vrijdag 18 mei 2018

M´n sopdoek aan de wilgen en TIEN jaar eenvoudiglevenblog!

Gisteren en vandaag heb ik nog wat uurtjes in de jongenskamer gestoken. Maar nu is hij echt helemaal klaar. Het is er zo steriel als in een operatiekamer en we kunnen er zo wel weer even tegen :-). Het laatste wat ik heb gedaan is het zemen van het raam, van binnen en van buiten. En daarna ben ik naar de bloemist gereden en heb een grote cactus gekocht. Dat is het enige wat er in de vensterbank staat. Verder is hij leeg en clean en dat wil ik zo houden. Alleen komt er nog een rolgordijn. Dat moet eigenlijk al 14 jaar ... ;-).

Maar nu heb ik toch heus m´n sopdoek aan de wilgen gehangen. In elk geval voor een week. DV volgende week hebben we andere bezigheden. Eerst Pinksteren, verder met Maria weer naar het ziekenhuis, en op donderdag en vrijdag heeft ze examen, waar nog aan voorbereid moet worden. Op zaterdag hoop ik op de Lentefair in de boomgaard in Nieuwerbrug te staan en daar moet nog één en ander voor ingepakt te worden. Druk zat dus en het stof en de rommel wachten heus wel :-).


En morgen is m´n blogjubileum. Hoe leuk is dat! Tien jaar geleden schreef ik m´n eerste logje. Dat kwam trouwens nog niet meteen online. Pas in juli 2008 ben ik online gegaan. En sindsdien zijn er bijna 18 miljoen bezoekers op m´n blog geweest, waren er meer dan 27 miljoen pageviews, zijn er ruim 1800 volgers en schreef ik meer dan 1300 logjes.

Wat is er veel gebeurd! Hoogtepunten, dieptepunten, trouwen, rouwen, alles kwam langs. Nieuwe vrienden, broodbakworkshops, schrijven voor het Reformatorisch Dagblad (niet meer), de kookrubriek voor het blad Terdege maken (al voor het 5e jaar!), de webshop, journalisten voor tijdschriften en kranten (zijn we mee gestopt), een boek geschreven (¨Dat doen we zelf wel!¨), kortom: de blog is geïntegreerd in ons gezinsleven.

Morgenavond hebben we met de kinderen een gezellig jubileumavondje. Dan kijken we terug, halen herinneringen op, kijken oude foto´s. Maria heeft een echte jubileumslof gebakken en ik heb een fles jubileumbier (uit het Openluchtmuseum) koud staan.

Ik vier m´n blogjubileum ook in m´n shop, want de shop is het logische vervolg op m´n blog geworden. Daarom heb ik wat aanbiedingen gemaakt en krijgt elke klant een kadootje. Dat zal volgende week wellicht ook nog voor drukte zorgen. Maar dat is léuke drukte. Kom maar op ;-).

woensdag 16 mei 2018

Iedere dag een draadje...

Iedere dag een draadje, is een hemdsmouw in een jaar, luidt het spreekwoord. En dus weefden Maria en ik vandaag figuurlijk ook weer een draadje. We hebben een uurtje of twee aan het project ´jongenskamer´ gewerkt. Op deze kamer staan twee stapelbedden. Die stapelbedden hebben wij laten maken, toen we hier 14 jaar geleden kwamen wonen. Wij wilden bedden, die jarenlang mee konden gaan en die ook geschikt waren voor twee grote knullen. We moesten er destijds behoorlijk voor in de buidel tasten, maar zijn nog altijd blij, dat we het zo gedaan hebben. Veertien jaar lang worden de bedden nu al beslapen. Eerst door (kleine) kinderen, inmiddels door volwassen knullen. En ze zijn eigenlijk gewoon als nieuw. Nooit gedoe met bedden die kraken, uit elkaar vallen, wankel zijn of wat dan ook. Het enige nadeel is, dat deze bedden zó stevig en zó zwaar zijn, dat je ze niet kunt verschuiven. Als ik onder de bedden wil schoonmaken, moet ik het matras optillen, de bodem losmaken, de laden (die onder het bed zitten) openschuiven en dán kan ik pas bij de vloer komen. Dat gebeurt dus niet zo vaak. Als ik het doe, kom ik echt rommel tegen: heel veel stof, maar ook een verdwaalde sok of zakdoek, legoblokjes, pennen, donald ducken en nog veel meer.

Vandaag was het dus beddenfeest :-). Al vroeg had ik van twee bedden het beddengoed afgehaald en in de wasmachine gedaan. Later gevolgd door twee trommels met dekbedden en kussens. Vandaag werd álles gewassen. En gelukkig kon het heerlijk in de zon drogen. Wat een genot!

De matrassen gingen van de bedden en werden gestofzuigd. De bedbakken werden ook gestofzuigd en daarna met een sopje schoner dan schoon gemaakt. En als laatste kreeg ook de vloer een zuig- en sopbeurt.


Het was echt een klus. En het lukte ons uiteindelijk zelfs nog om een hele vuilniszak rommel en kringloopspul te vergaren. Yes! Het meetlint is weer een centimeter korter. Nog 79 te gaan.



Vanavond na het eten werden de bedden weer keurig opgemaakt. Met zongedroogd beddengoed. Wat wil een mens nog meer ;-).

Er wordt vannacht maar één van de vier bedden beslapen. Hans zit nog aldoor in Malawi, Koos is op bivak en Jan op kamp. Henk heeft dus het rijk alleen. Ik ging net even bij hem kijken. Wat lag hij heerlijk te knorren onder z´n schone dekbedje. Heerlijk hoor!




dinsdag 15 mei 2018

In de herhaling

Deze dag leek wel een herhaling van gisteren. Niet dat dat erg is. Ik heb absoluut geen hekel aan herhalende handelingen. Dat is maar goed ook. Het leven van een huisvrouw bestaat voor een groot deel uit een eindeloos lijkende serie alsmaar terugkerende handelingen als wassen, koken, boodschappen doen, opruimen, toiletten schoonmaken, aanrecht poetsen, stoffen enzovoorts.

Maar goed. Er werd dus weer verder opgeruimd. We moesten nog 2 bedladen op de slaapkamer van de jongens. Eén die vooral volgepropt zat met jassen. En de andere die volgepropt zat met schoolwerkjes van vier jongens en van jaren her....

Eerst de jassenla maar:

voor

na
Er bleven niet veel jassen over, die mochten blijven. Wat wel overbleef: lekker veel lege ruimte. Precies nog een mooi plekje voor wat spulletjes van Henk. En verder leeg! En keurig schoon. Hoe fijn!

De volgende lade.... Pffff. Waarom zou je dat allemaal bewaren? We hebben alle stapels papieren en mappen en schriften en programma´s van vieringen en tekeningen en weet-ik-veel-wat-nog-meer uitgezocht. Alleen speciale dingen hebben we bewaard. Voor alle jongens één papieren tas met basisschool-herinneringen. Dat lucht op :-). Ook in deze la is er nu veel lege, schone ruimte.


De buit was weer beschamend: 1 volle vuilniszak voor de kledingcontainer, 2 grote dozen voor de papiercontainer, een (kapotte) weekendtas vol rommel voor de wijkcontainer.


Conclusie: we zijn weer 4 items verder. Maria knipte 4 centimeter van het meetlint af. Twintig zakken en/of dozen zijn ons huis al uit. Nog 80 te gaan. Dat gaat echt wel lukken!


Deze week gaat er verder niet veel meer weggedaan worden. Alle kasten en laden op de jongenskamer zijn gedaan. Wat rest is: schoonmaken. De vier bedden krijgen een grondige schoonmaakbeurt. Achter/onder de bedden moet gepoetst worden. De vloer moet schoon. En tenslotte is er nog een raampartij, die we van binnen en van buiten schoon willen maken. O ja, en de deur met het bovenlichtje moet ook gesopt worden. Nog werk zat ;-).

Vanavond heb ik weer jam gemaakt. Nu geen aardbeienjam, maar mangojam. Negentien potjes. Jeuj!


Maria maakte wortel-appelsap voor morgenochtend. Mmm. Ik heb er nu al trek in :-).

maandag 14 mei 2018

Eerste dag van de werkweek

Na de zondag is het soms lastig starten. De omschakeling van de rustdag met de kerkgang naar de werkweek met alle aardse beslommeringen viel me vanmorgen zwaar. Maar het is nu eenmaal de werkelijkheid, dat er gewerkt moet worden. De omschakeling werd vergemakkelijkt door eerst maar een strijk weg te werken. Dat is werk, waarbij je je gedachten kunt laten gaan.

Toen de kinderen eenmaal één voor één naar beneden kwamen, was het gedaan met de rust ;-). En als vanzelf vonden mijn handen wel weer hun weg. De ontbijttafel werd gedekt, een schooltas klaargemaakt, nog even een lievelingsshirt gestreken, de vaatwasser leeg gemaakt en weer volgezet, de eerste was opgehangen en al die gewone moederklusjes, die er langskwamen.

Er stond voor vanmorgen meteen al een werkje buitenshuis op het programma. Dus stapte ik al voor tienen de deur uit. Schoonmama hoopt over een paar weken te gaan verhuizen en ik zou haar vanmorgen gaan helpen met uitzoeken/opruimen van een kastje vol paperassen. We begonnen met een lekker bakkie koffie en de morgen vloog om. Fijn, dat er weer iets van het lijstje geschrapt kon worden!

Thuisgekomen was het eerst lunchtijd. Een kom soep en een boterham. Mmm. Ik rustte even 20 minuutjes uit. Tenslotte was ik al om 5 uur opgestaan en had er al ´een dag opzitten´.

Daarna doken Maria en ik de jongenskamer maar weer in. Er was daar nog één kast die uitgemest moest worden: die van Hans. We zijn al helemaal op elkaar ingespeeld en het ging als een trein.




Er bleef zowaar nog tijd over om alvast één van de vier bedlades te doen. De lade ging op dezelfde manier als de kasten: leeghalen, spullen uitzoeken, lade schoonmaken, terug doen wat nog gebruikt wordt/gaat worden. Het is nog steeds verbazingwekkend hoeveel er weg kan!



De score was: 2 vuilniszakken met kleding en schoenen voor de kledingcontainter,  1 stapel kleding om door te geven, 1 tasje met spullen voor de kringloop, 1 tasje voor de kliko. We telden dit alles bij elkaar voor 3 items, waardoor de score nu staat op: 16! Nog 84 te gaan. We hebben een centimeter opgehangen, waar we steeds het aantal centimeters afknippen voor het aantal dozen/zakken wat ons huis verlaat. Zo zien we in één oogopslag hoe de vlag erbij hangt.

Het was inmiddels kwart over 3. Tijd voor een kleine pauze met koffie. En daarna was het de beurt aan de webbestellingen, die ingepakt moesten worden.

Op maandag combineren we het wegbrengen van de pakketten meestal met een bliksembezoekje aan de groentekraam op de markt. Zéker als er gebeld is, zoals vanmiddag. Ik vlas op aardbeien, zodat ik dit jaar niet al in september uitverkocht ben wat aardbeienjam betreft. Vandaag had ik geluk en kon een leuke hoeveelheid inladen. Daarnaast nog van van alles en nog wat een beetje en van wortels heel veel. Daar gaan we in elk geval wortelsap van maken. En verder zien we nog wel.

Thuisgekomen maakte ik het avondeten klaar. Leendert kwam binnenrollen. Die was een aantal dagen met een paar vrienden naar Polen geweest, waar ze onder andere Auschwitz hebben bezocht. Er was dus gespreksstof genoeg aan tafel. Het was echt indrukwekkend geweest.



Vanavond was m´n keuken een jamfabriekje. Samen met Maria maakte ik 37 potjes aardbeienjam. En zo is de eerste werkdag omgevlogen met allerhande bezigheden.




De wandelschoenen van Willem en Jan kunnen trouwens weer voor even de kast in. De mannen zijn tot aan Swalmen gekomen. Ze hebben weer dik 40 kilometer Pieterpad gedaan en moeten nu nog 83 kilometer. Die hopen ze van de zomer te lopen. We hebben een leuk plannetje: we willen van maandag tot zaterdag ergens in Limburg gaan kamperen op een boeren- of natuurcamping ofzo. En dan kunnen Willem en Jan daarvandaan het Pieterpad afmaken. Ik hoef ze dan ´s morgens alleen maar even weg te brengen (wat nooit ver kan zijn) en ze ´s avonds weer op te halen. Ze kunnen dan fijn op de camping eten en overnachten. Die 83 kilometer is maar een dag of drie/vier lopen. Het zijn zomaar nog plannetjes. Er valt niet zo gemakkelijk iets te plannen, vanwege de ziekte van Maria. We zullen wel zien, wat er van terecht komt. Het zou heel leuk zijn!

Het stuk Pieterpad wat ze nu gelopen hebben was weer schitterend. Ik genoot er een beetje van mee, toen ik ze ging ophalen:


En later, ´s avonds, toen Willem de foto´s liet zien, die hij onderweg gemaakt heb en de verhalen erbij vertelde.






Ik kan me zomaar voorstellen, dat je echt verslingerd raakt aan wandelen!

vrijdag 11 mei 2018

En door!!

Vanmorgen zijn Willem, Jan en ik weer naar Tienray gereden. Naar het plekje, waar Willem en Jan vorige week zijn gestopt met Pieterpadten. Ze hadden er weer zin in, hoor, die twee. En door! Dus.





Voor Jan waren er nieuwe wandelschoenen. Nou ja, nieuw? Tweedehands dan. Maar wel échte Meindls! Jan is nog niet uitgegroeid en vorige week bleken zijn wandelschoenen niet goed meer te passen. Na één dag lopen had hij echt zere voeten. De tweede dag heeft hij op oude schoenen van Willem gelopen. Geen wandelschoenen, maar gewoon oude schoenen, die Willem lekker zitten en die hij had meegenomen voor ´s avonds. Daar was Jan die dag mooi mee gered. Maar voor échte wandeltochten heb je échte wandelschoenen nodig. De mannen moeten regelmatig door weilanden of over onverharde paden lopen. Met mooi weer kan dat best op gewone schoenen. Maar met regen is goed schoeisel een must. Daarom hadden we de afgelopen dagen op Marktplaats rondgekeken en zowaar een paar Meindl schoenen gevonden in Jan z´n maat. Het was wel een beetje uit de buurt, maar dat was niet erg. Willem en ik zijn er gisterenmiddag met alle plezier even voor naar Den Haag gereden. Nou, mannen, gegroet dan maar weer!

Vandaag liepen Willem en Jan naar Venlo en morgen kijken ze hoever ze komen. Dan hoop ik ze weer te gaan halen. Eerst hadden we bedacht, dat ze terug wel konden treinen. Maar dat is een stuk duurder dan wanneer ik met Willem z´n zakenauto rijd. Dus wordt het de auto. Ik vind het geen probleem. Hoewel ik me vanmorgen een houten Klaas voelde, toen ik na drieëneenhalf uur uit de auto stapte ;-).

Thuis gekomen heb ik eerst een poosje lekker uitgerust. Daarna stond de lunch al klaar. Lekker soep met brood, wat Maria klaargemaakt had. En na het eten ging we hobbyen: opruimen! En door, dus :-).

De kast van Jan stond op ons programma. Net als bij het opruimen van Henk z´n kast hebben we plank na plank leeggehaald en item na item beoordeeld. Bij Jan lag er niet alleen kleding in de kast, maar waren er ook twee planken vol spellen. Heel veel spellen worden hier nooit meer gespeeld. Die mochten naar de Kringloop. En van de kleding kon ook het nodige weg. Wat een bende, zeg! Om 14.00 was de kast helemaal uitgezocht en hadden we een flinke buit:


Een vuilniszak kleding voor de kledingcontainer, een doos met rommel voor de wijkcontainer en een kratje spullen voor de kringloopwinkel. Het was vlot gegaan en we hadden de smaak te pakken. We besloten nóg een kast te doen.

En door, dus!
Nu Koos z´n kast. Ook weer een kast met twee planken met spelletjes. De rest kleding. We volgden de inmiddels beproefde methode. En WOW! Dit is echt niet meer normaal, hoor. Wat kon er enorm veel weg!!
De totale buit van vanmiddag:


Twéé vuilniszakken, twéé dozen en één kratje. Bij elkaar dus 5 stuks. Je weet: we willen deze zomer 100 zakken en/of dozen uit ons huis verwijderen. Met deze 5 stuks erbij staat de teller nu op 13. Nog 87 te gaan.....

Maria poetste de kasten keurig schoon.


En daarna legde ik de spullen, die mochten blijven, op keurige en overzichtelijke stapeltjes terug in de kast.


De bovenste twee vakken van deze kasten pasten niet op de foto. Daar liggen nu de spellen, die we willen houden. Daaronder zijn twee vakken leeg. Daar mogen de jongens hun schoolspullen gaan bewaren. En daaronder ligt hun zomerkleding, winterkleding, sportkleding, ondergoed enzovoorts. De kasten liggen een stuk minder vol. Heerlijk!

Het is altijd spannend, of je nog iets bijzonders tegenkomt. Iets wat je heel lang kwijt was, ofzo. Of iets waarvan je niet eens meer wist dat je het had. Vanmiddag vonden we twee bijzondere dingen: een briefje van 50 euro (!) en een sauslepel. Dat briefje van 50 was Jan vorig jaar kwijt geraakt. Maria en ik wisten het nog precies. We kwamen het tegen in een sportschoen, die Jan allang te klein geworden was. Echt leuk voor Jan, zo´n meevaller! En die sauslepel? Werkelijk geen idee wat die nu in de kledingkast deed ;-). Die mocht weer in de besteklade.


Intussen was Maaike ook heeeeeel nuttig bezig! Ze was de voortuin van onkruid aan het ontdoen. En dat was echt een grote klus. Ze heeft het bíjna af gekregen. Het is nog één uurtje werk. Dat hoopt ze morgenochtend te doen. Wat is het geweldig opgeknapt, zeg!


Het liep inmiddels tegen 16.00 uur. Hoog tijd om snel de webshopbestellingen klaar te maken. In een rap tempo pakten Maria en ik alles in. Behalve de pakketjes wilde ik ook graag de kleding en de kringloopspullen wegbrengen. En dan zouden we meteen een echt verdiend bakkie koffie bij de kringloopwinkel drinken. Dat is gratis, als je spullen brengt. Je krijgt dan een koffiemuntje, waarmee je twee bakkies koffie of thee kunt halen. De meneer van de inname was royaal vandaag. We kregen twéé muntjes en zo konden we met z´n drieën gratis genieten. Het was echt gezellig, zo even. Niet in de laatste plaats doordat we alle drie zo´n voldaan gevoel hadden over al het werk wat verzet was.

Thuisgekomen hoefde ik maar voor een zeer klein ploegje te koken: Willem en Jan in Limburg, Hans in Malawi, Leendert in Polen (die bezocht vandaag kamp Dachau), Henk was zwemmen en belde of hij bij een vriendje mocht eten, Koos bleef overwerken. Zaten we daar met z´n drieën! Ik kookte krieltjes in de schil en bakte ze daarna. Verder maakte ik een pannetje bloemkool en broccoli klaar en een pannetje kerriesaus. Maria had van de week stukjes banaan in de diepvries gedaan en maakte daarmee lekker banaanijs in de blender. Mmm, we smulden!

Gisteren hadden we ook al banaanijs op. Maria´s schoolvriendin kwam gisterenmiddag en Maria wilde iets leuks gaan doen met haar. Maar wat? Ik bedacht, dat ze het misschien wel leuk vonden om een High Tea klaar te maken. Daar waren de dames wel voor te porren! En terwijl Willem en ik heen-en-weer reden naar Den Haag voor die wandelschoenen, toverden de meiden de lekkerste dingen uit de keuken en konden we bij thuiskomst zo aanschuiven aan een heel gezellige High Tea. Behalve banaanijs hadden ze flensjestaart gevuld met lemon curd, lange vingers gedoopt in chocolade en kokos, mini-chocolademuffins, hartig belegde sandwiches, glaasjes met allerlei lekkere laagjes en toastjes belegd met hartig. Echt een succes.

De dames aan het werk in een ontplofte keuken




En nu is het vrijdagavond. Kaal, zo zonder Willem. Maar ja. Ik heb er m´n spinnewiel maar eens bij gepakt. En terwijl het wiel snorde, snorde de avond ook zómaar voorbij.


donderdag 10 mei 2018

Hans in Malawi

Vandaag is het alweer een maand geleden, dat Hans naar Malawi vertrok. Regelmatig schrijft hij over zijn belevenissen op zijn facebookpagina. Maar voor de facebooklozen onder ons, schrijf ik vandaag een logje over zijn belevenissen tot nu toe en zal ik zijn laatste facebookbericht (van gisteren) kopiëren.

Op 10 april vertrokken Hans en Roelof naar Malawi, om daar Karin van Meeuwen te gaan helpen bij haar project(en). Karin werkt in Malawi voor Stephanos. Ze is met van alles en nog wat bezig. Waar Hans en Roelof haar in elk geval bij zouden gaan helpen, is het verbouwen van een zeecontainer tot leerplek/klaslokaal. Karin zorgt ervoor dat boeren (beter) opgeleid worden, zodat hun oogsten groter en zekerder zullen worden. Zo is de boeren bijvoorbeeld geleerd, hoe ze hun akkers beter kunnen bemesten met natuurlijke mest (urine, kippenmest etc), dan met kunstmest. Heel leuk is, dat Hans met eigen ogen heeft kunnen zien, hoe trots één van de mensen was met het resultaat dat hij zo behaalde. Deze boer heeft dit seizoen namelijk één perceel maïs bemest met kunstmest en een ander perceel met natuurlijke mest. Dat laatste perceel had een beduidend hogere opbrengst!

Maar voordat de jongens aan de zeecontainer konden beginnen, was er nog allerlei ander werk. Sommige dingen gepland, andere dingen ongepland. Zo´n ongeplande klus was bijvoorbeeld de kapotte auto van Karin, die naar de garage moest. De jongens hebben Karin geholpen door tijdens de reparatie in de garage te verblijven om er op toe te zien, dat de reparatie goed werd uitgevoerd en de auto niet voor ritjes van het garagepersoneel werd gebruikt of anderszins. Dit kostte gewoon even 6 uur in plaats van de 2 uur, die de mensen van de garage hadden voorspeld. Kijk, dan is zo´n dag om, zonder dat je voor je gevoel iets gepresteerd hebt, laat staan, dat je aan je planning hebt gewerkt :-).

Een gepland projectje was het maken van een kippenhok voor Karin. Dit kippenhok werd gemaakt van metaal en hiervoor moest eerst een lasapparaat aangeschaft worden. Dit lasapparaat is trouwens betaald van geld wat Hans met z´n doneeractie heeft opgehaald. Iedereen die hieraan heeft bijgedragen: nogmaals hartelijk dank! Het geld van de doneeractie is ook ingezet om bij te dragen in de kosten van een flinke generator. Heel vaak is er geen stroom en dan is een generator handig/nodig. Deze generator heeft alvast zijn diensten bewezen bij het bouwen van het kippenhok, maar wordt straks ook ingezet bij het project van de zeecontainer.

De jongens hebben Karin ook bijgestaan bij de aankoop van een vrachtwagentje. Lijkt iets heel simpels, maar voordat zo´n vrachtautootje werkend en wel bij je op de oprit staat, ben je in Malawi toch al snel een dag of 10 verder.....

Het voert hier te ver om al Hans z´n verhalen van FB en die hij ons via de app deelt te vermelden. Eén ding is zeker: het is een heel bijzondere ervaring. En dat bijzondere betreft allerlei zaken: het land, de natuur, het weer, het eten, de mensen enzovoorts. Overal zit een verhaal aan vast.

Ik laat Hans z´n laatste fb bericht volgen. Dan hebben jullie de informatie uit de eerste hand :-). Hans hoopt nog twee maanden in Malawi te zijn en hopelijk komt dan in elk geval het project van de zeecontainer klaar. Maar dat weet je daar nooit. Niets is te plannen! Ook de doneeractie loopt nog twee maanden. Zo lang Hans in Malawi is, kan er gedoneerd worden. En uiteraard blijft er niets aan de strijkstok hangen! Hans z´n reis- en verblijf zijn al betaald. Alles wat er nu binnenkomt, komt direct ten goede aan Karins werk, waarin de jongens bijdragen. Behalve de verbouwing van de zeecontainer is er ook nog de bouw van een schooltje, die al 3 jaar stilligt vanwege geen financiële middelen. Dus....van harte aanbevolen:


We denken hier nog wel een beetje aan ons Nederlandse kikkerlandje hoor 😉 en daarom hebben we afgelopen zaterdag (op bevrijdingsdag) de 51e verjaardag van onze koning Willem-Alexander gevierd bij het Nederlandse consulaat. Dat was echt leuk om opeens weer allemaal Nederlanders te ontmoeten in zo'n ver land! En er waren heerlijke Nederlandse bitterballen en echte Hollandse Nieuwe, dingen die je toch stiekem wel een beetje gaat missen 😋 Maar dat werkt denk ik ook andersom, want van Malawi ga ik ook vast wel wat missen, en een van die dingen is waarschijnlijk het landschap! Malawi is echt een land, als je er komt zou je zomaar per ongeluk verliefd kunnen worden op het landschap! Uitgestrekt als het is, heuvelachtig, hier en daar bergen, prachtige bomen en planten, echt een absoluut plaatje 👌
Maar het genieten moet echt tussen het werken door hoor! Gisterenavond nog even de hoofden bij elkaar gestoken om heel voorzichtig een globale planning te maken (want ja... plannen kan je hier niet 😉 ) en dan gaat het wel kriebelen hoor, zou de container wel op tijd afkomen? Nou goed, handen uit de mouwen, de oogst die in de container ligt opgeslagen moet daar zo snel mogelijk weg 💪
De truck zit weer helemaal in elkaar, en hij rijdt weer als een zonnetje. Alleen het sturen was wat wennen voor Karin, maar ja hij is stiekem ook al 21 jaar oud. Oh en dat valt trouwens wel mee hier hoor, als je ziet waar ze hier mee de weg op gaan 🙈
Dinsdag en vandaag hebben we dus de oogst van het land naar huis gebracht, met de nieuwe truck 👍👍 en dat was genieten zeg! Achterop de laadbak, met een waanzinnig mooi uitzicht! Ongelofelijk mooi!
De container is nu helemaal leeg, dus daar kunnen we nu onze materialen die we kopen in ieder geval opslaan, en dan zou het zomaar eens kunnen gebeuren dat we kunnen beginnen met bouwen 🎉😉
Maar eerst nog een weekend kamperen bij Kuti, vlakbij Lake Malawi #ZinIn!!

Naast ons bouwproject zijn we ook nog in het dorp geweest. Mr. Brave van SunnyMoney Malawi heeft met de jongens van het dorp gesproken over hun solar light business. Hij heeft met ze afgesproken dat ze van het eerste geld van de business een leraar zouden inhuren. Zo kunnen de jongens aan hun eigen toekomst werken en hun school afmaken. Meeste jongens zijn nooit verder gekomen dan groep 5 of 6. Ze kunnen nauwelijks lezen en schrijven, en slechts een paar woordjes Engels, dingen die niet onbelangrijk voor ze zijn! Ik ben echt heel erg benieuwd hoe de jongens het gaan doen!
😉


Oh ja.. nog geen foto's van het nieuwe huis helaas, nou ja, dat komt vanzelf nog wel. 11 juni krijgt Karin de sleutel van haar nieuwe (tijdelijke) onderkomen, en de 15e moeten we uit dit huis zijn. Dus Karin is stiekem wel blij dat we hier zijn om te helpen