goed idee geweest. Al lezend was de wachttijd wel te doen. Eindelijk (ik was toen al 4 uur in het ziekenhuis) kwam de dokter. Die zei: ¨De wonderen zijn de wereld nog niet uit: er is geen embolie te zien. U mag naar huis!¨ Ze vond het wel onbevredigend dat ze geen verklaring voor mijn klachten had, maar longen en hart waren in elk geval in orde en dus kon ze me met een gerust hart laten gaan. Wat was ik blij, dat ik weer naar huis mocht! Ondanks dat de klachten niet verminderd waren (en zelfs nog steeds niet helemaal weg zijn). Ik stapte bij thuiskomst maar al te graag in mijn eigen fijne bed :-).

Woensdag was er nog meer ziekenhuisleed. Toen werd kleinzoon Willem opgenomen, omdat z´n keel- en neusamandelen geknipt moesten worden. Ach, wat zielig toch :-(. Het arme schaap had ook nog eens de pech, dat hij een na-bloeding kreeg en terug moest naar de OK om het bloedende wondje dicht te laten branden. Wat een hoopje ellende zagen wij gisteren, toen we op ziekenbezoek gingen! Maar hopelijk zal hij nu gaan opknappen, na jaren van keelontstekingen, snotneuzen en oorpijn.

En als je dan ook nog een knul in huis hebt met liefdesverdriet...Ach. Allemaal pijn aan het moeder- en omahart.

Hopelijk komen we nu in wat rustiger vaarwater terecht en kunnen we even bijkomen van alles. Wat een hektische januari-maand is dit!

vrijdag 22 januari 2016

Roerige tijden

Het zijn roerige tijden hier. Nog steeds.

Nadat er maandag een absoluut dieptepunt was in het ziek-zijn van mijn moeder, is er daarna een heel voorzichtig stijgende lijn gekomen. Het is niet zo, dat we meteen hoopvol gestemd zijn. Het is eerder weinig hoop vermengd met veel vrees. Vanmiddag is er een familiegesprek met de zaalarts. Dat is wel fijn, want er zijn vele vragen. Maar aan de andere kant, zie ik er ook tegenop. Want het zal echt geen goed-nieuws-gesprek worden. Dat weten we allemaal veel te goed.

Intussen heb ik drie dagen Jan thuis gehad als stagiair. Dat was een heel leuke ervaring. Ik had van tevoren bedacht wat Jan allemaal zou kunnen doen. Als eerste heb ik hem geleerd hoe je gedroogde appelringen maakt. Appels schillen en in schijven draaien met het appelschilmachientje.



De laatste schilletjes boven- en onderaan wegsnijden. De appelringen op de roosters van mijn droogoven leggen en daarna gaan ze voor een uur of 8 de oven in. Dan porties afwegen van 75 gram. De afgewogen porties deed ik vervolgens zelf in de zakjes, want daar heb je ´vrouwenhandjes´ voor nodig. Dat is een beetje een gepriegel. De eerste dag deed ik elk stapje voor. De tweede dag hoefde ik enkel maar wat aanwijzingen te geven. De derde dag ging het helemaal zelfstandig. Super! Die appelringen vliegen steeds m´n shop uit en nu kan ik dat fijn aan Jan overlaten :-). Vanmiddag neem ik ook een zakje appelringen mee naar het ziekenhuis. Mijn moeder heeft een Kalium tekort en gedroogd fruit is rijk aan Kalium.

Wat deed Jan nog meer? Hij woog van alles af: nasikruiden, pompoenpitten, speltbloem. Er is een mooi voorraadje aangelegd.



Dinsdag ging Jan mee naar de verpakkingsgroothandel.



Dat was leuk om daar samen heen te gaan. Op de terugweg liet ik hem aan de hand van de faktuur uitrekenen hoeveel een doos of zak per stuk ongeveer kost. Meer dan hij dacht in elk geval. Ja, verpakkingen zijn best duur.

Woensdag was er een workshop broodbakken. Jan heeft geholpen met alles klaarzetten en was de portier. Tijdens de workshop had hij zijn eigen ding (appelringen maken ;-)) en na afloop hielp hij met opruimen. Echt fijn, zo´n hulp :-).



Donderdag hebben we samen de voorraad helemaal nagekeken. Alles netjes op datum gezet (het oudste vooraan), geteld, in de computer gezet en een nieuwe bestelling van bakproducten opgesteld.



Ook bracht hij pakjes naar de post enzovoorts.

Kortom: Jan had een stage met veel afwisselend werk. Hij heeft er van genoten en ik niet minder. Goed om die kinderen al zo jong wat verder te laten kijken dan het klaslokaal!

Uiteraard moest er ook een verslag gemaakt worden. Dat deed Jan steeds ´s avonds. Ik verwonderde me al over die ijver. Maar het had een reden: als hij z´n verslag af had, hoefde hij vandaag niet naar school :-). Hij is dus nu nog fijn een dag thuis. Zelf was ik niet zo ijverig wat betreft vastlegging. Ik moet nog een pracht van een stagerapport invullen. Ga ik zo eerst maar eens doen.

Voor vandaag staat er niet veel meer op het programma dan de boel netjes maken en de was zover mogelijk bij krijgen. Van echt poetsen komt er momenteel niet zoveel. Maar daar maal ik eerlijk gezegd ook niet om. Ik heb belangrijkere dingen aan mijn hoofd nu. Ik moet erg mijn best doen, om dingen niet te vergeten. Zoals het huiswerk van Henk controleren, fakturen betalen, afspraken van tandartsen etcetera voor iedereen te onthouden. Al is het maar zoiets simpels als op de juiste dag de rolcontainers aan de weg zetten. Ik moet af en toe gewoon nadenken over welke dag het nu eigenlijk is.

Er waren trouwens veel lezers die een berichtje stuurden om ons sterkte te wensen. Iets wat we zeer waarderen. Ook waren er veel meedenkers over de parkeerkosten. Die wezen ons op de mogelijkheid om een 14-dagen kaart aan te schaffen. Zodra we merkten, dat de opname langer ging duren dan een paar dagen, hebben we inderdaad zo´n kaart aangeschaft en die wisselen we ook zoveel mogelijk met elkaar uit. Dat lukt alleen niet altijd, natuurlijk, want soms is de één nog onderweg naar huis, als de ander al op weg is naar het ziekenhuis. Verder gaat het ook nergens over, hoor. Die kosten zijn helemaal niet belangrijk, afgezet tegen de gezondheidstoestand van mijn moeder. Het is maar, dat het mijn vader en mij opviel en dat we daar zo een praatje met elkaar over hadden. Als gezondheid voor mijn moeder te koop was, zou ik meteen mijn hele hebben en houwen willen overmaken en de rest van mijn leven op een houtje willen bijten...


maandag 18 januari 2016

Kommer en kwel

Nog altijd ligt mijn moeder in het ziekenhuis. Alweer twee weken. En het is nog steeds kommer en kwel. Ze is zó ziek. Hopen en bidden, dat ze nog iets op mag knappen en nog thuis mag komen. Maar bij tijd en wijle voel ik me daar heel somber over.

M´n hoofd staat ook nergens anders naar dan naar de toestand van mijn moeder, ziekenhuisbezoeken, familie en vrienden op de hoogte brengen enzovoorts.

Maar intussen moet er toch ook van alles gebeuren. Er moet toch gewassen worden. Er moet toch gekookt worden. Er moeten toch pakjes op de post. En dat is misschien maar goed ook. Mijn oude oma zei vroeger altijd: ¨Eten, slapen en werken. Dat is het beste voor een mens¨. Dus probeer ik m´n werk te doen en er m´n hoofd zo goed en zo kwaad als dat gaat bij te houden.

Of het hoofd boven water te houden. Dat past misschien beter bij de situatie.

Al met al is het hier dus niet zo´n vrolijke boel en zijn mijn logjes ook anders dan anders. Laten we hopen op betere tijden.

Vanmiddag was ik met mijn vader naar het ziekenhuis. Bij de ingang is een restaurantje. Mijn vader merkte op, dat het daar nu werkelijk altijd druk is. Of je nu ´s morgens langs loopt, of ´s avonds: altijd zitten er mensen koffie te drinken of te eten. Dat is dikke business! Wat een prijzen rekenen ze er! Vorige week heb ik er een keer een kaasbroodje gehaald, omdat ik door de files zo heel laat was en echt even iets eten moest om niet om te vallen. 2,75 alstublieft. Pfff. Het riekt naar verdienen aan het leed van een ander. Of zie ik dat verkeerd?

Ook het parkeren bij het ziekenhuis is vreselijk duur. Als je wat langer op bezoek gaat ben je zo een euro of 7 kwijt. Toch staat die garage altijd vol. Logisch, want voordelig(er) parkeren in de buurt kan niet. En met het ov of de fiets zal voor de meeste mensen ook niet mogelijk zijn. Het is een academisch ziekenhuis en er liggen dus mensen overal vandaan. Volgens mij verdienen ze aan die garage minstens zoveel als aan het draaiend houden van een complete afdeling. Afijn.

De groenteboer van de markt was zo aardig om vanmiddag een voorraadje groenten en fruit bij me thuis af te leveren. Ik had nagenoeg niets meer in huis, dus ik was er heel blij mee. Ik had gezegd, dat alles wat hij kwijt wilde, goed was. Hij weet intussen wel zo´n beetje waar hij me blij mee maakt. Het was dus een verrassing wat er gebracht was. O.a. bloemkolen. Daar hebben we er vanavond vast twee van verorberd. Er waren ook spruitjes en witlof. En wat minder ´standaard´ groenten: groene asperges en kousenband. Komt goed.

Ook met het geleverde fruit was ik heel blij. Willem en ik hebben van Wim en Geertje een slowjuicer van Philips kado gekregen. De nieuwe hobby: fruit/groenten persen voor de hele bende. Vanavond maakte ik een juice van blauwe druiven, appels, mandarijnen en aardbeien. Was erg lekker! En heel snel gemaakt. Zo heeft iedereen z´n vitamientjes weer binnen. Er zat ook een kistje granaatappels bij. Ook die kunnen eenvoudig in de slowjuicer. Dat ga ik in een volgende rond eens uitproberen. Fijn om, nu het eten koken er maar een beetje ´bijhangt´, toch te weten, dat iedereen genoeg gezonde kost binnenkrijgt!

vrijdag 15 januari 2016

Willem jarig en Jan z´n snuffelstage

Vandaag is Willem jarig. Het is een rare verjaardag, want met mijn moeder gaat het nog steeds niet zo lekker. Ze mag vooralsnog niet naar huis, want haar bloed is niet in orde. Ook kan ze nog niet zonder zuurstofondersteuning. We hebben dus weinig zin om uit te pakken met een verjaardagsfeestje.

Willem is vandaag wel lekker een dagje vrij. Dat is fijn. Vanmorgen hebben we een beetje aangelummeld. Er zijn ook nog eens vier kinderen vrij. In verband met een studiedag van de docenten, geloof ik. Nu had Willem mooi de tijd om met één van de jongens naar de vuilstort te rijden, om daar maar weer eens een aanhangwagen vol troep (vooral uit de tuin) weg te gooien. Die stond al een poosje klaar.


selfie met Koos
Vanmiddag gaan we met een delegatie naar de Open Dag van de vervolgopleiding die Koos wil gaan doen. Hij wil naar de VeVa (Veiligheid&Vakmanschap).

Dan vanavond een extraatje bij de koffie. Zo is het toch een beetje een speciale dag.

Sinds 1 januari is onze bieb niet meer op vrijdagavond open. Zoooooo jammer!!! Ons heerlijke vrijdagavondritueel is zomaar om zeep geholpen :-(. Ik heb ook nog niet ontdekt wat ons nieuwe biebmomentje zou kunnen zijn. Zo zonde! Als je er geen vast biebmoment met de kinderen op nahoudt, komt er veel minder van om boeken te gaan halen. Zelf haal ik toch m´n boeken wel. Ik wil altijd wat te lezen hebben.

Volgende week hebben Hans en Koos tentamens. En Jan heeft drie dagen snuffelstage. En, heel bijzonder, die gaat hij bij mij doen! Hij gaat spullen voor de webshop inpakken, appeltjes drogen, bestellingen klaarmaken, assisteren bij de broodbakworkshop, mee naar de verpakkingen-groothandel en dat soort dingen. Ik heb er helemaal zin in!! (En Jan ook ;-)).