Vorige week zaterdag vierden Willem en ik onze verjaardagen met ons gezin en onze familie.
We hadden voor het eerst een zaaltje gehuurd, omdat het in huis niet meer paste. Ik heb best even moeten zoeken naar een zaaltje wat geschikt en wat nog vrij was. In januari worden er veel nieuwjaarsbijeenkomsten in zaaltjes gedaan en daardoor waren de voor mij bekende zaaltjes in de buurt niet beschikbaar.
Maar met wat googlen kom je een eind. Op die manier kwam ik bij De Wegwijzer in Brandwijk uit. Dit is een zaaltje wat bij de Hervormde Gemeente hoort en wat naast de kerk staat. Dit zaaltje bleek nog vrij en mijn mailtjes werden heel vriendelijk beantwoord. Als ik zaterdag wat eerder zou komen, zou mij alles even aangewezen en uitgelegd worden.
In de loop van de week heb ik van alles klaargemaakt en ingekocht. Het is best even goed nadenken voor zo´n 50 gasten, waarvan de meesten zouden blijven eten. Maar met 7,5 liter erwtensoep en 5 liter tomatensoep had ik al een mooie basis :-).
Ik werd zaterdag heel prettig en gastvrij ontvangen. Er waren eigenlijk maar een paar regeltjes en die waren super duidelijk. En bij het horeca-koffiezetapparaat hing een blad met instructie. Er was een vaatwasser, een flinke koelkast, een serveerkarretje, een groot aanrecht en alles was netjes en schoon. We mochten het speelgoed van de crèche gebruiken en, als we wilden, het orgel bespelen. Hulpvaardig werd er nog een stapel psalmboekjes en liedbundels aangewezen. O, wat houd ik van die heerlijke dorpsmentaliteit, waarbij het draait om goed vertrouwen en wat hier prima werkt.
Ik had van alles in kratten meegenomen in de caddy en voelde me al heel snel thuis daar in die keuken. Het zonnetje scheen zo lekker naar binnen. Ik laadde de kratten uit en begon met de voorbereiding. Ik had nog 2 1/2 uur voordat de eerste gasten zouden komen. Tijd genoeg om tafeltjes anders te zetten, taarten aan te snijden, hapjes klaar te maken, broodjes te beleggen enzovoorts.
Ik was ruim op tijd klaar en kon zelfs nog even op de bank gaan zitten breien, voordat de eerste gasten kwamen :-). Daarna was het dan wel gedaan met de rust :-). Ik ben zó druk geweest met gasten begroeten, kadootjes uitpakken, tekeningen bewonderen, serveren, buffetjes vullen en keukenwerk, dat er van foto´s maken net niets is gekomen. Heb precies twee fotootjes:
Na afloop hebben we met een heel ploegje de boel opgeruimd. Dirk heeft als vanouds gestofzuigd (dat was zijn vaste taak, toen hij nog thuis woonde). Om 20.00 uur was alles aan kant en konden we terugzien op een heel fijn familiefeestje. Iedereen vond het echt voor herhaling vatbaar. Hopelijk mogen er nog veel van dit soort gelegenheden zijn. Maar dat het ook zó maar anders kan zijn, daar werd ik dinsdag (weer) bij bepaald:
Het was een gewone werkdag en even na vijven reed ik met een auto vol pakketten naar de pakketdienst in Molenaarsgraaf. Juist toen ik wegreed, dacht ik nog: ¨Het is dan wel een oude auto, maar hij rijdt toch eigenlijk nog heerlijk.¨
Om van Bleskensgraaf naar Molenaarsgraaf te komen, passeer je verschillende wegversmallingen. Op de heenweg moet je dan steeds even wachten voor tegenliggers, want dan ´ben je de rode pijl´. Op de terugweg heb je voorrang en moeten de tegenliggers op jóu wachten.
Ik had de auto gelost en was op de terugweg. Het begon te schemeren en het was ook mistig. Op een groot deel mag je ook maar 30 kilometer per uur rijden en ik reed dus echt sloom. Te meer, omdat het bij die wegversmallingen weleens niet helemaal goed gaat. Dan neemt iemand voorrang en moet je alsnog even wachten totdat je tegenligger de wegversmalling is gepasseerd. Dat is helemaal niet erg, want iedereen maakt weleens een inschattingsfoutje, waarbij je denkt, dat het nog wél gaat, maar het gaat niet.
Op enig moment rijd ik weer op zo´n versmalling en ineens zie ik, dat de tegenligger niet stopt, maar óók de versmalling oprijdt. Het flitste nog even door me heen: ¨Nou, die mag zo achteruit. Ík ga niet achteruit!' (op een smal stuk achteruit langs het water is niet prettig). Maar die auto stopte niet! Hij reed in eenzelfde tempo gewoon door en in een split second was het BOEM!! En zat ik beduusd met een rokende airbag achter het stuur. Ik wilde maar één ding: die auto uit. En ik voelde verontwaardiging: ¨Wie doet nu zoiets!!!¨
Het was nog een hele tour om uit de auto te komen, want de deur was ontzet en ging niet goed open. Toen ik eruit was, waren er eigenlijk direct mensen om mij heen. Ik wilde heel graag Willem bellen, maar mijn telefoon zat in mijn tas en die lag nog in de auto. Ik ben dus nog weer die auto ingekropen om mijn tas te pakken. Maar van de ontreddering vond ik mijn mobiel niet direct. Intussen was er iemand die zei: ¨Kom maar mee naar binnen¨ en werd ik gastvrij onthaald in een warme keuken. Ik voelde nogmaals in mijn tas en vond toen gelukkig gewoon mijn mobiel. Willem nam niet op. Toen Henk maar gebeld. Die nam gelukkig wel op. Ik zei, dat ik was aangereden, vlakbij tante Wilma en ik hoorde Henk al de trap af roffelen en Willem roepen. Ze kwamen er meteen aan.
Intussen werd er buiten een heel circus in gang gezet. Politie kwam om het verkeer te regelen (er kon niemand meer passeren) en er kwam een ambulance. Ik hoorde wie de tegenligger was. Het was een oude meneer en gelukkig reed zijn zoon direct achter hem, zodat hij ook goed opgevangen werd. De meneer had medische hulp nodig. De ambu-verpleegkundige kwam mij ook checken, maar gelukkig was ik OK en hoefde niet mee. Ik had wel veel pijn in mijn gezicht, op mijn borst en op mijn arm. Dat zijn de plaatsen waar ik hardhandig in aanraking ben gekomen met de airbag en de gordel. Ik moest meteen pijnstilling nemen en er rekening mee houden, dat ik de volgende dag veel spierpijn zou hebben.
Willem en Henk waren er intussen ook. Willem is vooral buiten en praktisch bezig geweest en Henk was heel bezorgd en zorgzaam. Ik was blij, dat ik daar in die keuken zat en dat ik niets mee hoefde te krijgen van wat er buiten allemaal gebeurde. Willem heeft nog wel een paar foto´s gemaakt. Je ziet op de ene foto, dat ik door de klap wel een meter of 6 naar achteren ben geduwd en dat ik rakelijks langs het water ben gegaan. Later complimenteerde een politieagent me nog, dat ik in een reflex de juiste stuurcorrectie had gedaan.
