Overleven

Bij de zorgen om mijn moeder is er nog een pak zorgen om mijn vader bijgekomen. Zaterdag is hij opgenomen in het ziekenhuis vanwege koorts, het wegvallen van de bloeddruk en een zwakke hartslag. Leek het in eerste instantie om een eenvoudige infectie te gaan, inmiddels is de toestand een stuk gecompliceerder. Gisterennacht heeft hij een herseninfarct gehad. Sindsdien zit één van ons bij hem, vanwege onrust en verwardheid. Zodoende pendel ik tussen verpleeghuis en ziekenhuis en staan we hier in het gezin op standje ''overleven''.

Veel is ineens helemaal niet belangrijk meer. Maar sommige dingen moeten nu eenmaal doorgaan. Wat is het dan fijn als er geholpen wordt! Onze schoondochter ontfermde zich over een teil strijkgoed, Maaike heeft fijn opgeruimd en gestoft, een schoonzus zorgt voor een pan soep. Allemaal dingen om intens dankbaar voor te zijn.

In de afgelopen maanden heb ik geleerd om ieder ontspanmomentje te pakken en te benutten. Anders is het niet vol te houden. Het is een trein die maar voortraast. Steeds als je denkt, dat er niets meer bij kan, komt er toch nog weer een schepje bovenop. Mijn credo is al jaren: leef bij de dag! Maar nu is het meer: leef bij het uur! Het kan zomaar in een oogwenk anders zijn.

Gelukkig dragen we het allemaal als familie en krijgen we er de kracht voor. We praten elkaar elk ogenblik bij via de familie-app en zorgen ervoor dat er continue iemand bij pa zit en dat ook ma extra bezoek krijgt. Wat vindt ze het erg, dat ze niet naar pa kan! En wat een zorgen heeft ze om hem!

De workshop, die voor morgen gepland stond, heb ik afgezegd. Ik heb alle deelnemers een e-mailtje gestuurd. Hopelijk wordt dat gelezen. En anders wordt de informatie wellicht van dit logje gehaald.
Voor nu ga ik maar weer aan een ziekenrondje beginnen...

Lekker bezig

Zaterdag
Het zaterdagse programma stond vorige week weer behoorlijk strak. Waar zijn die lazy saturdays van vroeger toch gebleven? Jarenlang was zaterdagmiddag onze vaste gezinsmiddag. Dan deden we ´iets leuks´ met de kinderen. Op een gegeven moment kregen de kinderen zaterdagbaantjes. Maar er was nog altijd een koppel kleintjes thuis, met wie we naar de dierentuin, het bos, het strand, de markt, of familie gingen. Die tijd is voorbij. We zijn nog weer verder opgeschoven. Met nog maar één basisschoolkind thuis (die ook al aardig wat strand, dierentuin en markt ´gesnoven´ heeft) hoeven we zo nodig niet meer. En raar maar waar: als vanzelf is die ´vrije tijd´ ingevuld met bezigheden. Zo gaan we nu alweer ongeveer een jaar lang elke zaterdagochtend bij Willem z´n moeder koffie drinken. Dat is gekomen, nadat ze vorig jaar een grote operatie heeft ondergaan. En dat is daarna gebleven. De bezigheden die we eerst ´s morgens deden, zijn voor een deel naar de middag overgegaan. En zo is de rest van de dag ook zo´n beetje ingevuld in een soort vast ritme.

Zaterdag was zo´n dag. Nieuwsgierig hoe dat eruit ziet?

Vroeg
Ik stond al vroeg op, om vast het één en ander aan het huishouden te doen. Vroeg is dan: half zes. Om kwart voor zes riep ik Hans en Koos, die eruit moesten voor hun zaterdagwerk. De één bij een hovenier, de ander bij een groentekraam. Om 6 uur kwam Willem ook al naar beneden. Hij ging zijn looprondje doen. Kijk. Ik bedoel maar. Wat een activiteit allemaal op de vroege zaterdagmorgen. In de meeste huizen in onze straat was het nog donker ...

Oogmeting
Op deze zaterdag had ik al een vroege afspraak staan: om kwart voor 9 moest ik met Henk bij Roukens Optiek zijn voor een oogmeting. Speciaal voor kinderen werkt Roukens samen met een optometrist, die een oogmeting doet met druppels. Net als bij de oogarts in het ziekenhuis. Ik vind het lekker handig, dat dat zo op het dorp kan en dat ik er niet voor naar het ziekenhuis moet. Alleen al de wachttijden daar :-(.

Ik kwam precies om kwart voor 9 aan en Henk kon meteen in de stoel gaan zitten.

De optometrist ging met hem aan de slag. Ze zag, dat Henk waarschijnlijk een cilinder nodig had. Daarom werden na de gewone meting zijn ogen gedruppeld en nadat de druppels een half uur waren ingewerkt deed Roukens een computermeting. Inderdaad bleek Henk niet alleen iets sterkere glazen, maar ook een beetje cilinder nodig te hebben. Zijn montuur was gelukkig nog goed, zodat er alleen glazen besteld moesten worden.

Strak

Nauwelijks was Henk klaar, of hij werd door zijn oom afgehaald, om naar de natuurclub in de Biesbosch te gaan. Hij zit samen met zijn neef Henk op de club en we verdelen de ritten. Zij brengen, wij halen. Het was deze keer een beetje spannend of Henk op tijd klaar zou zijn met de meting, want ze moesten echt op tijd (10 uur) in de Biesbosch zijn. Ze gingen namelijk een mooie wandeling maken, waarvoor ze eerst met de pont moesten. En die vaart op tijd! Maar het lukte allemaal. En terwijl Henk onderweg ging naar Dordrecht, reed ik terug naar huis. 

Snel nog even wat kleine klusjes doen en om 10 uur was het tijd om samen met Willem naar zijn moeder te gaan. 

Het was een gezellig koffieuurtje. Ma had foto´s gevonden uit de oude doos. Een foto van toen ze 18 was (ze is nu 80), haar trouwfoto en nog zo het één en ander. Als vanzelf ga je dan herinneringen zitten ophalen. Voor we het wisten was het weer tijd om op te stappen. 

Nu naar de andere (mijn) moeder, in het verpleeghuis. Daar ben ik altijd rond etenstijd, om haar met het eten te helpen. Fijn om er nu samen met Willem heen te gaan. Doordeweeks ga ik altijd alleen. Of er moet net een kind vrij zijn. Dan gaat er een kind mee.

Meteen na het bezoek aan mijn moeder sprongen we in de auto voor het volgende onderdeel. Ja, ja, strakke planning! Op naar de Biesbosch om daar de twee Henken op te halen. Henk en Henk hadden het prima naar hun zin gehad. Heerlijk toch?

We kwamen rond enen thuis. Tijd voor de lunch. Ik had nogal wat oud brood. Tosti-time! Ik bouwde de ene tosti, na de andere. Net zolang tot iedereen zijn of haar buikje vol had.

Het was hier in huis intussen net een molenmagazijn. Maria had al vanaf 9 uur staan inpakken: meel, pitten, zaden, baksoda, bakkerszout. Kratten vol. Fijn! Zo kan ik de hele week weer zó de bestellingen van de webshop van de plank pakken.

Middag

De middag lag voor me, om me te wijden aan de was (o heerlijk, alles kon fijn buiten drogen!!), de bestellingen in de shop, wat boodschapjes, het voorbakken van de zaterdagse frieten (de aardappels had Willem al geschild), het bakken van zes broden, een krentenbrood en een kruidkoek. En aan het einde van de middag heb ik iedereen die thuis was even opgetrommeld om me te helpen om de boel netjes aan kant te krijgen. Met elkaar kun je in een half uur onvoorstelbaar veel doen!

Willem ging de deur uit, om Maaike van haar werk te halen. En intussen zorgde ik ervoor, dat we direct aan tafel zouden kunnen, als ze zouden arriveren. Ik dacht, dat we met een klein clubje zouden zijn. Maar toen puntje bij paaltje kwam, zaten we toch weer met z´n tienen rond de tafel.

Rust

Na het eten heb ik lekker een poosje me-time genomen en me omgekleed. De zaterdagavond was rustig. De grote kinderen hadden hun eigen bezigheden. Ik had een mooi boek. Langzaam daalde de rust, na een drukke werkweek.

Na de rustdag, begon het feest vanmorgen weer van voren af aan :-).

Bakken

Ik ben vandaag aan het bakken geweest. Willem zou trakteren op z´n werk. Brownie wilden de mannen. Prima hoor. Dan bak ik brownie. 

Morgen heeft Henk een excursie en moet dan een lunch meenemen. Hij vroeg vanmorgen aan het ontbijt, of hij dan iets lekkers mee zou krijgen. Ik besloot kadetjes te bakken. Maar omdat iedereen dat hier heel lekker vindt, bakte ik maar voor het hele gezin. Morgen kadetjesdag. Zomaar op een dinsdag in april :-).

En nu ik toch bezig was, besloot ik meteen een roggebrood te ´bakken´. Bakken tussen aanhalingstekens. Want een roggebrood kook je. Binnenkort post ik het recept.

Het deeg

In kokend water

Vanmiddag ging ik naar de markt. Ik moest nodig een nieuwe voorraad groenten en fruit inslaan. Met mijn wagen volgeladen kwam ik thuis. Met plezier begon ik aan het eten koken. Bloemkool. Altijd goed. Ik bakte er paddenstoelen bij. De groenteboer had schaaltjes met allerlei paddenstoelen, heksenmix genoemd. Lekker met bosuitjes. Mmm.

Vanavond, na het eten, begon het ineens te plenzen. Help! M´n was hing nog op!! En die was net zo fijn droog gewapperd! 

Willen trad kordaat op. Met een reuze zwaai klapte hij de droogmolen in, rukte hem in z´n geheel uit het gat en bracht de was binnen. Mijn held :-).

Proeftoets

Nog een leuke: aan tafel vertelde Hans, dat hij zo´n mazzel had vandaag. Hij had een toets Natuurkunde en had daarvoor geoefend met een examen uit 2014. Laat hij dat examen nu als toets krijgen! Vervolgens had Maaike een dergelijk verhaal, met een proeftoets die ze ooit moest maken. Vraagt Henk: ¨Wat is een proeftoets? Moet je dan van alles proeven en opschrijven hoe het smaakt?¨ :-)

Dat zouden pas leuke toetsen zijn :-))

Ritme

Sinds mijn moeder ziek is, is het ritme in mijn huishouding ver te zoeken. Het is niet zo erg, hoor. Mijn moeder gaat vòòr. Ik ben liever elke dag een poos uit mijn huishouden om bij haar te zijn, dan dat alles hier spic en span is en op rolletjes loopt. Die huishouding loopt echt niet weg en wat nu aan werk blijft liggen, komt wel weer een keer goed.

Toch zijn er grenzen. Deze week liep ik tegen die grens aan. Dat kwam doordat er door de Paasdagen nog weer een aanslag op mijn huishoudtijd werd gedaan. Ik begon te balen van de rommel, van het stof en van de uitpuilende was- en strijkmanden.

Gelukkig had ik vandaag een dag zonder bijzonderheden en ik nam me voor om de tijd zo goed mogelijk voor mijn huishouden te benutten.

Als gewoonlijk was ik vroeg uit de veren. Het was 19 graden in de huiskamer. Dat is onze grens om de kachel aan te steken en er net even de kou uit te jagen. Nog even en dan is de kachelstokerij weer voor een poosje van de baan.

Buiten was het nog donker. Maar mijn bedelaar ´klopte´ al aan bij de achterdeur :-). Poes wilde wel even binnenkomen om te kroelen en te spinnen. En natuurlijk kreeg hij ook wat te eten.

Ik gaf een slinger aan de was en al snel was het tijd voor het ontbijt. Tafel dekken, brood snijden, iedereen roepen. Henk keek onder het eten naar buiten en riep verschrikt: ¨Oh, het konijn is los!¨ Net te snel riep hij: ¨1 april!!!¨, anders was ik er vast ingetrapt! :-)

Toen eindelijk iedereen naar school en werk was vertrokken, kon ik er eens lekker voor gaan: DE WAS. Eerst wilde ik de was bij zien te werken. Het beloofde een mooie lentedag te worden en daar wilde ik van profiteren. In het aarzelende ochtendzonnetje hing al snel de eerste was aan de droogmolen.

In mijn tuintje wordt het al lekker voorjaar. Er bloeit al wat en er komen lekker veel tulpen op. Wat zal dat straks mooi fleurig zijn, als die bloeien!

Ik sorteerde het wasgoed en wandelde de hele ochtend van de wasmachine, naar de droogmolen, naar de strijkplank en weer terug. De stapeltjes die in de kast konden, groeiden lekker!

Precies om kwart over 11 liet ik alles uit mijn handen vallen. Het was tijd om naar mijn moeder te gaan. Mijn moeder is sinds vorige week in een verpleeghuis opgenomen. Daar wordt ze goed verzorgd en wij, de familie, kunnen de hele dag bij haar langs om haar te helpen en te vertroetelen. Mijn vaste tijd is van half 12 tot kwart over 12. Dan kan ik haar precies met eten helpen en toch weer op tijd thuis zijn voor als Henk uit school komt.

Toen ik bij mijn moeder kwam, lag ze te slapen. Ik heb haar lekker laten knorren, want gisteren was ze weer heel erg ziek. Ze is zó zwak. Toen de zuster het eten kwam brengen, werd ze wakker. Ze was vandaag gelukkig heel wat beter dan gisteren. Ze at met smaak haar soep. Wat kan je dan weer blij zijn!

Henk was al thuis, toen ik terug kwam. Ik hielp hem z´n zwembroek onder z´n kleren aan te trekken en de rest in z´n tas te doen. Hij moet op vrijdag meteen uit school naar het zwembad, want zijn les begint om half vier. Het is dan handig, als hij z´n zwembroek alvast aan heeft. Er was nog even gedoe, omdat zijn zwemkaart niet op z´n plek lag. Ik heb er gelukkig geen drama van gemaakt, want het probleem loste zich vanzelf op. De kaart bleek namelijk in het voorvakje van z´n schooltas te zitten. Niet goed opgeruimd.

We aten lekker een paar boterhammen met pindakaas en daarna vertrok Henk weer naar school en ik kon verder aan de was. Nee, ik was nog niet klaar ;-). Ik besloot om tot kwart over 3 door te gaan. Daarna was het tijd om de bestellingen uit de webshop verzendklaar te maken en naar het postkantoor te brengen.

Daar kwam nog een leuke onderbreking: Willem belde om 4 uur, of ik koffie had. Hij kwam bij een klant uit Amsterdam vandaan. Het was te laat om nog weer naar de zaak te gaan. Hij besloot om het laatste uurtje thuis te werken. Maar dan wel eerst even een bakkie koffie natuurlijk :-). Gezellig hoor!

Het was uiteindelijk al 5 uur toen ik terug kwam van het postkantoor. Tijd om de warme maaltijd klaar te gaan maken. Er stond kip op het menu. Wij zijn matig vleeseters. Zelf eet ik het maar heel af en toe, zo ongeveer eens per maand. De rest van het gezin eet bijna dagelijks vlees, maar dan wel kleine porties. Ik had voor vandaag voor iedereen een halve kippenpoot. Daarbij gekookte aardappels, bloemkool, bruine bonen en komkommer. Mmm, lekker. Het toetje was rijstepap, gemaakt van een rest gekookte rijst, die van de week overbleef. Er hoeft niets weggegooid te worden!

Na het eten nam ik fijn een half uurtje pauze. Poeh, wat had ik de hele dag gedraafd! Maar wat fijn, om weer een beetje richting een normaal ritme te komen! Daar word ik toch wel weer blij van :-).

In plaats van het vrijdagavondse bakkie koffie, moesten Willem en ik nog op stap voor een condoléance. We lieten de kinderen achter met limonade en een bakje chips. Toch wat feestelijks, op vrijdagavond. Zelf gingen we eerst condoleren en daarna nog naar Rotterdam, om een bestelling voor de webshop op te halen. 

Eigenlijk was ik half en half van plan om vanavond nog een klusje ter hand te nemen. Maar nee. Het was genoeg voor vandaag. Nog even een poosje relaxen. Morgen weer een dag, hopen we. 

Leuke dingen

Ondanks alle grote zorgen rond de gezondheid van mijn moeder, zijn er ook nog altijd leuke dingen. En die hoeven niet vergeten te worden, toch? Daarom een logje met simpele, maar leuke dingen van de afgelopen weken. In beeld. Met een beetje woord.

Maria sleepte met haar turngroepje een eerste prijs in de wacht. Maria turnt nu een jaar of drie en is behoorlijk fanatiek. Ruim een jaar geleden brak ze tijdens een club-uitje haar arm, toen ze de flikflak deed. Maar dat heeft haar er niet van weerhouden de draad weer vrolijk op te pakken.

Zo. Die kan de oven in.

Dirk werd 25 jaar! Hij had op z´n verjaardag een dag vrij genomen van zijn werk. ´s Morgens werd hij gebeld door zijn manager. Die had een leuke mededeling: Dirk is bevorderd van Junior Developer naar Medior Developer. Wat leuk. Hij werkt nog geen jaar!

Een dag voor zijn verjaardag vroeg ik hem, wat hij voor zijn verjaardag wilde hebben: geld of een kado. Ik was er eigenlijk vanuit gegaan, dat hij wel geld zou willen hebben. Maar nee, hij wilde ´een kado´. En ik moest zelf maar iets bedenken. Poehee. Ik ´liet de raderen draaien´ en bedacht iets leuks: een voucher waarmee hij 20 minuten in een Porsche mag rijden. Nou, dat was helemaal raak geschoten. Dirk was er superblij mee.

De volgende week wilde hij op z´n werk trakteren en hij vroeg, of ik appeltaart wilde bakken. Die avond had ik daar echter helemaal geen tijd voor en dus schoof ik het door naar de volgende morgen, heel vroeg. Zelfgebakken appeltaart is heerlijk, maar nog altijd best een klusje. Ik wist niet goed, of Dirk er één of twee nodig had. Ik bakte er dus maar twee. Eén was genoeg, bleek later. OK. Dan hebben we er één voor onszelf. Helemaal niet erg, hoor :-). Al helemaal niet, toen al vòòr negenen de bel ging en mijn vriendin op de stoep stond. Die kwam een voorjaarsbakje brengen. Omdat ze (ook) zo blij was, dat het met Willem bij de bomaanslag in Brussel zo goed afgelopen was. Zaten wij daar even luxe aan de koffie met lauwwarme appeltaart op een vroege donderdagmorgen :-).

De groentenboer kwam een partijtje aardbeien brengen. Ze moesten snel op. Daar wist ik wel raad mee, hoor. Wat is er lekkerder dan aardbeienjam? Als ik even niet oplet, gaat er een pot per maaltijd doorheen. Niet van het formaat van op de foto. Die zijn voor in m´n webshop. Maar grote gezinspotten met een inhoud van 650 ml!

De auto zag er uit als een zwijnenstal. Wat is er dan fijner om hem lekker in het zonnetje uit te zuigen? Nou: KIJKEN hoe je man die auto uitzuigt. Echt een genot hoor :-).

Zomaar een bakseltje op zaterdagmiddag. Bananenmuffins voor zondag, bij het bakkie koffie na kerktijd.

En wat staat de bos bloemen mooi, die Willem van z´n baas kreeg ´voor de schrik´. Zelden zulke prachtige tulpen in een boeket gezien!

WAT een dag!!!

Vanmorgen ging Willem iets over half 6 van huis. Hij moest voor een training naar Lissabon, samen met een collega. Ze zouden elk afzonderlijk naar Zaventem rijden, zodat, als Willem eerder naar huis zou moeten vanwege de situatie met mijn moeder, hij met z´n eigen auto vanaf Brussel naar huis zou kunnen. Er zou ook nog een collega van BIS België naar de training gaan. Die zouden ze op het vliegveld ontmoeten.

Om drie minuten over acht stuurde ik een appje: Was je op tijd?
Vijf over acht kwam er een appje terug: Ja, boarding. Zit in de plane. D´r was nog een dikke ontploffing oid.

Henk en ik stuurden vervolgens nog een audiofragmentje: LOVE YOU....

Henk vertrok naar school en intussen appte ik naar mijn vriendin Ellen in Zwitserland: nou, Willem zit in het vliegtuig hoor. Maar hij had nog een flinke knal gehoord. We gniffelden er een beetje om, want Willem vindt het stijgen en landen altijd maar niets en wij dachten, dat hij daarom iets flink uitvergrootte.

Maar het gniffelen verging ons rap. Al om 8.21 u. stuurde Willem een tweet van VRT door: Explosie in vertrekhal Brussel Airport.

WAAAATTT???

Zo snel als de wind kwamen de nieuwsberichten daarna over elkaar heen getuimeld. Een grote aanslag! Wat angstig! Willem liet weten, dat het vliegtuig aan de grond bleef staan. De passagiers hadden nota bene hun riemen al om! Op een gegeven moment mochten de riemen af en mocht men ook naar het toilet. Het ging ernaar uit zien, dat ze niet zomaar weg zouden kunnen.

Bijna twee uur lang zat Willem in het vliegtuig. Daarna mocht iedereen eruit en werden ze in bussen weggebracht.

Eerst konden ze het terrein nog niet af.

Maar op een gegeven moment waren Willem en z´n collega´s dan toch buiten het gebied. Ze zijn gaan lopen naar een café, waarvandaan een vriend van de Belgische collega ze heeft opgehaald. Die wist sluiproutes om daar te komen. De grote wegen waren allemaal allang afgezet.

Ze zijn naar BIS België in Mechelen gegaan. Daar werden ze goed opgevangen. Ze mochten eerst eens lekker pizza gaan eten. En daarna werd er een auto voor ze geregeld, waarmee ze naar huis konden rijden. Want van de eigen auto´s uit de garage halen was (is) nog lang geen sprake.

En zo kwam het, dat Willem rond half vier weer veilig en wel thuis was. Zijn leven is gespaard. Nog geen twintig minuten voor de aanslag was Willem op de plek, waar het gebeurde. Dat is behoorlijk indrukwekkend, als je daarbij stilstaat. Zoveel mensen in rouw...Zoveel pijn...Onbegrijpelijk.

Intussen heb ik een onmogelijk intensieve dag gehad. Om 10 uur reed ik al met mijn vader naar mijn moeder in het ziekenhuis. En ik was pas om half twee thuis. Terwijl ik in het ziekenhuis was, zat ik steeds met een half oog op mijn mobiel, om te kijken of er nieuws van Willem was. Thuisgekomen wachtten mij de nodige bestellingen, de kinderen werden van uur tot uur op de hoogte gehouden van de toestand van Willem, ik belde de school van Jan om die vast te laten weten, dat papa veilig was, familie belde of appte. Het was één grote mallemolen, die eigenlijk nog maar een uurtje geleden wat tot stilstand kwam. Nu het stof gezakt is, ben ik hard aan brood bakken voor de workshop van morgen. En Willem en ik houden niet op, tegen elkaar te zeggen: WAT een dag!!

Thuis!!

Advertorial

Spelregels
Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.

1) Kunstgrasboer

De lente is begonnen!!
Als eerste wil ik een nieuwe adverteerder voorstellen: Kunstgrasboer.nl. Bij Kunstgrasboer kunt u terecht voor gras, dat altijd groener is! Kunstgras dus.

Ik weet nog goed, dat iemand uit mijn familie een paar jaar geleden was verhuisd. Toen ik het huis en de (enorme) tuin ging bekijken, vertelde ze, dat ze kunstgras overwogen. Ik vond dat destijds eerlijk gezegd behoorlijk snobistisch :-). En misschien was het dat in die tijd ook wel. Intussen heb ik in mijn omgeving hier en daar kunstgras zien verschijnen en ben ik mijn vooroordelen kwijtgeraakt.

In het speeltuintje naast ons huis is door de gemeente kunstgras aangelegd onder de speeltoestellen. Dat oogt toch wel heel wat gezelliger dan die ouderwetse, zwarte, rubberen tegels, die eerst altijd gebruikt werden. En het vooroordeel dat kunstgras er vooral heel ´nep´ uit zou zien, ben ik er ook meteen door kwijtgeraakt! Er blijkt kunstgras te zijn, wat nauwelijks van echt te onderscheiden is.

Ook kwam ik kunstgras tegen rondom de bomen in de straat van de school van de kinderen. Toch heerlijk om altijd iets mooi groens in zo´n straat te zien!

Voordelen
Kunstgras heeft veel voordelen. De eerste is toch wel: het hoeft nooit gemaaid te worden :-). Maar er zijn er meer te noemen:

• het hele jaar een prachtig groen gazon
• nooit meer kantjes knippen;
• nooit meer sproeien;
• nooit meer het gazon bemesten;
• nooit meer onkruid verwijderen;
• kleurvast;
• weinig onderhoud;
• milieuvriendelijk;
• lange levensduur (10-15 jaar);
• kindvriendelijk

Hoe werkt Kunstgrasboer?

Heeft u ook zin (gekregen) in kunstgras voor in uw tuin of op uw balkon? Bekijkt u dan op uw gemakje het aanbod van Kunstgrasboer. U kunt bij Kunstgrasboer stalen opvragen. Die worden u per kerende post toegezonden. Wilt u advies op maat? Ook dat is mogelijk. In hele land zijn dealers van Kunstgrasboer gevestigd en die komen graag en kosteloos een advies en offerte op maat bij u uitbrengen. Uiteraard nemen zij dan ook (royale) stalen mee, zodat u alvast kunt zien, hoe het kunstgras er straks bij u bij zal liggen.

Leggen

Kunstgras kunt u prima zelf leggen. Zéker met het uitgebreide advies van Kunstgrasboer. Maar natuurlijk is het ook mogelijk om het leggen aan een hovenier over te laten. 

Genieten

Kunstgras is bij Kunstgrasboer uit voorraad leverbaar. De levertijd bedraagt dan ook maximaal 48 uur. Het gras wordt keurig bij u thuisbezorgd, of u nu in Nederland, of in België woont. Stelt u het zich eens voor: al met Pasen kunt u genieten van een prachtige, groene grasmat!

2) Schuifwandgigant

Opgeruimd de zomer tegemoet

De grote schoonmaak, zoals die vroeger gebeurde, is bijna geheel uit het Nederlandse huisvrouwenbestaan verdwenen. Wat niet verdween, zijn de opruim-kriebels in het voorjaar! Die komen tegelijk met het zonnetje en het lengen van de dagen als vanzelf. Iedereen krijgt zomaar zin om het huis fijn op te ruimen. Een royale schuifkastenwand is dan natuurlijk ideaal!

Goed nieuws

Misschien had u al eerder plannen in die richting? Een schuifwand in uw slaapkamer, uw hobbykamer, uw hal, of waar dan ook. Om van alles en nog wat overzichtelijk en uit het zicht achter een mooie schuifwand op te bergen? Dan is er goed nieuws:

Bij Schuifwandgigant kunt u uw schuifwand zelf samenstellen en online bestellen. U krijgt daarbij laagste prijsgarantie en op de wand 10 tot 15 jaar garantie! Schuifwandgigant kent korte en transparante levertijden. Als kers op de taart wordt uw wand gratis thuis bezorgd.

Hoe?

Wilt u weten hoe dat precies in z´n werk gaat, online maatwerk bestellen? Dat leest u allemaal op de Hoe-werkt-het-pagina van Schuifwandgigant. U vindt daar ook een verhelderende instructievideo.

Ziet uw kledingkast er binnenkort zo uit?

Of zo?

En is dit niet een goed idee om uw voorraden op te bergen:

Ik weet niet hoe het u vergaat? Ik word enorm geïnspireerd door dit soort plaatjes! 
Kijk maar eens rond in de webshop van Schuifwandgigant. Vindt u er niet wat u zoekt? Neem dan telefonisch contact op met de Schuifwandgigant. Zij bespreken uw wensen graag met u!

3) Eenvoudiglevenshop

Als laatste wil ik wat schrijven over onze eigen webwinkel: de Eenvoudiglevenshop. In december begonnen wij met het aanbieden van een beperkt assortiment benodigdheden voor het bakken van uw eigen brood. Ook waren er bakmixen in de shop te vinden en inspirerende consuminder-boeken.

Inmiddels zijn we ruim drie maanden verder en is het assortiment wekelijks uitgebreid. We hebben al heel wat mensen enthousiast aan het broodbakken gekregen met ons Basispakket Bak Je Eigen Brood.  In dit pakket vindt u alles wat u nodig hebt voor het bakken van 5 grote, of 7 kleine broden. U krijgt er een uitgebreide foto-handleiding bij.

Daarnaast zijn de in eigen keuken samengestelde Nasikruiden een echte hit. Met het heerlijke nasi-recept wat u bijgeleverd krijgt, lukt het u voortaan ook, om lekkere nasi te maken zonder pakjes en zakjes met enge toevoegingen!

We hebben een groeiend assortiment producten voor persoonlijke verzorging. Bijvoorbeeld Marseillezeep, waarmee u ook eenvoudig zelf was- en/of schoonmaakmiddel kunt maken. 

Of Grandpa Zeep, in allerlei variaties, bijvoorbeeld zwavelzeep tegen acné. Of Aleppo Zeep, binnenkort ook in een variant zonder palmolie. En wat dacht u van onze Naïf babyverzorgingsproducten, zonder schadelijke stoffen?

Houdt u van zelf bakken, zonder al te veel poespas en met een goed resultaat? Dan zijn onze bakmixen echt iets voor u. We hebben er inmiddels tien. Van Amandeltaart tot Tulbandmix.

We zijn dealer van de beroemde Wonderpan. 

En ik moet hard mijn best doen om de voorraad jam uit eigen keuken op peil te houden.

Kortom: er is volop keuze uit producten waar we zelf steeds opnieuw blij van worden en waar we helemaal achter staan! Ik vind het een sport om uw bestelling zo snel mogelijk uit te leveren. Uiteraard kunt u er ook voor kiezen om uw bestelling af te halen. Dat scheelt weer verzendkosten.

Belangrijk?

Langzaam maar zeker gaat voor mijn moeder de laatste fase aanbreken. En dat zet het leven van alledag in ander perspectief. Veel dingen zijn ineens helemaal niet belangrijk meer. Soms zijn dingen zelfs zó onbelangrijk, dat je ze vergeet. M´n gedachten en mijn werkzaamheden concentreren zich rond één thema: de toestand van mijn moeder. Maar kom. Laat ik een update schrijven. Dat is meteen fijn om mijn gedachten te ordenen.

Vorige week donderdagochtend mocht ik mijn vader weer uit het ziekenhuis ophalen. Hoewel het er direct na de operatie allemaal erg goed uitzag, bleek later de operatie toch niet helemaal het beoogde effect te hebben gehad. Dat is erg jammer, want nu moet mijn vader over een poosje nog weer terug voor een dagbehandeling. Voor nu waren we echter blij, dat hij weer naar huis mocht. Ook voor mijn moeder, want die miste mijn vader heel erg. Nog diezelfde middag heeft mijn zus mijn vader bij mijn moeder gebracht. Al was het maar voor even, het was toch heel fijn en waardevol.

De hele vorige week heeft mijn moeder geen koorts gehad. Dat was best bijzonder, want eerder bleef de koorts nooit zolang weg.

Helaas kregen we zaterdagmorgen al vroeg het bericht, dat ma weer koorts had. Eerst lag ze te klappertanden van de kou door de koude koorts. Later ging de temperatuur pieken naar 40 graden. Het was een dag met grote zorgen.

Ook zondag wilde de koorts niet helemaal weggaan. Geheel afgemat lag mijn moeder in haar bed. Je ziet, dat ze na een koortsaanval steeds een stukje verder aftakelt. Had ze twee weken geleden, op haar verjaardag, nog een best goede dag, waarop het eten haar nog heerlijk smaakte, nu eet ze haast niets meer.

Gisterenmorgen begon ik mijn werkweek toch vrij gewoon. Met een planning, waar misschien allerlei onzinnigs op stond. Maar toch. Het huishouden moet door draaien. En er moeten wat gevallen steken opgeraapt worden. Zo had ik best veel fruit staan, wat nodig op moest. Dat kun je toch moeilijk laten wegrotten. Ik maakte daarom een paar flessen vers sap in de slowjuicer.

Daarna pakte ik een restje aardappels en een restje vlees ter hand, om er een huzarensalade van te maken. Dingen die normaal ´vanzelf´ gaan, maar die nu ineens pontificaal op m´n planning stonden.

Ik haalde twee bedden af, om het beddengoed te wassen. Met het lekkere weer kon het allemaal fijn buiten drogen. Ik waste, streek, ruimde op. Het leek bijna een gewone maandag. Totdat mijn zus rond de middag belde. Er was voor de middag een gesprek met de artsen gepland. Maaike zou daar samen met mijn vader heen gaan, maar mijn vader was ziek geworden. Nu vroeg Maaike of ik dan mee wilde. Natuurlijk. Geen probleem. We spraken af, om om 14.00 te vertrekken.

Het gesprek was met twee dokters, een verpleegkundige, ma, mijn zus en ik. Omdat de verpleging al tegen ma gezegd had, dat het een belangrijk gesprek zou zijn, vond ze het erg jammer, dat pa er niet bij kon zijn. Daar was wel een mouw aan te passen. Voordat het gesprek begon belde ik mijn vader. En met onze telefoons op handsfree kon hij toch aan het gesprek deelnemen.

Er is besloten om alles in het werk te stellen om mijn moeder eind van de week naar huis te kunnen krijgen. Dat is haar grootste wens. Er moet hiervoor heel veel geregeld worden, zoals 24-uurs palliatieve zorg, een ziekenhuisbed, zuurstofvoorziening enzovoorts. Ook zal mijn moeder twee keer in de week met de ambulance terug moeten naar het ziekenhuis voor bloed(plaatjes).

De artsen namen alle tijd om alles met ons te bespreken, onze vragen te beantwoorden en met ons mee te denken. Dat was erg fijn. Sowieso zijn we vol lof over de artsen en de verpleging die mijn moeder behandelen en verzorgen. Het is buitengewoon!

Na het gesprek hebben we nog even met ma nagepraat. Het is allemaal erg emotioneel. Ik kwam pas om half zes thuis. De hele avond was gevuld met karweitjes, die toch nog gedaan moesten worden. Tussendoor kwamen er continu telefoontjes uit de familie. Ook kwam mijn vriendin nog langs. Ik beleef deze periode heel intens. Tijd is altijd heel kostbaar. Maar als je wéét, dat de tijd rap opkort, is tijd ineens nog veel kostbaarder! En er blijkt dan maar heel weinig écht belangrijk te zijn...

De aandacht verdelen

Iedere vrouw, die haar tweede kind verwacht, zal zich afvragen hoe dat ´straks´ dan moet: de aandacht (en trouwens ook de liefde!) verdelen over TWEE kinderen! Tja, dat is iets, wat je van tevoren je haast niet kunt voorstellen. Toch gaat dat, als het eenmaal zover is, nagenoeg ´vanzelf´.

Met een zo groot gezin en een zo grote familie als wij hebben, ben je eigenlijk nooit anders dan je aandacht aan het verdelen. En nee, ik zal niet zeggen, dat dat altijd ´vanzelf´ gaat. Want je moet er toch heus je best voor doen, om niet iemand tijdelijk een beetje te ´vergeten´. Ik las ooit van een moeder, die zich elke avond afvroeg, of ze elk kind die dag wel in de ogen had gekeken. Dat vind ik een goede vraag en het is een goede graadmeter, als je daar dan ´s avonds volmondig ´ja´ op kunt zeggen!

Aandacht verdelen over je werkzaamheden is nog zoiets. Natuurlijk: van vrouwen wordt verwacht dat ze kunnen multi-tasken. Maar ook dit gaat niet vanzelf! Altijd als je ergens een poosje geen aandacht aan schenkt, ga je dat op een dag merken. Dan is het ergens rommelig, of niet schoon, of er iets iets kapot gegaan, noem maar op. Veel mensen hebben grote moeite met het op de juiste manier verdelen van hun aandacht bij de huishoudelijke werkzaamheden. Vandaar dat het minimalisme zo´n hype is. Spullen die je niet hebt, hoeven ook je aandacht niet. Daar zit echt iets in!

Op dit moment wordt er iets van ons gevraagd, wat we nooit eerder zo bij de hand gehad hebben: onze aandacht verdelen over mijn vader en over mijn moeder. Beiden liggen namelijk in het ziekenhuis. En dan ook nog eens elk in een ander. De één in Dordrecht, de ander in Rotterdam. Mijn moeder ligt daar nu alweer ruim twee maanden. Met een kleine onderbreking in januari/februari. Mijn vader is vanmorgen opgenomen voor een (geplande) operatie.

Samen met mijn broer, zussen, schoonzus en zwagers hebben we een bezoekrooster opgesteld om voor allebei de ouders de bezoekuurtjes volgeboekt te krijgen.

En natuurlijk zorgen we ook met elkaar voor alle andere dingen die uit deze ziekenhuisopnames volgen. Het is heel fijn om dan met een saamhorig clubje te zijn. En leve de app, waarmee we zo handig alle informatie in één keer met iedereen kunnen delen.

En zo verdeel ik m´n tijd over huishouding, kinderen, ouders, m´n webwinkeltje en alles wat er aan noodzakelijks op mijn pad komt. Alles wat niet direct van belang is, kan wachten tot een later moment.

In Willem z´n familie is er rouw gekomen, doordat zaterdag een oom overleed. Natuurlijk willen we naar de condoléance, ook al kost het ons een hele avond, vanwege ver weg. Dat geeft niets. We maken met liefde tijd hiervoor.

Er zijn genoeg andere zaken, die best even wachten kunnen. Of zelfs gecanceld. Want ook daar word je vanzelf bedreven in, als dat nodig is!

Fijn en pijn

Gisterenmiddag om 5 uur kwam eindelijk mijn wasmachine! Ik had er de hele dag op gewacht. Niet alleen omdat ik benieuwd was, maar ook omdat de berg wasgoed bijna niet meer te overzien was! Juist toen ik dacht, dat ze me vergeten waren en ik voor de zekerheid een telefoontje deed, kwam het vrachtwagentje van Molenaar voorrijden.

Volgens mij was ik net zo blij en opgewonden als een man, die een nieuwe auto krijgt :-)

Eerst werd door de twee bezorgers de nieuwe machine uit de auto gehaald en bij de voordeur gezet. Daarna werd mijn oude apparaat van de eerste verdieping naar beneden gesjouwd, de vrachtwagen in. En tenslotte droegen de mannen mijn nieuwe machine de trap en zetten hem op z´n plaats in de badkamer. Doordat het stopcontact heel raar bovenin de muur zit, paste de stekker er niet in. Er moest een langere draad aangezet worden. Dat werd door één van de mannen vakkundig gedaan, terwijl ik bij de andere meneer mocht pinnen. Pfff, wat een leegloop...

Ik kreeg een korte instructie. En terwijl ik eten kookte, bestudeerde ik de handleiding. Nog voordat het eten op tafel stond, draaide m´n eerste was. En toen ik ´s avonds laat m´n bedje instapte, waren er drie trommels wasgoed gewassen.

Het apparaat is fluisterstil. Alleen het water inlaten en het centrifugeren hoor je (natuurlijk). Maar het draaien hoor je niet!

Als je op de eco-stand draait, duren de wassen wat langer, maar is hij het zuinigst. Voor als je haast hebt, is er een ´speed´ optie. Ook zit er een sportprogramma op, waarmee je nauwelijks vervuild goed binnen een half uur schoon hebt. Fijn! Dit soort programma´s zaten niet op mijn oude machine. Ik moet er natuurlijk nog wel even aan wennen en steeds goed nadenken welk programma ik moet kiezen. Maar dat komt vast snel goed. Wat ik mis, is de mogelijkheid voor wassen op 50 graden. Dat gebruikte ik best vaak. Nu moet ik kiezen uit 40 of 60 graden. En de wasmachinemeneer adviseerde om baddoeken, washandjes en ondergoed op 90 graden te wassen. Dat doe ik eigenlijk nooit...

Ik heb ontdekt, dat de nieuwe wasmachine veel schoner wast, dan mijn oude. Waarschijnlijk was die toch al wel langer niet helemaal goed meer. Vooral als ik donkere was draaide, rook het wasgoed na het wassen niet altijd helemaal fris. Ik dacht, dat dat kwam, doordat er hier een paar pubers rondlopen, die verschrikkelijke zweetsokken kunnen produceren en ook soms last hebben van een doordringende zweetlucht. Ik mopperde dan, dat die lucht er zelfs na het wassen nog niet helemaal uit was. Ik experimenteerde met een ander wasmiddel. Gebruikte de laatste weken zelfs wasverzachter. Dat heb ik normaal nooit in huis, maar nu hoopte ik op een lekker geurige was. Het blijkt nu dus aan mijn oude wasmachientje te hebben gelegen! Het wasgoed wat gisteren uit m´n nieuwe apparaat kwam, ruikt frisser dan fris. Gewoon met goedkoop wasmiddel en zonder wasverzachter. Joepie!! Ook viel het me op, dat het wasgoed echt helemaal koud uit de wasmachine komt. Dat lijkt logisch, omdat er met koud water wordt gespoeld. Toch was dat bij mijn oude apparaat niet zo. Daar voelde het wasgoed altijd wat klam-warm aan. 

Vooralsnog ben ik heel blij met mijn nieuwe aanwinst. En de enorme berg wasgoed slinkt zienderogen. 

Dit is dus vooral heel FIJN.

Dan heb ik nog een berichtje over PIJN!

Vanmorgen moest ik naar de tandarts om een kies te laten trekken. Ach. Leuk is zoiets niet. Maar het is nu direct niet iets, waar ik erg tegenop zag, ofzo.

Ik vleide me dus met een gerust hart in de tandartsstoel van m´n overbuurman, die me eerst eens fijn ging prikken om de boel te verdoven :-(. Waardeloos. Ik voelde alles meteen stijf worden, ook mijn tong. Wat een akelig gevoel is dat toch. 

Nadat ik een poosje in de wachtkamer had gezeten om de verdoving te laten inwerken, ging de tandarts aan de slag. Het ging niet meteen van een leien dakje. Dus pakte hij een andere tang. Eén waarmee je diep de wortel kunt beetpakken. En daar begon het gewurm. Draaien. Trekken richting de ene kant. Trekken naar de andere kant. Pfff. Ik had bijna gezegd, dat hij even moest stoppen, want ik voelde het door mijn hele hoofd. Bovendien had ik het gevoel dat mijn mondhoek inscheurde. Maar ik zei niets. En de tandarts werkte dapper door. Hij werkt altijd heel fijn en secuur. En eindelijk hield hij de boosdoener dan toch triomfantelijk boven m´n gezicht. Hè, hè. Echt pijn had ik niet gehad. Maar ik vond het verre van lekker.

Er werden nog een paar prachtige hechtingen gezet. Daarna kreeg ik een gaasprop, die ik een kwartiertje tussen m´n kaken op de wond mocht geklemd houden. En daar ging ik. Boodschappen doen. Ik hoopte, dat ik niemand zou tegenkomen, want ik kon met die stijve mond niet echt lekker praten ;-).

Na verloop van tijd begon ik pijn te krijgen. Ik wilde nog maar één ding: naar huis en een paracetamol innemen. En dat is iets, wat ik niet snel doe...

De paracetamol hielp niet afdoende. En nadat ik een poosje gewerkt had, was ik er helemaal klaar mee. Ik ging naar bed. Het schrijnde en trok in mijn mond. Wat viel dat tegen!

Ik heb anderhalf uur op bed gelegen. Daarna at ik een bordje pap en ging toch maar verder met m´n werk. Je kunt voor een getrokken kies toch niet ´ziek´ op je bed gaan liggen, vond ik...Ik ruimde op, trok de stofzuiger door de kamer, maakte de bestellingen voor de webshop klaar, kookte erwtensoep. Het ging. Maar niet van harte.

Om 4 uur kwam de kapper. Het was weer de nationale kortwiekdag hier. Willem kwam wat eerder thuis uit z´n werk. Hij stelde voor, om zich snel te laten knippen en dan mee te gaan naar het ziekenhuis, naar mijn moeder. De kinderen konden wel een keer alleen eten. Dat is met zo´n simpele maaltijd als erwtensoep natuurlijk geen punt. Fijn dus! Een keer samen naar mijn moeder. Ik liet me lekker rijden :-).

Met mijn moeder blijft het allemaal hetzelfde. Dan weer een redelijke dag, dan weer een dag van ziekzijn. Ze was bemoedigd uit Psalm 25:10

Psalm 25 : 10

Hoed mijn ziel, en red z' uit noden;

Maak mij niet beschaamd, o HEER,

Want ik kom tot U gevloden.

Laat d' oprechtheid meer en meer,

Met de vroomheid, mij behoên;

'k Wacht op U in mijn ellenden.

Laat Uw hand, in tegenspoên,

Israël verlossing zenden.

Nu, 12 uur na het trekken van de kies, heb ik nog steeds pijn. Ook is een stukje tong nog steeds verdoofd. Dat voelt heel vervelend aan. Er is nog één paracetamol in huis. Die ga ik zo meteen innemen en dan maar eens vroeg naar bed. Hopelijk morgen een dag met veel ´fijn´ en weinig ´pijn´.