Ergens in de drukke decembermaand heb ik geboekt. Ik had er echt zo´n zin in om éventjes samen te zijn en wat te ontspannen! We wilden weer naar Texel. Net zoals we dat vorig jaar in de eerste week van januari hadden gedaan. Tóen boekten we twee nachtjes. Dat ging hem nu, na een kapotte vriezer en een kapotte auto, niet worden. Maar één nachtje weg, is óók weg :-).
Dinsdagavond hadden we nog twijfels, of we wel moesten gaan. We hadden twee dagen lang alle voorraden in de webshop geteld en van alles geordend en schoongemaakt. Allemaal met het idee: even hárd doorwerken, dan kunnen we woensdag/donderdag fijn weg. Maar voor woensdag werd er bar winterweer voorspeld. Zouden we het doen, zouden we het niet doen? Ik hakte de knoop door: we zouden gaan. We zouden op tijd vertrekken, heel rustigaan doen en als het echt niet zou gaan, zouden we terugkeren.
En daar gingen we, gisterenochtend. En ja, het was écht een witte wereld! We vertrokken om half 9. Volgens onze routeplanner (we gebruiken Waze) was er héél véél file. Dat vonden we wel vreemd, want er was opgeroepen om zoveel mogelijk thuis te werken. Ook hadden we van veel scholen gehoord, dat ze gesloten zouden zijn. Waar zouden dan al die files vandaan komen?
Nou ja. We hadden vakantie, dus de tijd aan onszelf. Het maakte niet uit, hoe lang we erover zouden doen.
Direct al op de provinciale weg bij ons huis kwamen de sneeuwschuivers ons tegemoet. Wow!
Toen we vanaf de provinciale weg naar de A15 zouden gaan, ´zei´ de routeplanner ineens, dat we via de parallelbaan langs de A15 terug moesten rijden. Hij wees ons een route aan via Utrecht, terwijl we normaal via Den Haag rijden. Raar! Maar ja, we zijn weleens meer eigenwijs geweest en dat pakte dan toch niet helemaal lekker uit. We besloten de Waze dus maar te ´gehoorzamen´. Wie weet was de A15 wel ergens afgesloten.
We draaiden de parallelbaan op. Maar hé! Hier was echt helemaal niets, maar dan ook niets aan gladheidbestrijding gedaan. Echt heel eng (vond ik). Maar ook wel weer prachtig:
En wat bijzonder, dat we nu zomaar hierheen werden gestuurd. We reden voorzichtig een paar honderd meter verder en ineens viel het kwartje: die Waze zag natuurlijk het langzaamrijdend verkeer allemaal voor files aan!! Echt dom van ons, dat we daar nú pas achter kwamen. We besloten terug te keren naar de provinciale weg en verder gewoon ouderwets op de borden naar Texel te gaan rijden.
Dat omkeren was gemakkelijker gezegd, dan gedaan. We moesten doorrijden naar de eerste kruising. Daar konden we met moeite draaien. Maar toen we eindelijk weer op de provinciale weg waren en daarna de A15 op draaiden, was het leed geleden. De weg was goed begaanbaar, hoewel we, net als het overige verkeer, voorzichtig en langzaam reden. Er was inderdaad veel minder verkeer op de weg, dan normaal. Geen files dus :-). Op de A16 was het zo rustig als op een vroege zondagmorgen.
Hoe noorderlijker we kwamen, hoe dunner de sneeuwlaag was en hoe vlotter we door konden rijden. We waren op een paar kilometer vanaf de veerboot, toen ik opmerkte, dat we wellicht nét de boot van half 12 zouden kunnen halen.
Maar nee. We kwamen net een halve minuut te laat aan en stonden voor een gesloten slagboom. Jammer! Nu moesten we een heel uur wachten. Maar ja, vakantie, he ;-). Dan geeft dat niet. Willem ging even naar buiten om het vertrek van de boot te filmen voor de kleinkinderen, die live meekeken. En ik breide en breide en breide maar. En later op de boot, met z´n tweeën op een verder helemaal leeg panoramadek, breide ik lekker verder :-).
We konden om 15.00 uur inchecken bij het hotel en we hadden dus nog een paar uur de tijd. Ik had op internet zitten zoeken wat er zoal te doen was en had bedacht, dat een bezoek aan de schapenboerderij wel heel leuk zou zijn. Lammetjes knuffelen (die daar het hele jaar door geboren worden). Koffie met iets lekkers. Een winkeltje, waar ik misschien wel spinwol zou kunnen kopen. En wie weet was er ook wel schapenkaas? Ik had er helemaal zin in. Volgens Google was de boerderij op woensdag tot 16.00 uur geopend. Wij ernaar toe. Ook op een bord bij de toegangsweg stond, dat ze op woensdag tot 16.00 uur open waren. Maar het zag er wel heel rustig uit...Via een blubberig parkeerterrein naar de boerderij geglibberd. En je raadt het al. Mis!
Ik vond het echt wel heel jammer. Had me er op verheugd. Maar goed, dan maar iets anders opzoeken.
Intussen verbaasden we ons erover hóe groen het op Texel was. Het was zó´n gekke gewaarwording om ´s morgens in een witte en nu in een groene wereld rond te stappen! We stuurden een foto naar de gezinsapp. Daar grapten ze, dat we zeker naar een tropisch eiland waren. Ha, ha. Maar echt:
We besloten naar Ecomare te gaan. Ook daar zag het er heel rustig uit. Maar gelukkig, dit was open :-). En zo liepen we even later naar binnen.
De eerste ruimte, die we bezochten, was een soort ´leeromgeving´, waar je van alles kon ontdekken over het ontstaan van de waddeneilanden. Maar als je in een jonge aarde gelooft, zeggen al die miljoenen jaren geleden je niets. En 1000 jaar de toekomst in kijken? Nee, niet aan mij besteed. De opgezette vogels, die in de lucht ´vlogen´ vond ik dan wel weer mooi.
In een volgende ruimte hingen skeletten van zeezoogdieren, die (soms al tientallen jaren geleden) aangespoeld en prachtig geconserveerd zijn. Vooral het skelet van de potvis vonden we enorm indrukwekkend. We hebben alle info over de potvis bekeken. Nooit geweten dat zo´n dier wel 3000 (!!) liter olie in zijn kop kan hebben. Die olie gebruikt hij o.a bij het duiken. Hij kan wel 120 minuten onder water zijn en in die tijd tot 2,5 kilometer (!!) duiken. Echt zó bizar, als je dat op je in laat werken.
 |
| Willem raakt hem niet echt aan, hoor. Want dat mocht uiteraard niet. |
