De week in vogelvlucht

De eerste schoolvakantieweek is omgevlogen! We hebben werkelijk van alles en nog wat gedaan. Een hap-snap fotoverslagje:

Dinsdag verwerkte ik de zwarte bessen, die ik maandag met Henk had geplukt. Een deel ging in een grote pot met jenever, suiker, een pijpje kaneel, enkele kruidnagelen en wat bladeren. Dat is tegen de tijd van Kerst Zwartebessenlikeur.

Van de rest maakte ik limonadesiroop. En hoewel ik de suiker pas toevoegde, nadat het sap al wat was afgekoeld, is de siroop toch verder gegeleerd, dan ik wilde. Maar zo heel erg is dat ook niet. De staafmixer doet wonderen, als ik een kan limonade maak :-). 

Zwarte bessenlimonade, gebroederlijk naast de kefir en de huisgemaakte karnemelk

Intussen had Maria de dag van haar leven, want ze had haar vliegdoop! Daar zit een heel verhaal aan vast: er was op haar school een stroopwafelactie ten bate van de MAF. Om de kinderen te stimuleren zoveel mogelijk stroopwafels te verkopen, was er een rondvlucht met een MAF-piloot in het vooruitzicht gesteld, voor wie de meeste pakjes verkocht. 

Maria was vast van plan alles op alles te zetten, want die wilde maar wat graag vliegen :-). Helaas was die actie net in de periode dat mijn ouders overleden en zodoende kwam er van het verkopen minder terecht, dan Maria had gewild.

Maar meiden zijn niet voor één gat te vangen...Degene die de actie zou winnen, mocht namelijk twee vriendinnen meenemen. En zodoende spraken Elise, Babette en Maria met elkaar af, dat ze ál hun verkopen op naam van Elise zouden zetten. Die zou dan kans maken te winnen en in dat geval Babette en Maria meenemen.

Zo gezegd, zo gedaan. Elise verkocht op papier een kleine 350 pakjes stroopwafels en...won! De meiden helemaal gelukkig natuurlijk :-). En dinsdag was het dan zover!

De moeder van Elise reed de meiden naar Lelystad, waar vandaan ze zouden vliegen. Het plan was om dan helemaal naar ´huis´ te vliegen en wat rond te circelen boven Ridderkerk (waar Elise woont) en Kinderdijk (waar Babette en wij wonen).

Het liep alleen een beetje anders....

De meiden vonden het erg leuk, maar ook heel spannend. En het is ook best spannend, hoor, vliegen in zo´n klein vliegtuigje! Ik kan het weten, want in onze verkeringstijd hebben Willem en ik het ook ooit eens gedaan. 

Eerst was er al iets spannends, omdat de motor van het vliegtuigje niet aanging. Gelukkig was er maar iets onnozels aan de hand en daar ging hij dan toch. Het vliegtuigje hobbelde naar de plaats waarvandaan het ging taxiën. En na het taxiën, ging het, hup, de lucht in!

Gaaf hoor! De piloot voelde zich waarschijnlijk zo vrij als een vogeltje en had niet zo direct door, hoe spannend de meiden het vonden. Toen hij een kleine ´stunt´ uithaalde en een stukje bijna loodrecht (voor het gevoeld van de meiden dan toch) omhoog ging om hoogte te maken, zagen de meiden behoorlijk groen. Vooral die achterin zaten. De piloot begreep, dat hij het rustig moest houden, met de onervaren meisjes aan boord :-).

Er was erge tegenwind en er waren ook buien met zelfs onweer. Maar gelukkig was het uitzicht toch erg mooi en was het al met al een prachtige ervaring.

Totdat...één van de meisjes last kreeg van reisziekte. Ze moest niet alleen overgeven, maar raakte ook weg. Gelukkig is een MAF-piloot niet voor één gat te vangen. Die moet tijdens zijn werk immers zo vaak improviseren. Hij nam het besturen van het vliegtuigje over met zijn voeten, terwijl hij de boel redderde en toestemming vroeg om op Hilversum een voorzorgslanding te maken. En zo kwam het, dat de meiden ineens voet aan grond zetten in Hilversum!

De meisjes kregen de tijd om even op rust te komen. De piloot had medicijnen tegen reisziekte bij zich en bedacht, dat het beter was, als iedereen iets at. Hij trakteerde op een rondje patat bij een snackbar. De reisziekte was gezakt en met elkaar besloten ze om op het gemakje terug te vliegen naar Lelystad. De thuisvlucht ging (ook letterlijk) voor de wind en de meisjes hebben al met al een onvergetelijke ervaring gehad!

Ook voor Jan was er dinsdag een ´eerste keer´. Onze kinderen mogen vanaf hun twaalfde verjaardag één keer per jaar een uitstapje kiezen, waar ze samen met Willem en mij naar toe gaan. Gewoon zomaar een dagdeel en/of avond even exclusieve aandacht. Hoe leuk is dat?!

Jan was vorig jaar juli twaalf geworden en wist al meteen wat hij wilde: wokken. Hij had er al heel lang naar uitgekeken. Eigenlijk hadden we het ook al veel eerder met hem willen doen. Het was op de lange baan gegaan door de ziekte van mijn ouders. Maar vandaag was het toch zover! Jan had zelf het restaurant mogen uitkiezen en hij had gekozen voor Wokplanet in Papendrecht.

Wat had hij er zin in!

Die kok keek maar zielig ;-), maar Jan vond het allemaal even leuk!

Het hoogtepunt: zelf ijs scheppen.

Om een uur of 9 stapten we met dikke buikjes naar buiten. Het was nog licht en we besloten om de mooie avond nog even te rekken. We toerden nog een poosje door de prachtige Alblasserwaard.

Schapen in de avondzon

Een jogger wilde wel even een foto maken

Totdat het donker werd en we naar huis reden. Willem en Jan gingen, in het donker, nog een rondje lopen langs de molens. Wat was het een fijne avond geweest!

Woensdag was het alweer een speciale dag voor Jan. Hij kreeg z´n beugel. Een tijdje geleden zijn er al twee kiezen bij hem getrokken, zodat er ruimte kwam voor de hoektanden, die bovenin z´n kaak bleven steken. En nu moet een beugel het hele zaakje recht trekken. Het is een familiekwaaltje, helaas, zodat hier de één na de ander aan een beugel moet. 

Binnen een uur was het gefikst. En nu zijn er dan drie beugelbekkies tegelijk in ons gezin. Au, au, voor m´n portemonnee! Maar daar malen de kinderen natuurlijk niet om ;-). Jan vond het best leuk, die beugel. (Nu nog wel...)

Voor Willem en mij was het de tweede dag op rij om uit eten te gaan. Toe maar :-). Het kan niet op. Vandaag was het jaarlijkse etentje met mijn broer, zussen en aanhang. Eigenlijk was dit dinertje al eerder gepland geweest. Namelijk half januari. De tafel was al gereserveerd: voor 10 personen...Mijn ouders zouden namelijk ook meegaan. Helaas was mijn moeder toen al opgenomen in het ziekenhuis en werd het dinertje gecanceld. Wie had gedacht, dat we een half jaar later met z´n achten zouden zijn?

Maar nu wilden we het toch heel graag laten doorgaan. Even een avond met z´n achten, om alles wat er in de achterliggende maanden is gebeurd toch nog weer eens de revue te laten passeren. 

Dit jaarlijkse etentje doen we, denk ik, al minstens een jaar of 10. Ooit begonnen toen mijn zus Maria een beloning van 1000 euro kreeg en ze ons daarin wilde laten delen door bij Hotel New York iets met elkaar te drinken. We vonden dat zó gezellig, dat we spontaan besloten om elke maand per koppel 10 euro in een pot te storten en elk jaar een keer uit eten te gaan. En zo geschiedde. Elk jaar gaan we naar een ander restaurant en laten ons eens lekker verwennen.

Dit jaar gingen we naar Bij de Burgemeester in Bleskensgraaf. We hebben er een fijne avond gehad!

Mijn hoofdgerecht: Quinoa | geitenkaas | bataat | sjalot | broccoli

Het voelt erg als ´vakantie´, als je zulke etentjes zomaar midden in de week hebt. Maar echt vakantie is het nog niet. De meesten in ons gezin zijn nog aan het werk. Willem, Dirk, Leendert, Hans, Maaike en Koos vertrekken dagelijks, al dan niet met een pakje boterhammen, naar hun werk. 

En mijn thuiswerk ligt nu ook direct niet stil :-).

Er was deze week nog het nodige keukenwerk. De bietjes werden ingemaakt op zoetzuur

8 grote potten voor de voorraadkast

 en ook was er nog een doosje courgettes. Ook die gingen op zoetzuur. Henk wilde wel helpen met snijden.

Zelf sneed ik de rode uien, maakte het zoetzuur en prepareerde de potjes. Het is even wat werk, maar dan heb je ook wat: 21 potjes courgettes op zoetzuur. Heel speciaal, want er is geen suiker aan te pas gekomen! Het zoete is van de honing van mijn eigen bijen! (binnenkort staan de potjes in de Eenvoudiglevenshop).

Ik had drie mooie, biologische pompoenen gekregen, van iemand, die ze zelf niet lust. Wat zou ik daarmee gaan doen? Ook op zoetzuur? Ik weet het nog niet. Van één pompoen maakte ik een lekkere stoofpot. Mmm.

Vrijdag heb ik extra hard gewerkt, om klaar te zijn met de was en met brood bakken enzo. Want zaterdag waren we een dag uitgenodigd bij Wim en Geertje. Die zijn met hun gezinnetje op vakantie in Vrouwenpolder. 

Zaterdagochtend gingen we eerst ons wekelijkse bakkie doen bij Willem z´n moeder. Daarna smeerden we snel een stapel broodjes en krentenbollen, pakten de zwembroeken en badlakens in en vertrokken naar Zeeland. Hè wat heerlijk, om eens fijn er tussenuit te gaan. Dat was lang geleden!

Het werd een fijne dag. Eerst lekker koffie drinken in de tuin.

En daarna alle spullen in de bolderkar en naar het strand!

Terwijl het in de rest van Nederland volop bewolkt was, genoten wij hier van steeds meer blauwe lucht en zon!

Het werd zo ongeveer een familie reünie, want Trijnie en Gerwin kwamen ook. En later arriveerden Dirk en Hans (die er het hele weekend bleven).

We aten gezellig broodjes hamburger van de Skottelbraai en genoten van de zon, de warmte, de kinderen, elkaar. 

En zo verliep dus onze eerste schoolvakantieweek. Nog niet echt vakantie vanwege het werk, maar wél vanwege alle fijne, ontspannende en leuke gebeurtenissen!

Vette pech en weinig uitgevoerd

Vandaag was het de eerste dag van de zomervakantie! Heerlijk! Ook voor Henk zijn de schooldeuren voor zes weken dicht gegaan :-).

Maar deze eerste vakantiedag verliep niet direct feestelijk. Integendeel. Het begon met vette pech!

Hans had, vlak voor zijn examen begon, een klasse-uitje gehad met een strandwandeling. Toen hij thuiskwam, miste hij z´n portemonnee. Balen, want daar zat dan niet veel geld in, maar wél z´n id-kaart. Hij belde met de busmaatschappij, om te vragen, of z´n portemonnee gevonden was. Helaas. Nee.

Een week of twee later, juist toen we van plan waren naar het gemeentehuis te gaan voor een nieuwe id-kaart, kreeg Hans z´n baas een telefoontje van de busmaatschappij: Hans z´n portemonnee was gevonden! En omdat er een kaartje van z´n baas in zat, werd die gebeld.

Wij blij! Er was echter één vervelend ding: de portemonnee werd niet opgestuurd, omdat er een id-kaart in zat. Hij moest, tijdens kantooruren, opgehaald worden op het kantoor van de busmaatschappij in Wateringen. Dat kwam behoorlijk slecht uit. Eerst overleden mijn ouders en stond ons hoofd er niet naar om achter die portemonnee aan te gaan. Een collega van Hans moest een keer in de buurt (in Scheveningen) werken en samen zouden ze dan langs Wateringen gaan. Maar om welke reden dan ook (ben ik vergeten), is dat niet doorgegaan. Dirk ging op een vrijdag met een vriendengroepje naar Scheveningen en wilde best langs Wateringen. Helaas kreeg hij Hans die middag niet aan de telefoon (telefoon kapot), voor het adres. Weer mislukt :-(. Hans wilde op zich wel met het OV, maar afgezien van het feit, dat dat bij ons vandaan een wereldreis is, is het op z´n werk zó druk, dat hij het niet kon maken om voor zoiets een dag(deel) vrij te nemen. En dus duurde het maar en duurde het maar.

Afijn. Anderhalve week geleden werd ik door de busmaatschappij gebeld. Of we die portemonnee nog kwamen halen. Jazeker! Ik vertelde, dat ik van plan was om hem de komende week op te halen, omdat we de id-kaart nodig hadden voor bij een dokter. OK. Ten overvloede werd het adres en het telefoonnummer nog een keer uitgewisseld.

Vorige week had ik echter met geen mogelijkheid de tijd om heen-en-weer naar Wateringen te rijden (tijdens kantooruren, he) en dus besloot ik de vakantie vandaag te beginnen met een vroege rit en éérst om die portemonnee te gaan. Om kwart over 8 reed ik weg!

Pas tegen half 10 arriveerde ik op het juiste adres. Mijn Tomtom is namelijk nogal verouderd en tot twee keer toe werd ik verkeerd gestuurd. Maar ik wás er dan toch! De schrik sloeg me om het hart, toen het kantoor er erg verlaten uitzag en er op mijn bellen niet direct werd opengedaan. Ze zouden toch niet gesloten zijn? Maar gelukkig, daar kwam iemand! Het bleek de baas te zijn. Ik vertelde, dat ik om de portemonnee kwam, waarvoor gebeld was. Ik mocht binnenkomen en de meneer zou de portemonnee voor me pakken. Helaas! Portemonnee weg! De meneer belde naar één van zijn mensen (die inderdaad met vakantie bleken te zijn) en die wist te vertellen, dat de glazenwasser was geweest en dat alles uit de vensterbank was gehaald en op één hoop was gegooid. En alles zou weggegooid zijn......

De meneer vroeg me m´n telefoonnummer achter te laten. Hij zou gaan zoeken in de vuilnis en nog navraag doen bij iemand, die die middag naar kantoor zou komen.

Helaas werd ik vanmiddag gebeld, dat vrijdag de vuilnisman was geweest. Portemonnee weg :-(. Met id-kaart. Met twee anonieme ov-kaarten. Met één gepersonaliseerde ov-kaart. Met een dinercard van 75 euro (had Hans gewonnen)....Wat een strop! En dan ook nog benzine verreden en twee uur lang onderweg geweest voor niets. Hè, het heeft echt m´n dag verknoeid. Ik kon het slecht van me af zetten.

Maar goed. Het is ´maar´ geld. En spullen die vervangen kunnen worden.

Dus heb ik m´n pakkie maar weer opgepakt en ben aan de slag gegaan. Ik heb samen met Henk de zwarte bessen uit de voortuin geplukt. Deze bessen heb ik op boompjes op stam, die ik in 2012 kocht. De boompjes doen het prima en de oogst was de moeite waard! Ik ga er zwartebessensiroop van maken.

Ook waren er pakjes in te pakken voor de webshop en toen ik ze ging wegbrengen naar postnl, knoopte ik er meteen een bezoekje aan de groentenkraam aan vast. Altijd leuk om even een gezellig praatje te maken en me te laten verrassen, door wat er over is. Er was o.a. witlof. Dat kwam meteen vanavond op het menu. Lekker met een kaassaus, natuurlijk zelfgemaakt, waarvoor ik de geraspte kaas gebruikte, die ik van de buurvrouw/kaasboer van de groentenboer meekreeg.

Ik had heel wat plannetjes, voor vandaag. Maar ze zijn niet allemaal uitgevoerd. Wat ik wel gedaan heb? Ik heb een bovenmaatse pan (10 liter) met bieten gekookt.

Ik denk, dat ik ze ga inmaken op zoetzuur. Ook bakte ik brood. Gewone, simpele, bruine broden.

In de ovenwarmte maakte ik nog snel een plaat bietenchips. Mmmmm.

Er kwam bezoek aanwaaien en tijdens het kletsen hanteerde ik het spinnewiel. En dat was het zo´n beetje voor vandaag. Ik hoop morgen op een meer productieve dag, met minder pech!

Druk met feestelijke gebeurtenissen! Er zijn ergere dingen ;-).

Ik had gisteren een strak programma. Het stond namelijk bol van de feestelijke gebeurtenissen, waar ik acte de présence moest geven. Er zijn ergere dingen ;-).

Eerst was daar het diploma-zwemmen van Henk. Hij ging voor z´n B. Maar ach, wat vervelend. Henk was totaal niet fit! Hij is nagenoeg nooit ziek, maar nu, juist in de laatste schoolweek, was het dan toch raak. Het was vrijdag begonnen. Hij had toen schoolreisje en klaagde ´s morgens over hoofdpijn. Daarnaast was hij natuurlijk ook zenuwachtig en opgewonden voor het schoolreisje en dus was het moeilijk in te schatten hoe serieus die hoofdpijn was. Toen eindelijk zijn luchtrommeltje ingepakt was en hij een rol snoep mocht uitkiezen voor de feestelijke dag, ging hij toch tamelijk opgewekt naar school. Hij zou eerst naar het Mariniersmuseum in Rotterdam gaan en daarna naar Plaswijck. Hij had er zin in!

Even over vieren kwam hij thuis. En wat was ik blij, dat ik net de zwemles had afgebeld (vanwege dat het te krap werd met de tijd)! Henk was ziek! Hij is met z´n kleren aan in bed gekropen en ´s avonds om half 12 lag hij nog precies, zoals hij was gaan liggen. Hij had zelfs z´n bril nog op z´n neus! Voorzichtig  hebben we die afgezet en ervoor gezorgd, dat hij niet te warm lag. Hij sliep gewoon door!

Maandag en dinsdag heb ik hem thuis gehouden. Maar gisteren is hij het, ook al was hij nog steeds niet helemaal fit, weer gaan proberen. En ja, nu moest hij ook nog afzwemmen. Henk klaagde steen en been: hij was moe, hij wilde niet, hij zou ´het gat toch niet halen´ enzovoorts. Maar er hielp geen moedertje-lief aan en met zachte dwang nam ik hem om vier uur mee naar het zwembad.

Langzamerhand vergat Henk z´n kwaaltjes en bezwaren. Hij zag er vrolijk uit, toen hij klaarstond in de rij, om met kleren aan het water in te springen.

Na het ´klerenzwemmen´ kwam het beruchte ´gat´. De kinderen moeten dan duiken en door een gat zwemmen. Veel kinderen zijn daar zenuwachtig voor. Maar ik heb het nog nooit meegemaakt, dat een kind het bij het afzwemmen niet haalde. Toch kneep ik hem een beetje voor Henk. Vanwege dat hij niet zo fit was. Maar het lukte hoor! Gelukkig maar.

Het hele programma werd afgewerkt. Borstcrawl, rugcrawl en ook het drijven op de buik en op de rug. Dat drijven vind ik er altijd grappig uitzien.

Eindelijk kwam het laatste onderdeel: het watertrappelen. En met een zucht van verlichting werden de laatste 10 tellen afgeteld. Het zat erop!

Alle kinderen haalden hun b-diploma. En voor de allerlaatste keer in ons gezin stond daar een kind te glunderen met het felbegeerde papier:

Onze kinderen moesten allemaal hun A en hun B halen. Als ze het leuk vonden, mochten ze C er achteraan doen. Acht van de tien hebben ABC gedaan, twee alleen A en B. Henk heeft besloten te stoppen. Prima hoor. Na 28 keer een kind door een zwemdiploma te hebben geloodst is het mij ook wel welletjes :-). 

Het was al half zes toen we thuiskwamen. Ik was verhit (van het warme zwembad) en gejaagd: om kwart voor zes moesten Willem en ik de deur alweer uit voor de volgende festiviteit: de bruiloft van een neef. Willem was zelfs nog niet eens thuis. Snel redderde ik nog het één en ander en vloog naar boven om me om te kleden. Willem arriveerde, schrokte snel een bord pasta naar binnen en kalefaterde zich wat op. 

Maria had gekookt en de kinderen zouden met elkaar eten. Willem en ik vlogen de deur uit. Zelf had ik nog niet gegeten. Maar op de receptie was er alvast een heerlijk taartje bij de koffie :-).

Op zo´n lekker caloriebommetje hield ik het wel even uit.

We konden maar kort op de receptie blijven. Maar toch lang genoeg om met zwager, zus, schoonzus een praatje te maken, nichtjes te begroeten en de sfeer op te snuiven. De tweede bruiloft alweer, zonder mijn ouders...

Om kwart voor zeven reden we naar de derde happening op rij: de diplomering van Hans! Hans was alvast op eigen gelegenheid naar school gegaan. In de afgelopen jaren was hij op dit soort avonden heel vaak parkeerwacht. Maar vandaag was hij feestvarken. Alleen was hij wel zo attent om bij de jongens van de parkeerwacht een plaatsje voor ons te reserveren. We hebben echt zó gelachen hierom :-). Kwamen we bij de parkeerplaats aan, vroegen we naar Hans, vraagt die jongen bij de slagboom: ¨Bent u Hans z´n vader?¨ Na Willem z´n bevestigend antwoord kwam de knul direct in actie en haalde van het eerste plaatsje ná de slagboom met een zwier de pion weg :-). Wat een entree!

We waren nog ruim op tijd en lummelden wat om op het plein. Maaike en haar vriend Jaap waren er ook. Hans stond met z´n maten te chillen, maar wilde wel even met z´n sister op de foto:

Er was eerst een algemeen programma in de sporthal. De hal zat afgeprakt vol. Er waren dan ook bijna 170 geslaagde HAVO-ers met hun familie aanwezig. Het programma was erg voorspelbaar voor ons, want we waren hier niet voor de eerste keer. Praatje directeur, overdenking, praatje Raad van Bestuur, praatje leerling en zo waren we een uur verder. Tijd voor pauze. Koffieleuten op het plein.

Na de pauze gingen alle klassen naar een aparte ruimte voor de diploma-uitreiking. Wij zaten in de mediatheek. De mentor riep de leerlingen op alfabetische volgorde naar voren. De leerling tekende dan eerst het diploma en mocht daarna gaan staan. Voor iedereen had de mentor een toespraakje voorbereid. Hij had ook van elke leerling de betekenis van de voornaam opgezocht en daar knoopte hij dan een wens aan vast. Na het toespraakje kreeg de leerling het diploma en The Holy Bible.

Het toespraakje voor Hans:

tik voor een vergroting

Om 10 uur was er de grote felicitatieronde op het plein. Alle kandidaten stelden zich in een lange rij op en iedereen die dat wilde ging bij ze langs om ze te feliciteren. Zo...dat waren heel wat handjes te schudden ;-).

En zo kwam er een einde aan deze avond. Aan deze dag met zoveel feestelijkheden. Aan de schoolloopbaan van Hans. Weer een periode afgesloten....

De warme maaltijd

Het bereiden van de warme maaltijd is iets wat elke dag opnieuw terugkomt. Ik prijs me gelukkig, dat ik geen hekel heb aan koken. Integendeel! Maar het voert natuurlijk te ver om te zeggen, dat het elke dag een feestje is. Ook ik heb weleens geen zin, geen puf, geen inspiratie, of ik ben aan het einde van de middag gewoon heel moe. En dan MOET je ook nog KOKEN!

Natuurlijk hoef ik op dat moment geen zoveel-sterren menu op tafel te zetten. Het kan ook best iets eenvoudigs zijn, zonder dat ik m'n gezin het gevoel geef, dat ik me er met een Jantje van Leiden vanaf heb willen maken ;-).

Veel mensen koken aan de hand van een weekmenu. Ze gaan dan één keer in de week er voor zitten om vast voor elke dag van de week te bedenken wat er op tafel komt. Daar is veel voor te zeggen. Sowieso is het fijn, als je alvast weet wat je gaat koken en niet pas 's middags om een uur of vier erachter komt, dan je geen inspiratie hebt en totaal niet weet wat het worden gaat.

Nog afgezien van het feit, dat je dan misschien eerst nog op een hol en een draf naar de winkel moet om ingrediënten aan te schaffen. Want dat is ook een voordeel van het maken van een weekmenu: je kunt meteen gericht je wekelijkse boodschappen doen. En als je het goed aanpakt, zal je je weekmenu vast ook afstemmen op de aanbiedingen.

Het heeft dus vele voordelen. Toch maak ik geen weekmenu. Het past niet bij me. Ik laat de maaltijdkeuze afhangen van

1) wat ik in huis heb

2) hoeveel kooktijd ik die dag heb

3) hoeveel zin ik die dag in koken heb

4) of ik het 's middags nog tot tegen vijven druk heb met pakjes voor mijn webshop op tijd op de post te krijgen

5) hoeveel eters ik heb

6) wie er thuis eet en wat diegene echt niet lust (kan ik niet altijd rekening mee houden, maar toch)

7) of er iets te vieren valt

8) of ik 's avonds nog weg moet

Zoiets.

Elke dag een verrassing dus. Al weet ik wel globaal welke groenten er die week op tafel komen, want die koop ik altijd eens per week of per twee weken in het groot in. Maar hóe die groenten op tafel komen, staat soms tot het laatste moment open.

Vorige week had ik zo'n dag dat ik van alles te weinig had: te weinig tijd, te weinig puf, te weinig in huis, te weinig inspiratie.

Het voordeel was, dat ik ook te weinig geld in mijn portemonnee had zitten. Hè? Is dat een voordeel dan? Jazeker! Want nu móest ik wel iets bedenken met de ingrediënten die ik in huis had. En het werd best een lekkere maaltijd voor deze herfstige zomer van 2016 :-). Het werd namelijk stamppot zuurkool! Pakjes zuurkool heb ik meestal wel op voorraad. Weet je, dat je die eventueel ook prima in de vriezer kunt bewaren? Aardappelen zijn er altijd. Ik had nog een restje vlees en jus voor het onvermijdelijke kuiltje. Alleen worst had ik niet. Dat heb ik opgelost, door een blik knakworstjes open te trekken. 

En zo stond er met maar weinig inspanning (het schillen van de aardappels was nog het meeste werk, maar daar kun je lekker bij gaan zitten) een voedzame maaltijd met foute worstjes op tafel. Kosten? Een eurootje of vijf hooguit (voor 10 personen).

Even schrikken

Vanmorgen inspecteerde ik m´n bijenvolken. M´n grootste volk had een verrassing:

Dat wordt honing slingeren :-).
Ik heb snel een lege honingkamer op de kast geplaatst, zodat de bijen weer wat opslagruimte hebben.
Nu verdronken ze bijna in hun eigen honing.
Oeps...

Blij!

Gisterenavond was het de diploma-uitreiking op de school van Koos. Wat een feestelijke avond was het! Er was echt werk van gemaakt.

Voor de deur was er een vrolijke ballonnenboog geplaatst en de gastheer en gastvrouw van de avond stonden klaar om iedereen een hand te geven. In de aula was er koffie/thee met iets lekkers. Er was live muziek (piano). De jongelui waren opgewonden en zagen er feestelijk uit. Wat een prachtige leeftijd toch, zo op de drempel naar een nieuwe fase!

De diploma´s werden steeds aan acht leerlingen tegelijk uitgereikt. Ze werden dan naar voren geroepen, namen plaats achter een statafel en moesten een hoed opzetten. Daarna werd er voor elke leerling iets persoonlijks voorgelezen, wat door de mentor was opgesteld. En dan mochten ze allemaal tegelijk hun handtekening op het diploma zetten.

Steeds als er een stuk of drie rondes geweest waren, was er een intermezzo om de boel wat levendig te houden.

Het leukste intermezzo was toch wel het afscheidslied wat door een aantal docenten was ingestudeerd.

Koos hoorde bij de allerlaatste lichting, die het diploma in ontvangst mocht nemen.

Diploma tekenen

Een roos van de mentrix

Het officiële gedeelte van de avond werd afgesloten en daarna was er nog een receptie. Er waren hapjes en drankjes. Er was voor elke leerling een rugzakje met daarin een fotojaarboek, een prachtige Bijbel met Uitleg, een nummer van het tijdschrift ¨Weet¨ en een leuke gadget met een persoonlijk woordje van de mentor. We maakten hier en daar nog een praatje, schudden nog handjes en toen was het echt voorbij en gaat Koos een nieuwe start maken op een nieuwe school.

Daar word je toch heus weemoedig van. Wat vliegt de tijd. Zo hangen ze nog om je rokken, zo trekken ze de wijde wereld in...

Intussen ben ik net Flipje Tiel. Elke dag sta ik jam te koken :-). Ook vanmorgen was ik weer achter het aanrecht gekropen. De telefoon ging en met kersenrode vingers nam ik hem op. De mentor van Hans met HET telefoontje....YESSSS!!!! Ook Hans is geslaagd!! Wat een heerlijkheid. De vlag mocht opnieuw uit! Een pak van mijn hart. Hans is school zó beu. Hij is dan ook behoorlijk dyslectisch en dat nodigt nu niet meteen uit tot het lezen van (studie)boeken. Hij heeft z´n HAVO-diploma gehaald, zonder ooit huiswerk te doen. Nou ja, bijna nooit dan. Heel af en toe was er natuurlijk niet aan te ontkomen ;-).

Nu is hij heerlijk aan het werk. Gewoon bij een hovenier, die maar wat blij met hem is. Dat past dan ook veel beter bij hem. Hij is echt een doener. En die komen er ook wel, hoor. Ik heb daar geen centje pijn van.

En zo is er ook weer tijd en plaats voor fijne dingen. Al is het pijnlijke, schrijnende gevoel van gemis van mijn ouders geen uur uit mijn hart. Deze week zijn we weer verder gegaan in het huis. Mijn moeder had haar gouden horloge aan mij bedacht. Ze kreeg dat horloge van mijn vader, toen ik werd geboren. Ze droeg het altijd. Gisterenavond op de diploma-avond droeg ik het....

Mijn moeder kon heel goed handwerken en ze deed het ook heel graag. Ze heeft een periode gehad, dat ze altijd aan het hardangeren was. Mijn moeder had alle dingen beschreven en voor elk kind was er een brief. Op mijn brief stond: hardanger verdelen. En deze week kwamen we de tas met hardanger werkstukken tegen. Ik heb een prachtig vierkant kleed uitgekozen, wat nu over mijn bijzettafel ligt. We waren diep onder de indruk van de hardanger productie van mijn moeder. Dat hebben we destijds, toen ze daarmee bezig was, niet zo gezien als nu. Zo veel en zo mooi!

Vandaag is het alweer zes weken geleden, dat mijn vader overleed. Vanavond ben ik met mijn zus naar het graf geweest. En we zijn meteen langs de grafjes van onze kindjes gelopen. Zes kleine kindjes, die te vroeg geboren werden en slechts een paar uur bij ons waren. Verdriet om kindjes, waar we afscheid van moesten nemen en blijdschap om grote knullen, die hun diploma haalden. Het wisselt elkaar af en loopt ook vaak door elkaar heen...

Zang, jam en zwerm

Wij houden van muziek. De meesten in ons gezin bespelen een instrument: allerlei fluiten (sopraan, alt, tenor), piano, cello, beetje gitaar, dwarsfluit. Niet dat we zo enorm muzikaal zijn, maar we genieten er dan toch van. Zo gaan we ook regelmatig naar een concert of een zangavond. Door de ziekte van mijn ouders was daar al heel lang niet van gekomen. En dan nog wel terwijl we zomaar een uitnodiging van een bloglezeres hadden gekregen om in maart de Matheüs-Passion bij te wonen! Helaas was daar toen de situatie niet naar.

Een week of twee geleden zag Willem een Psalmzangavond met bovenstem, onder leiding van André Nieuwkoop, aangekondigd staan. Het was voor ons wel een eindje uit de buurt (in Goes), maar we besloten om daar eens heen te gaan. We hebben al eerder een Psalmzangavond met Nieuwkoop meegemaakt en werden daar erg blij van.

Zaterdag was het zover. We aten wat vroeger dan normaal onze zaterdagse frieten en om zes uur reden we weg. Willem z´n moeder en Henk gingen mee. De rest had allemaal andere bezigheden. Ook goed.

Volgens planning kwamen we om 7 uur bij de kerk aan en vonden zowaar dicht in de buurt een parkeerplaatsje, omdat er net iemand wegreed. We zagen al hordes mensen richting de kerk lopen. En ja hoor, hoe vroeg we ook waren, het werd nog zoeken naar een plekje, waar we met z´n vieren konden zitten!

Ik zag juist dat er iemand met stoelen sleepte om rijen aan te bouwen en liep er op af. En zo kregen we een prachtig plaatsje, met z´n vieren, in een nis. We boften maar!

Voor wie niet weet wat ¨bovenstem¨ is, heb ik even iets gekopieerd van de site van de NOS. Sinds 2013 hoort de ¨bovenstem¨ namelijk bij ons immaterieel cultureel erfgoed. Best bijzonder dus:

Psalmen met Bovenstem: erfgoed
23-11-2013, 10:06 AANGEPAST OP 23-11-2013, 16:44OPMERKELIJK

Het psalmzingen met de Bovenstem wordt erkend als immaterieel erfgoed. Het is een godsdienstige traditie die tegenwoordig nauw verwant is met de culturele identiteit van het Overijsselse Genemuiden.

Het is de eerste uitgesproken protestantse traditie die een plaats krijgt op de Nationale Inventaris Immaterieel Cultureel Erfgoed in Nederland. De erkenning van het psalmzingen met de Genemuider Bovenstem wordt bekendgemaakt op een informatiedag over immaterieel erfgoed in Overijssel, die zaterdag wordt gehouden in Nijverdal.

Geschiedenis

De traditie van het vier-stemmig psalmzingen gaat terug tot in de achttiende eeuw. Naar aanleiding van de in 1773 ingevoerde nieuwe berijming van de psalmen door de Staten-Generaal, verscheen in 1780 een nieuwe vierstemmige psalmbundel, aangepast aan de nieuwe berijming, die in 1870 opnieuw werd uitgegeven.

Het psalmzingen met de Genemuider Bovenstem is zeker niet alleen een kerkelijke traditie. Bekend is dat in de negentiende en twintigste eeuw in menig Genemuider gezin na de maaltijd een psalm werd gezongen, waarbij de vader de Bovenstem zong om die door te geven aan zijn kinderen.

Dat gebeurde ook wel in de stal tijdens het melken. Verder zongen gezinnen, families en gezelschappen thuis psalmen met of zonder Bovenstem.

Lijst

Het psalmzingen met bovenstem komt als eerste protestantse traditie op de Nationale Inventaris Immaterieel Cultureel Erfgoed. Eerder werden onder meer Koningsdag, de Heilig Bloedprocessie Boxmeerse Vaart en het Bloemencorso Zundert op die lijst gezet.

En voor wie benieuwd is hoe dat zaterdagavond klonk, luister maar:

Vaak is er op dit soort zangavonden een goed doel, waarvoor gecollecteerd wordt. Dat was nu ook zo. De collecte was bestemd voor Jeroen van Setten, die geen nieren meer heeft. De behandeling die hij nodig heeft voor een succesvolle transplantatie is spiksplinternieuw en kost maar liefst 180.000 euro. Deze behandeling wordt niet door de verzekering vergoed. Daarom zijn er allerlei acties op touw gezet om het geld bijeen te brengen. De collecte op de Psalmzangavond bracht ruim 5500 euro op!

Al met al hebben we erg van deze avond genoten. Na afloop trakteerde oma nog op een lekker ijsje. En in de vallende avond reden we weer naar huis.

Jam

Maandag belde de groentenboer alwèèr. Of ik ze nog even ´los´ kwam maken. Ze hadden weer zo enorm goed verkocht met het ´mooie´ weer :-(. Niet dus. Weer regen, regen, regen. Ik zei, dat ik wel wilde komen maar niet heel erg veel nodig had. Ik had namelijk vorige week de halve week in de keuken gestaan met die kisten vol tomaten en later nog weer kisten vol aardbeien. Ik had het een beetje gehad.

Maar ja...er waren kersen, die echt weg moesten, want nat. En kersenjam is zooooo lekker. En m´n webshop staat nog lang niet vol. En de groentenboer wilde ervan af. En ze waren lekker goedkoop. En, en, en, toen stond ineens m´n auto vol kersen.

En dus was ik gisteren toch weer druk met jam koken. Eerst frambozen, die ik zaterdag op de kop had getikt. En daarna heb ik een beginnetje gemaakt met de kersen. Het is natuurlijk een monnikenwerk. Al die kersen moeten één voor één door m´n handen om ontpit te worden. Maar goed. Ik ben weer even van de straat :-). En voor wie graag kersenjam lust: kijk vandaag of morgen maar in de Eenvoudiglevenshop. Ik hoop ze er snel in te zetten.

Zwerm

Gisterenavond hadden we een (na)bespreking met de begrafenisondernemer. Deze week wordt het alweer zes weken, dat mijn vader overleed. Tijd voor de dankbetuigingen en tijd om dingen af te wikkelen. Het hoort er allemaal bij. Maar wat is het zwaar :-(.

Een beetje met een raar, droevig en naar gevoel reed ik rond 10 uur de straat in. En wat zie ik daar? In de boom schuin tegenover ons huis zit een bijenzwerm! Jippie!! Dat had ik nog niet eerder meegemaakt! Die moest ik uiteraard scheppen!

klik op de foto voor een vergroting. 

Weg was mijn nare, droefgeestige stemming. Opgewonden zocht ik het nummer op van een collega-imker hier op het dorp, bij wie ik altijd met al mijn vragen terecht kan. Hilko was gelukkig thuis en zo lief om mij te willen komen helpen.

Ik zocht alvast wat spullen bij elkaar. M´n kieps (soort rieten mand, waar je de bijen in veegt of schudt), de plantenspuit met water, de huishoudtrap, m´n imkerkap. Intussen stonden de kinderen allemaal al even opgewonden op straat om toe te kijken. En langzaamaan kwamen daar ook nog wat buren bij. Gezellig hoor :-).

Toen Hilko kwam, zei hij, dat ik beter m´n pak aan kon trekken en handschoenen. Want je wist het toch maar nooit met zo´n zwerm. Ik zei, dat ik altijd met blote handen werk en zelfs geen handschoenen had. Hij gaf me er een paar in bruikleen. En dat was maar goed ook!

Hilko spoot de zwerm een beetje nat met de plantenspuit en hield de kieps onder de zwerm en ik klom met een vegertje het trapje op om de zwerm in de kieps te vegen. Omdat bijen een hekel hebben aan de haren van een vegertje, heb ik eerst met mijn handen (mét handschoenen) geprobeerd een groot deel van de zwerm in de kieps te vegen. Al heel snel kwamen we erachter, dat het om een agressieve zwerm ging. We werden behoorlijk aangevallen en besloten even te stoppen om maatregelen te nemen.

Ik had nog m´n rokje en een panty aan en heb die snel omgewisseld voor een joggingbroek en goed sluitende kaplaarzen. Zo goed mogelijk beschermd gingen we opnieuw aan de slag.

De zwerm was niet alleen agressief, maar zat op een tamelijk onmogelijke plek. Zo goed en zo kwaad als het ging schraapte ik de zwerm van de stam van de boom. Hilko zette de kieps iets schuin, op z´n kop, op de grond. Al snel zagen we de bijen stertselen. Ze gaan dan met hun acherwerk omhoog om aan de andere bijen iets te vertellen. In dit geval: Kom, hier is de koningin! We konden er dus vanuit gaan dat de koningin in de kieps zat. De bijen, die op de grond terecht gekomen waren, of nog aan de stam van de boom zaten, zouden nu ´vanzelf´ naar de kieps wandelen om zich bij het volk te voegen.

Het was inmiddels donker geworden en het begon te regenen. De klus zat er voor vandaag op. Willem parkeerde z´n auto langs de stoeprand, waar de kieps stond. Ik legde er iet zwaars op, zodat hij niet weg zou kunnen waaien (de wind stak goed op). Hilko ging naar huis. Binnen ging ik de schade opnemen: steken in mijn gezicht, hals, bovenbenen, buik, armen. De bijen hadden nog heel wat gaatjes gevonden om me te grazen te nemen. Dat was al gebeurd, voordat ik me echt goed beschermd had. Het geeft niet. Ik kan er gelukkig goed tegen.

In m´n ene imkerhandschoen zaten minstens 60 angels....Ik heb van schrik meteen handschoenen besteld. Voor dit soort klusjes heb je die toch echt nodig!

Vanmorgen ben ik om 5 uur opgestaan om een kast voor de zwerm in orde te maken. Hans heeft hem twee trappen afgesleept en daarna heb ik de bijen uit de kieps in de kast geklopt. Wat een gaaf gezicht was dat, zo´n mand vol bijen!!! Er hing nog een aardig trosje bijen in de boom. Die heb ik zo goed en zo kwaad als dat ging ook nog bij het volk gedaan. Wat er nu nog hangt heeft pech.

De kast staat inmiddels op z´n plaats. Nu maar hopen, dat het volk de kast accepteert. En dat de agressie alleen maar kwam, doordat ze honger hadden, maar dat het verder een goedaardig volk is. Als het een echt agressief volk blijkt te zijn, dan is de moeite voor niets en moet ik ze afzwavelen. Dat hoop ik maar niet.

Hoe dan ook: het was een geweldige ervaring!!

Uit de oude doos

Ook deze week zijn mijn zussen, m´n schoonzus en ik weer een ochtendje naar het huis van mijn ouders geweest om daar spullen uit te zoeken.

Het wordt steeds moeilijker om daar te zijn. Langzaam maar zeker verdwijnt de sfeer en de geur van het ouderlijk nest. Hoewel er dingen zijn, die er nog precies liggen, zoals ze er lagen, toen onze ouders overleden, is het toch niet meer zo, dat het is, alsof ze elk moment kunnen binnenstappen. Maar we moeten toch onze taak doen. Er is geen haast bij, maar omdat we het erg zorgvuldig willen doen en ook de tijd nemen om herinneringen op te halen en met elkaar te praten, kost het veel tijd.

Deze week deden we de linnenkast. In mijn moeders kast zie je waar ik m´n voorliefde voor keurig nette stapeltjes textiel vandaan heb. Alles lag zó keurig, alsof ze alles met een lineaal had uitgemeten!

Verder kan ik niet aan mijn moeders netheid tippen, hoor. Want mijn moeder was netjes op álle gebied. Zo lag er bijvoorbeeld in de linnenkast een envelop met daarin mijn geboortekaartje en daarbij alle geboortekaartjes van onze 10 kinderen. En zo is werkelijk alles even keurig georganiseerd!

Er lagen stapels nieuwe hand- en theedoeken in de kast, die we nu liefkozend ´retro´ of ´vintage´ noemen, maar in feite gewoon ouderwets zijn. Geen nood. Ik maal niet om een kleurtje. Deze hand- en theedoeken zijn mij een welkome aanvulling.

We kwamen oude fotoboeken tegen. Zwijmel, zwijmel. We laten de boeken rouleren, zodat we er om de beurt van kunnen genieten. Ik heb nu een boek in huis van hun 35-jarig huwelijk. Dat is van 21 jaar geleden. Echt leuk om te zien. Maar het vervult ook met weemoed.

We kwamen een identiteitskaart tegen van mijn vader uit 1960! Hij was toen 24 jaar. Zo leuk om de trekken van onze Hans in die foto terug te zien!

Ook lag er een oud paspoort van mijn moeder. Van toen ze voor in de 40 was.

En wat dacht je van het slagerijtje, waar mijn ouders in 1960, direct na hun huwelijk zijn begonnen?

Slagerij aan de Ringdijk in Ridderkerk

Mijn moeder heeft het zo vaak verteld: ze trouwden op 2 februari 1960.

Mijn moeder had nog nooit een toonbank van de achterkant gezien. Maar de volgende morgen was het vroeg opstaan geblazen: om 5 uur eruit om gehakt te draaien. De winkel moest open! En mijn moeder? Die belandde pardoes achter de toonbank :-). Ze heeft het altijd met plezier gedaan, zoals ze trouwens al haar werk met plezier deed. Wat moet het een hard bestaan geweest zijn, vergeleken met nu. Een wasmachine had mijn moeder niet. Alles ging op de hand. De stamper, die door haar oudste broer ossenbloedrood geverfd was, heb ik een paar jaar geleden van haar gekregen. Ter decoratie...
Een gasfornuis had ze ook niet. Wel drie oliestellen. Een 1-pitter, een 2-pitter en een 3-pitter. Deze stellen heb ik ook van haar geërfd. Ik gebruik de 1-pitter nog heel regelmatig.

Ik zal de komende tijd vast regelmatig over (het leven van) mijn ouders schrijven. Niet alleen omdat dat is wat me momenteel bezig houdt, maar ook om de verhalen na te laten. Nu mijn ouders er niet meer zijn, is het allemaal nog veel kostbaarder geworden...

Tomaten

Elke zomer sta ik een paar keer een dagje in de keuken om tomatensaus in te maken. Wanneer dat precies is, hangt af van het tomaten-aanbod. Meestal hartje zomer, als het bloedje heet is, en ¨iedereen¨ op vakantie :-). Dan is er altijd een periode, dat de tomaten bijna te geef zijn.

Maandag kwam er onverwachts een mooi partijtje tomaten op mijn pad. Niet dat het toen bloedje heet was. Of dat iedereen op vakantie was. Het regende daarentegen pijpenstelen! De groentenman baalde. Z´n handel was nat en hij bleef er mee zitten. Terugladen is dan geen optie, want nat geworden groenten of fruit rot onder je handen weg. Zeker met broeierig weer. 

De groentenman was daarom blij, dat ik de tomaten wilde meenemen. En ik was blij, dat ik zo lekker goedkoop uit was. Dat ik meteen mèt de tomaten me een prak werk op de hals haalde, vond ik geen punt. Laat mij maar lekker een dagje rommelen in m´n keuken. Dan ben ik helemaal in mijn element.

Tot voor vorig jaar maakte ik jaar in jaar uit op eenzelfde manier tomatensaus. Ooit zo geleerd van een Belgische blogvriendin, die enkele jaren geleden overleed. Op de tomaten-momenten is zij altijd weer in mijn gedachten. Ik kookte dan kwarten tomaten met stukken paprika en stukken ui met peper, zout, kruiden, azijn en bruine suiker zachtjes gaar. Daarna deed ik alles door de roerzeef en maakte de saus in weckpotten in.

In een nummer van Landleven uit 2015 kwam ik een andere methode tegen: de tomaten met ui, paprika en wat je voorhanden hebt (courgette kan er bijvoorbeeld ook bij) op een ovenplaat leggen. Lekker kruiden, olijfolie erover en een uur de oven in op 200 graden tot de tomaten een beetje bruinen. Daarna de staafmixer erdoor en invriezen of inmaken.

(Het hele verhaal kun je hier nalezen)

Ik probeerde het pas geleden een keer uit en was super verrast door de heerlijke smaak! Het is wat meer werk en het kost ook best even wat elektriciteit. Maar ik vind het dat beslist waard. En dus ging ik vanmorgen vol goede moed aan de slag.

Steeds vulde ik twee ovenplaten tegelijk. Mijn ene plaat is vrij hoog en daar kan dus wat meer op, dan op de andere. Bij elkaar toch steeds wel een paar kilo tomaten tegelijk. Ik deed er knoflook bij, ui, stukken puntpaprika, gedroogde oregano, gedroogde salieblaadjes, wat verse rozemarijn uit de tuin, flink wat peper en Keltisch zeezout. En daarna goot ik er royaal olijfolie over.

Na een uurtje in de oven schoof ik alles in een grote pan en maakte er met de staafmixer een mooie dikke saus van. En dan gingen de volgende twee bakplaten de oven in. Het ging allemaal tussen de bedrijven door, hoor. Want als de tomaten voor een uur de oven in gingen, had ik mooi de tijd om brood te bakken, was op te hangen, pakjes voor de webshop in te pakken en nog veel meer. Toch heb je op zo´n dag het idee, dat je de hele dag met tomaten bezig bent ;-).

Om 5 uur had ik maar liefst 16 liter saus klaar! Veertien literpotten staan er op dit moment in de weckketel. Ik weck de saus 30 minuten op 80 graden. Daarna is hij jaren houdbaar. Niet dat dat nodig is. Maar het is wel altijd een sport voor me, om in de zomer voor het hele jaar tomatensaus in te maken. Het is een perfecte pastasaus, die ik dan toch maar mooi zo voor het grijpen heb staan. Ook is deze saus een prachtige basis voor tomatensoep of voor pizzasaus.

Op deze manier heb ik iets op de plank staan, waarmee je in een handomdraai een maaltijd op tafel zet. Gisteren is zo onze avondmaaltijd nog prima gered. Dat zit zo: Ik zou Koos gaan ophalen bij zijn nieuwe school in Hoogvliet. Ik stapte om 4 uur in de auto en met een beetje goede wil, zou ik even over vijven thuis kunnen zijn. Maar dat liep mooi anders. Het was file, file, en nog eens file. We kwamen pas over zevenen thuis!! Wat is dat verschrikkelijk balen! Maar gelukkig was daar dus die pastasaus. En met een beetje heen-en-weer geapp maakte Willem een lekkere pasta klaar. Hoe? Gehakt rullen. Pasta koken. Pot saus opwarmen. Alles bij elkaar. Klaar! Als extraatje gingen er gehalveerde cherrytomaatjes door. 

Mmm. Dat was prima te nassen, toen Koos en ik hongerig en moe uit de auto stapten!