Verslag van onze vakantie

Vorige week maandag om 0.00 uur liep mijn wekker af. Nou, dat was alleen maar voor de vorm, want hoewel de kinderen allemaal voor een paar uur naar bed gegaan waren, was iedereen wakker. De opwinding van het op vakantie gaan was té groot om te kunnen slapen ;-). Het was één opgewonden gekrioel van kinderen waartussen ik de van tevoren al uitgebreid besproken afspraken ratelde. En op de één of andere manier kwam iedereen in de (klaarliggende) kleding, werden de zorgvuldig gevulde dakkoffers op de auto´s gezet, werd Willem zijn auto-achterbak volgeladen, stopte iemand koelkastspullen in een koelbox, maakte ik snel de bedden op enzovoorts enzovoort. 

Om een uur of half 1 arriveerde Frank. We hadden Frank, noch zijn familie ooit eerder ontmoet. We kenden elkaar alleen van elkaars blog. Poehpoeh, dat was me de kennismaking wel in die georganiseerde chaos :-). Tijd om me er druk om te maken wat voor indruk deze mensen wel van ons zouden moeten krijgen had ik gelukkig niet ;-). Tussen de bedrijven door zette ik snel koffie. De klik was er meteen en ik had er een gerust hart op dat alles helemaal goed zou komen. En zo voelden Frank zijn ouders het ook en zij durfden hem daarom best aan ons mee te geven.

Om 1 uur wilden we wegrijden en met een minuut of 10 vertraging geschiedde dat dan ook. Willem voorop, daarna kwam ik en achteraan reed Trijnie met Frank. Hij zou bij Moerdijk overstappen in de auto van familie M. die ook met ons meeging op vakantie.

We reden urenlang in het donker. Wat rijdt dat lekker rustig zo in de nacht! Alleen in de auto´s was het niet rustig. Je gelooft toch echt niet dat de kinderen gingen slapen, hè :-). Eindelijk werd het licht. We reden inmiddels in Frankrijk en, o, wat een prachtig landschap trok aan ons voorbij. Zeg nu zelf: van zo´n plaatje ga je toch vanzelf dromen?

Hoe zou dat zijn, om daar te wonen?

Af en toe hielden we een korte stop om de benen te strekken, te tanken, wat te eten, te plassen of even een tukkie te doen. En na een voorspoedige reis kwamen we in Zwitserland aan.

Het was daar nog een heel stuk rijden, maar dat was geen straf. O, wat is het toch prachtig daar. Vooral het laatste stuk van de reis, met uitzicht op de hoge bergen met hun sneeuwtoppen, was adembenemend. Toen we in Steg aankwamen en volgens de navigatie er bijna moesten zijn vielen onze communicatiemiddelen uit. De telefoons hadden geen bereik en ook de TomTom hield het voor gezien. O, heerlijk, we waren dan ook echt in the middle of nowhere beland :-)). Dirk had via Google Earth al een complete studie van de omgeving gemaakt en daarom ging onze auto (hij zat bij mij op de passagiersstoel) voorop de berg op. We moesten vanaf de weg nog een kilometer of twee over een gravelpad. Hoger en hoger gingen we en na iedere bocht waren we benieuwd of we het huis zouden zien. En ja hoor, eindelijk!! Daar was het sprookjeshuis waar we vakantie zouden vieren!!

Ons sprookjesvakantiehuis

Het huis was versierd met oranje vlaggetjes en de Zwitserse en Hollandse vlag hingen in top aan de vlaggenmast.



 Marco en Ellen stonden al op de uitkijk. Wat was het heerlijk om elkaar weer te zien! Alles was met Zwitserse precisie voorbereid. Het houtfornuis in de keuken brandde, de pasta stond klaar en de  huisregels waren al opgesteld. Onze slaapplaatsen werden aangewezen en al snel voelde het helemaal thuis. Vooral het overdekte terras met enorme bbq voelde als een tweede woonkamer. Wat geweldig!

Vanaf het terras hadden we een prachtig uitzicht op een schapenweide en het geluid van de klingelende schapenbellen maakte het helemaal af. Joehoe! We zijn écht in Zwitserland :-)))

Ellen had één wens die ik kon vervullen: ze wilde leren haken. Oké dan. Ik had wat katoen en een haaknaald voor haar mee genomen en ook een heel oud, maar geweldig handwerkboek en daar gingen we aan de slag. En kijk! Het lukt! (Ik had niet anders verwacht hoor :-) ).

Marco kon zijn grote hobby (lekker fikkie stoken) helemaal uitleven. In het huis was geen warm stromend water en ook geen verwarming. Maar er was wel een prachtig houtfornuis en een stokoude (1852!) speksteenkachel. Marco was echt dé stoker. Hij zorgde er voor dat er continu grote pannen water op het fornuis stonden te koken (voor het eten, de afwas, de koffie en thee en voor poetswerk) en ´s morgens was zijn eerste werk: kijken op de thermometer in de kamer. Als het frisjes was maakte hij ook de grote speksteenkachel aan. En buiten...daar was de enorme, houtgestookte, bbq die elke dag met groot enthousiasme door Marco werd aangestoken. Super!

Van zulke houtstapels kunnen wij alleen maar dromen :-)

 Na een eerste wendagje waarop we vooral het huis en de omgeving verkenden volgde al meteen een feestdag. Marco was jarig! Ellen had al van tevoren bij de plaatselijke bakker een enorme taart besteld. Die werd netjes bezorgd, evenals het verse brood. Stel je voor: elke dag vers brood van de bakker en dan ook nog eens thuis bezorgd. Helemaal super! We vierden Marco zijn verjaardag met kadootjes en het zingen van ¨Lang zal hij leven¨. Ook Jan kwam aan bod, want die was zondag jarig geweest en dat vierden we meteen gezellig mee.

Het werd een genoeglijke dag. Het weer was geweldig en de kinderen stonden al vroeg in de startblokken om te gaan zwemmen. In het dorp was een zwembad en daar is in onze vakantie veelvuldig gebruik van gemaakt. Elke dag werd er geïnventariseerd wie er zin had om te zwemmen en maakten we een plan wie er wanneer ging zwemmen, wie er reed, wie er thuisbleef. Dat is het leuke met zo´n grote groep. Je hoeft niet altijd hetzelfde te doen. Er ging die eerste dag een heel groepje zwemmen, maar ook een groep wandelen. Echt genieten zeg! Willem en ik waren bij het wandelgroepje. Fijn wandelschoenen aan en gaan met die banaan. De pahahaden op, de lahahanen in. Zoiets dan, want lanen waren er natuurlijk niet :-).

Elke morgen stonden Marco en Ellen al om 6 uur op. Zij vonden het heerlijk om dan een uurtje samen in de keuken bezig te zijn en zorgden voor het ontbijt. Meestal stond ik zo´n beetje tussen 7 en 8 uur op en zo was dat ook op woensdag. Nauwelijks had ik mijn hoofd buiten gestoken of Ellen haakte bij me in. Ga je mee, dan gaan we even lopen. Oké. In badjas liep ik samen met Ellen het pad langs ons huis verder omhoog. Ellen had toch wel schokkend nieuws. De andere Nederlandse familie had besloten naar huis terug te gaan. Ze sliepen niet, konden zich niet ontspannen, kortom: het ging niet. Hoewel ik natuurlijk wel gemerkt had, dat het niet goed ging, was ik toch wel verrast door dit bericht. Jammer! Het had fijner geweest als het allemaal goed gegaan was. Maar we konden het toch wel begrijpen en hebben deze keuze gerespecteerd. Om een uur of 11 was de familie M. klaar met inpakken en konden ze aan de terugreis beginnen. Het heeft toen nog wel een hele dag geduurd voordat het een plekje had. We hebben die dag niets bijzonders meer ondernomen. De hele meute ging naar het zwembad, want het was alweer prachtig weer. Ellen en ik hebben het huis wat opgeruimd en de natte ruimte en de keuken gepoetst.

Op donderdag smoesde Ellen met me: wat denk je? Zullen we vandaag dat boottochtje over de Zürichsee gaan maken? Het is tenslotte nu mooi weer en, wie weet, regent het volgende week. Oké, leuk!! Ellen had al eerder kaartjes voor dit tochtje kunnen regelen. Zij had echter nog meer plannetjes gesmeed ;-). Het werd een dag vol verrassingen.

Na het ontbijt vertelde Ellen aan iedereen, dat er een verrassing zou komen. Iedereen moest snel zorgen dat hij/zij klaar stond voor een dagje uit. We stapten in de auto´s en reden naar de Zürichsee. De kinderen wisten niet wat ze zagen toen er een prachtige boot kwam aanvaren en ze mochten opstappen!

De tocht over het meer was heerlijk. Het uitzicht was werkelijk adembenemend.

We voeren een uur en stapten uit. In optocht liepen we achter Ellen aan totdat we bij een dierentuin aan kwamen. Wat een verrassing! We gingen naar binnen en Ellen stelde voor om eerst met de hele meute wat te gaan eten. Het was al lunchtijd en iedereen was hongerig en verhit. We smulden van patat met knakworst en knapten daar helemaal van op.

Intussen hadden we de infofolder van de dierentuin bestudeerd en hadden gezien dat er om 2 uur een Zeeleeuwenshow zou zijn. Dat was iets wat niemand wilde missen en dus stekkerden we eerst naar het Zeeleeuwentheater. Vol verwachting zaten we op de bankjes. Vooral Henk wist niet wat hij meemaakte, want hij had zoiets nog nooit gezien. Wat heerlijk om dat genietende koppie te zien!

De show was geweldig. Altijd weer indrukwekkend om te zien wat ze die dieren allemaal kunnen aanleren.

De rest van het programma zouden we in kleinere groepjes doen. Iedereen had twee muntjes gekregen waarmee je van alles kon doen. Eén ding wilden bijna alle kinderen meemaken: een ritje op een olifant! Ik liep met een groepje kinderen naar de olifanten. We stonden er juist even te kijken toen er al een enthousiast geroep klonk: Joehoe, kijk eens?! Hoe ze het zo snel voor elkaar kregen weet ik nog steeds niet, maar Frank en Koos zaten al prinsheerlijk op een olifantenrug :-).

Zie ze lekker schommelen die twee knapen!


Maaike, Maria en Henk gingen ook in de rij staan voor een ritje en na een poosje kwamen ook zij voorbij gehobbeld. Ze hadden de grootste lol.

Jan had geen zin in een ritje op zo´n ´stinkolifant´. Hij genoot meer van de betonnen walvis, waar van tijd tot tijd water uit spoot. En ook Svenja vond deze walvis leuk ;-)

Het was inmiddels 35 graden en dus bloedheet. Eén voor één streken de volwassenen neer op stoelen en bankjes. De kinderen wilden echter alles meemaken: pony rijden, kameel rijden, met een treintje mee, kijken naar het voederen van sommige dieren. Het was zó leuk!

Tot een uur of 5 hebben ze zich prima vermaakt. Daarna ging de reis weer in omgekeerde volgorde terug. Wat was dit een geweldig dag!

We hoefden echt niet steeds op stap om ons vermaak te hebben. Vrijdag was weer een gewoon thuisdagje. We volgden het inmiddels bekende programma: wie wilde kon naar het zwembad. De rest bleef om het huis. Frank en Koos waren echte maatjes geworden en bleven samen thuis. Zij scharrelden wat in de omgeving en gingen ´s middags met hun blote handen vissen in het beekje wat langs het huis stroomde. Ik geloof dat hun triomfkreet tot mijlen in de omtrek te horen was, toen ze het echt voor elkaar kregen een vis te pakken :-). Volgens Frank was het een forelletje en ze vonden dat het beestje geslacht en gebakken moest worden. Met een ferme klap werd de vis onthoofd. Brr wat griezelde Ellen hier vreselijk van! Ze vroegen aan mij hoe het verder moest en ik gaf aanwijzingen hoe ze de vis moesten opensnijden om hem schoon te maken.

Het lukte allemaal prima en de vis werd gebakken en opgegeten. Echte jongens hoor ;-). Ze moesten natuurlijk de rommel netjes opruimen en Ellen wilde maar één ding: die vissenkop en dat bloed weg. Vol overtuiging gooide Frank de kop in de beek en spoelde de snijplank en het mes schoon. Ellen kon opgelucht ademhalen. Voor de schrik schok Frank heel lief een glaasje cola voor haar in. Maar hé wat dreef daar in het glaasje? O, zei Frank, dat is een ijsklontje. Ellen was meteen gealarmeerd, want hoe kun je nu ijsklontjes hebben als er geen vriezer is. Nee hè! Die smeerlappen hadden stiekum de vissenkop in het bekertje cola gedaan!

´s Avonds kregen we bezoek. Maaike en Maria zaten op de bank onder het afdakje toen ze iets hoorden ritselen. Hé wat was dat nu? Dat leek wel een eekhoorntje. Maar nee, dat kon het niet zijn. Het diertje was kleiner en witter. Wat een grappig beest!

We maakten een foto om aan Marco en Ellen te vragen wat voor beestje dat zou kunnen zijn. Het bleek om een Siebenschläfer of Relmuis te gaan. We vonden het een erg leuk diertje, maar kregen daar later andere ideeën over. Toen bleek dat het nest met jonge vogeltjes dat daar onder het dak was en waar we steeds zulk leuk gepiep uit hoorden leeg te zijn. Die ...muis heeft daar heerlijk zitten peuzelen :-(. Later die week kregen we de gelegenheid om zo´n beestje nog eens goed van dichtbij te bekijken. Marco zette namelijk elke dag twee muizenvallen, omdat er muizen in huis waren. En in plaats van een kleine huismuis zat er op een avond zo´n relatief grote relmuis in de val!

De zaterdag begon zoals gewoonlijk met een bezoekje van de bakker. Elke morgen kwam hij lekker vers brood brengen. Maar vandaag bracht hij ook het brood voor zondag mee. Ellen had echt zondags brood besteld: prachtige Zwiserse vlechtbroden (Butter Zopf). Wat een ongelofelijk verwennerij toch, he?

Willem en ik maakten een vroege wandeling en genoten van bloemen en van wilde aardbeitjes en frambozen. We verbaasden ons over de enorme slakken die we op ons pad tegenkwamen.

Wat bijzonder om dan op de terugweg het huis beneden je te zien, waar de rook van het vuur in het fornuis al omhoog kringelt. Je kunt mij gerust drie maanden op zo´n berg zetten, hoor!!

Bij thuiskomst waren er al wat kinderen aan het spelen.

De grote knullen vonden uitslapen een beter plan :-)

Maar nu moesten ze toch heus allemaal opstaan, want er stond weer een hele verrassing op stapel. We zouden die dag naar Sankt Gallen gaan, de woonplaats van Ellen en Marco. Ellen, Marco, Svenja en Frank hadden we er de avond ervoor al gebracht. Ellen had alle was meegenomen. We hadden wel elke dag wat op de hand gewassen, maar zo midden in de vakantie even gebruik maken van wasmachine en droger bleek toch wel erg handig.

Terwijl Ellen aan de was was ging Marco met ons naar Ikea. We werden daar getrakteerd op patat met de bekende gehaktballetjes. Mmm, wat een feest!

Na het eten wees Marco ons de weg naar .... een heus Seilpark!! WOW! Ellen had mij al van deze verrassing op de hoogte gebracht. Zij had dit uitstapje al eerder bedacht en al gereserveerd maar kwam er pas later achter, dat rokjes bij het klimmen niet waren toegestaan. En tja, onze meisjes dragen alleen maar rokjes :-). Geen nood. Maaike kreeg een broek van Svenja te leen en Maria paste in een joggingbroekje van  de dochter van Fränzi. Zelf zou ik niet gaan klimmen, maar meegaan als ´cameravrouw´

en om Henk te helpen op de speciale kinderklimbaan.

De groep werd ontvangen en kregen eerst uitgebreid instructie hoe ze met de materialen moesten omgaan en hoe ze veilig konden klimmen.

Wat hadden ze er allemaal zin in en wat was dit gaaf! Iedereen kwam volop aan zijn of haar trekken. Je kon beginnen met een eenvoudig klimroute en zo steeds een beetje moeilijker gaan. Het was een heuse ervaring van grenzen voelen, teambuilding en pret. Maaike bleek hoogtevrees te hebben. Ze heeft heel dapper een poos geklommen, maar Willem moest haar steeds vaker over haar angsten heen helpen. Totdat ze ineens geen stap meer durfde te doen. Als aan de grond genageld bleef ze op een plateautje daar hoog in de bomen staan. Gelukkig kwam er hulp. Iemand van de klimbaan heeft haar uit haar benarde positie bevrijd en met behulp van een speciaal soort stoeltje werd ze naar beneden getakeld. Poeh, poeh!

De rest genoot gelukkig met volle teugen. En toen wisten ze nog niet van het geweldig avondprogramma wat hun te wachten stond :-).

Terwijl Ellen met Frank naar een voetbalwedstrijd ging, ging Marco met ons mee de stad in naar een muziekavond. Wat leuk was dat!! Op een plein in de stad waren allemaal banken neer gezet. Het was inmiddels gaan regenen, maar dat was niet erg. Er werden plastic regencapes uitgedeeld en ook zitmatjes. We zochten een lege bank en zetten ons in afwachting neer. Vlakbij ons was een groot scherm en daarop zagen we wat er allemaal op het podium ging gebeuren. Een groot deel van de avond werd gevuld met veel gepraat over de geweldig stad Sankt Gallen, met de geweldige, beroemde Sankt Galler Bratwurst en de geweldige beroemde inwoners. Dat vinden we toch altijd zo grappig hoe trots de Zwitsers zijn op hun land, hun stad, hun cultuur! Veel van wat er gezegd werd konden we jammergenoeg niet volgen, want het was allemaal in het Zwitserduits. Maar muziek spreekt gelukkig alle talen! Het hoogtepunt van deze avond was voor ons een optreden van twee mannen die muziek toverden uit afval. Het podium was vlakbij onze tafel opgesteld en zag er grappig uit. Toen die mannen aan de slag gingen wisten we werkelijk niet wat we hoorden! Wat bijzonder was dat! Echt heel geweldig knap!

Na hun optreden was het inmiddels donker geworden en al 10 uur. Tijd voor ons om naar ons vakantiehuis te gaan. Ellen, Marco en Frank bleven in Sankt Gallen en zouden maandag weer naar het huis komen. De zondag waren we dus als gezin bij elkaar. Dat was ook erg gezellig en speciaal.

En zo waren we in een zucht in de tweede vakantieweek beland. We zetten deze week op eenzelfde manier voort: veel zwemmen, wandelen, barbecuen. Steeds waren er hoogtepunten. Op een avond is er een groep om een uur of 8 naar de top van de Hörnli gegaan. Dat was een tochtje van zo´n anderhalf uur en dus kwamen ze in het donker thuis. Ze hadden zak- en hoofdlampen meegenomen op hun wandeling. Wat een ervaring was dat! Wandelen/klimmen in het donker!

Een andere keer ging Marco met een stel grotere kinderen klimmen om de zonsopgang te zien. Deze vroege wandeling begon al ´s nachts om 3 uur. Daarvoor hadden de deelnemers op matrassen geslapen onder het afdak. Om half 5 waren ze op de plaats van bestemming. Het was heel bijzonder om daar hoog in de bergen de zon te zien opkomen. Leendert had prachtige foto´s gemaakt maar helaas is hij in de vakantie zijn i-foon kwijtgeraakt. Gelukkig heeft Marco ook foto´s gemaakt en Dirk heeft gefilmd. Zulke ervaringen zijn zó geweldig! Fijn als die vastgelegd zijn.

Ook 1 augustus (woensdag) was een bijzondere dag. In Zwitserland is 1 augustus de Nationale Feestdag waarop de stichting van Zwitserland wordt herdacht. Deze feestdag wordt afgesloten met vuurwerk. Ellen en Marco hadden een mooi punt uitgezocht om naar het vuurwerk te kijken. Tegen dat het donker werd reden we naar een prachtig plekje boven de Zürichsee. We keken in de diepte over een stadje waar in de vallende avond steeds meer vreugdevuren verschenen en steeds meer vuurwerk werd afgestoken. Het was een prachtige, warme zomeravond en heel speciaal om zo mee te maken. Een soort Oudejaarsavond in zomersfeer!

Tja, en dan is het ineens donderdag. Tijd om te gaan inpakken. De kinderen werden naar het zwembad gebracht en de groten begonnen aan de inpakklus. ´s Middags gingen ook Ellen en Marco naar het zwembad, zodat het helemaal stil in huis was en Willem en ik wat konden slapen. In de nacht zouden wij aan de terugreis beginnen. We sliepen niet erg lang. Het was warm en de vliegen zoemden om onze oren. Maar toch probeerden we wat te rusten. Totdat we het niet meer in bed uithielden. We hadden allebei onrust in ons lijf. Die auto´s moesten ingepakt worden! We waren flink gevorderd toen de hele meute thuiskwam. Ellen had heerlijk afscheidseten bedacht: kaasfondue. Onder het afdak zaten wij in de vallende avond enigszins weemoedig te smullen van de kaasfondue. De maaltijd werd afgesloten met een lekker stuk taart. En daar zaten we dan. Ellen en Marco hadden hun ogen zowat dicht van moeheid. Willem en ik hakten de knoop door. We zouden gaan instappen. Eerder dan bedoeld, maar het was goed zo. Die laatste uurtjes zouden onze vakantie niet mooier of bijzonderder maken. Om kwart over 10 was het zover: we gingen weer op reis! Dag Ellen, dag Marco, dat Svenja, dag Yannick, dag Bleu......

Moe van het zwemmen en van het eten vielen de meeste kinderen één voor één in slaap. Willem en ik reden in de donkere nacht. Kilometer na kilometer. Eerst Zwitserland uit, dan Frankrijk door en ja, tegen de tijd dat het licht werd herkenden we het landschap van de heenreis weer. Mooi!

Af en toe stopten we om te tanken of voor een turboslaapje en voort ging het weer. Om half 10 reden we onze straat weer in. Wat fijn om weer heelhuids en met zoveel mooie herinneringen thuis te mogen komen. We waren blij om Trijnie weer te zien. Wat zag alles er spic en span uit! Genieten hoor! Als snel zaten we aan een echt Nederlands bakkie koffie. We tetterden en taterden en waren zó hyper. Frank was nog bij ons. Hij zou door zijn ouders weer bij ons opgehaald worden. Omdat hij meteen doorging naar een volgende vakantie had ik afgesproken dat ik snel zijn vuile was zou wassen en drogen. Dus hup, er gingen meteen twee wasmachines aan. Toen Frank zijn ouders kwamen gingen we gezellig op voor een tweede koffieronde. Ook deze ronde was vol met enthousiaste verhalen en vrolijkheid. Het kon niet op. Maar toen was toch het moment daar. We gingen afscheid nemen van Frank. Wat hadden wij genoten van deze knul! Van zijn originaliteit en zijn streken. Nou ja, vermoeiend was het soms ook. Eerlijk is eerlijk. Maar dat was vooral zo heel herkenbaar! Zo´n heerlijk stoer puberjoch met adhd :-)


Toen Peter en Francine met Frank de straat uitreden was mijn grootste wens: eerst in bad! Wat voelde ik me vies na twee weken flodderen bij de wasbak en na een rit van bijna 12 uur. Ik waste me lekker van top tot teen en hoorde Willem roepen dat Geertje en kleine Willem er waren. Gezellig! We gingen vrolijk verder met vakantieverhalen. Na de lunch kropen Willem en ik nog even in bed voor een broodnodig middagdutje. Lekker slapen in ons eigen bed. Thuis is het ook weer goed. Met een weelderige tuin (inclusief te wieden onkruid). Met een moesdak met courgettes en tomaten. Met lijnen vol wasgoed. Met drukte. Met familie die langkomt of belt. Het is goed.

Hap Snap (slot)

Nog één logje en dan ben ik weer ´bij´.

Vorige week donderdag zijn Maaike, Henk, Willem en ik met Dirk naar zijn school geweest. Hij studeert aan het HBO in Den Haag en kreeg die dag zijn propadeutisch getuigschrift. Het was een feestelijk gebeuren. Eerst was er een ontvangst met koffie en thee in de Centrale Hal van de school. Maaike en Henk waren er nog nooit geweest en keken er hun ogen uit. Het is architectonisch dan ook erg mooi.

De directeur hield een korte speech en daarna gingen de studenten in groepjes naar verschillende collegezalen. Daar kreeg iedere student een persoonlijk toespraakje van zijn mentor en werd het getuigschrift overhandigd.

Leuk om al die studenten te zien en hun persoonlijke verhaaltje te horen! Om half 6 begon de receptie in het Centrale Restaurant. Het was er een gezellig geroezemoes. Iedereen praatte met iedereen en er was een grote keuze in iets te drinken en grote schalen hapjes. Henk had zich inmiddels teruggetrokken in zijn eigen wereldje ;-).

Voor onderweg naar huis hadden we thuisgemaakte tosti´s bij ons. Maar we hadden nog zó´n trek en Dirk was in zó´n opperbeste stemming, dat er spontaan besloten werd tot een stop bij McDonalds. Dirk zou trakteren. We zaten lekker in het avondzonnetje op het terras en smikkelden terwijl Henk vooral ook fijn speelde :-).

Al met al was het erg leuk om op terug te kijken!

Inmiddels zijn de voorbereidingen voor onze vakantie in volle gang. Tot vorige week heb ik steeds nog ontrommeld. De laatste auto vol is naar de stort en de Kringloop gegaan.

Nu is het even genoeg. DV na de vakantie wil ik de draad weer gestructureerd oppakken. Nu is het poetsen en inpakken geblazen. We hopen maandag met z´n tienen naar Ellen in Zwitserland te vertrekken. Trijnie blijft thuis. Kan ze mooi op het huis passen en voor de dieren zorgen. Zij gaat pas op vakantie als wij al terug zijn. We tellen nu bijna de uren af. We hebben er zó´n zin in!! We gaan met drie gezinnen (het gezin van Ellen en twee Nederlandse gezinnen) in een groot huis in een kleine plaats. Het is daar eenvoudig leven, want er is geen warm stromend water en we koken/bakken op een houtfornuis. Ellen mailde net al, dat het komend weekend daar (weer) zo´n 30 graden wordt en eerlijk gezegd verlang ik ook wel heel erg naar warmte. Ik ben dol op warmte en zon en het is mij niet snel té warm. Bij een graad of 30 voel ik me altijd heerlijk en ben ik hyperaktief :-). Op naar Zwitserland dus :-).

Hap Snap 4

En toen was er het haken. Jarenlang heb ik niet gehaakt, maar nu heb ik de smaak weer helemaal te pakken. Ik begon met een rood-wit gehaakt kussen voor op de meiden hun kamer. Maar intussen ligt het kussen al wekenlang in de huiskamer. Het staat zó gezellig, dat ik spontaan bedacht om voor alle (twaalf!) eetkamerstoelen kussenhoesjes te haken. Elk hoesje bestaat uit 16 vierkantjes. Totaal zijn er dus 192 vierkantjes te haken. En ja, die moeten allemaal aan elkaar gezet worden en dan zijn er ook nog zo´n 70 draadjes per kussentje af te hechten.

Ik kan wel even vooruit. Leuk projectje voor in de vakantie.

Maar intussen kwam ik nog weer zoiets leuks tegen! Dat móest even snel tussendoor: onderzettertjes. Ik vond ze op het blog van Karin. Ik haakte er 12. Van elke kleur uit de kussenhoesjes drie. Staan ze niet enig op de salontafel met het nieuwe kleedje van Bellebien?

Hap Snap 3

En dan waren er de feestjes. In de eerste week van juli hadden we twee jarigen. Leendert werd 16 en Koos werd 12. Allebei wilden ze een vriendenfeestje geven en wat is er dan leuker dan barbecuën? Zodoende hadden we op vrijdagavond een barbecuefeestje met jongelui uit de vriendengroep van Leendert en Frans (zijn vriend, die ook meteen zijn verjaardag vierde).

en op zaterdagavond een barbecuefeestje met groep 8-ers.

Op vrijdagavond is het droog gebleven. En het chillen was avondvullend. Het was leuk om al die jongens en meiden eens mee te maken.

Zaterdag was er voor mij meer werk aan de winkel. Het begon al ´s middags met familiebezoek voor de beide jarigen. Daar moest natuurlijk voor gebakken worden. Ik bakte twee appeltaarten en een flinke voorraad cupcakes.

Het was gezellig druk. Vanwege dreigende regen hadden de mannen een zeil gespannen. Dat heeft zijn dienst wel bewezen. Vooral ´s avonds met de bbq heeft het compleet gekletterd. Maar we zaten fijn droog en koud was het niet.
Toen het familiebezoek voor het grootste deel weg was hebben we met de jongens en meisjes uit Koos zijn klas lekker gesmikkeld en daarna was er nog tijd genoeg voor een paar delen van de prachtige film ´Life´. 

Vanwege de regen bleven de kinderen nog wat hangen tot het toch écht tijd was om naar huis te gaan. Koos zijn laatste basisschoolfeestje was een feit. En hij heeft zijn felbegeerde mobieltje. Ook niet onbelangrijk ;-).

Hap Snap 2

Het is hier langzamerhand een echte beestenbende aan het worden. We hebben een kanarie die zelfs als hij in de rui is boven alles uit wil komen. We hebben twee cavia´s. Ze zijn van Maaike, maar Maria zorgt ook vaak voor ze.

We hebben twee kippen. Die zijn van mij. We hebben guppen. Die zijn van Jan. Een poosje geleden hadden we een ziekte in de bak, of zo. Eén voor één gingen de guppen dood. Het was afschuwelijk. Ik heb alles gedaan wat ik kon doen: schone bak, schoon water, nieuwe plantjes, nieuw grind, ander pompje. Niets hielp. De meest vitale vissen deed ik in aparte bakken en uiteindelijk overleefden 8 guppen én de algeneter. Een week of wat geleden heb ik de vissen weer terug gedaan in de bak. Maar....nu zijn het er minstens 80! Er blijven maar jonkies komen. Wie er dus guppen wil, moet maar even een seintje geven :-). Jan hoopt zondag jarig te zijn en wil voor zijn verjaardag een nieuw (groter) aquaruim met nieuwe (andere) vissen.

Soms komen er hier, voor ons, buitenissige beesten binnen om opgegeten te worden. Zo belde mijn vader pas op, of we belangstelling hadden voor een kreeft. Ehm...jawel, dat wilde ik weleens proberen. Gelukkig zei mijn vader erbij, dat het beest al dood was. Want, ehm...ik weet niet goed of ik zo´n beest wel dood kan maken. Ik schrok me evengoed een hoedje toen het beest arriveerde. Wat een joekel! 1750 gram woog hij. Ik pakte mijn allegrootste pan en bracht daarin een enorme plens water aan de kook. En daar ging de kreeft: de pan in. Grijs en grauw ging hij erin, prachtig rood kwam hij eruit.

 We hadden inmiddels maar een filmpje op internet opgezocht om te kijken hoe we zo´n beest soldaat moesten maken. Het was nog een spannend gebeuren zo. Hij smaakte trouwens best. Vooral Willem vond het erg lekker. Leuk om het een keer uitgeprobeerd te hebben.

Hap Snap 1

Pff, ik loop zo langzamerhand mijlen ver achter met bloggen. Gelukkig heb ik mijn fototoestel altijd voor het grijpen hangen en al foto´s makend heb ik zodoende een beeldgeheugen. Om mijn achterstandje snel weg te werken plaats ik maar wat Hap Snap logjes met fotootjes. Zo kom je er ook :-)

Eerst maar eens: de tuin. Je kunt vinden van deze zomer wat je wilt, voor de tuin zijn die lage temperaturen en die regen zo gek nog niet. Het groeit en bloeit zo fijn allemaal. Puur genieten! Een impressie van m´n achtertuintje:

Kleur en fleur. Onder het gaas pas uitgeplantte tabaksplant.

Het eerste bloemetje in m´n zelfgezaaide Cosmea.

De als kleine sprietjes gekregen Afrikaantjes bloeien nu ook.

De voortuin zag er al tijdenlang troosteloos uit. We hebben soort ovalen van buxushaag en daarin hebben roosjes op stam en lavendelstruikjes gestaan. De lavendelstruikjes hebben het in de afgelopen jaren begeven en daarna hebben ook de roosjes één voor één het lootje gelegd. Er staan er nu nog welgeteld twee van de acht en die zijn behoorlijk pierig. Willem heeft vorig jaar een geslaagde poging gedaan om de buxusstruiken weer wat in de oorspronkelijke vorm terug te snoeien. Dit jaar moet een tweede enigszins rigoureuze scheerbeurt de zaak afmaken. Intussen had ik iets leuks bedacht om weer in de nu lege ovalen te zetten: zwarte bes op stam. Ik heb er vier stuks besteld en vandaag zijn ze geplant.

Tussen de stammetjes zette ik lavendel. Niet van die ielige plantjes uit de supermarkt, maar echte mooie flinke pollen bij het tuincentrum vandaan. Het was best prijzig, maar ik hoop er dan ook weer jaren lol van te hebben. Oh, wat ruikt lavendel toch fantastisch! Ik wil er DV volgende maand o.a. reukwater van maken. Lekker om op je kussen te sprayen voordat je gaat slapen!

Op het dakterras is het feest. We eten nu al wekenlang met grote regelmaat van mijn moesdak. Vooral daksla staat hier vaak op het menu. En pas heb ik de eerste dak-worteltjes geoogst. Ik weet niet wat er precies misging, maar het waren ronduit gedrochten :-).

Maar niet getreurd. Ze smaakten evengoed prima. Ik heb ze verwerkt in een roerbakschotel.

De pepertjes zijn ook eindelijk in een groeispurt geraakt. De courgettes bloeien uitbundig. En ik ben ook héél benieuwd naar de aardappeloogst. Ik heb twee grote bakken met daarin elk twee aardappelplanten. Hoe leuk is dat!

Voor wat betreft het tuinplezier hoef ik niet op vakantie hoor :-). (maar we gáán wel, dat is een ander verhaal).

Advertorial

Ook deze maand zijn er weer twee nieuwe adverteerders bij gekomen. En, zoals dat de gewoonte is,zet ik  deze adverteerders graag even in het zonnetje.

De eerste nieuwe adverteerder is Alleslief.nl. Alleslief is een webwinkel voor exclusieve babyspullen en wordt gerund door de vrouw van een collega van Willem. Toen ik de eerste keer op de website ging kijken dacht ik: ¨Pff, wat mooi en luxe allemaal! Is dat wel iets om mee op Eenvoudig Leven te adverteren?¨ Ik ben het zelf allemaal niet zo mooi en hip gewend geweest. Van onze eerste tot en met onze tiende baby hebben we het altijd met tweedehands spulletjes gedaan. Alleen de box heb ik ooit nieuw gekocht en die is 10 kinderen lang meegegaan. En toen Maria geboren is (onze achtste) hebben we van het geld dat we kregen twee Stokke kinderstoelen gekocht. Een aanschaf die het geld meer dan waard was. De stoelen worden nu nog steeds gebruikt.
Maar goed, ik ging me verdiepen in de merken die Alleslief voert en begreep toen het unieke van de producten en ook waarom die juist goed samengaan met Eenvoudig Leven. Zo zijn de producten van het merk KipKep speciaal ontworpen dóór jonge ouders, vóór jonge ouders. En dat is te merken. De producten zijn niet alleen maar heel mooi. Ze zijn vooral ook heel functioneel! Het zijn producten die je met veel plezier gaat gebruiken en die je ook graag kado doet aan jonge ouders.
De absolute topper is de KipKep Blenker. De Blenker is een unieke droogdoek. Het idee kwam van ouders die  hydrofielluiers bleven gebruiken om hun kindje af te drogen. Iedere ouder weet wel hoe heerlijk die luiers afdrogen, doordat ze zo fijn vocht opnemen en zo dun en soepel zijn, dat je ook lastige plekjes goed droogt. De Blenker is net zo´n praktische droogdoek als de hydrofielluier, alleen met een goed formaat en in prachtige kleuren. De Blenker Kid is van het formaat 170 bij 100 cm. Deze doek mocht ik testen en ja, hij is fantastisch! Hij is zelfs groot genoeg voor een volwassene. Het bijzondere is, dat deze doek niet alleen goed vocht opneemt, maar ook, dat hij weer heel snel droog is. Als je hem na gebruik meteen uithangt kun je hem een volgende keer gerust nog eens gebruiken. Dat scheelt dan weer in de was. Mijn doek gaat in elk geval ook mee op vakantie, want hij neemt weinig ruimte in en is gewoon super praktisch. De doek is in 7 prachtige kleuren verkrijgbaar. En iedereen die weet dat ik een linnengoedtic heb zal begrijpen, dat ik echt zit te kwijlen bij zoiets moois :-). Ik zie er zó een stapeltje van in de kast liggen, de bijpassende washandjes ernaast...
Behalve de KipKep doeken zag ik nog heel veel ander moois en unieks op de website van AllesLief, zoals bijvoorbeeld de (borst)voedingsdoek. Ga er zelf maar eens een kijkje nemen. Als je een bestelling plaatst en bij kortingscode EL2012 intikt, krijg je 10 % korting op KipKep-producten!

De tweede nieuwe adverteerder is Kampeerboerderij Mol in Kerkwerve. Het grappige is, dat ik Marco en Saskia van de kampeerboerderij niet ken, maar wél op hun camping ben geweest :-). Dat was vorig jaar toen de vader van Hans zijn vriend zijn voet brak en niet meer kon autorijden. We hebben de familie toen van deze camping opgehaald.
Ik heb het dus met eigen ogen gezien hoe heerlijk die kampeerboerderij in het Zeeuwse platteland ligt. Het lijkt me daar een fijne plaats om helemaal op rust te komen. De camping is schoon en groen en de kinderen genoten erg van de speeltoestellen en de dieren. De hangbuikzwijntjes en de dikke pony waren favoriet!
Er is een nieuwe groepsruimte, zodat deze camping ook bij uitstek geschikt is voor een familie- of vriendenweekend. Behalve dat je er terecht kunt met je tent, caravan of camper, is het ook mogelijk een chalet of stacaravan te huren. En als je het jezelf helemaal gemakkelijk wilt maken, dan huur je het volledig ingerichte tweepersoonsappartementje. Ook deze adverteerder van harte aanbevolen!

Marathon

Het was vorige week net alsof ik een marathon liep! Wat een rare, overvolle laatste schoolweek was het. Wat er allemaal zoal langs kwam? De afscheidsavond van groep 8 (Koos), 12 kilo aardbeien tot jam koken, een koffieochtendje bij een vriendin, een uitslaggesprek bij Yulius n.a.v. onderzoeken van Jan, een oogcontrole van Maria in Hoek van Holland, trakteren van Koos, Leendert die jarig was en samen met zijn vriend op vrijdagavond hun verjaardag vierden met een bbq, Koos die zaterdag jarig was en die ´s middags de familie op visite kreeg en aansluitend zijn vrienden voor alweer een bbq, een dag uit met Willem (vooral heel veel dingen afgewerkt, maar ook iets leuks gedaan), kleine bedankkadootjes maken voor juffen en meester, drie kinderen die op schoolreis gingen, twee kinderen die al vakantie hadden...
Zie daar tussendoor nog maar eens gewoon te huishouden! Maar goed. De drukte is nu voorbij en het was toch vooral heel veel ´leuke´ drukte, waar het fijn op terugkijken is. Ik wil er van de week nog een fotoverslagje van maken. Nu eerst iets anders, want het is ook weer hoogtijd voor een nieuwe advertorial. De maand is al 9 dagen oud!