Rabarbertaart

Toen Willem vorige week thuiskwam met een grote zak vol heerlijke rabarber van de tuin van mijn oom en tante begonnen ze hier spontaan te likkebaarden. Want ze wisten wel wat ik daarvan maken zou: rabarbertaart! En jawel, inmiddels kwamen er al drie van die lekkere taarten uit de oven. Ik heb een super simpel receptje van een rabarbertaart en ieder jaar opnieuw haal ik het van stal. De taarten dienen als toetje, of als lekkers bij de koffie. Ook het vrijdagavondse bakkie werd vandaag vergezeld van een punt rabarbertaart. Mmm, dat is nog eens een goed begin van de mini Pinkstervakantie :-).

Voor de taart heb je nodig:
150 gram boter of margarine op kamertemperatuur
150 gram suiker
3 eieren
150 gram zelfrijzend bakmeel

Voor de vulling:
750 gram gewassen en in stukjes gesneden rabarber
suiker naar smaak
30 gram custard

Warm de oven voor op 150 graden.

Maak een cakebeslag door de boter en de suiker te mixen. Je voegt er één voor één de eieren aan toe terwijl je goed blijft mixen. Als het beslag licht en luchtig is roer je er het bakmeel door. Doe het beslag in een ingevette taartvorm.

Schud de rabarber, suiker en custard door elkaar en leg het rabarbermengsel op het beslag.

Zet de taart in de voorverwarmde oven en bak hem in 1 uur en 15 minuten gaar.

Verder vermaak ik me prima. Ik ben in de tuin bezig: onkruid wieden, opgekweekte plantjes planten, potten vullen enzovoorts. M'n column voor de krant moet weer af. Ik ben de kasten aan het opruimen, de administratie aan het doen, heb een nieuw wijntje en een nieuw haakwerkje opgezet enzovoorts.

Vanmorgen zijn Marcel en Henriëtte (van Ons gezin en de Stichting) gezellig op bezoek geweest. Ik ben verwend met een stapeltje tijdschriften en een lief handverzorgingskadootje. Daar ga ik fijn van genieten.

De gelukkige is:

Veronique!

Veronique, jij hebt de weckvultrechter. Geef me je adresgegevens maar even (via eenvoudigleven@gmail.com) door. De trechter komt dan naar jou toe.

Nog even iets over deze trechter: het is een trechter die precies op een weckpot past. Hij werkt heerlijk, maar past niet op andere potten. Uiteraard kan je weck-, jam- en andere potjes ook goed vullen met andere trechters. De genoemde vaatwasserzouttrechter is een goed idee! Leuk om zo steeds ook van de reacties te leren. Zelf heb ik vaak een doormidden gesneden lege plastic fles als trechter gebruikt.

En voor degenen die het weggevertje misten: er komen er snel nog meer. Wie weet ben je dan de gelukkige :-)

Beginnen en stoppen

Ziezo, ik ga stoppen voor deze week met het opruimen in die garage. Er is ook nog ander werk, dat gedaan moet worden. Raar is dat: het is soms moeilijk om ergens aan te beginnen, maar evengoed is het dan weer moeilijk om ermee te stoppen. Ik denk, dat ik zo'n beetje op de helft ben. Wat nu nog moet, zijn vier grote kasten. De rommel, die er nu nog is, zit dus achter deurtjes. Evengoed wil ik die kasten toch echt snel gaan doen. Vorig jaar heb ik zo'n beetje de hele zomer op bed gelegen. Wim heeft toen de garage gedaan. Maar niet die kasten. Hoogtijd dus, dat daar de bezem doorgaat.
Voor dit moment ben ik blij met het resultaat van nu. De planken met weckspullen zijn opgeruimd en eindelijk van kastrandjes voorzien. Mijn grote werktafel heeft een nieuw kleedje (oude dekbedhoes) en de schoenen en jassen hangen klaar voor de nieuwe schoolweek.

Weggevertjes

In de rubriek 'Weggevertjes' is er vandaag een Weck vultrechter te geef. Voor wie niet weet hoe zoiets eruit ziet: ZO. Ik heb er twee en geef er één weg. Wie hem graag wil hebben kan een reactie plaatsen of mailen naar eenvoudigleven@gmail.com. DV maandagavond trek ik uit de gegadigden een winnaar.

Voorjaarsschoonmaakkriebels

Toen vanmorgen de zon zo lekker scheen en het eindelijk wat minder koud was kreeg ik spontaan voorjaarsschoonmaakkriebels. Willem had een verplichte vrije dag. Nou, zulke verplichtingen moesten er méér zijn. Wat hebben we samen lekker gewerkt! We hebben de garage schoongemaakt. Typisch zo'n klus, die ik in mijn eentje niet trek. Daar heb ik MANkracht bij nodig ;-). We hebben heel veel troep opgeruimd. Zelfs de til is helemaal leeggemaakt. Alle spullen die erop lagen zijn gesorteerd en alleen wat écht blijven mocht is terug gezet. Ik heb alle schoenenmanden opgeschoond, alle winterjassen definitief opgeruimd, de mutsen/sjaals/wanten uitgezocht, alle kaplaarzen bijeen gezocht en in paren in elkaar gestoken, alle skeelers uitgezocht, alle zandbakspullen en zwemspullen gesorteerd en nagelopen enzovoorts. Er is bij elkaar een kwart aanhangwagen aan rommel uitgekomen. Dat staat nu klaar voor de stort. Maar eerst willen we de schuur nog onder handen nemen. Daar zal vast ook nog wel de nodige troep uit komen.

Wat ik nog even zeggen wilde

Ik wil hartelijk bedanken voor de awards, die ik kreeg. Het lijkt zo ondankbaar, dat ik er helemaal (nog) niet op reageerde. Maar ik heb op het moment erg weinig tijd voor bloggen. Ik voel me altijd ongemakkelijk bij het krijgen van een award. Vaak 'moet' je dan ineens van alles over je zelf schrijven. En zal je net zien, dat ik dan geen zinnig woord weet te bedenken. Volgende probleem is: aan wie geef ik de award door. Hoe dan ook, ik doe niets met awards. Eigenlijk zou ik wel een vriendelijke tekst op m'n blog willen zetten, waarin ik dat verwoord, zonder mensen voor het hoofd te stoten. Wie is zo'n tekst al eens tegengekomen?

Huiselijkheid

Het zal vast met het koude weer te maken hebben, dat de meivakantie hier vooral heel huiselijk verloopt. Ook op deze Hemelvaartsdag hebben we eigenlijk niets bijzonders ondernomen. Vanmorgen zijn we eerst met z'n negenen naar de kerk geweest. Toen we thuiskwamen was er, net als 's zondags, koffie met iets lekkers. Slagroomtaart was het vandaag. Mmm! Daarna schoven we eigenlijk al snel aan tafel voor een eenvoudige lunch. Leendert had met zijn neef afgesproken, om vanmiddag naar Skateland in Rotterdam te gaan. Hij wilde daarom SNEL eten. Ik had een grote pan tomatensoep gekookt. Dat is de lievelingssoep van het hele gezin. Ik maak de soep altijd van verse, rijpe tomaten. Dan proef je zomaar de zon en de zomer. Vanwege de feestdag kreeg iedereen, die dat wilde, er een klodder room bovenop en lekkere witte kadetjes erbij.
Na het eten splitsten we op. Willem ging Leendert naar Skateland brengen, Hans en Koos gingen mijn zus en zwager helpen, die aan het verhuizen zijn, Trijnie ging vanwege rug- en nekklachten een paar uur zwemmen, Dirk boog zich over examentrainingen, een aantal kleintjes vermaakten zich in het speeltuintje naast ons huis en Henk lag lekker te snurken op de bank. Hij is al een paar dagen ziek, het arme kereltje.




Hoewel ik natuurlijk best met een handwerkje op de bank kon gaan zitten, heb ik me toch maar een schop onder m'n achterste gegeven en ben aan de was en strijk gegaan. Anders kom ik er morgen weer niet doorheen geprakt. Ik heb extra was en strijk, vanwege de kledingwissel, die ik deze vakantie doe. Koos had al verschillende keren gevraagd, of ik de zakdoeken en theedoeken wilde bewaren, omdat hij die wilde strijken. Ik was het al een paar keer domweg vergeten. Maar nu heb ik er aan gedacht en Koos heeft ze keurig gestreken :-). Een paar jaar geleden kocht ik speciaal voor de kinderen een strijkplank op een rommelmarkt voor maar 1 euro. Ze mogen mijn oude strijkijzertje gebruiken en zijn zo trots als een pauw, als ze tegelijk met mij aan de strijk zijn. Stereostrijken noemen we dat :-).



Intussen heb ik ook wat bakwerk gedaan. Zes bruine broden en één wit. Nu hoef ik zaterdag niet zoveel meer te bakken.

Vanavond hebben we gefondued. De kinderen hadden dat nog nooit gedaan. Ze wisten zelfs niet wat het was en hoe het moest en dat zorgde voor de nodige onrust. Maar toen het uitgelegd was zagen ze het best zitten. Geertje werkt in de thuiszorg en had pas van een cliënt, die de voorjaarsschoonmaak deed, zo'n ouderwets fonduestel voor ons gekregen. En toen ik van de week bij de Kringloopwinkel was, kwam ik een soortgelijk geval tegen. Op dat moment ontstond het idee, om vandaag te fonduen. Het is vermakelijk om die ouderwetse stelletjes te zien. Het idee, dat het in de jaren 70 ongetwijfeld heel hip geweest is :-).



Het enige minpuntje is, dat die stelletjes zo'n spiritusbrandertje hebben. Een jaar of 17 geleden heeft Willem ernstige brandwonden opgelopen bij een ongeluk met zo'n brandertje. Hij heeft toen een paar weken in het brandwondencentrum gelegen en heeft op verschillende plaatsen huidtransplantaties gehad. Het was voor het eerst, dat we zulke brandertjes weer gebruikten. En eerlijk is eerlijk, dat was wel een beetje traumatisch voor hem (maar hij zag ook wel het nut ervan in). Gelukkig is alles helemaal goed gegaan. Ik had een lekkere groentenbouillon getrokken en daarin gaarden we allerlei lekkers: varkensfiletstukjes, kipfiletstukjes, in reepjes gesneden slavinken, garnalen, champignons en gehaktballetjes. Om de kleintjes niet te lang te laten wachten had ik ook twee blikjes coctailworstjes gekocht. Die worstjes waren natuurlijk zó warm en met stokbrood en pindasaus was dat een snelle maagvulling voor de kleine ongeduldigen. Verder leerde ik ze, dat ze ieder stukje vlees 5 minuten in de bouillon moesten houden, om het goed gaar te krijgen. Ze zaten dus steeds verlangend op de klok te kijken, of ze hun vorkje met lekkers al uit het pannetje mochten hengelen :-).

Ik moet ook nog even mijn moederdagkado showen. Ik kreeg een azijnpot. In zo'n pot kan je van restjes wijn azijn maken. Het is iets, wat ik al heel lang wilde. Eigenlijk wilde ik hem eerst voor mijn verjaardag vragen. Maar azijn maken kun je het best in de zomer doen. De bacteriën die de wijn in azijn moeten veranderen, doen het het best bij 25 graden. Nu we afgelopen zaterdag in Almere bij De Brouwmarkt waren, vond Willem het een mooi moment om er zo'n azijnpot voor me te kopen. Zodra het mooi weer wordt zet ik de pot bij ons boven op zolder. Daar is het het warmst. Als starter gebruik ik een zelfgemaakte wijn, die niet zo lekker is uitgevallen. Dan hoef ik die in elk geval niet door de gootsteen te gieten. Ik ben benieuwd naar het resultaat.

Feest voor Maaike

Vandaag was Maaike een boffert. Vorige week had ze een 'feest met traantjes'. En om haar om te vrolijken, bedacht Constance van Atelier Constance iets bijzonder liefs. Zij mailde mij, dat Maaike samen met haar twee beste vriendinnetjes bij haar in het atelier mocht komen om een kinderworkshop te volgen. Ze mochten dan een viltpakketje maken en kiezen uit een dolfijntje of een roze hartje. Maaike had voor een hartje gekozen. Vanmorgen vroeg keek ik nog even in mijn mailbox en las, dat ook Maria mocht meekomen! Die sprong een gat in de lucht, toen ze dat hoorde. De dametjes zaten al bijtijds bij Willem in de auto, om de twee vriendinnetjes op te halen en naar Haastrecht te vertrekken. Ze vonden het best spannend, om zomaar naar een 'vreemde mevrouw' te gaan. Bij Constance hing er al een welkomstbord aan de deur en de meiden voelden zich direct op hun gemak. Ze hebben heerlijk zitten fröbelen. Constance had het heel gezellig gemaakt met waxinelichtjes en pakjes drinken enzo. Om 12 uur kwam ik de meiden weer ophalen. Ik ben eerst nog even binnen geweest en heb genoten van de gezellige sfeer en van het leuke atelier. Er hing een lekkere lavendelgeur, waar de vilten harten mee opgevuld waren. Het was echt geweldig. Wat bijzonder, dat Constance dat zomaar voor Maaike wilde doen!

Vanmiddag was er werk aan de winkel. De kranten moesten deze week op donderdag worden bezorgd in plaats van op woensdag. En vanmorgen was er al vroeg gebeld, dat er iemand z'n arm gebroken had en of wij die wijk er bij wilden nemen. Er waren bij elkaar 600 kranten te bezorgen, die eerst gevouwen moesten worden en waar ook nog een folder ingestoken moest worden. De kinderen vonden het eerst niet zo leuk. Maar soms moet je niet nadenken, maar gewoon aanpakken, vertelde ik ze. En om ze te motiveren heb ik meegeholpen. Al met al waren we in drie uurtjes klaar (vouwen en lopen) en het viel dus nog best wel mee. Alleen voelde ik m'n bekken behoorlijk en concludeerde ik, dat ik toch zo langzamerhand een oud besje word. Ik moest, toen we thuiskwamen, echt even uitrusten. Maar de kinderen sprongen meteen op de eenwielers :-). Die eenwielers zijn hier op het moment weer even hot. Een jaar of twee geleden zag je ze heel veel. Leendert had er toen één voor z'n verjaardag gevraagd. Leendert is heel lenig en kan er heel goed mee overweg. Maar zoals dat gaat, met zo'n rage, die eenwieler hing al tijden 'vergeten' in de schuur. Tot Hans vorige week op Koninginnedag een eenwieler op de vrijmarkt zag. Hij was zo goed als nieuw en moest 15 euro kosten. Hans had er heel veel zin in en heeft er nog wat van afgepingeld. Uiteindelijk kochten Hans en Maaike hem samen voor 12 euro. Ook Leendert z'n eenwieler kwam weer van de spijker. En nu hebben ze er een hoop lol van. Ik ben benieuwd voor hoeveel geld die dure waveboarden, die je nu overal ziet, over twee jaar op de rommelmarkt liggen...:-)

Een heerlijk daagje uit

Wat een heerlijk daagje uit hadden wij vandaag!
Ik was al bijtijds opgestaan om nog even wat dingetjes op de rails te zetten. Het meeste had ik gisteren al klaargezet. Ik was dus snel klaar. Om kwart voor 8 heb ik Willem, Leendert en Koos wakker gemaakt. Ze sliepen allemaal nog als blokken. Maar dat had ik gisteren al zien aankomen. De kleding van de jongens lag klaar. Ze konden dus zonder na te denken in hun kleding stappen, hun haar kammen en in de auto gaan zitten. Ontbijt had ik klaargemaakt. Dat zouden we onderweg doen. Willem was nog snel onder de douche gesprongen en even na achten reden we de straat uit. Het zonnetje scheen heerlijk, maar wat was het koud! We hebben het snel warm gestookt in de auto en al rijdend genoten we van de gesmeerde kadetjes en nog wat lekkers wat over was van gisteren. Het was erg rustig op de weg en dus vlotte de reis goed. We hadden om ongeveer kwart voor 10 afgesproken bij een lieve bloglezeres, die mooie jongenskleding had voor Leendert. Om niet te vroeg te arriveren (het was tenslotte een vrije dag en dan weet je maar nooit, of mensen eens lekker willen uitslapen) stopten we nog even bij een tankstation voor een kop koffie en voor de jongens een bekertje chocolademelk. We haalden de kleding op en thuis kwam er nog een heel lief kadootje uit één van de tassen: een frisrode geruite theedoek met een monogram erop geborduurd. Wat ongelofelijk lief!
Na de stop in Hoevelaken, reden we snel naar Elspeet. Daar is de logeeropvang, waar Leendert en Koos regelmatig heengaan. We hebben daar de nieuwe schuur bekeken, een bakkie koffie gedronken en even een praatje gemaakt. Daarna begon onze lange reis: we zouden naar Aken gaan. Willem wilde daar al lang eens heen, om de Dom te bekijken. Als we samen een daagje uit gaan, gaan we meestal iets doen, of bezichtigen, wat je niet zo snel met kinderen zou doen. Alleen al de reis naar Aken zou een crime zijn en aan de Dom zien ze ook al niets. Echt iets voor ons samen dus! We reisden eerst een heel stuk met vermijding van snelwegen. Het is zo speciaal om met Bevrijdingsdag door allerlei dorpen te rijden. Overal vlaggen en feestelijkheden.
Het was vroeg in de middag toen we in Aken arriveerden. We hebben ruim de tijd genomen om de Dom te bezichtigen. En daarna hebben we een hele tijd in de stad rondgeboemeld. We hebben heel was beweging gehad ;-). Het enige vervelende was, dat ik het ijskoud had. Ik was goed op de kou gekleed. Maar ik ben gewoon best snel koud en wordt dan maar eens warm! We hebben nog ergens een kop koffie gedronken. Dat hielp voor even. Maar écht warm werd ik pas, nadat we weer in de auto gestapt waren en de kachel hard aangezet hadden.
We besloten een stuk door Limburg te rijden. We reden door Vaals en hebben daar een stuk Mergellandroute opgepikt. Zo'n anwb-route voert je langs de mooiste wegen. Al die prachtig glooiende weilanden, akkers en koolzaadvelden. De prachtige vakwerkhuizen. Die heel oude, grote boerderijen. We konden niet stoppen met foto's maken. Zó mooi!
Het liep tegen zessen. We wilden graag een hapje eten, maar ik wilde liever eerst een stuk richting huis rijden. Als je lekker gegeten hebt en je moet dan nog twee uur in de auto zitten, voordat je thuis bent, is niet zo prettig (vinden wij dan). We besloten even iets hartigs te eten en daarna naar Dordrecht te rijden. Dat hartigs werd een McDonaldsje. Voor Willem een wrap en voor mij wat Kipnuggets. Groot was onze verbazing, toen we onze bestelling wilden opgeven en er zich iemand vóór ons omdraaide en zei:"Hé, wat leuk, om jou nu in het Echt te zien." Dat bleek bloglezeres Madelief te zijn :-). Ik begrijp nóg niet, dat je me zomaar herkende, Madelief ;-). Echt knap. Ik ben zelf een enorme sufferd als het gaat om gezichten herkennen of onthouden. Stemmen daarentegen, onthoud ik veel beter.
Terwijl we moesten wachten op Willem z'n wrap, hebben we ons allebei zitten verbazen. Het was loeidruk, maar wat zagen we weinig vrolijkheid! Huilende kinderen, boze moeders, zich afzijdig houdende vaders, sussende oma's. Nu komen wij zelden of nooit bij de Mac., maar ik dacht toch heus, dat bij de Mac. eten een feestje is, voor kinderen. Nou ja, we namen ons lekkers mee naar de auto. Krantje erbij. En na een kleine pauze vertrokken we dan naar Dordrecht.
We reden naar het restaurant, waar we graag wilden eten. Ik zei al tegen Willem:"Als er geen plaats is, gaan we lekker naar huis en eten we wel een boterham met gebakken ei." Maar er was wél plaats. Alleen moesten we even een kwartiertje aan de bar gaan zitten, om op dat plaatsje te wachten. Dat was niet erg. Willem was al snel in gesprek met z'n buurman en dat pakte gezellig uit.
We hebben heerlijk op ons gemakje gegeten. Genoten van het lekkers en van het heerlijk, ongestoord kunnen praten met elkaar.
Thuis bleek alles goed gegaan te zijn. De boel was fijn opgeruimd en de kinderen, die nog wakker waren, hadden het prima naar hun zin gehad.
Wat wil je nog meer? Het lijkt wel, of we op vakantie zijn geweest!

Kookstudio van Tupperware

Vanavond was de kookstudio van Tupperware bij ons thuis. Eigenlijk was het de bedoeling om met chocolade aan de slag te gaan. Maar er was ergens een ruis in de communicatie en daardoor zijn er hier andere heerlijkheden klaargemaakt. Er werd een kip-fruitsalade gemaakt, er was rabarbermoes met appeltjes én er kwamen heerlijk geurende kokosmacroontjes uit de oven. En wat was het gezellig! De hele kamer vol 'kakelende' dames :-). Oude bekenden én nieuwe ontmoetingen. Dat vond ik heel bijzonder, om zomaar bloglezers en medebloggers in het echt te ontmoeten. Ik ben ook nog eens schandalig verwend. Een kookboek met echt Hollandse recepten, heerlijke chocolade en allerlei mooie stofjes, cherrytomatenplantjes, gewone tomatenplantjes, een basilicumplantje,kleding, zelfs spulletjes voor de cavia's van Maaike. Wat bijzonder lief!

Intussen hadden Trijnie en ik er vandaag ons best voor gedaan om er een gezellige avond van te maken. Boodschapjes gehaald, lekkers voor bij de koffie gebakken, een beetje gepoetst en heel veel afgewassen (want natuurlijk begaf vandaag de vaatwasser het). We hebben uit alle hoeken en gaten van het huis stoelen gehaald en glazen haalden we bij de buurman, want ik kon niet bij mijn doos reserveglazen in de garage komen.

Nu zit ik nog even met de beentjes gestrekt. Morgen is het alweer vroeg dag. Wij hopen dan om 8 uur met twee kinderen naar Elspeet te vertrekken. We maken dan nog een tussenstop in Hoevelaken en daarna laten we Leendert en Koos achter bij de logeeropvang. De rest van de dag is voor ons tweeën. We gaan een flinke reis maken. Iets wat je met een auto vol wiebelige kinderen niet zo snel doet. Trijnie maakt het thuis gezellig met de achterblijvers. Ze gaan lekker wafels bakken en pizza eten. Dat gaat vast goed komen. Heerlijk om een dagje weg te kunnen en te weten, dat thuis de boel goed verzorgd is.

Nog even het resultaat van de Tupperstudio: Er is voor bijna 400 euro verkocht én er zijn twee nieuwe afspraken gemaakt. Dat betekent een mooi kado voor Trijnie: een taartdoos, een koeltas én een frisdozenset voor in de koeltas. Ze is er heel blij mee. Hans mocht na afloop een bestellijst uit de stapel trekken. Het bleek de bestellijst van oma te zijn. Zij heeft daarmee een mooie schaal gescoord. Leuk!