dinsdag 14 augustus 2018

Zomervakantie 2018, dag 27, 28 en 29; weer thuis en vroege vogels op de stoep.

Zaterdagochtend genoten we nog één keer van wakker worden in de tent en daarna ontbijten in de ochtendzon. Daarna begonnen we slow motion op te ruimen. We moesten niet vòòr een bepaalde tijd weg zijn, maar ik wilde toch wel graag rond twaalven huiswaarts. Er lag nog een klein middagprogrammaatje op me te wachten, voordat het zondag zou zijn. Iets met was, uiteraard :-). Maar ik moest ook nog wat broden bakken.

We lieten luchtbedden leeglopen, pakten overgebleven voedsel bij elkaar in een krat, propten een tweede bigshopper vol met wasgoed, takelden de slaaptent af...

Uiteindelijk lieten we twee dingen achter:

Willem z´n baard,


En onze tent!



De tent? Jazeker!
In de laatste week van Willem z´n vakantie hebben we nog een kleine break voor samen op het programma staan. Maria is van plan om twee dagen met Trijnie en Dirk op stap te gaan en Henk mag een weekje met het gezin van mijn zus mee naar Ouddorp. Een mooie gelegenheid om ook nog even samen te zijn, hadden we gedacht. Vast omlijnd waren de plannen nog niet, maar vaag dachten we aan een hotelovernachting en dan de dag ervòòr en erna in de buurt iets te bekijken. Maar ineens bedachten we, dat we best de tent konden laten staan en dan volgende week nog twee dagen samen terug gaan. Ja! Strak plan! Daar hebben we nu echt zin in!

Zoals gepland, reden we om twaalf uur bij de camping weg. We appten naar het thuisfront, dat we in aantocht waren. Dat had Maaike ons gevraagd te doen. En dat bleek met voorbedachte rade: toen we thuis aankwamen, was de koffie bruin. Is dat even fijn thuiskomen! Ter verhoging van de feestvreugde stond er ook nog eens een prachtige bos bloemen van de kinderen op tafel, met een allerliefst kaartje erbij. Zo lief!


We zijn maar vijf dagen weggeweest, maar het voelt véél langer. Het was goed om er even uit te zijn. Ik heb er eigenlijk nooit zoveel behoefte aan. Maar nu ik weg was, voelde ik dat het goed was, omdat ik anders toch altijd maar door blijf rennen. Ik ben echt helemaal tot rust gekomen.

Het was gewoon raar om vanmorgen weer vroeg op te staan. Ook al omdat het nog zo donker was. Wat worden de dagen ineens snel korter :-(. Hans moest al om kwart voor vijf op. Hij wilde vroeg naar de zaak, maar moest extra vroeg uit de veren, omdat de hond van zijn baas bij ons logeert. Het eerste rondje van de dag, wilde hij zelf voor zijn rekening nemen. De rest van de dag hadden we liefhebbers genoeg. Het is zo´n lief dier! Het is een Mechelse herder en ze is super gehoorzaam.

Maria wandelde vandaag ook met Sunny

Rond vijven stond ik op. Henk zou vandaag tussen 10 uur en half 11 opgehaald worden en ik moest nog het één en ander aan kleding voor hem wassen. De wasmachine ging dus direct aan. Daarna begon ik aan het klaarzetten van de webbestellingen van vorige week.

Even over zessen kreeg ik een sms-je van de groenteboer. Of ik helpende handjes had om aardbeien schoon te maken. Er was een mooi partijtje voor me en opa wilde ze wel komen brengen. Ja hoor! Graag! En zo kwam het, dat de eerste vroege vogel even na zevenen bij me op de stoep stond: Opa v.d. Rhee met .... 21 kistjes aardbeien. Fieuw. Werk aan de winkel! De kratjes werden bij de voordeur op de stoep gezet en daar arriveerden de volgende vroege vogels: de mannen van Smaling Deuren. Vandaag zouden onze nieuwe binnendeuren gezet worden!!! Wat hadden we daar lang naar uit gekeken! We hadden de deuren ergens in april uitgezocht. Maar er was pas vandaag plaats om ze te zetten. Alleen maar een goed teken, toch, als een bedrijf het zo druk heeft?! Het jammere was alleen, dat we ook een hor voor onze buitendeur hadden besteld en dat we dat nu pas krijgen, nu de zomer bijna voorbij is. Maar goed. We wilden geduldig wachten. Als alles netjes gemonteerd wordt, is ons dat wachten zeker waard.

En netjes werd het!

De mannen hadden hier wellicht niet de meest eenvoudige klus. Of in elk geval: niet de rustigste! Terwijl het bij ons een drukte van belang was vanwege vakantiewas, onuitgepakte fairdozen, héél veel webbestellingen, meer dan 100 kilo aardbeien, een kind wat op vakantie ging, een logeerhond en weet-ik-veel wat nog meer, deden de mannen hun werk. En wat is het mooi geworden! We zijn hier zooooo blij mee! We hadden hier nog bouwdeuren. Van die gladde, ongezellige, karakterloze, flut-bouwdeuren. En daarbij van die stalen kozijnen, die helemaal verkleurd waren. Echt lelijk. Bovendien sloten de deuren niet goed meer. Bij een wat hardere wind, zat ik de hele dag in het geklapper en gejutter van verschillende deuren. Nu is alles mooi en heel en gezellig. Het moet alleen allemaal nog geschilderd worden. Daar hebben we onze ´huisschilder´ al voor gevraagd. Maar met alleen grondverf erop, is het al een hele verbetering.

Kamerdeur. Zo gezellig, met glas!

Deur naar de bijkeuken

Toiletdeur.
Ze wilden eigenlijk een glasdeur met rolgordijn leveren ;-)
Ha, ha, vast een standaard grapje, daar :-).

Hordeuren voor de openslaande tuindeuren

Vanavond zijn Maria en ik nog de hele avond met de aardbeien bezig geweest. Voor vandaag kunnen we geen aardbei meer zien. Ik denk dat we vannacht rode dromen met groene stipjes hebben :-). We hebben het dagrecord ruimschoots verbroken: 178 potjes aardbeienjam!

Tijd om de oogjes maar eens te gaan sluiten!

vrijdag 10 augustus 2018

Zomervakantie 2018, dag 24, 25, 26; kampeerervaringen!

Nadat het dinsdag een uitzonderlijk warme dag was geweest, kukelde ´s nachts de temperatuur naar beneden. En dat ging gepaard met flinke wind, een klap onweer en wat regen. Ik had al een anderhalf uur heerlijk geslapen, toen ik wakker werd van Willem. Die liep zenuwachtig buiten heen-en-weer te springen. Hier nog een extra scheerlijn, daar nog wat windvast zetten en intussen keek hij volgens mij elke 5 minuten op z´n mobiel om te zien hoe de buien gingen. Begrijpelijk hoor, want hij voelde zich verantwoordelijk met behalve kinderen van onszelf ook een kind van een ander onder onze hoede. Willem is altijd een tikkie snel paniekerig en zag in gedachten al omgevallen bomen over onze tenten en de trauma-helicopter onderweg.

Afijn. Toen hij bedacht had, dat hij werkelijk niets meer eraan kon doen, kroop ook hij maar onder ons schaap. Lodderig van de slaap, besloot ik óók nnog even op mijn mobiel te kijken naar het buienverloop en kon melden, dat de buien precies langs ons heen gingen. Hè, hè, wat hebben we daarna heerlijk geslapen :-).

Intussen was het woensdag, met minstens 10 graden koeler dan dinsdag, een stuk aangenamer! Waren Willem en Jan aanvankelijk van plan geweest, om in deze vakantie vanaf de camping het laatste stuk Pieterpad te lopen, nu waren de plannen gewijzigd. Het is zó heerlijk rustig hier op de camping en we komen zó fijn bij van de drukke periode, die achter ons ligt, dat Willem en Jan besloten om het Pieterpad het Pieterpad te laten. Dat komt bij leven en welzijn later wel een keer. Voor nu is vakantie vooral: niets móeten.

We lummelden lekker in en om de tent. De kinderen vermaakten zich weer in het zwembad. We komen zo helemaal op rust. ´s Middags ging ik even met een boek liggen en viel prompt in slaap!






Behalve zwemmen, lopen de kinderen van alles te verzamelen. Zo gaan Jan en neef Henk steeds bij het hek langs de golfbaan naar golfballetjes zoeken. Maar ze komen ook met beukenootjes thuis :-).


Eindelijk hadden we ook ons kooktoestel aan de praat gekregen en konden we genieten van onze eerste echte campingmaaltijd. We smulden van wraps. De ingrediënten hadden we in de Lidl op het dorp gekocht. En hoewel wij thuis ook vaak bij de Lidl komen, is een andere supermarkt altijd veel leuker en koop je ineens ook andere dingen. Wij hadden bijvoorbeeld houdbare toetjes en lekkere broodjes gekocht. Dat maakt boodschappen doen dan ineens tot een leuke bezigheid.

En natuurlijk: de meest simpele dingen zijn op de camping anders en dus leuk. De afwas om de beurt doen in het gezamelijke afwashok! De camping is een beetje ouderwets: douchen met muntjes. Maar met 1 muntje kun je prima toe en sta je onder een lekker warme straal. De toiletten zijn zonder toiletpapier, dus loopt iedereen met z´n plee-rol naar het toilet. Dat vind ik wat minder. Ook, dat er daar wel wasbakken zijn om je handen te wassen, maar dat er geen handendroger of handdoek te bekennen is, vind ik armoedig. Maar verder is alles fijn compleet en schoon. Er is zelfs een wasmachine en dat was toch handig, toen we een slaapzak hadden, waar iets overheen gegaan was.

De avonden zijn ook fijn. Met een kaarsje op tafel voor je tent zitten. Wat breien, lezen, badminton, of wat schermgebruik. Dat laatste is hier vanzelf minimaal, want de wifi is niet je-van-het. Echt niet erg :-).

Er was veel regen en wind voorspeld. We hadden daarom bedacht om naar Roermond te gaan. Maar zoals dat in vakanties kan gaan: het werd zomaar anders :-). We zitten hier namelijk niet heel ver van een Nato Air Base vandaan en er komt af en toe iets behoorlijk indrukwekkends over. Willem wilde ´even´ naar dat vliegveld. Dat ´even´ bleek toch langer te duren, dan verwacht. We moesten er best een stuk voor rijden (in Duitsland). En onderweg kwamen dan die lang beloofde regenbuien. Poeh!!


Bij het vliegveld was niet zoveel te beleven. Misschien wel, als we hadden geweten of en waar er spottersplaatsen waren. Maar we hielden het maar zo. Er was niet heel veel interesse, zeg maar. We vonden de strengbewaakte toegangspoort al spannend genoeg ;-).


We waren intussen ook al niet echt dichter bij Roermond terecht gekomen. Daar naartoe was een flinke rit. En aangezien Jan alleen bij de tent was achter gebleven (we hebben maar 5 zitplaatsen in de auto) en Maaike aan het begin van de middag op de camping zou arriveren, besloten we langzaamaan maar terug te rijden.

Er kregen er een paar dorst (lees: trek in koffie!) en we reden de snelweg af, om ergens iets te drinken te kopen. We stapten uit in Geilenkirchen. Eerst liepen we daar langs een sportwinkel. Hé, daar kunnen we mooi nieuwe shuttles kopen om mee te badmintonnen. Die dingen, die ik bij de Action had gekocht, sloeg je in een paar slagen stuk. Note to me: geen goedkope zooi kopen! We kochten fijne shuttles. Aan de overkant zagen we een winkelverzamelgebouw met een Kaufland en ik bedacht, dat dat ook nog op mijn verlanglijstje stond: winkelen in een Duitse supermarkt. Ik moet zeggen, dat niet iedereen liep te springen, maar toen ze eenmaal binnen waren en ze zich verbaasden over zó´n grote winkel, was het gemopper voorbij. We kochten lekkere dingen en dingen, die in NL niet te koop zijn. Bijvoorbeeld een 5-litertankje zoetzuur om augurken (of iets anders) in op te leggen. Grappig! Ook wat bakproducten natuurlijk. Dan kan Maria lekker hobbyen. Willem keek z´n ogen uit bij de enorme toonbank met vleeswaren. Ja, buitenlandse supermarkten zijn leuk! Gewoon een vakantie-uitstapje.


We kochten een paar bekers koffie-to-go en kregen een berichtje, dat Maaike met een uurtje hoopte te arriveren. Tijd dus om nu echt naar de tent terug te gaan!

Maaike kwam veilig en wel aan. Ook zij had onderweg bar en boos weer gehad. Op de camping was alles nat en grijs. Even wennen! Ook weet je dan even niet zo goed, hoe dat allemaal moet in zo´n kleine ruimte. Bovendien bleek de (oude) slaaptent niet helemaal waterdicht. Wat nu? Willem besloot naar de Gamma te rijden voor een familietent, die daar in de aanbieding is. Dat bleek een goed idee. Toen het weer ´s middags gelukkig toch opklaarde, hebben we met z´n allen de oude tent weggehaald en er de nieuwe neergezet. Overigens had dat nog méér voeten in aarde, dat het opzetten van onze grote De Waard-tent. We hadden namelijk eerst de stokken aan de verkeerde kant in ringen gestoken. Ha, ha. Wat stonden wij daar even flink te klungelen!! Maar eindelijk kregen we het geval goed en werd alles extra goed vastgezet vanwege de behoorlijk stevige wind en alles wat er voor de avond en nacht was voorspeld.


De nieuwe slaaptent is groter. Er zijn vier slaapplaatsen en dat was fijn met een extra slaper. Toen alles stond en opnieuw ingericht was, gingen de kinderen nog even zwemmen. Had ik mooi de tijd om te koken.


We gingen maar wat vroeger naar bed. Het was te bewolkt om sterren te kijken en te koud om lang voor de tent te blijven zitten. Ook niet erg. Het slaapt heerlijk, in de tent!

Vanmorgen was de regen verdwenen en konden we fijn in het zonnetje ontbijten.





Omdat Maaike maar één dag bij ons zou zijn, wilden we graag iets leuks gaan doen. We besloten alsnog naar Roermond te gaan. En nu echt :-).

We konden natuurlijk naar de Designers Outlet gaan, maar daar vinden we niets aan. Wij vinden het niet echt nodig om in de Outlet nog 20 euro voor een onderbroek neer te tellen, omdat die van een bepaald merkje is :-). Ik zal je de grappen besparen, die we daarover met elkaar maakten.

We gingen naar een outlet, die meer onze style is: de kringloopwinkel. Om precies te zijn: kringloopwinkel Het Goed, Roermond. We keken al bij voorbaat onze ogen uit, bij de prachtige entree. Ha fijn! Dit was een échte, mooie kringloopwinkel. Dat zag je meteen.





Heel grappig was, dat er bij de ingang een meneer van de winkel stond en dat Willem (het is en blijft een vrijpostige Rotterdammer ;-)) meteen een praatje met hem aanknoopte. Die man bleek de manager te zijn en hij vond ons enthousiasme over kringloopwinkels in het algemeen en de zijne in het bijzonder zó leuk, dat hij ons een rondleiding achter de schermen aanbood. Eerst shopten we een poosje op ons gemakje in de winkel en daarna kwam de manager ons halen. We gingen eerst naar de kantine en kregen onder het genot van een kopje koffie zijn verhaal over Het Goed in Roermond te horen. Daarna mochten we alles zien: de sorteerafdeling, de apparaten-test-afdeling, de boeken-uitzoekerij, de inname, alles! Echt zo leuk! Het maakte ons uitstapje wel héél speciaal.




Opgetogen over onze belevenis en over onze aankopen, liepen we weer naar buiten.

We wilden nu naar het centrum van Roermond. De navigatie leidde ons er vlotjes heen. We parkeerden vlakbij de Designers Outlet, maar liepen dus precies de andere kant op.

We liepen wat rond in de binnenstad. Willem en ik hebben een tijdje geleden een privé stadswandeling van een gids gekregen en konden nu mooi één en ander weer aan de kinderen doorgeven. De klokken van het Stadhuis bijvoorbeeld.






En Maria, die óók al eens eerder in Roermond geweest was, wist nóg een leuke outlet: de Prijzenmepper (als ik het goed onthouden heb). Dat is een outlet van Kruidvat-producten. Leuk was dat! We hadden nog best wat dingen, die we prima konden gebruiken. En eindelijk heb ik ook een tas voor mezelf gekocht. Dat wilde ik al zó lang. Nu liep ik zomaar tegen een tas aan, die mooi en praktisch, van echt leer, én voor de halve prijs was. Fijn!

De mannen hadden niet zoveel interesse in de outlet. Willem liep met de jongens naar de synagoge en ze keken maar eens hier-en-daar. Jan had intussen een interessant gesprek:


We hadden een echt leuk uitstapje.

Terug op de camping ging Maaike zich klaarmaken voor de terugrit. Jan zou meerijden, want we komen anders morgen één zitplaats tekort voor de terugreis. Maar toen puntje bij paaltje kwam, wilde neefje Henk eigenlijk naar huis. Hij was nog nooit eerder zo ver van huis geweest zonder zijn ouders en het was nu mooi genoeg geweest. Prima! Knap van hem, dat het zo goed gegaan was. En ook leuk, dat hij alvast vertelde, dat hij volgend jaar echt wéér mee wilde :-). 

Maaike en Henk werden uitgezwaaid. En nu zijn we nog met z´n vijven over. We zitten aan de koffie met vlaai. Dat moet natuurlijk wel, als je in Limburg bent! Wat een straf :-). Nog één nachtje. Dan zit het er alweer op. Voorlopig hebben we prachtige kampeerervaringen. Het smaakt naar méér, hoor.

dinsdag 7 augustus 2018

Zomervakantie 2018, dag 22 en 23; kamperen!

Gisteren had ik afgesproken, dat we zouden proberen om om 14.00 uur weg te rijden, maar dat het niet erg zou zijn, als dat 15.00 uur zou worden. Nou...het werd 15.00 uur. Om precies te zijn: 15.01 uur :-). Poeh, wat was het nog een klus om alle rommel van de fair op te ruimen, de webbestellingen klaar te maken én bergen was weg te werken! Maar het kwam goed.

Vanaf dat we weg reden heb ik mezelf in standje vakantie gezet. We konden in één auto, want gingen maar met z´n vijven: Maria, Jan, Henk, Willem en ik. Vandaag zou de zesde komen: neef Henk. En donderdag hoopt ook Maaike zich bij de gelederen te voegen.

Het leuke van met één auto reizen is, dat ik lekker naast Willem kon gaan zitten breien. Ik had daartoe zaterdag op de fair bij m´n buurvrouwtje een breipakketje gekocht. Gewoon simpel vaatdoekjes breien. Dan heb je tóch iets om handen. Ik heb aan handwerk momenteel alleen een te haken deken onder handen en dat is nu niet meteen geschikt om mee op vakantie te nemen. Dus: fijn een klein handwerkje. En halverwege de rit hebben we bij een benzinestation gezellig koffie gedronken. Ook dat bracht me in vakantiestemming.

We reden op ons gemakje, want hadden een aanhanger achter de auto. We kwamen pas om half zes op de camping in Susteren aan. De meneer van de camping ging ons voor naar het veldje waar we onze tent op mochten zetten. We hadden nog keuze uit verschillende plaatsen en kozen een plekje in de schaduw, tussen twee hagen in. Aan de ene kant staat een caravan, maar daar hebben we tot nu toe nog niemand gezien. Aan de andere kant is het plekje leeg. We zitten dus lekker ´vrij´.

Het was best nog wel weer even een klus om de tenten op te zetten. Eerst onze De Waard-tent. Daar hadden we een paar weken geleden vast op geoefend. Toch was het weer even goed nadenken, hoe het ook alweer moest. We hadden wel dikke pret, toen ik een foto wilde maken van Willem, die de eerste haring in de grond sloeg. Wij zeiden al: ¨De eerste paal wordt geslagen.¨ Maar, ha, ha, al bij de eerste haring ging het mis. Willem sloeg de hamer dwars doormidden :-).


Eerst hebben we nog geprobeerd met het disselslot van de aanhanger te timmeren. Maar de grond is door de droogte zó hard! Maria is toen naar de overburen gelopen en die hadden een pracht van een klauwhamer voor ons te leen.

We werkten dapper door.





En toen onze De Waard-tent stond, zetten we de slaaptent voor de jongens nog op. Dat is een tentje, wat Jan ooit voor z´n verjaardag heeft gekregen. Al vele malen gebruikt, maar toch moesten we ook over dit tentje weer even nadenken. Als ze het op dit punt van míj moeten hebben....Ik heb dus echt totaal geen inzicht voor zoiets! Daar is Maria veel beter in, gelukkig!

We hadden intussen ook best zin in iets te eten gekregen. Dus ging Willem op zoek naar een supermarkt. Hij kwam terug met broodje én ijsjes. Mmmm.

De luchtbedden werden opgepompt, de slaapzakken uitgerold, de voorraadkast in elkaar gezet en gevuld, het koelkastje aangesloten. Nog vóórdat de avond viel, was alles in orde en genoten we van de warme zomeravond. Oh, dit is toch echt vakantie, hoor!



We sliepen vervolgens als marmotten. Ook al liep het tweepersoons luchtbed van ons langzaam leeg en lagen we uiteindelijk op de grond :-). Wat een giller! Er was iets met de dop en we kregen het met geen mogelijkheid goed. Nou ja, dan maar op de grond dus :-).

Vanmorgen werden we wakker van krassende kraaien. Het was een fijne, frisse ochtend. We hadden bedacht om koffie te zetten en eieren te bakken enzo. Maar we liepen tegen een volgend probleem aan: het gastoestel deed het niet. En ook de skottelbraai niet. Thuis had ik de gasfles gewogen en gezien, dat er nog een kilo gas in zat. Maar nu leek hij leeg? Afijn, we zouden daar later wel een studie naar doen. Eerst maar gewoon ontbijten met yoghurt en muesli. Dat hadden we volop bij ons.

En het was feest! Henk is vandaag jarig! Ons piepkuiken is twaalf geworden. En natuurlijk hadden we z´n kado meegenomen. Hij kreeg een step:






Intussen had ik een hele lijst ´boodschappen´ naar Maaike geappt. Die zou samen met Trijnie en Gerwin naar de camping komen voor Henk z´n verjaardag: Extra gasflessen (in de hoop, dat de flessen thuis niet leeg waren), het camping-koffiezetapparaatje, nieuwe luchtbedden, een rekening (die ik was vergeten te betalen en waar ik gisteren ineens aan dacht), een rol 50 cent-muntjes (want die blijk je hier nodig te hebben voor de douche) en dat was het volgens mij. Het is net familie Flodder, op vakantie ;-).

Er kwam nog meer bezoek: Mijn zus en zwager met hun twee kinderen. Ze zouden allemaal pas aan het einde van de ochtend komen. Daarom besloten we eerst het zwembad te verkennen. Het is een zwembad van een vakantiepark hier aan de overkant van de weg, waar campinggasten gratis gebruik van mogen maken. De kinderen hadden wel zin in een duik. Ik bedacht, dat we daar dan misschien meteen koffie konden drinken. Daar had ik echt zin in. Er was een leuk restaurantje en we gingen met z´n vijven eens luxe op het terras zitten. Wat smaakte dat bakkie koffie voortreffelijk! Mmmm.



We kregen een telefoontje van m´n zus. Ze waren gearriveerd! We liepen terug naar de camping om ze de weg naar onze tent te wijzen. Ook Maaike, Trijnie en Gerwin arriveerden meteen. Hè gezellig, zeg! Met het meegebrachte koffiezettertje, zette ik een lekker bakkie koffie. Met appeltaart vanwege Henk z´n verjaardag. Henk werd verwend met leuke kadootjes. Het was echt feestelijk.

Behalve feestelijk, was het ook warm. Poeh! Het werd uiteindelijk weer 36 graden vandaag! In groepjes vertrok iedereen naar het zwembad. We bleven met z´n vieren over. Aan gespreksstof geen gebrek :-). Iedereen had het naar de zin.

Later kwam iedereen ook weer in groepjes terug en vermaakten we ons rondom te tent.




Vanwege Henk z´n verjaardag hadden we al bedacht om deze dag Chinees te gaan halen. Het werd ook een lastig verhaal om zelf te koken, want dat kooktoestel was nog steeds niet aan de praat. Het idee is nu, dat de drukregelaar vast zit. Die gaan we daarom morgen maar eens met een waterpomptang te lijf. Nu dus Chinees. Ook geen straf :-). Willem en Hans gingen er voor op stap. Behalve Chinees eten, haalden ze ook een paar maaltijdsalades bij de supermarkt. Koud eten is nu wèl zo lekker, in de hitte!

Het bezoek wilde op tijd weer vertrekken, want in de omgeving van Alblasserdam waren er buien op komst, volgend Buienradar. Ook hier in Susteren leek het te gaan regenen. Maar steeds verandert de situatie. Volgens de laatste stand, komt er morgenochtend regen. We gaan het zien. Of niet :-).

Voorlopig zitten we hier prima. Het is een heel simpele en wat gedateerde camping. Lekker kleinschalig en rustig. Wat wil je nog meer? Helemaal niets! Nou ja, een luchtbed wat niet lek is, zou fijn zijn :-).

maandag 6 augustus 2018

Zomervakantie, dag 20 en 21; laatste fair-dag en zondag.

En zaterdag was het dan alweer de laatste dag van de fair. We stonden wat vroeger op om onze spullen in te pakken en de hut bezemschoon achter te laten. Ook moest de tent weer afgetuigd worden. Dat was een fluitje van een cent, hoor. Zo gepiept. We genoten van ons laatste ontbijtje daar en tegen negenen vertrokken we. Dag, hut!


Op de fair zat de sfeer er goed in. Iedereen had zin in de laatste dag. Op deze dag was er ook een ontbijt voor 50 personen en in de barn waren de Terdege-dames al druk bezig daarvoor het buffet klaar te maken. Wat zag dat er feestelijk uit!

Ik haastte me om alles weer klaar te gaan maken voor de broodbakworkshops. De eerste workshop was alle dagen om 11 uur en daarvoor moest ik toch steeds best vaart maken om alles in orde te hebben.

Het liep op rolletjes. Vanaf 10 uur kwamen de klanten. Ook vandaag waren er weer enorm veel lezers. Dat is toch wel heel speciaal, hoor. Steeds mensen, die je kennen, maar die ik dan omgekeerd níet ken. Heel leuk om nu gezichten te zien!

´s Morgens hadden we het erg druk. ´s Middags, op het heetst van de dag, was het wat rustiger en hadden Willem en ik tijd om even samen uit te blazen.


Er arriveerde versterking voor het opruimen: Dirk en Hans. Fijn en ook gezellig! Hans deed meteen een schort voor en sprong achter de kraam, alsof hij nooit anders gedaan had. Ha, ha, grappig!



Om half vijf had ik de laatste presentatie over Limonade maken. Meteen ook de allerlaatste presentatie van de fair. Tja, iemand moet hekkensluiter zijn :-). Voor de laatste keer vertelde ik alles over limonade maken en mochten de mensen komen proeven. Er ging zowaar nog weer 15 liter limonade doorheen. Niet zo gek ook, met die warmte!

Toen was het dan toch 5 uur en mochten we gaan opruimen. Wat was het fijn om daar extra handjes bij te hebben! Dirk en Hans hebben zich echt in het zweet gewerkt. Om half zes mochten we de auto´s bij de barn rijden. We propten 3 auto´s en een aanhangwagen vol met spullen die over waren, de oven, de broodbakmachines, stoelen, een kruk en weet-ik-veel wat nog meer. Het paste precies :-). Even dag roepen naar de Terdege-mensen en dat was het dan weer.

Dirk haalde z´n auto van de bezoekersparkeerplaats en in een colonne van vier auto´s reden we naar de dichtstbijzijnde McDonalds. Dat had ik bedacht als afsluiter. En als je dat nagenoeg nooit doet, is dat uiteraard een feestje!


We smikkelden in het avondzonnetje van burgers en frietjes en salades, zaten te kakelen over alles was we gehoord, gezien en meegemaakt hadden. Daarna reden we apart van elkaar naar huis.

Het was al bijna 9 uur, toen de laatste auto arriveerde. Wat een week hadden we achter de rug! En hoe lekker smaakte het bakkie koffie thuis. Hoe lekker was het eigen bad. Hoe lekker was het om onder ons schaap te kruipen. Oost, west, thuis ´t best!

En toen werd het zondag. Wat mij betreft de mooiste dag van de week. Zondag is ook de rustdag. En het is fijn om dan te rusten van de dagelijkse bezigheden. Maar de zondag heeft wel een ander soort inspanning. Onze dominee is nogal een spraakwaterval. En als je dan geen woord wil missen, kost dat best de nodig inspanning, waardoor ik op de terugweg tegen Willem verzuchtte: ¨Hè, hè, ik voel me nog vermoeider dan na een dag hard werken.¨ Maar, zoals ik al schreef: dat is andere inspanning. De zondagen zijn me kostbaar en zijn me lief en na zo´n dag is het vaak lastig om op maandagochtend weer te ´landen´ en aan de slag te gaan.

Toch moest ik vanmorgen sneller en vroeger dan anders aan de slag. Vanmiddag vertrekken we alwéér. We gaan kamperen in Susteren, in Limburg. Spannend hoor! De eerste keer écht kamperen! Ik ben nu hard aan het wassen, want anders hebben we niet genoeg kleren om mee te nemen. De badkamer ligt vol, de eerste was hangt al aan de molen en m´n strijkplank is uitgeklapt. Ook moeten de webbestellingen van tijdens de fair-dagen klaargemaakt en naar de post gebracht worden. We maken ons maar niet druk. Wat maakt het uit of we nu om 14.00 uur of om 15.00 uur vertrekken.

Hans en Maaike blijven thuis. Hans om te werken. Maaike hoopt later deze week ook nog een paar dagen naar Susteren te komen. En als alles volgens plan verloopt, arriveert Koos donderdag weer vanuit Moldavië. Het is net een bijenkast: er wordt in- en uit gevlogen :-).



vrijdag 3 augustus 2018

Zomervakantie 2018, dag 19; nóg meer leuke ontmoetingen en verhalen

De derde dag van de fair. Meestal de lastigste dag. De vermoeidheid slaat dan toe, het einde is nog niet in zicht. Maar nee, daar hadden we gelukkig geen last van. We waren heerlijk uitgerust. Die hut is een uitkomst. En we waren de dag gezellig met elkaar begonnen met een rustig ontbijt. Het was een frisse ochtend en het was bijna niet voor te stellen, dat het vandaag zó´n warme dag zou worden. De thermometer gaf maar 20 graden aan, toen we even voor negenen de camping afreden, op weg naar Barneveld. Eer dat we daar waren, was het al 24 graden! Maar het zo dik 30 worden...

Ik had vandaag een erg druk programma: 2 keer een workshop brood bakken en 3 keer een workshop limonade maken. Het was dus even strak plannen. Het fijne was, dat ik m´n kraam met een gerust hart aan Willem en de kinderen kon overlaten. We hebben een simpele verdeling van de werkzaamheden: Maria is de hele dag aan het bakken met onze bakmixen, zodat er steeds iets te proeven is. Willem en Maaike zijn druk met klanten helpen. Jan is onze kassa-man. En Henk helpt steeds mee, als er iets uit te delen valt: brood na de broodbakworkshops, limonade na de limonadeworkshops. Zelf loop ik heen-en-weer tussen kraam, keuken en podium.

Vanmiddag, op het heetst van de dag, hadden we het een poosje heel rustig. Aan de ene kant was dat wel even lekker, aan de andere kant kun je beter maar bezig moeten zijn, anders ga je je vermoeidheid voelen.

Maar doorheen genomen, was het lekker druk en was het weer een dag vol ontmoetingen en verhalen. Geweldig! We genieten er allemaal van na. Van die mevrouw, die zo´n prachtig verhaal had over een oud familie-recept van Jan Hagel. Een oude tante had altijd zélf Jan Hagel gebakken, maar was dementerend. De mevrouw probeerde de tante weleens blij te maken met zelfgebakken Jan Hagel. Maar wèlk recept ze ook probeerde, tante wist het zéker: háár Jan Hagel van vroeger was veel lekkerder! Helaas wist ze dat recept niet meer zomaar op te lepelen. Maar op een goede dag met een helder moment, wist ze ineens te vertellen, dat dat recept in dat ene laatje lag! En zo kwam het recept weer terug in de familie en werd de Jan Hagel weer gebakken als vanouds.

Wie er ook ineens achter m´n kraam stond: de kraamverpleegster, die bijna 30 jaar geleden bij ons kraamde, toen Wim geboren was. Ik was haar nóóit vergeten en dat bleek wederzijds! Oh, wat vond ik dát leuk, dat ik haar nog eens ontmoette en met haar kon praten.

Veel mensen vertrouwden me toe, dat ze motivatie en inspiratie opdoen uit m´n blog. Dat is altijd mooi om te horen. Eén mevrouw vertelde me, dat ze weleens bij me zat te lezen en als ze dan dacht, dat ik m´n werk van een hele dag beschreven had, las ze: daarna gingen we aan de lunch. Ha, ha, daar moesten we toch wel even kostelijk om lachen, hoor.

Maria kreeg weer een lief kaartje met kadootje toegestopt. Hoe fijn is dat, om te merken hoe mensen met haar meeleven in haar ziek-zijn. Dat doet echt goed. Ook de warme, belangstellende vragen, hoe het nu met haar gaat. Super fijn!

Het was ook heel leuk om mensen in een mini-workshop te leren, hoe ze zelf kunnen brood bakken en dan na afloop bedankt te worden voor de goede uitleg. Daar ben ik dan heel blij om, want het is nog best lastig om zóveel informatie in 30 minuten te delen. Hoe leuk is dat, dat er nu binnenkort in weer zó veel keukens zèlf brood gebakken wordt door bezoekers van de fair!

Het kijkt weer heel fijn terug op deze mooie dag. En, hóe inspannend ook, het is geweldig om het zo met elkaar te doen. Dit is iets, wat we ons leven niet meer zullen vergeten. Die rare vakantie in die hete, droge zomer van 2018 :-).

Nog maar weer wat fotootjes en dan weer snel in de slaapzak,

Het laatste waar Jan vanmorgen zin in had, was wel om op de foto te gaan! Dan doe je toch gewoon even je capuchon over je hoofd :-). Je ziet hier wel meteen onze knusse 5-persoons slaapkamer. 


Een Terdege-collega maakte foto´s van ons hele team. Eén achter de kraam en één voor m´n keukenblok.



Aan het eind van de dag vullen we alvast weer de tassen met startpakketten voor brood bakken.


Pas als de kraam weer tip-top is en alles bijgevuld, gaan we naar ´huis´. De meligheid slaat dan toe en we hebben slappe lol door zoiets onnozels als expres ´wippen´ op de loopbrug en opmerkingen als: ¨En tot slot deden we nog een rondje in de bots-autootjes¨, als we het verschrikkelijk hobbelige parkeerterrein afrijden. Ach ja, lekker ontspannend is dat, na een lang dag van inspanning.

Maar nu is het genoeg. We zijn weer volledig gekalmeerd, lekker onder de douche geweest en klaar om naar bed te gaan.