vrijdag 30 januari 2015

Niet fit

Ziek is een te groot woord voor hoe ik me voel. Ik voel me niet fit. Ook niet leuk.

Het begon gisterenmorgen toen ik opstond. Ik had bonkende hoofdpijn. Maar ja. Dat gebeurt weleens vaker. Ook had ik spierpijn. Mjah, kan gebeuren. En ik voelde me niet uitgerust. Ook al niet raar, want de dag ervòòr was intensief (met een workshop broodbakken) en 's nachts waren we twee keer wakker geworden van het lawaai van enorme hagelbuien op het platte dak waaronder wij slapen.

Dus...

Gewoon aan de slag maar. Ook al ging het stroperig.

Maar toen ik om een kleinigheid Willem afsnauwde, begreep ik dat er toch iets niet in de haak was! Ik besloot maar toe te geven aan mijn gevoel van 'niet fit'-zijn. Ik appte m'n vriendin af met wie ik die morgen had afgesproken om naar de Kringloopwinkel te gaan. En zodra iedereen de deur uit was kroop ik terug in bed.

De hele dag heb ik maar een beetje gehangen. Van bed, op bed, geen puf om wat dan ook ter hand te nemen. Nou ja, zegge en schrijve één wasje gedraaid en één keer de vaatwasser gevuld en aangezet. We hadden gelukkig eten wat alleen maar opgewarmd hoefde te worden. En Jan was zo lief om wat boodschapjes te doen.

Vanmorgen was de hoofdpijn nagenoeg verdwenen. Enkel nog een zeurderig gevoel ergens op de achtergrond. Ik heb nog maar even rustig aan gedaan en me met Henk, die al de hele week niet fit is, op de bank genesteld. Hete chocolademelk gedronken. Warm bad genomen. En warempel, aan het einde van de morgen toch een strijkje gedaan.

Vanmiddag heb ik me nuttig gemaakt door een hoop papierwerk te doen. Fakturen betalen, formulieren invullen, dat soort dingen. Ook al om mijn hoofd leeg te maken, want er zat wel het één en ander bij, wat ergens in mijn hoofd rondspookte op mijn interne to-do listje. Mooi. Nu dan maar gaan proberen of de rest vandaag ook een beetje lukken gaat. Raar hoor, dat gelummel. Dat ligt me eigenlijk niet zo.

maandag 26 januari 2015

Zóóóóó blij!!!!




Vanmorgen heeft Dirk z'n eindpresentatie gedaan en is geslaagd!! Hij heeft z'n bachelor HBO Informatica en is nu écht: Software Engineer. Wat zijn we blij! De vlag hangt staat uit!



We vieren het vandaag met ons gezin met een eenvoudige knapkook, die Maria aan het bakken is. Het recept lees je bij Annemiek. Het échte feest vieren we ná zijn diplomering op DV 3 maart.

En dan nu op zoek naar een leuke job!

zaterdag 24 januari 2015

Zie: zoo!

Vanmiddag zijn we weer naar Blijdorp geweest en hebben we een ander stukje gezien. We waren nu met Leendert, Maria en Jan.

Ze hadden een verzoekprogramma: apen, leeuwen en olifanten. En dan zouden we verder wel kijken wat voor interessants er op ons pad kwam. Zelf wilde ik ook graag naar de vlindertuin, maar dat hoefde niet persé vandaag.

Het was behoorlijk druk in de dierentuin. Er was een gemeentedag (ik weet niet van welke gemeente), maar daar kwamen we pas later achter. Bij de ingang vroeg Willem of er vandaag nog iets bijzonders was. En daar zeiden ze dat er speciaal voor ons vandaag gratis koffie, thee en chocolademelk was. Toen wij halverwege de middag een stalletje van Nutricia chocolademelk zagen, dachten we dat we daar die gratis chocolademelk konden krijgen. Maar nee, ze vroegen waar ons armbandje van de gemeentedag was. Dat hadden we niet. O, dan kregen we het niet, maar we konden het wel dáár kopen (en er werd hulpvaardig gewezen). Nou ja, inmiddels hadden we zó'n zin in lekker warme chocolademelk, dat we het maar een keertje gedaan hebben. Twee euro voor een kartonnen bekertje waterige chocolademelk. En wilde je er slagroom op? Gewoon van die nepspuitroom? Dan kwam er gewoon nog even 80 cent per beker bij! Echt niet normaal. Volgende keer gaat er ook nog wel een kannetje echte, lekkere chocolademelk mee in die rugzak ;-).

We hebben er evengoed wel van genoten hoor!!

We hebben uitgebreid bij de gieren gekeken. En nóg uitgebreider bij de apen.

Buurpraatje?

Dat blijft echt leuk. De leeuwen werden net gevoerd en dat was ook wel leuk. Nu zag ik ze eindelijk eens in actie!

Een boom als krabpaal!
Bij de olifanten was niet zo heel veel bijzonders te zien. Bij de giraffen liepen twee jongen. Schattig!



We zagen neushoorns en nijlpaardjes bij de 'afdeling' dikhuiden en kwamen allerlei leuke weetjes te weten.

Deze bijvoorbeeld ;-)

We hebben ons aan het einde van de middag nog prima vermaakt met het voeren van meeuwen en eenden. Daar hoef je dan wel niet speciaal naar de dierentuin, maar leuk is het wel. De meeuwen pikten de kaakjes gewoon al vliegend uit je handen.




Het was kwart voor vijf toen we op weg naar de uitgang het vlinderhuis passeerden en Willem voorstelde om daar toch nog even snel doorheen te lopen. Dat was een goed idee. Niet alleen vanwege de prachtige vlinders, planten, meervallen en schilpadden die we zagen, maar ook om even lekker op te warmen bij tropische temperaturen.

Al met al: het was weer geweldig.

Nu nog even de puntjes hier op de 'i'. Nog een klein beetje was wegwerken en een grote pan stoofpeertjes schillen. Dan kan het wat mij betreft wel weer zondag worden ;-).

woensdag 21 januari 2015

Uitzakken

Zo. Woensdagavond kwart over 9. En ik zit heerlijk in/op m'n bed uit te zakken van twee lange, intensieve dagen! Het is even genoeg geweest. Ik heb zelfs geen zin in een handwerkje! Gewoon even lekker niets :-).

Toen ik gisterenavond met Hans thuis kwam van de spoedeisende hulp, lag er nog een berg werk op me te wachten. Ik zou namelijk vanmorgen weer de eerste workshop 'Bak je eigen brood' van dit jaar geven. Daar gaat altijd een berg voorbereiding aan vooraf. Broden bakken, verkooptafel klaarzetten, huis netjes maken enzovoorts. En met een huiskamer vol kinderen die van alles voor school moeten doen, gaat dat dan ook nog weer niet echt vanzelf, zeg maar. Ik ploeterde door tot een uur of twaalf. Toen plofte ik voor een paar uurtjes in bed. Een paar uurtjes die ook nog eens onderbroken werden om Hans te wekken. Gelukkig ging het steeds goed met hem. Om half 5 stond ik er alweer naast. Er moest nog een berg was weggewerkt worden en wat lekkers gebakken voor bij de koffie. Het toilet moest schoon, de kapstok leeg. Het was even stevig aanpoten. Ik had het gevoel dat mijn handen links stonden. Ik moest duidelijk weer even inkomen na een week of zes zonder workshops!

De vrouwen die vanmorgen kwamen hebben die inspanning ruimschoots vergoed. Wat was het weer gezellig! Ik genoot met volle teugen! Dirk, die thuis was, heeft zomaar onverwachts een fotootje geschoten. Kijk, hoe we lekker aan het werk zijn ;-).



Na de workshop had ik precies twee uur de tijd voordat ik in de auto moest stappen om met één van de kinderen naar de therapie in Kootwijkerbroek (bij Karel Post) te gaan. Eventjes nam ik een pauze. Languit in bad om alle (in)spanning van me af te laten glijden. Zo raar is dat. Een bad is voor mij een soort resetknop. Ik kom er altijd weer met nieuwe energie en nieuwe ideeën uit.

Ik ruimde alle spullen van de workshop op en zette het avondeten klaar. Ik vroeg aan Hans of hij het zag zitten om dat aan het einde van de middag klaar te maken. Dat zag hij wel zitten! Hij heeft nog steeds veel hoofdpijn, maar vanavond zei hij, dat het wat minder werd. Gelukkig maar!

Dirk hielp ook nog even een handje. Hij slingerde de stofzuiger door de woonkamer en laadde de vaatwasser uit en weer in. Kijk! Vele handen maken licht werk. Om 1 minuut over half 3 zat ik in de auto. Super!

We kwamen pas na het avondeten thuis. En ineens vond ik het allemaal wel genoeg. Ik heb nog koffie gezet voor de hele meute (met heerlijke Deventer koek erbij!). M'n moeder even gebeld. Henk naar bed gebracht met voorlezen en zingen enzo. En nu pak ik een poosje Teunie-tijd.

Morgen weer een dag, hopen we. Dan doen we bij gezondheid wel weer verder ;-).


dinsdag 20 januari 2015

Een ongeluk zit in een klein hoekje...

Ik zat vanmiddag net met schoonmama aan een bakkie koffie, toen de telefoon ging. Het was de doktersassistente. Ze vertelde, dat Hans gewond bij haar in de praktijk zat en vroeg, of ik wilde komen. Ja natuurlijk wilde ik dat. Ik sprong direct in de auto. Niet omdat de dokter zo ver weg zit, maar omdat ik de bui al zag hangen: ik zou wel met Hans naar de spoedeisende hulp moeten.

Hans zat flink gehavend bij de dokter in de behandelkamer.
Wat was er gebeurd? Hij fietste juist vlakbij de dokterspost en haalde een andere fietser in. Die fietser sloeg echter ineens, zonder op of om te kijken, linksaf en reed tegen Hans aan. Die was hard gevallen. Vooral z'n gezicht zat helemaal onder het bloed. Maar ook bleek hij schaafplekken op z'n benen te hebben. (Z'n jas en broek waren eveneens kapot, maar dat is van later zorg).

Hij was duizelig, misselijk en had hevige hoofdpijn. De doktersassistente poetste stukje bij beetje z'n wonden wat schoon, gaf hem een bekkentje en later een dekentje, omdat hij begon te rillen.



Na een poosje kwam de dokter. Het leek allemaal mee te vallen, maar de dokter vond het toch wel beter dat we naar de spoedeisende hulp zouden gaan. Daar zouden ze kunnen kijken of er niet iets (z'n jukbeen of oogkas) was beschadigd.

Hans kreeg paracetamol tegen de hoofdpijn en daar gingen we dan maar. Voorzichtig de hobbels vermijdend reed ik naar het ziekenhuis in Dordrecht. Daar bleken alle kamertjes op de spoedeisende hulp bezet te zijn en het werd dus een oefening in geduld. We waren er om half 5 en pas om zes uur werd Hans door een dokter gezien. De arts constateerde geen beschadigingen, haalde nog wel een steentje onder de huid in z'n gezicht vandaan en gaf aanwijzingen. Hans heeft een hersenschudding en moet het even wat rustig aan doen. En voor vannacht hebben we een wekadvies voor om de twee uur. Paracetamolletjes tegen de pijn en dan moet het 'vanzelf' goed komen.

De jongen die Hans aanreed heeft eerst heel lang bij de dokter in de wachtkamer zitten wachten. Hij heeft later z'n moeder gehaald. Ze waren allebei erg geschrokken en leefden helemaal met Hans mee. De jongen heeft ook zijn excuses aangeboden en vanavond hebben we nog twee keer contact met die mensen gehad. Dat is fijn. Voor hetzelfde geld tref je iemand die snel doorrijdt. Gelukkig zijn er nog beleefde mensen!

maandag 19 januari 2015

De dierentuin

Onze verjaardagen liggen weer achter ons. Gevierd en wel ;-). Op de één of andere manier verliep de voorbereiding vrijdag super stroperig. Maar tegen een uur of acht 's avonds was ik er helemaal klaar voor om visite te ontvangen.




We hebben een gezellige avond gehad. En Willem en ik zijn erg verwend! Naast kado's kregen we ook geld. Dat hebben we bij elkaar in een potje gestopt. Als het even kan willen we dit jaar van de zomer weer twee dagen en een nachtje er samen tussenuit. Net als vorig jaar. Daar hebben we zó van genoten. Sparen dus maar ;-).

Over er 'even tussenuit zijn' gesproken: zaterdag zijn we er ook even tussenuit geweest! Samen met Jan, Henk en een vriendje. Een tijdje geleden had ik een klant aangebracht bij Gezinsenergie (zie ook de banner boven deze blog) en dat leverde me een gezinsabonnement op Blijdorp op. Zaterdag haalden we ons abonnement op en hebben de hele middag heerlijk in de dierentuin rondgekeken.

Het feestje begon eigenlijk al vòòr de entree. We waren op een raar tijdstip van huis gegaan, namelijk om 12 uur. En omdat dit een beetje een ad hoc gebeuren was, had ik snel wat te drinken en wat te snoepen in twee rugtassen gemikt, maar geen 'echte' lunch. Willem zei, dat we wel iets in de dierentuin zouden eten. We waren toch 'maar' met vijf personen. Uit ervaring weet ik echter dat iets eten in de dierentuin gewoon heel duur is en ik had dus stiekem mijn bedenkingen (dat hangslot aan die portemonee, weet je wel). Gelukkig had ik mijn ogen goed open, toen we bij Blijdorp arriveerden en recht tegenover de parkeerplaats zag ik een loempia-karretje, waar ook patat werd verkocht. Willem vond het een goed idee, om daar éérst een patatje te eten, voordat we naar binnen zouden gaan. De patat was heerlijk (als je het mij vraagt in echt verse olie gebakken) en goed betaalbaar: 11,50 voor vijf personen friet met mayo. Ik denk dat je daar in de dierentuin nog niet voor 3 personen voor had gehad. Deze onthouden we dus!

Nadat we onze abonnementen hadden opgehaald gingen we naar binnen. Er stond best een gure wind en dus hadden we bedacht om eerst op ons gemakje het Oceanium te doen.

overleg
Wat hebben we daar genoten! Van de vissen, de kwallen, de zeeschildpadden, het publiekslab (echt een aanrader!),

kreeftjes door een microscoop bekijken

Ze zijn het voer voor o.a. de zeepaardjes
een grote leguaan die net gevoerd werd,



de pinquins en natuurlijk de zeeleeuwen. Oh, wat is het toch allemaal mooi!

De kinderen wilden graag apen en leeuwen enzo zien. Dat is vanaf de Oceaneumkant best een stuk lopen. En omdat de middag al aardig vorderde (het was al half 4 geweest) besloten we er met het treintje naar toe te gaan. Terug zouden we dan wel lopen.

Bij het eindpunt van het treintje sta je meteen bij het apenhuis. Nou ja, eigenlijk heb je eerst nog het reptielenhuis. Nee, HAD je het reptielenhuis. De reptielen bleken verdwenen en er was nu een binnenspeeltuin. Ik gokte al dat dat voor kleine kindjes was, maar de jongens wilden er toch graag in. OK, jullie feestje. Maar inderdaad. Ze waren er zó uitgekeken. Het was echt voor kleine kindjes. We liepen nog even door de aangrenzende volière, maar gingen daarna met gezwinde spoed naar de apen.

We hebben daar heel lang gekeken. Het voordeel van zo'n abonnement is, dat je niet op een stikdrukke zomerdag alles in één dag 'moet' bekijken, maar op je gemakje  op een rustige dag kunt zien waar je zin in hebt. Een volgende keer ga je dan gewoon iets anders bekijken. We namen dus alle tijd voor de apen. Bij één apenfamilie was een babietje van 2 maanden. Schattig! De orang oetans hadden net eten gekregen. De vaderaap zat preien te eten. Hij at er de lekker zachte harten uit. De buitenste blaadjes gooide hij op de grond. Toen meneer was uitgegeten, wandelde hij weg en...daar kwamen de vrouwtjes. Die moesten maar genoegen nemen met wat meneer had achtergelaten. Welja!

Henk wilde nog graag naar de olifanten. We dachten terug te gaan lopen naar de uitgang en dan zó te lopen, dat we de olifanten nog even konden aandoen. Maar dat liep anders. We kwamen langs de speeltuin en daar was geen kip te beleven. Die hele, grote, speeltuin hadden we nagenoeg voor onszelf. Willem ging met de jongens door de langste glijbaantunnel, ik ging met Henk op de nestschommel. Later wilde Willem ook nog wel even languit in de nestschommel ;-).



Het was echt leuk. Voordat we het wisten was het bijna vijf uur. Sluitingstijd van de dierentuin. We pakten onze tassen en trokken een sprintje. De olifanten komen een volgende keer wel aan de beurt. Want we hopen dit jaar nog heel vaak gebruik te maken van dit fantastische kado!

donderdag 15 januari 2015

Willem jarig en een leuk experiment

Vandaag is Willem jarig. Daarom was ik al vroeg aan het bakken, want hij zou trakteren op z'n werk. De mannen (hij werkt in een mannenomgeving) hadden beslist dat het chocolade-noten muffins moesten worden. Prima hoor. U vraagt, wij draaien :-).



We vierden Willem z'n verjaardag vanavond in kleine kring en hopen morgenavond de verjaardagen van ons samen in wat uitgebreidere kring te vieren.

Ik heb vanmorgen m'n boodschappenlijstje eens opgesteld en was eigenlijk van plan m'n spullen meteen maar te gaan halen. Er belde echter een vriendin die ik al langere tijd niet gesproken had en dat kreeg voorrang. De boodschappen deed ik vanmiddag wel.

Met m'n lijstje in de hand deed ik zuinigjes de boodschappen. Zuinig vanwege het hangslot aan m'n portemonnee. Niet dat het hier een vrekkenbedoening is, waar iedereen met een glaasje water op een houtje mag gaan bijten. Maar meer, dat ik eerst heb gekeken wat ik nog in huis heb en wat ik daarmee kan doen en enkel naar de winkel ging voor noodzakelijke aanvullingen.

Toch week ik een pieperbeetje van m'n lijstje af, want er was Nivea shampoo in de aanbieding voor maar 0,99 per flacon. De shampoo was bijna op en dus heb ik daar een voorraadje van ingeslagen. Dingen voor persoonlijke verzorging koop ik eigenlijk alleen maar als het in de aanbieding is. Over merken maken we ons hier niet druk ;-).

Ik was van plan om bij thuiskomst een pan pompoensoep te gaan maken voor morgen. Ik kreeg een tijdje geleden van iemand, die op een broodbakworkshop kwam, een prachtige pompoen en die is nog steeds helemaal gaaf. Mooie bewaargroente is dat! Maar nu wilde ik van één deel van de pompoen soep koken en een ander deel bestemmen voor pompoentaart. Maar schoonmama kwam een bakkie doen en dus gooide ik m'n planning om, dronk koffie en liet m'n breipennen nog maar even gaan. Ook goed.

Al met al was het nog haasten om de taart voor vanavond te maken en het avondeten te koken. Maar het kwam helemaal goed. Het werd een gezellig avondje. Met kinderen en hun vrienden en mijn vriendin. Iemand die zo'n grote groep niet gewend is zou misschien gaan gillen van het gewriemel en gepraat en gelach en gedoe en ge-in-en-uit-loop en woordjes leren en wiskunde maken, maar zo gaat het hier normaal gesproken nu eenmaal.

Dan heb ik het nog niet over die experimenten die hier 's avonds vaak het huis op de kop zetten. Wat hier van de week in elkaar geknutseld werd haalt het nog weer niet bij de boterbabbelaarmakerij van vorige week :-).

Leendert was al een paar keer met enthousiaste verhalen thuisgekomen: hij zou een windmolen gaan maken. En als dat dan lukte zou hij er zelfs nog stroom mee kunnen gaan opwekken. Je begrijpt, dat we er flink de draak mee gestoken hebben. We zouden wel even de hele straat van stroom gaan voorzien. En ik ging dan elk uur naar het dakterras om die molen in de wind te draaien. Eerst met een zakdoek kijken waar de wind vandaan kwam en en en. Het werd gaande gekker, terwijl we natuurlijk wel weten, dat je met zo'n molentje hooguit een ledlamp aan de praat kunt houden :-).

Maakt niet uit. Leendert liet zich niet van de wijs brengen. Die molen zou er komen. Met een collega was hij in de pauzes al aan het experimenteren geweest. Er werd een heus plan bedacht en een tekening gemaakt.



Er werden spullen aangeschaft. Er werd gezaagd en geschaafd.

Het bankje achter Leendert timmerde hij ook. Staat in mijn marktplaatswinkeltje.


En gisterenavond was het zover. Met een bende van de huiskamer tot aan de zolder. De windmolen stond op het dakterras en draaide als een malle.

Hans en Leendert


Met het oog op de naderende storm werd de kop van de molen, na het geslaagde experiment, weer van z'n stellage gehaald. Maar vanmiddag, toen Leendert uit school kwam, moest hij er weer op. Weer even kijken natuurlijk. Of er nog een vervolg komt met stroom? Dat betwijfel ik. We zullen het zien. Ik vind het wel leuk, hoor, dat geëxperimenteer. Ik ben er zelf ook dol op. Jammer dat we er niet wat meer ruimte voor hebben. Ik zie dat wel zitten, een grote schuur of zo...

Het leuke is, dat het altijd onvoorspelbaar is wat het volgende experiment zal zijn. We laten ons gewoon verrassen.

Ik wacht nog op de broden die in de oven staan. En dan ga ik maar eens een poosje tukken. Morgen staat er een hoop keukenwerk op het programma. Zelfs als er niet veel visite komt is onze eigen club al groot genoeg om een paar uur bezig te zijn met taarten en hapjes en natuurlijk de pompoensoep. O ja, en er moeten ook nog zes broden voor een klant gebakken worden. Wat een geruststelling: ik zal me wéér niet hoeven te vervelen :-).

woensdag 14 januari 2015

Advertorial

Deze maand is er een nieuwe adverteerder op m'n blog en ik wil hem graag aan u voorstellen. Het is Karel Post van www.OutbackExplorers.nl. Het is moeilijk om in één woord samen te vatten wie Karel is en wat hij doet. Het woord wat het beste past is: Jongenstherapeut. Laat ik iets vertellen over onze persoonlijke ervaringen met Karel Post.

Het begint ongeveer een half jaar geleden. Wij waren voor één van onze jongens op zoek naar een hulpverlener/coach. Het moest iemand zijn die niet alleen maar saaie gesprekken voerde van achter een buro in een muisgrijs kantoor. Het moest iemand zijn die kundig was. Die behalve met de zoon in kwestie óók iets kon met ons als ouders en eventueel met andere gezinsleden. En het allerliefst hadden we dan ook nog iemand die christen was. Nou, ik kan u vertellen, zulke mensen zijn er niet zoveel. Mijn zus (die jeugd-maatschappelijk werker is) tipte mij toen over Karel Post. Ik keek op z'n website en ja, dit leek precies te zijn waar we naar op zoek waren. Ik vulde het contactformulier in, waarbij ik kort aangaf wat de problematiek inhield, waar we hulp bij wilden en of Karel mogelijkheden voor ons zag. Als snel belde Karel me op. We hadden een gesprek, waar ik me goed bij voelde. Karel wilde wel met onze zoon aan de slag. Alleen was het bijna vakantietijd. Karel had eerst vakantie en daarna wij. Er zou dus wel even overheen gaan, maar dat gaf niet.

Nog voordat we een afspraak maakten om met Karel te gaan kennismaken, kwam ik hem in een andere setting tegen. Onze zoon Koos ging namelijk met school op kamp. School Building in de Ardennen! En dat kamp stond onder leiding van, jawel, Karel. Ik schreef daar al eerder over.

Al snel daarna kwam het ervan om te gaan kennismaken. Met ons drieën gingen we op stap naar Karel z'n 'Ranch'. Karel houdt namelijk evenmin van saaie, stoffige kantoren om gesprekken te voeren. Hij heeft een soort boshut achter een boerderij, waar je op stukken boomstronk bij een brandende houtkachel zit. Bij jongens bij wie het gesprek niet zomaar vanzelf loopt, gaat dat vaak beter als ze op een basic manier bezig zijn. Met hout hakken of vuurtje stoken bijvoorbeeld.

Na de kennismaking waren we het er alledrie (Willem, zoon en ik) over eens: we zouden verder gaan met deze man. We hadden het gevoel dat hij de vinger op de zere plek wist te leggen en dat hij ons zéker zou kunnen helpen. Dat we dit alledrie zo voelden is best bijzonder. U moet weten dat 7 van onze 10 kinderen een diagnose hebben (ad(h)d, pdd-nos, asperger, klassiek autisme, dyslexie of combinaties hiervan) en dat wij dus al heel wat ervaring hebben met allerhande 'peuten'. Dat we voor deze therapeut een uur moeten rijden (naar Kootwijkerbroek), vinden we geen probleem.

Kortom: we zijn het traject ingegaan en zitten daar nu middenin. Nog steeds naar volle tevredenheid. Karel Post heeft heel wat in huis. Te denken valt aan individuele therapie, groepstherapie, vader-zoon survivals, jobcoaching en noem maar op. Het kernwoord is: jongenstherapie. Maak je je dus zorgen om je zoon? Neem dan contact op met Karel Post. Wellicht kan hij iets voor u/jullie betekenen.

dinsdag 13 januari 2015

Drie jaar zitten wachten...

Aan het ontbijt:

Henk: Hoe oud bent u nu?
Ik: 47
Hij: O, dan moet u nog drie jaar zitten wachten.
Ik: ???
Hij: Nou, voordat u 50 bent.
Ik: O, maar ik was niet van plan om daar drie jaar op te gaan ZITTEN wachten, hoor :-)))

Dirk lag in een deuk. Hij zag het al helemaal voor zich: Daar is het hokje. Gaat u daar maar zitten. Er liggen tijdschriften :-))

De dag was verder business as usual met de twee grote routines: de was én 10 dingen uit mijn huis verwijderen.



Ik was zó blij, dat het zomaar lukte, dat ik verder niet zo heel veel uitvoerde.
Vanmiddag moest ik extra hard aan de slag, want ik zou om half 3 wegrijden voor controle in het ziekenhuis met Maria. Ik wilde dan de boel aan kant hebben en ook het avondeten klaar hebben staan. Precies om half 3 zat ik in de auto. Het vlees stond op. Jan (die al een paar dagen ziek thuis is) moest het gas na een kwartiertje uitdraaien. De aardappels stonden geschild klaar en ook de prei zat gewassen en gesneden in de pan. Zelfs al zou het vet uitlopen in het ziekenhuis, zou het met het eten wel goedkomen, want er lag een briefje klaar, dat alles om half 6 opgezet moest worden enzo.

Ik haalde Maria op van haar school in Rotterdam en tufte naar Dirksland. We hoopten dat dit toch heus de laatste keer zou zijn. We zijn al vanaf half oktober in de weer met die gebroken arm!

Helaas. De dokter was nog steeds niet tevreden. We zijn nóg niet klaar. Nu moet Maria 6 tot 8 weken fysiotherapie. Als de therapeut tevreden (of 'content', zoals de dokter zei. Zou het een Vlaming zijn?) is, dan hoeven we niet meer terug naar het ziekenhuis. Maar anders ziet hij ons graag terug. Ok dan. Laten we hopen dat de fysiotherapie afdoende gaat zijn.

Al  om kwart over 5 waren we weer thuis. Een meevaller. Ik ging meteen de keuken in om het eten verder klaar te maken. Maar ik zag bijna sterretjes. Ik was ineens zó moe! In de auto had ik al moeite om mijn ogen open te houden. Ik ben daarom na het eten nog maar snel een half uurtje plat gegaan. Heerlijk! Toen ik beneden kwam was de boel aan kant!

En dan nu nog maar even de breipennen ter hand nemen.

maandag 12 januari 2015

Het belang van routines

Vroeger was niet alles beter, maar alles was wel véél gestructureerder. Voor alles was er een vaste tijd. Vrijdag nam ik het boek 'Beminde zusters' van Tineke Hendriks mee van de bieb. De hoofdpersoon van dit boek is Neel Zandee. Zij werd geboren in 1907, als ik me niet vergis. In haar tijd was het nog heel gewoon: maandag wasdag, dinsdag strijkdag, woensdag versteldag, donderdag deed ze de bovenboel, vrijdag de benedenboel en zaterdag de buitenboel (grind harken!). En zondag natuurlijk de rustdag. In onze tijd is regelmaat meestal ver te zoeken. Toch brengt regelmaat rust. Daarom is het belangrijk om bepaalde routines te hebben.


Het werken met routines heb ik geleerd van Flylady. Maar toch merk ik dat routines die ik al heel lang heb, op den duur soms wegglijden. Nu, na de kerstvakantie, merkte ik dat als eerste met de was. Natuurlijk: in een periode van vakantie is het logisch, dat je je routines wat laat versloffen. Maar uiteindelijk heb je alleen jezelf er maar mee. Want als de vakantie dan voorbij is, word je geconfronteerd met achterstanden op allerlei gebied. En dan is het lastig om te beslissen waar je gaat beginnen om alles weer onder controle te krijgen. Je zou de neiging krijgen om je kop in het zand te steken en hard weg te rennen. Maar dat gaat natuurlijk niet.
Ik heb daarom besloten om als eerste die was weer op de rails te krijgen. Ik krijg altijd de zenuwen van overvolle was- en strijkmanden. Om nog maar niet te praten over kinderen die 's morgens van boven staan te blèren: ¨Ma, waar is m'n blauwe vest.¨ Of: ¨Ma, waar is m'n zwarte maillot¨. Ik heb dus m'n verstand op nul en m'n blik op oneindig gezet en ben gewoon vanaf 2 januari weer routineus gaan wassen en strijken en vouwen. Elke dag twee of drie wassen. En ja, vandaag kon ik eindelijk vaststellen, dat ik echt weer helemaal bij ben. Maar het is dan ook al 13 januari! Vanaf nu dus weer elke dag m'n vaste routine: bij opstaan een was aanzetten en een uurtje strijken. Na het ontbijt de tweede was aanzetten. Om 9 uur droge was (van de vorige dag) afhalen, de nieuwe wassen ophangen, het vouwgoed en het gestreken goed wegvouwen en twee of drie nieuwe wassen sorteren voor de volgende dag. Op die manier staat om 10 uur m'n dagelijkse portie schone was klaar om in de kast te leggen en heb ik m'n koffie weer verdiend :-).


het portie van vandaag

Er kwam nóg iemand aan de deur, die dacht dat hij iets verdiend had: Schobbejak, het zwerfkatje. Het katje loopt hier al heeeeel lang rond. Het was altijd heel schuw. Maar een maand of twee geleden ben ik d'r stapje voor stapje gaan tam maken. Nu komt ze bijna elke dag langs. Ze gaat dan bij de deur zitten wachten tot ze wat krijgt.



Ik geef haar goedkope kattebrokjes en wat te drinken op een schoteltje.



Soms krijgt ze (of zou het een 'hij' zijn?) vis of een stukje worst of ander lekkers. Ze is nu zo ver, dat ze geaaid wil worden en tegen me miauwt. Ze laat zich heerlijk strelen en spint dan als een malle. Maar naar me toe komen en/of langs m'n benen strijken doet ze (nog) niet. Ook komt ze niet binnen. Ze is wel een keer binnen geweest, maar raakte helemaal in paniek en sprong hoog tegen de ramen op om naar buiten te kunnen, want ze kon de deur niet meer vinden. Dat doe ik niet snel nog een keer. Ze was zó vreselijk bang! Nou, kom dan maar, Schobbejak, dan kijk ik of ik nog iets voor je heb :-).

Een routine die vorig jaar lange tijd enorm goed werkte was: elke dag (ma,di,wo,do,vr) tenminste 10 dingen wegdoen. Minimaliseren dus. Ik heb dat heel wat weken volgehouden en er is echt veel overbodige ballast uit m'n huishouden verdwenen. Toen werd het zomervakantie en kwam de klad erin. En raar genoeg kreeg ik na de vakantie de draad niet meer te pakken. Ik heb tot twee keer toe een halfslachtige poging ondernomen. Toen dat niet lukte veranderde ik de formule: ik zou elke dag een half uur geconcentreerd aan de gang gaan in de garage (de vergaarbak van ons huis). Ook dat hield ik niet lang vol. Maar nu ben ik toch weer gemotiveerd om die oude routine op te pakken. Het moet toch mogelijk zijn om dat ritme weer te vinden? Vandaag heb ik een begin gemaakt en minstens 10 dingen zijn verdwenen. Eén en ander ligt in mijn auto om naar de Kringloop gebracht te worden. Andere dingen gingen de container in, deed ik op de post of zette ik in mijn marktplaatswinkeltje. Heerlijk!

één, twee, weg ermee

We aten vandaag lekker basic. Nog steeds uit de voorraad. Die slinkt nu toch echt zienderogen. De groentenboer van de markt belde vanmiddag nog, of ik langs kwam. Maar ik ben streng. Ik koop echt niets voordat m'n oude voorraad helemaal op is. Als het moet, wacht ik gerust nog twee weken.
Gisteren verdween het laatste portie witlof. Vandaag moest een zak bieten eraan geloven. Ik kookte ze vanmorgen in de snelkookpan. Vanmiddag heb ik ze gepeld en geschaafd.




Ik maakte er een grote pan aardappelpuree bij (aardappels koken, wat afgieten, melk, margarine en nootmuskaat erbij en stampen maar). Er ging een heel fijn gesnipperd uitje door de bietjes en samen met de aardappelpuree werd dat een heerlijk stamppotje. Ik nam mijn deel alvast apart op een bord.



De rest wil er graag iets van vlees in. Daarvoor had ik 250 gram gerookte spekblokjes gebakken en 500 gram gehakt geruld en dat ging er doorheen. Zout en peper erdoor. Klaar. Mmm.

Ik had bij m'n werkplanning er al rekening mee gehouden, dat ik weer om 18.00 uur naar het ziekenhuis zou afreizen om m'n moeder te bezoeken. Maar ze belde vanmiddag op, dat ze vanavond naar huis mag. Hiephoi! Ze is natuurlijk nog niet beter. Maar uitzieken thuis is 100 keer fijner dan in het ziekenhuis! En zodoende hoefde ik ook niet halverwege de maaltijd weg. Wel zo rustig.

Het was een fijne, productieve dag. En dat is zeker ook te danken aan de routines. Hoe saai het misschien ook lijkt. Uiteindelijk spaar je er tijd en energie mee en heb je ruimte om leuke(re) dingen te doen.

Enne, iedereen die gereageerd heeft op mijn vaatwasspullen-overweging: dankjewel! Ik heb alle info zo weer op een rijtje!