Donderdag

Na al het opruimen, bakken en feesten, was het vandaag hoogtijd om de sopemmer erbij te pakken. Na m'n ochtendroutine ging ik met gezwinde spoed naar boven. Tussen 9 uur en 12 uur zou er (weer) een bedrijf bij onze lekkage komen kijken en dat zou natuurlijk voor oponthoud zorgen. Ik wilde proberen zover mogelijk te komen met m'n werk. Ik maakte de bovenste verdieping lekker schoon en fris. Kozijnen, deuren etc. kregen een sopje, alles werd netjes gestofd en gezogen. Ik kreeg het er helemaal van naar m'n zin. Ik had juist ook de houten trap naar de eerste verdieping gesopt, toen de bel ging. Daar waren de mannen voor de lekkage. Anderhalf uur lang hebben twee mannen gemeten, tekeningen en foto's bestudeerd, overlegd, getelefoneerd en koffie gedronken. De conclusie: ze denken, dat er een scheurtje in de koudwaterleiding in de wand van de douche zit. Morgen komen collega's van deze mannen een paar tegels uit de muur in de douche halen, om te kijken, of daar werkelijk de oorzaak zit. Wat zal ik blij zijn, als het lek gevonden is. Vooral de muren in het trapgat zijn echt om te huilen:



Goed, ik had de sopemmer dus echt anderhalf uur lang niet meer aangeraakt, want ik heb niet anders gedaan, dan mee overlegd en gedacht en gekeken. Het was al tegen half 12 toen de mannen vertrokken. Eerst heb ik toen even met Willem en mijn moeder gebeld. Want die waren heel nieuwsgierig of deze keer het lek boven water kwam, om het zo maar eens te zeggen. Daarna heb ik me een schop richting wasmachines gegeven. Ik kon nog net voordat de kinderen uit school kwamen het dagelijks wasritueel doen.

We lunchten met boterhammen met lekkere salade en komijnenkaas. Dat zijn dingen, die hier niet standaard op tafel komen. Wim en Geertje hadden dat gisterenavond meegenomen. Die kregen het met z'n tweetjes niet op :-). Boften wij even.

Na de lunch ben ik verder gegeaan met de bovenverdieping. Ik had al ingecalculeerd dat m'n werk niet af zou komen. Maar ik probeerde gewoon zo ver mogelijk te komen. Toen om kwart over 3 de kinderen weer uit school kwamen, was ik ongeveer halverwege. Als de kinderen thuis zijn, wil ik liever niet boven werken. Dat is zo ongezellig. Maar beneden was er ook nog genoeg te doen. Vaatwasser uitruimen, wat rommel opruimen enzovoorts.

Al snel was het tijd om aan de warme maaltijd te beginnen. Hamlapjes, groene kool, gekookte aardappelen, appelmoes en als toetje een fruitsalade, stond er op het menu. Vooral een fruitsalade maken vind ik altijd veel werk. Ik maakte hem vandaag met meloen, mango en ananas. Een tropische salade dus. Chique toch?

Nadat de avondroutine gedaan was en we koffie hadden gedronken, hebben Willem en ik nog tot 9 uur bank gehangen. Even uitzakken van de drukke dag. Daarna installeerde Willem zich met z'n laptop aan tafel om nog wat te gaan programmeren en ik klapte m'n strijkplank nog maar even uit. Wat zijn we eigenlijk saaie mensen.

Leendert had niet veel huiswerk en verveelde zich een beetje. Ik vroeg, of hij een boterkoek wilde bakken. Daar was hij meteen voor te porren. Heb ik morgen tenminste wat lekkers bij de koffie, op Trijnie's verjaardag.



Trijnie hoopt D.V. morgen 20 te worden. Het wordt een rare verjaardag. Vandaag was haar laatste werkdag bij BIS. Ze heeft nu vrij tot eind deze maand. D.V. 1 maart gaat ze dan met haar nieuwe baan beginnen. Ze is morgen maar een halve dag thuis. 's Middags heeft ze ter ere van haar verjaardag een high tea met een stel vriendinnen en daarna gaat ze meteen met een aantal vriendinnen door naar een vakantiehuisje. Ze hebben eens heel luxe een weekendje geboekt. Haar verjaardag hopen we dan D.V. volgende week dinsdag hier thuis te vieren. 't Zal kaal zijn, dit weekend. Trijnie weg en Leendert en Koos ook. Want die gaan van zaterdag tot dinsdag naar de logeeropvang.

Om nog even op de eierkoeken terug te komen: ik heb een tijd geleden van iemand een paar kilo eierkoekenmix gekregen. Je hoeft er alleen water en bakammonium aan toe te voegen. Als je 'eierkoeken' intikt in het zoekschermpje op mijn blog, kom je een echt bakkers recept voor eierkoeken tegen, wat iemand heeft gepost. Een echt bakkersrecept voor eierkoeken bevat altijd bakammonium. Inderdaad stinkt het dus naar ammonium, als je eierkoeken aan het bakken bent. Je moet ze ook altijd even laten uitwasemen, voordat je ze eet.

Morgenochtend komt mijn hulp. Ongeveer drie ochtenden per maand heb ik een hulp in de huishouding. Dat komt morgen wel heel goed uit. Zij gaat dan de benedenverdieping stoffen en zuigen, de keukenkastjes aan de buitenkant soppen en het sanitair (behalve de dan gesloopte douche) een goede beurt geven. Zelf wil ik dan de bovenverdieping verder af maken. Als ik dan 's middags de was zou kunnen doen, ben ik toch aardig rondgekomen voor het weekend.

Uit de huishoudknip:
5 euro voor 10 liter boerenmelk
0,50 voor Maria en Noa om samen iets lekkers te kopen in het Turkse winkeltje hier vlakbij (suprise)
Totale uitgaven vanaf 15 februari: 42,70

Woensdag

Vandaag was het ochtendritueel een beetje anders dan anders. Onze Hans werd twaalf! Voordat we aan het ontbijt gingen mocht hij eerst z'n kado's uitpakken. Het was niet helemaal een verrassing meer, wat hij zou krijgen. Hij wist dat het een mobieltje zou zijn, alleen nog niet wat voor één precies. Het was een Nokia en hij was er echt heel blij mee. Langzamerhand gaat hij al helemaal richting voortgezet onderwijs. Z'n mobiel heeft hij alvast ;-). Hij kreeg ook het spel Titanic. Echt iets wat bij hem past (denkertje).
Na het ontbijt was het een beetje meer haasten dan anders. De kinderen zouden door Willem op school gebracht worden. Dat was wel handig in verband met Hans z'n traktatie. De eierkoeken met chocola zagen er erg lekker uit en voor de meesters en juffen was er een kruidkoek uit de wonderpan.





Nadat ik Willem en de kinderen had uitgezwaaid ging ik verder met mijn gewone ochtendroutine. Maar zodra ik die klaar had en gezellig met Henk had koffie gedronken, was het tijd om taarten te gaan bakken. Ik had bedacht om twee appeltaarten te maken. Altijd lekker. Alleen is het wel veel werk (vind ik). Ik maak altijd van die klassieke taarten met een ruitje. Een kruimeltaart gaat wel sneller, maar een ruit vinden wij nu eenmaal het lekkerst. Ik was een uur bezig met deeg maken, appels schillen, vormen vullen, ruiten maken. Maar toen konden de taarten dan ook in de oven. En er zijn maar heel weinig geuren, die de geur van vers gebakken appeltaart kunnen evenaren. Eigenlijk rook het verder de hele dag naar appeltaart. Mmm!
Na het bakwerk had ik nog precies één uur, voordat ik de kinderen uit school moest halen. Ik heb een was gevouwen en verder zoveel mogelijk opgeruimd. Beneden was de boel netjes, boven maar voor de helft. Maar goed, dat moet kunnenvoor een dagje.
Om half 1 haalde ik de kinderen uit school. Er waren nog net zes eierkoeken over. Dat was een smakelijk lunchhapje!
We waren nog niet eens klaar met eten, toen de kranten en folders al gebracht werden. Heerlijk vroeg. Het kwam bijzonder goed uit, want ik moest om twee uur met Koos naar het zwembad en kon dus mooi nog helpen met vouwen. Om twee uur vertrok ik samen met Koos en Henk naar het zwembad en Hans, Maaike en Jan vertrokken met de kranten. Er waren nog twee vriendjes die wilden meehelpen. Ze wilden een nieuw record plaatsen en hoopten om drie uur klaar te zijn :-)
Koos was heel zenuwachtig voor het afzwemmen. Hij zat erover in of hij het gat wel zou halen (duiken en 9 meter onder water zwemmen) en of hij de hoekduik wel goed zou doen. Buikpijn! Maar het ging allemaal geweldig. Er waren maar 18 kinderen die voor C afzwommen. Bij ieder diploma zijn het er minder. Het is dan wel gezellig in het zwembad. Maar na een uur warmte en aanmoediging en foto's maken, was ik toch wel heel blij dat het erop zat en dat Koos z'n diploma in ontvangst kon nemen. Nog anderhalve week en dan gaat de volgende op zwemles.



Toen ik thuiskwam had ik eigenlijk erg weinig zin, om weer aan de slag te gaan. Ik was echt een beetje gaar. Maar ja, daar wordt niet naar gevraagd. Eerst maar even een kopje koffie gedronken met Dirk, die inmiddels was thuis gekomen. En daarna de keuken in, om voor het avondeten te zorgen. Ik maakte een preistamppot. Lekker met wat gehakt, blokjes ham, een vleug kerrie en een lik grove mosterd. Het allerlekkerst vind ik dan, om alles in een ovenschaal te doen en er kaas over te strooien en die in de oven te bruinen. Maar in verband met stroomverbruik, koos ik voor de stamppot. En die werd met gejuich begroet.

Vanavond kwam de verjaardagsvisite voor Hans. Het was een bescheiden feestje. Behalve ons gezin (met Wim en Geertje) waren opa en oma er, twee tantes, een neef en een nichtje. Hans genoot ervan.

De huishoudknip is vandaag niet open gegaan. Behalve dan voor de collecte op de catechisatie van Leendert. Maar collectes en goede doelen vind ik privé en zal die dan ook verder niet meer vermelden.
Ik hoop van de week nog wel wat meer te schrijven over deze knip en mijn uitgavenpatroon. Ik denk erover om gedurende 1 maand de uitgaven hier te delen. Zelf ben ik niet zo van de cijfertjes. Ik heb er genoeg aan de grote lijn vast te houden. Maar er waren steeds vragen over. Misschien is het toch wel handig om het dan zo bij te houden en er inzicht in te geven.

Dinsdag

Vanmorgen stond ik om kwart over zes op. Mijn ochtenden zijn doordeweeks tot aan de koffie eigenlijk alle dagen hetzelfde: ontbijttafel dekken, man en kinderen wekken, na het ontbijt de basisschoolkinderen helpen met aankleden, tafel afruimen, kinderen naar school helpen, als iedereen vertrokken is mezelf en Henk aankleden, mijn moeder bellen en koffie drinken. Vanmorgen was het al niet anders. De enige rimpeling in de vijver was, dat Hans vergeten was de groene container voor te zetten en dat zag ik natuurlijk pas, toen de vuilnisauto al langs geweest was. Nou ja, het betekent alleen, dat hij over twee weken tjokvol zal zitten.

Na de koffie ging ik eerst maar aan de was. Eigenlijk is dat ook alle dagen hetzelfde, zolang ik tenminste binnen moet drogen: droge was afhalen, twee wassen ophangen, twee wassen sorteren en in de wasmachine doen om 's nachts te draaien, de gestreken en/of gevouwen was van de dag ervóór in de kasten leggen. Het strijken en/of vouwen van de afgehaalde was doe ik meestal 's middags en, als ik er niet aan toe kom, ook wel 's avonds. Ik maak nog altijd gebruik van dubbeltarief (goedkope stroom), ook al maakt het niet zoveel meer uit. In ons geval spaar ik er nog altijd 10 euro per maand mee uit en 120 euro per jaar vind ik een flink bedrag.

Toen de was verzorgd was, ging ik aan het bakken. Hans hoopt morgen jarig te zijn. Hij trakteert eierkoeken, voor de helft gedoopt in chocola. Ik moest 40 eierkoeken bakken, maar er gaan er maar zes tegelijk op de bakplaat. De baktijd is 8 minuten en dus moest ik zo ongeveer een uur standby zijn om eierkoeken uit de oven te halen en een nieuw bakblik erin te doen. Het viel me op, dat je in die 8 minuten toch steeds best wel veel kunt doen.



Ik vouwde een was, ruimde de woonkamer en de keuken op, stond een mevrouw aan de deur te woord, kreeg een telefoontje van mijn schoonmoeder en van mijn vriendin. De ochtend vloog voorbij.

Na de bakkerij ruimde ik snel de bakrommel op en dekte de tafel voor de lunch. We smulden met z'n zessen van erwtensoep met brood en een likje roomboter.

Na de lunch hield ik even pauze tot twee uur. Leendert kwam thuis uit school en kwam erachter, dat hij z'n agenda daar had laten liggen. Omdat ik toch nog naar school moest bellen voor de ouderavond, ben ik meteen voor hem achter die agenda aan gegaan. Die lag inderdaad bij de juf van Duits en die wilde wel even het huiswerk voorlezen en ervoor zorgen, dat de agenda bij de docent terecht kwam, die Leendert morgen het eerste uur heeft. Ook weer geregeld.

Ik snelde als een haas nog even over de bovenverdieping. Rommel opruimen en bedden opmaken. Al snel was het 10 over 3. Tijd om in de auto te springen, om met Koos (voor het laatst) naar de SoVa-training te gaan. Leendert zou oppassen. Koos had een dubbel gevoel bij deze laatste keer. Hij heeft de training nu bijna een jaar gevolgd. Aan één kant vond het het wel fijn, dat hij nu ging stoppen. Aan de andere kant vond hij het moeilijk om afscheid te nemen. Hij had z'n chocola met fotowikkel bij hem om te trakteren. En op de training mocht hij vertellen welk spel er gedaan zou worden. Dat was wel heel leuk allemaal. Ik ben er wel blij om, dat het er nu op zit. Het was wel pittig om iedere dinsdag van kwart over 3 tot half 6 uit m'n huishouden te zijn en maar te hopen, dat het daar (onder leiding van de grotere kinderen) allemaal goed zou gaan. Het was niet de meest ideale situatie. Maar goed, Koos heeft er enorm veel geleerd. Wat dat betreft had ik het niet willen missen.

Na de training ging ik samen met Koos nog even snel naar de speelgoedwinkel. Hans krijgt morgen een (tweedehands) mobieltje voor zijn verjaardag. Maar daarmee was het verjaardagsbudget niet verbruikt en daarom heb ik nog een spel voor hem gekocht. Wij hebben al jaren hetzelfde budget voor een jarig kind: 50 euro.

Thuis schoof ik meteen achter het aanrecht. We zouden macaroni eten. Voor de saus rulde ik een kilo gehakt en roerbakte de groenten. Daarna deed ik dat alles in kant-en-klare tomatensaus (uit de weck) en bracht het op smaak met wat zout en kruiden. Als verrassing hadden we ijsjes, die Hans snel nog even ging halen. Zoiets is altijd een klein feestje.

Na de maaltijd volgde de avondroutine. Maaike ging Maria, Jan en Henk in bad doen en op bed leggen. Dat is een taak die ze een paar weken geleden vrijwillig op zich genomen heeft (op dinsdag en soms op zaterdag). Ze vindt het heerlijk om te moederen en doet het heel goed. Toen de kinderen lekker schoongewassen waren, kwamen ze nog even naar beneden om welterusten te zeggen. Eigenlijk wilden ze wel blijven koffie drinken. Maar dan mocht niet, want morgenavond (op Hans z'n verjaardag) wordt het ook al laat. Maaike beloofde, dat ze lekker ging voorlezen. Toen vlogen ze naar boven :-).

We dronken koffie. Hans maakte het beslag voor kruidkoek in de wonderpan klaar. Die staat nu op het petroleumstelletje lekker te geuren. De kruidkoek is voor morgen, voor de meesters en juffen. Straks ga ik de eierkoeken in de chocola dopen. Dan staat alles weer klaar voor morgen. Hans wil z'n verjaardagsfeestje voor z'n vrienden pas over een poosje vieren, als het wat warmer is. Hij houdt meer van buitenactiviteiten. Daar kunnen we dus nog even op verzinnen.

Rest nog een stuk strijk. Die ga ik níet uitstellen tot morgen. Dan heb ik al zo'n volle dag. Behalve dat ik nog taarten moet maken en er 's avonds visite voor Hans z'n verjaardag komt, hang ik een halve middag in het zwembad, omdat Koos moet afzemmen voor z'n C.

De huishoudknip:
Spel voor Hans z'n verjaardag: 20 euro
IJsjes 1,95
Melk 0,95
2 pakken kruidkoekmix 1,50
Dwarsfluitles Trijnie 8 euro

Totale uitgaven sinds 15 februari: 37,40 (behalve geld voor collectes/goede doelen)

Huishouden en financiën

Ik kreeg hier op mijn blog én in mijn mailbox een paar vragen over hoe ik het doe met mijn huishouden en met de financiën. Als ik een pasklaar antwoord had, zou ik het zéker geven. Maar dat heb ik nu eenmaal niet. Ik doe maar wat en probeer binnen de mogelijkheden, die ik heb (zowel financieel als huishoudelijk) zover mogelijk te komen. Ik probeer daar zoveel mogelijk verslag van te doen, zodat iedereen, die de moeite wil nemen m'n blog door te struinen, vanzelf een redelijk beeld krijgt. Toch wil ik wel proberen de komende tijd wat concreter te zijn over mijn bezigheden en mijn huishoudknip. Wie weet breng ik dan toch nog wat nieuws :-)

Eerst dan maar over de vandaagse bezigheden.
Ik ben vanmorgen om kwart over zes opgestaan. Dat is voor de maandag aan de late kant. Normaal gesproken sta ik op maandag om kwart over vijf op. Maar vandaag heb ik een uurtje langer van het weekend en de zondag nagenoten ;-).
Ik heb eerst mijn twee wasmachines opgestart. Die vul ik altijd al op zaterdagavond. Op zondag is het onze rustdag en dan doe ik alleen het hoogstnoodzakelijke werk. Na een dag niet wassen, ligt er een behoorlijke berg! Ik zet de machines op maandagmorgen altijd meteen aan, dan kunnen ze nog net in de goedkope stroom draaien.
Volgende klusje is dan altijd: de meters opnemen. Mijn gasverbruik is de laatste weken afgrijselijk hoog. Onze houtvoorraad is op en dus kan ik de houtkachel niet stoken. Ook al heb ik de verwarming overdag maar op 18,5 graad en 's avonds op 20 (anders gaat Willem mopperen), toch gaan er zo heel wat kuubjes gas doorheen!
Na het noteren van de standen van dag- en nachtstroom, gas en water, ging ik alle slaapkamers langs om iedereen te wekken en begon ik de ontbijttafel te dekken. We ontbijten hier altijd met z'n allen. Tegen zeven uur zaten we aan tafel en rond half 8 had iedereen z'n ontbijtje binnen en, wie tussen de middag niet thuis komt, het lunchpakketje klaargemaakt.
Na het ontbijt is het altijd druk. De grote kinderen vertrokken naar school en werk. Ik legde voor de basisschoolkinderen schone kleding klaar en terwijl ze zich gingen wassen, aankleden en tanden poetsen, legde ik de overige schoolspullen klaar: drinken (ik heb de flesjes al gevuld klaarstaan in de koelkast), pauzebakjes, psalmkaarten, zendingsgeld (wat vandaag bestemd was voor Haïti) en zwemspullen voor Maria. Ik hielp Jan met aankleden en kamde de haren van Maaike, Koos, Maria en Jan. Daarna ruimden we met z'n allen de ontbijttafel af. Ze stonden even over achten klaar om naar school te gaan. Ik had ze juist allemaal uitgezwaaid en was naar boven gegaan om even een bad te nemen, toen Maaike weer hijgend terug kwam: Jan bleek zaterdagavond z'n fietsje bij de paarden te hebben laten staan en dat stond er uiteraard niet meer. BALEN! Ik zei, dat ze maar snel lopend naar school moesten gaan en dat ze tussen de middag maar moesten gaan zoeken.
Nadat ik in bad geweest was en mezelf aangekleed had, kleedde ik ook Henk aan en heb gezellig met hem koffie gedronken. Ik schreef even wat kaartjes naar mensen uit de gemeente, maakte het dagelijkse telefoonpraatje met mijn moeder en daarna was het tijd voor actie!
Het lijkt hier 's maandag wel, alsof er een bom ontploft is. Ik ben de hele morgen bezig geweest om de benedenverdieping helemaal aan kant te krijgen. De lectuurbak leeggemaakt, de (handwerk)rommel achter de bank opgeruimd, autootjes, lego, playmobil, boeken, stiften, van alles kwam ik tegen ;-). Het aanrecht werd leeggemaakt, het gasstel gepoetst, de plantjes kregen water enzovoorts enzovoorts.
Om twaalf uur heb ik een lunch voor zes personen klaargemaakt van geroosterde kaasboterhammen. Die gingen er in als koek.
Om 1 uur vertrokken Hans, Maaike, Maria en Jan weer naar school. Jan z'n fiets was helaas niet gevonden en Maaike zou uit school eerst naar fluitles gaan en daarna op het politieburo informeren, of hij daar soms was.
Ik nam even een kleine pauze met Henk op de bank. Wat ik haast nooit om die tijd doe: ik had lekker een kopje koffie gezet.
Daarna ging het opruimen vrolijk verder. Ik zette nog even de puntjes op de I op de benedenverdieping en slingerde er de stofzuiger door. Daarna vertrok ik naar boven. Ik haalde de was af, die daar sinds zaterdag hing, hing er weer nieuwe voor in de plaats en sorteerde vast twee wassen, die vannacht zullen draaien.
Het was eigenlijk de bedoeling om ook boven de boel helemaal aan kant te krijgen. Maar daar kwamen vier telefoontjes tussen. Eerst belde Willem, die in de auto zat en alle tijd had om te bellen :-), daarna mijn moeder, die er ook uitgebreid de tijd voor nam, vervolgens mijn zus met een heel verhaal en uiteindelijk pleegdochter D. Een uur is dan niets. Maar het is niet erg. Wat vandaag niet afkwam mag wachten tot morgen. Daar doe ik nooit krampachtig over.
De kinderen kwamen uit school. Tijd voor een luisterend oor, een snel e-mailtje naar de mentor van Leendert, rapporten bekijken van Leendert en Dirk enzovoorts. Maaike kwam onverrichter zaken van het politieburo vandaan. Dat was gesloten. Morgen dus maar een nieuwe poging doen. Ik ben bang, dat we de fiets niet meer terug zullen zien. Ik vind het vreselijk balen. Jan had het fietsje nog maar 6 weken en was er zó blij mee :-(( Hij zal voorlopig moeten lopen..
Ik schilde aardappelen, braadde vlees, maakte broccoli schoon, warmde een restant gans op, maakte rijstepap. Het liep gesmeerd. We zaten al vóór zes uur aan tafel. Dat is vroeg voor ons doen.
Na het eten hadden we onze gewone avondroutine. Willem doet dan het bedritueel met de kleintjes en zelf ruim ik met de grotere kinderen de tafel af en we zorgen dat het buiten en binnen netjes opgeruimd wordt.
We dronken koffie en ik nam een pauze met de krant en een sudoku. Daarna was het tijd voor de was. Die staat inmiddels keurig gevouwen klaar om naar boven gebracht te worden. Misschien ga ik zo meteen nog even aan de strijk. En anders mag dat ook wachten :-).
Willem heeft op een wikkel zitten studeren voor om een reep chocola. Koos gaat morgen voor het laatst naar de SoVa-training en mag dan trakteren. Het wordt dus een reep chocola met een wikkel erom met een fotootje van Koos erop, die staat te zwaaien. "De groetjes van Koos" staat erbij.

Tja, wat zal ik zeggen over de huishoudknip. Die ging vandaag open voor:
Vijf keer zendingsgeld (Haïti vandaag dus) wat de basisschoolkinderen meenamen
Twee keer collectegeld voor catechisatie, wat Trijnie en Dirk meenamen
Fluitles Maaike: 5 euro
Niets schokkends dus ;-)

Bloemen, soep en frieten

Ik vind het heel gezellig om bloemen in huis te hebben. Ik koop ze bijna nooit voor mezelf en daarom heb ik dan ook niet altijd bloemen staan. Des te meer geniet ik ervan, als er wél bloemen zijn.
Op het moment staan er zomaar twee boeketten én een enkele roos. Eén van de boeketten bracht Trijnie donderdagavond mee. Ze gaat van baan veranderen en donderdag had ze haar laatste salesmeeting bij haar huidige werkgever. Behalve een lovend praatje van de directeur was er ook een mooi boeket. Daar kunnen we fijn met z'n allen van genieten!



De enkele roos is van Leendert. Bij hem op school wordt al jarenlang de mogelijkheid geboden een Valentijnroos te bestellen en die worden dan klas voor klas uitgedeeld. Leendert had er ook één gekregen. Ik had juist woensdag in de kringloopwinkel een paar van die één-bloems-vaasjes zien staan en er drie gekocht. De roos kreeg een prachtig plaatsje op de piano. Vandaag hebben Trijnie en ik ons erover staan verbazen hoe mooi hij uitkomt. Schitterend!




En vanmiddag kwam er een heel lief boeketje roosjes van onze nieuwe buren. Dat was een bedankje voor de kruidkoek, die ik voor ze had gebakken. Ik ben er helemaal verlegen van.



De winter blijft intussen maar aanhouden. Hoewel het voor veel mensen veel ongemak betekent, ben ik wel blij met zo'n winter. Ik houd totaal niet van de winter, maar als ik dan zou mogen kiezen tussen zo'n troosteloze, donkere regenwinter, óf een winter met veel vorst en sneeuw, dan kies ik toch echt de laatste! Het neemt niet weg, dat ik enorm verlang naar licht en warmte. Ik ben een uitgesproken zomermens. Wat ik leuk vind aan de winter, is het koken van typische winterkost. We zijn dol op stamppotten. En vandaag heb ik me uitgeleefd op een 10-literpan vol erwtensoep. Gisteren had ik de erwten al in de week gezet en de varkenskluif getrokken. Vandaag kookte ik de geweekte erwten én de spliterwten, sneed een vrachtje erwtensoepgroenten (prei, winterwortel, ui, knolselderij, peterselie en een flinke aardappel), pelde de kluif en brouwde heerlijke soep mét worst. We hebben zitten smullen.



De kinderen waren vanmorgen op de natuurclub in de Biesbosch geweest en waren best koud geworden. Dan is een bord dampende soep natuurlijk een schot in de roos. De kinderen hadden gespeurd naar zoogdierensporen. Ze hadden weer zoveel moois gezien. Hoogtepunten waren reeën en het ijsvogeltje. Ze hadden ook gezien, dat er dieren waren, die uitgeput raakten van de vorst. Ze hadden verschillende dode watervogels gezien. Die waren duidelijk dood gegaan van de honger en de kou. De eenden in de buurt vliegen je ook zo ongeveer áán, als je er langs loopt. Maaike is vanmiddag maar een halfje brood gaan voeren.

Vanavond waren er, zoals gewoonlijk op zaterdag, frieten. Ik had gisteren de frituurpan schoongemaakt. Zelfgemaakte frieten zijn altijd heerlijk. Maar gebakken in verse olie zijn ze onovertroffen :-). Dan heb je er best een snertklusje als het schoonmaken van de frietpan voor over.

Pompoen verrassend anders

Pompoen is een ideale bewaargroente. Een gave pompoen is op een koele plaats maandenlang houdbaar. Toch moet je blijven opletten. Als er een klein schimmelplekje ontstaat, is binnen de kortste keren de hele pompoen rot en kan je hem weggooien.
Ik heb een mand met wat kleine pompoenen als decoratie op de eettafel staan. Zaterdag zag ik, dat er twee een plekje hadden. Het werd dus tijd om die te verwerken.

In de herfst heb ik me al volop uitgeleefd op pompoen. Dat resulteerde in liters soep en potten vol jam. Eigenlijk had ik daar niet zo'n zin meer in. Ik kwam precies op het juiste moment een anders-dan-anders-recept tegen. Een heerlijke taart, die vandaag als toetje op tafel kwam en die unaniem werd geroemd. Ik had voor dit recept maar één kleine pompoen nodig. Maar ik hoef me echt niet af te vragen wat ik met de andere pompoen met een plekje aan moet :-).

Vrijdag

De vrijdag heeft altijd iets feestelijks. 's Morgens merk ik het al aan de sfeer. De kinderen zijn vaak gewoon al een stukje meer ontspannen, omdat de werk(school)week er weer bijna opzit.
Ik probeer dan het poetswerk in huis zoveel mogelijk af te krijgen. De zaterdag is meer gevuld met wassen, bakken, soms boodschappen en, natuurlijk, ontspanning.

Tussen het poetswerk door had ik een leuk bakklusje, vanmorgen. Groep 7 en 8 van de basisschool (de groepen waar Maaike en Hans in zitten) hadden vandaag een afternoon tea. Dit was georganiseerd om de sfeer tussen beide groepen te verbeteren. Direct na de morgenpauze is iedereen in groepjes aan de slag gegaan om allerlei lekkers klaar te maken. Sandwiches, scones, pasteitjes, noem maar op. Verschillende moeders zouden op school assisteren. Deze moeder zou thuis wat bakken: een chocolate rum cake (maar dan zonder rum :-) ).



De kinderen bleven over op school, om al het lekkers met elkaar op te eten. Maria en Jan waren best jaloers. Daarom heb ik thuis ook maar voor iets lekkers bij de lunch gezorgd: gebakken kaasboterhammen. Kwam ik meteen mooi van het oude brood af ;-).

Vanmiddag had ik er flink de sokken in gezet, want ik verwachtte mijn schoonmoeder op de koffie. Voordat ze zou komen, wilde ik klaar zijn. Toen ze echter niet verscheen had ik mooi de tijd om worteltjes klaar te maken voor de weck. Eigenlijk had ik dat al eerder op de planning staan, maar er was het één en ander tussen gekomen. Ik had een grote doos vol bospeen. Die heb ik allemaal in porties met m'n schrapmachientje geschrapt. In ruim een half uur had ik een 25-liter emmer voor drie kwart vol met in stukken gesneden, geschrapte worteltjes. Morgen gaan ze (in de goedkope stroom) de weckketel in. Ik bedenk me ineens, dat iemand nog vroeg naar botulisme in weckpotten. Het is inderdaad zo, dat er botulisme kan ontstaan. Het verradelijke is, dat dat niet waarneembaar is. Je ruikt niets en proeft niets. Maar je kunt er doodziek van worden en er zelfs aan sterven. Dat is de ene kant van het verhaal. De andere kant is, dat er sinds de Tweede Wereldoorlog maar één zo'n geval van botulisme bekend is in Nederland. Dat risico vind ik verwaarloosbaar klein. Om even een vergelijking te maken: ik durf ook wel kersen te eten, terwijl er een heel klein risico is om je in een pit te verslikken en te stikken. Je moet gewoon de hygiëneregels en de kooktijden in acht nemen bij het wecken en dan kan er weinig mis gaan.

Terwijl ik in de keuken bezig was, zaten Maaike en Koos gezellig te knutselen aan de grote tafel. Een oude schoenendoos, een pot behangplaksel, gekleurd papier, een schaar en plakband en je hebt de ingrediënten voor urenlang knutselplezier. Maaike maakt een huis, Koos een tuin van de doos.




Intussen zaten Dirk, Hans en Jan gebroederlijk op de bank achter de laptop. Dirk is hard aan z'n profielwerkstuk bezig, wat D.V. volgende week moet worden ingeleverd. Hans en Jan zaten een spel te doen.

Henk is vandaag weer een stukje 'gegroeid'. Hij heeft voor het eerst de grote boodschap op het toilet gedaan. Ik weet niet wie er trotser was op deze mijlpaal: Henk of ik :-).



De dagen worden al merkbaar langer. Iets waar ik toch altijd zó blij mee ben. Ik ben absoluut geen wintermens en haal op 21 december altijd opgelucht adem. Vanaf die dag ga ik uitkijken naar licht (en warmte).

Ik heb vandaag ook nog even op Marktplaats gewinkeld. Mijn wasmachine is kapot en is het, volgens de monteur, niet meer waard om gerepareerd te worden. Dat zou zomaar eens waar kunnen zijn. Ik heb hem nu 13 jaar, maar er is minimaal voor 26 jaar mee gewassen :-). Nu heb ik er één gevonden op Marktplaats, die ik graag zou hebben. Er is jammergenoeg nog niet terug gereageerd op mijn bod en mijn e-mailtje. Ik ben blij, dat ik twee wasmachines heb. Nu kan het wassen toch doorgaan.
Verder was Dirk z'n grafische rekenmachine kwijt geraakt op school. Hij had hem in een practicumlokaal laten liggen en helaas was hij verdwenen, toen hij erom ging. Ik had mazzel. Een prima apparaat voor 35 euro. En dat, terwijl er voor hetzelfde model gerust 60 euro wordt gevraagd. Voor mij is Marktplaats bij dit soort 'rampen' echt de uitvinding van de eeuw ;-)

Hoe het was

Wat hebben we een fijne en heel bijzondere dag gehad, gisteren! Het was 's morgens meteen al feestelijk, omdat Willem, Trijnie en Dirk de hele dag vrij hadden. Leendert had eigenlijk ook de hele dag vrij, maar die wilde graag de eerste twee uur nog naar school, om te scoren bij gym. Hij ging met de bus naar school en Willem heeft hem om kwart over 10 opgehaald. Hij was niet voor niets naar school gegaan, want hij had een tien voor de shuttle run. Heerlijk als een adhd-er op zo'n manier z'n teveel aan energie kwijt kan! Willem ging meteen nog even met mijn laptop langs de winkel. Hij laadt niet meer op en is dus in reparatie genomen. Ik zit nu steeds op Hans z'n minilaptop te werken. Vervelend is dat, een vreemde computer. Al was het alleen maar voor de favorieten, waar ik nu niet bij kan. Maar goed, zo gaat dat met apparaten...

Toen Willem en Leendert thuiskwamen, waren Marcel en Henriëtte al gearriveerd. In december hebben ze onze baby-uitzet meegenomen naar Roemenië. Het echtpaar voor wie de spullen bestemd waren wilden met alle geweld iets geven om te bedanken. Dat hoort zo in hun cultuur en dat moet je daarom ook aanvaarden. Gelukkig wist Henriëtte te voorkomen, dat ze iets in de winkel gingen kopen. Ze vertelde de vrouw, dat wij heel blij zouden zijn met iets zelfgemaakts. We kregen een grote pot ingemaakte stoofpeertjes, een grote pot jam, een fles wijn en een heel hartelijk kaartje. Echt lief!

Henriëtte verwende ons ook al met allerlei attente geschenkjes. Het is zo apart, als je elkaar nog maar twee keer in het echt gezien hebt en het is dan toch, alsof je elkaar al heel lang kent.

Intussen waren de basisschoolkinderen thuis gekomen. Ze mochten allemaal in de camper van Marcel en Henriëtte kijken. Daarna hebben we hen uitgezwaaid en zijn wij aan tafel gegaan voor de lunch.

Het werd tijd om ons te gaan klaarmaken voor het feest. Willem reed naar Streefkerk om Wim op de halen. Geertje zou met hun auto direct uit haar werk naar Dordrecht gaan. Terwijl Willem weg was, ben ik begonnen met de kinderen in schone, feestelijke kleding te krijgen en haren te kammen. Het is op zulke momenten altijd even aanpoten. Intussen moest er van alles worden ingepakt: het van tevoren opgelade fototoestel, verschoonspullen voor Henk, de portemonnee met parkeergeld, mobieltje enzovoorts. Maar we kregen het voor elkaar: kwart voor drie reden we met twee auto's weg.

Mijn ouders zouden om vier uur bij het zaaltje zijn en hadden ons op het hart gedrukt er toch echt ook rond die tijd te zijn. Stiekum hadden we met elkaar al om kwart over drie daar afgesproken. Dan konden we het welkomslied nog even met elkaar oefenen en nog wat dingetjes regelen. Zo gebeurde. We repeteerden het lied, bepaalden hoe we zouden opgesteld staan bij het zingen, zochten een goede plaats uit voor het familieportret, wat we wilden maken enzovoorts. Intussen was het al over vieren. Niets voor mijn ouders om te laat te komen! We waren er eigenlijk vanuit gegaan, dat ze er (zoals gewoonlijk) ruim voor tijd zouden zijn. We belden waar ze bleven. Het bleek dat ze aardig verlaat waren. Het was die middag zó leuk geweest. Om twee uur kwam de burgemeester op bezoek. Mijn moeder had daar best tegenop gezien, maar het was heel ontspannen en gezellig geweest en het had daarom langer geduurd, dan ze hadden gedacht. Daarna kwam de bloemist (weer!) en de afgeleverde boeketten moesten nog snel in het water. En zo kwam er nog het één en ander tussen. Maar eindelijk arriveerden ze dan in Dordrecht.

We loodsten ze naar hun versierde stoelen, mijn broer speechte en daarna zongen we met elkaar het welkomslied. Dat zorgde meteen voor de nodige ontroering bij mijn ouders. Heel fijn vonden ze het!

We dronken koffie, thee en fris met heerlijke taart erbij. Voor de mensen, die in de omgeving wonen: de appeltaart en monchoutaart van Eleos zijn ver-ruk-ke-lijk. Bestel ze gerust. Het maken van de taarten is voor de mensen daar een stukje zinvolle dagbesteding.

Na de koffie heeft mijn vader gespeecht. Hij had bewust dat moment uitgekozen, omdat hij verwachtte ná het eten niet fit meer te zijn. En dat was inderdaad zo. Mijn zus heeft de speech opgenomen op video. Heel waardevol.

Namens alle kleinkinderen en de twee achterkleinkinderen was er een mooi kado. Op 2 januari zijn we ná het Nieuwjaarsontbijt stiekum met de hele familie naar een locatie vlakbij de molens van Kinderdijk gereden en daar is een prachtige foto gemaakt van de 22 kleinkinderen, 3 aangetrouwden en 2 achterkleinkinderen. Deze foto hebben we op groot formaat laten afdrukken en die kregen ze in een mooie lijst. Ze waren heel blij en mijn moeder begreep nu pas, waarom iedereen toch zulke mooie kleren aan had bij het Nieuwjaarsontbijt :-).

Namens de kinderen was er natuurlijk ook een kado. We hadden een mand samengesteld met zeven kado's voor mijn vader en zeven kado's voor mijn moeder. Een week lang mogen ze iedere dag genieten en ieder één kado uitpakken.

Het werd tijd voor de maaltijd. Het begon steeds lekkerder te ruiken. We kregen eerst een rundercarpaccio. Sjiek hoor. Daarna was er een heerlijke ossenstaartsoep. Vervolgens mocht iedereen met z'n bordje langs het buffet: patatjes, aardappelschijfjes, kalkoenhaas, biefstuk, varkenshaas, eendeborstfilet, witlof met ham en kaas, stoofpeertjes, tutti frutti, spruitjes, pepersaus, satéhstokjes met saus. Wat een lekkers allemaal! En het ijsbuffet was natuurlijk de eindtopper :-). We hebben gezellig kunnen kletsen. De kinderen konden wat heen en weer lopen. Het was een genoeglijk feest.

De kleinkinderen hadden nog een spel in elkaar gezet. Opa en oma moesten met de ruggen naar elkaar gaan zitten. Ze kregen een hele vragenlijst. Ze moesten die beantwoorden door het opsteken van een bordje met 'ja' en één met 'nee'. Bij twee dezelfde antwoorden mocht er een letter omgedraaid worden. Aan het einde hing er in grote letters aan een lijn: Een warm huwelijk. En omdat in een warm huwelijk toch soms koude voeten kunnen vóórkomen, was er voor ieder een warmwaterzak met een mooie hoes ;-).

Mijn vader heeft het goed doorstaan. Maar om acht uur was hij echt helemaal op. Ook voor mijn moeder was het zo genoeg. Ze hadden al zo'n lange dag achter de rug! 's Morgens was er al familie-visite geweest. 's Middags weer visite. En natuurlijk is heel de dag alle aandacht krijgen ook behoorlijk inspannend. Mijn vader eindigde de maaltijd en het bruidspaar is maar snel naar huis gegaan. We dronken nog een kopje koffie en ruimden de boel wat op. Daarna was het, gezien de vermoeidheid van de kinderen, ook voor ons de hoogste tijd om naar huis te gaan!

Vandaag hebben we nagenoten. Vanmiddag ben ik nog snel even bij mijn ouders naar binnen gelopen. Het leek er wel een bloemenwinkel! En ze hadden zóveel post gekregen, dat er een hele stapel in een postelastiek zat, die ze nog niet hadden kunnen bekijken. Echt honderden stuks! Ook vandaag was er weer visite geweest. Volgens mij duurt het nog minimaal een week, voordat ze samen weer geland zijn :-)

Haasten

Ik citeer graag mijn voorbeelden: mijn ouders of grootouders (en anderen). Mijn vader zegt altijd: Haast je als je de tijd hebt, dan heb je de tijd als je haast hebt. Vandaag heb ik me daarom gehaast. Mijn agenda staat weer behoorlijk vol deze week. Morgenochtend komen Henriëtte en Marcel (van Ons gezin en de Stichting, zie leeslijst) op visite. Morgenmiddag en -avond hopen we het 50-jarig huwelijk van mijn ouders te vieren. Woensdagmorgen mag ik optreden als zwemmoeder (kinderen helpen aankleden na het zwemmen), woensdagmiddag ben ik taxichauffeur. Eerst Koos naar Dordrecht brengen en dan later op de middag met Leendert naar de orthodontist in Ridderkerk. Dan donderdagmorgen met twee kinderen naar de psychiater in Dordrecht. Pas donderdagmiddag is er weer tijd om me met de huishouding bezig te houden. Dat gaat weer lekker...

Ik heb vanmorgen daarom mijn verstand op nul en mijn blik op oneindig gezet en ben aan het buffelen geslagen. Het hele huis is van boven naar beneden opgeruimd en gestofzuigd, de badkamer/douche/toiletten hebben een snelle doek gezien, de was en de strijk zijn bijgewerkt en er was een lekkere warme maaltijd: Kip uit de oven, verse rode kool, warme appelmoes, gekookte aardappelen en griesmeel toe.

Intussen leek het hier een callcenter. Er hebben nogal wat mensen gebeld, hoe het met mijn vader was en ook belden verschillende mensen, of ik nog kado-ideeën had voor mijn ouders.
Met mijn vader gaat het redelijk. Echt fit is hij niet. Maar we zijn morgen gewoon 'en famille' en dus gaat er een stretcher mee, waar hij heerlijk op kan gaan liggen, als het niet gaat. Het is maar goed, dat we niet opgeprikt in een restaurant gaan zitten.
We vieren het feest bij Eleos. Er is daar een heel gezellig zaaltje, waar de kinderen gewoon lekker kunnen lopen en spelen. We hebben er een lopend buffet. Dat wordt verzorgd door de mensen van de dagbesteding. We vieren hier ook al enkele jaren de verjaardagen van mijn ouders. Het is dus bekend terrein. Iedereen verheugt zich erop.
En ja, kado-ideeën. Wat geef je mensen die 50 jaar getrouwd zijn en alles al hebben? Ik kon geen originelere suggesties doen dan kadobonnen, zuivelmandje, dat soort dingen.
Als ik alleen al zie, hoe blij ze zijn met alle post die ze krijgen. Een gemeend woord is eigenlijk al zo kostbaar.

Dan nog even een bezuinigingstipje: Hans mocht gisteren kiezen wat voor toetje ik zou maken. Hij koos voor rijstepap. Willem, die het hoorde, riep meteen: "Wel rozijnen erdoor, hoor." :-). Rijstepap is hier favoriet. Toch maak ik het niet zo heel vaak klaar. Ik vind het nogal maagvullend. Haast een maaltijd ná een maaltijd. En ook moet ik er op tijd aan denken, want het kost even wat (kook)tijd. Ik maak rijstepap namelijk nooit van echte Paprijst, maar van gewone Surinaamse rijst. Surinaamse rijst koop ik heel voordelig in grote 4,5 kilo zakken. Mijn recept:
Breng 1 liter melk aan de kook. Strooi er 120 gram Surinaamse rijst in. Laat de rijst heel zachtjes koken. Na een uur is de rijstepap klaar. Je kunt er het laatste kwartier rozijnen of krenten of in stukjes gesneden abrikozen aan toevoegen. Wij doen er altijd wat basterdsuiker en kaneel (soms een kluitje roomboter) over.
Als je energie wilt besparen kan je de rijst ook eerst 10 minuten koken en dan een paar uur in de hooikist/in je bed zetten.
Voor extra luxe rijst kan je er bessensap bij geven.
Een andere variatie is: spatel twee stijfgeklopte eiwitten door de pap en zet hem even onder de hete grill.

Advertorial

Met plezier introduceer ik onze nieuwe adverteerder: www.kaartpapier.nl Een kaartje ontvangen is natuurlijk altijd heel leuk. Als het een zelfgemaakt kaartje is, is het nóg leuker. Persoonlijker kan het immers niet.

Bij www.kaartpapier.nl kun je van alles kopen wat nodig is, om de mooiste kaarten te maken. Petra de Blois is nog niet zo heel lang met haar webwinkel bezig. Toch is het assortiment al behoorlijk uitgebreid. Als je iets speciaals zoekt, wat je niet in haar winkel aantreft, kan je haar daarover mailen. Wellicht kan ze er dan alsnog voor zorgen.

Ik hoop op heel veel blije mensen: Petra met haar webwinkel, haar klanten bij het maken van mooie kaarten en natuurlijk de ontvangers van die persoonlijke creaties!